Πατέρα Θεμιστοκλή,

Ο λόγος που οι εκπομπές των λεγόμενων reality shows έχουν απήχηση στο τηλεοπτικό κοινό οφείλεται στο γεγονός ότι επιτρέπουν στα μέλη της κοινωνίας να ικανοποιήσει την έμφυτη περιέργειά τους για το τι συμβαίνει στο σπίτι του συνανθρώπου μας, το κοινώς λεγόμενο "κουτσομπολιό" (τώρα γιατί συμβαίνει αυτό είναι ένα άλλο θέμα). Μία κάκιστη ενασχόληση, στην οποία λίγο ή πολύ και ως ένα βαθμό έχουμε όλοι επιδοθεί. Πόσο μάλλον, που ένα "παιχνίδι" μας δίνει την "άδεια" να κοιτάξουμε από την κλειδαρότρυπα. Γι'αυτό και όταν κάποιος δηλώνει ότι δεν παρακολουθεί τις εκπομπές αντιμετωπίζεται με δυσπιστία και συνήθως λαμβάνει την απάντηση: "Αφού όλοι βλέπουμε" ή κάτι παρεμφερές.
Θεωρώ ότι η ίδια η κοινωνία θα απορρίψει τέτοιου είδους τηλεοπτικά προγράμματα. Στην Ελλάδα μάλιστα, ίσως αυτό συμβεί σε συντομότερο χρονικό διάστημα από ότι στο εξωτερικό, όπου επινοούν όλο και πιο αρρωστημένες παραλλαγές των προγραμμάτων αυτών, προκειμένου να επανακεντρίσουν το ενδιαφέρον του κοινού. Στη χώρα μας, το γεγονός ότι τα κανάλια ήδη από τη δεύτερη τηλεοπτική σεζόν αναζητούν καινούριους τύπους των "παιχνιδιών" είναι ενδεικτικό της ανησυχίας τους για το αν θα εξακολουθήσουν να έχουν τα ίδια νούμερα τηλεθέασης. Η απόρριψη αυτή θα επισυμβεί όχι επειδή το κοινό θα βαρεθεί να παρακολουθεί τι συμβαίνει μέσα σε ένα "σπίτι", αλλά επειδή η ίδια η κοινωνία απεμπολεί ό,τι βλάπτει τα μέλη της και εμποδίζει την πρόοδό της και έτσι αντιμετωπίζει τις κρίσεις που σε κάθε εποχή την μαστίζουν.
Σε όλη αυτήν την κατάσταση, τα μεγαλύτερα θύματα, και θα τολμούσα να πω τα μοναδικά, είναι οι ίδιοι οι "παίκτες". Ανενδοίαστα, μεγαλοεπιχειρηματίες εκμεταλλεύονται τις ανάγκες νέων ανθρώπων (οι οποίες δεν είναι απαραίτητα υλικές) και τους κλείνουν μέσα σε ένα κλουβί όπου ο καθένας μπορεί να τους "χαζεύει". Τους στερούν τρεις μήνες από τη ζωή τους και τους υποβάλλουν σε οδυνηρές ψυχολογικές δοκιμασίες με πρώτη και κυριότερη την υποχρέωσή τους να φέρονται φιλικά σε άτομα που στην καλύτερη των περιπτώσεων τους βλέπουν ως ανταγωνιστές. Το χειρότερο όμως όλων είναι ότι τα παιδιά αυτά κανακεύονται ότι "κάτι έγιναν", κάτι πέτυχαν, ότι δόξασαν τους τόπους καταγωγής τους (και είναι ντροπή που σε αυτό το καλόπιασμα συμμετέχουν φίλοι και συγγενείς, αντί να τους συνετίσουν). Η αλήθεια όμως θα είναι εξαιρετικά οδυνηρή όταν θα συνειδητοποιήσουν ότι έπεσαν θύματα ώστε να πλουτίσουν άλλοι, ενώ τα δικά τους προβλήματα, που τους κίνησαν να συμμετάσχουν στο "παιχνίδι", παραμένουν άλυτα. Άλλωστε, το επιχείρημα των παραγωγών ότι παρακολουθούμε την πραγματική ζωή και όχι τα ψεύτικα ντεκόρ ενός έργου καταρρίπτεται, αφού τα πάντα είναι προκαθορισμένα και στημένα, ενώ η συμπεριφορά των "παικτών" δεν είναι φυσιολογική: είναι αποδεδειγμένο ότι υπό συνθήκες παρακολούθησης, η συμπεριφορά των υποκειμένων αλλοιώνεται. Άλλωστε, τα άτομα αυτά δεν αντιπροσωπεύουν τη νεολαία, αφού οι νέοι σπουδάζουν, εργάζονται, προβληματίζονται, σχηματίζουν φιλίες, (οι οποίες δεν είναι επιβεβλημένες όπως στο σπίτι του Big Brother) και δεν εγκαταλείπουν την αληθινή ζωή για ένα φτηνό κακέκτυπό της.
Τέλος, δεν μπορώ να μην επισημάνω το γεγονός ότι ο Τζ. Όργουελ έγραψε το σχετικό βιβλίο για να "προειδοποιήσει", να στηλιτεύσει το φαινόμενο της παρακολούθησης των ανθρώπων από συνανθρώπους τους, καθώς και της ανελευθερίας και της βάναυσης καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αυτό συνεπάγεται . Είναι λυπηρό και ανεπίτρεπτο να επικαλούνται το βιβλίο αυτό ως πηγή έμπνευσης για ένα "παιχνίδι" που καταπατεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και από πάνω υποστηρίζει ότι προάγει την ανθρώπινη επικοινωνία και ότι βοηθάει τους νέους να επιτύχουν στη ζωή τους.
Ζητώ συγγνώμη για το μέγεθος του μηνύματος μου και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων θερμά για την υπομονή σας να το διαβάσετε.

Με σεβασμό
Ελένη

Αγαπητή Ελένη,

Προσυπογράφω ό,τι έγραψες και σ' ευχαριστώ για το μήνυμά σου. Απλώς, επισημαίνω την έλλειψη πνευματικότητας που μαστίζει τον κόσμο μας και η οποία μας κάνει να ασχολούμαστε με τέτοιου είδους ανοησίες. Ο άνθρωπος που νιώθει την αγάπη και τη βασιλεία του Θεού εντός του δεν βάζει ως προτεραιότητά του την δημοσιότητα, την περιέργεια, τον πλουτισμό, το ψεύτικο, αλλά την αγάπη προς τον άλλο.
Η καλύτερη απάντηση είναι το κλείσιμο της τηλεόρασης...

π. Θεμιστοκλής
Ι.Μ.Δ.

ΣΕΒΑΣΤΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ!
ΜΕ ΛΕΝΕ ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΑΠ΄ ΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ ΚΑΙ 15 ΕΤΩΝ ! ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ '' ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ '' ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟ! ΕΓΩ ΕΧΩ ΝΑ ΠΩ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ :
ΑΝ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΑΠΛΟ ΤΗΛΕΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΕΝΟΧΛΟΥΣΕ , Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΑΝΕΙ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ! ΑΛΛΑ ΜΗΠΩΣ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟ; ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΕΔΕΙΧΝΑΝ ΟΛΑ; ΑΥΤΑ ΕΧΩ ΝΑ ΠΩ! ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΩΣΑΤΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ !

ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

Αγαπητέ Χρήστο,

Σ' ευχαριστούμε για τις απόψεις σου. Είναι καλό να έχεις προβληματισμούς, ιδίως τώρα που είσαι σε μια ηλικία στην οποία πολλοί δέχονται χωρίς σκέψη οτιδήποτε τους σερβίρεται. Ο Θεός μαζί σου!

π. Θεμιστοκλής
Ι.Μ.Δ.

Αρχικά ενθουσιάστηκα με την ιδέα του Μεγάλου Αδερφού και περίμενα με ανυπομονησία να δω το παιχνίδι καθώς και τους παίκτες του. Η πρώτη μου εντύπωση: «Καλά τι λένε όλοι μαζί;» Κάποιες φορές το παρακολουθούσα, άλλες όχι, πάντα όμως διάβαζα και άκουγα ό,τι λεγόταν γι’ αυτό, χωρίς να είμαι σίγουρη αν είμαι υπέρ ή κατά του. Προς το τέλος του παιχνιδιού, όσο άδειαζε το Σπίτι κατάλαβα ότι απ’ όλους αυτούς τους 3 μήνες δεν μου είχε μείνει τίποτα. Τότε είδα και τον πραγματικό σκοπό του Big Brother: Αφού εγώ παρακολουθώ τους άλλους, γιατί όχι κι αυτοί εμένα; Πολλοί είναι αυτοί που κατηγορούν το Big Brother για διάφορους λόγους. Εγώ το κατηγορώ γιατί έκανε πολλούς, κι εμένα μαζί να χάσουμε το χρόνο μας για το τίποτα.