ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

Η ιδιαιτερότητα αυτού του Συνεδρίου ήταν ότι για πρώτη φορά οι νέοι ήταν οι εισηγητές της Συνόδου, οι νέοι μίλησαν για το πώς ονειρεύονται την Εκκλησία, τι ζητούν απ' αυτή και, κυρίως, για το τι τους ενοχλεί, τι πρέπει να αλλάξει, ώστε να νιώσουν πραγματικά την Εκκλησία μητέρα τους!

Η Σύνοδος άρχισε τις εργασίες της το απόγευμα του Σαββάτου 19 Φεβρουαρίου στο αμφιθέατρο Κορδάτου του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Παρόντες ήταν οι βουλευτές Μαγνησίας Αλέκος Βούλγαρης, Γεώργιος Σούρλας, ο Βοηθός Νομάρχη κ. Στάμος, ο Πρόεδρος του Νοσοκομείου Βόλου κ. Γιάννης Βαρδούλης, εκπρόσωποι του Δημάρχου Βόλου, των στρατιωτικών αρχών της περιοχής, νομαρχιακοί σύμβουλοι, ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης κ. Λαίνας, ο Αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας κ. Ν. Αράβας, ενώ το πλέον αξιοσημείωτο ήταν ότι τα παιδιά είχαν κατακλύσει και το αμφιθέατρο και τον εξώστη, αλλά και πολλοί ήταν όρθιοι, έξω από το Αμφιθέατρο. Οι εργασίες της Συνόδου μεταδόθηκαν απ' ευθείας και τις δύο ημέρες από τον ραδιοφωνικό Σταθμό "Ορθόδοξη Μαρτυρία".

Χαιρετισμούς απηύθυναν στη Σύνοδο οι επίσημοι, ενώ ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, κηρύσσοντας την έναρξη των εργασιών της Συνόδου, τόνισε πως η τοπική Εκκλησία ζητά από τους νέους να καταθέσουν τις απόψεις τους τίμια και ελεύθερα, χωρίς να φοβηθούν την κριτική, υποσχόμενος την υλοποίηση των προτάσεων των νέων. Εξέφρασε τη χαρά του για το γεγονός ότι τόσοι νέοι, πράγμα που επεσήμαναν και οι βουλευτές κ. Σούρλας και Βούλγαρης, κατέκλυσαν την αίθουσα!

Ο κατεξοχήν χώρος δράσης της Εκκλησίας όμως πρέπει να είναι ο χώρος των νέων. Το ειλικρινές άνοιγμα του Αρχιεπισκόπου και οι υποσχέσεις του στους νέους για μια πιο αληθινή και γνήσια Εκκλησία, πρέπει να ενσαρκωθεί από το πλήρωμα της Εκκλησίας, επισκόπους, ιερείς, λαϊκούς. Δε φτάνει η Εκκλησία να πλησιάσει και να φέρει τους νέους πίσω, πρέπει και να τους κρατήσει. Χρειάζεται συνέπεια λόγων και έργων, βίωμα, καλοί κληρικοί, πνευματικά αναγεννημένοι, με αληθινά ορθόδοξα βιώματα, για να προσεγγιστούν και να μείνουν οι νέοι στην Εκκλησία, χρειάζεται η Εκκλησία να προβάλει στους νέους το λόγο της και το ήθος της για τα προβλήματα τα νέας γενιάς, ναρκωτικά, εγκληματικότητα, ανεργία, διάλυση της οικογένειας, AIDS, βία, δείχνοντας το ήθος της αγάπης και της ελευθερίας, τη ζωντάνια των Αγίων, αλλά και την τοποθέτηση ότι η Εκκλησία και ο Χριστός τους δέχεται όλους, όπως είναι, γιατί είναι Αγάπη! Ο εισηγητής κατέληξε ότι η Εκκλησία πρέπει να δώσει καινούρια ώθηση στο ενδιαφέρον της στους νέους, γιατί αν η νεολαία ασθενεί, η Εκκλησία είναι καταδικασμένη να παρακμάσει, ενώ η ίδια δεν θα μπορέσει να προσφέρει στους νέους το κατεξοχήν έργο της, τη σωτηρία!

Η Εκκλησία πρέπει να βοηθήσει πιο αποφασιστικά στη διάσωση της οικογένειας, στον απεγκλωβισμό των νέων από τα ναρκωτικά και τον πειρασμό της εύκολης ζωής. Επεσήμανε ότι η Εκκλησία μπορεί να βοηθήσει την χώρα μας να καταλάβει τη θέση της στην Ενωμένη Ευρώπη με τη διάσωση του πολιτισμού και της ταυτότητάς μας, αλλά και με τον τονισμό της φιλοπατρίας ως γνήσιου στοιχείου της ζωής μας, ενώ, κατέληξε λέγοντας ότι ο νέος αιώνας χαρακτηρίστηκε σαν ο αιώνας της επιστροφής του πλανημένου ανθρώπου στην Εκκλησία. Άρα, οι νέοι και όλοι μας αναμένουμε από την Εκκλησία να παίξει το ρόλο της όσο το δυνατόν καλύτερα!

Η Εκκλησία πρέπει να παραμείνει ανεξάρτητη-ελεύθερη- δυναμική, αλλά πάνω απ' όλα Μητέρα. Τόνισε ότι νέοι άνθρωποι πρέπει να ενταχθούν στο φιλανθρωπικό και ιεραποστολικό έργο της Εκκλησίας, ενώ χρειάζεται καλύτερη συνεργασία Εκκλησίας και Σχολείου. Κατέληξε την τοποθέτησή της λέγοντας ότι ο κόσμος σήμερα έχει περισσότερο ανάγκη από άμεση αγάπη και επικοινωνία και λιγότερο από φυλλάδια και διαλέξεις, ώστε να καταλάβει την αληθινή ουσία της Εκκλησίας και όχι την τυπικότητα!

Η Εκκλησία είναι η ελπίδα της νέας γενιάς, αλλά πρέπει να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας και της πραγματικότητας, να περάσει τις αξίες της στους νέους με την γνήσια προσέγγιση των νέων από τους κληρικούς και τους λαϊκούς, ενώ, σε μια αποστροφή του λόγου της, ζήτησε από τα νέα παιδιά να συνειδητοποιήσουν ότι οι νέοι είναι η Εκκλησία, να μην περιμένουν από τους άλλους και ιδίως τους εκκλησιαστικούς φορείς να τους πλησιάσουν, αλλά να αναλάβουν ηγετικό ρόλο στις Ενορίες οι ίδιοι με τον ενθουσιασμό τους! Κατέληξε, επισημαίνοντας ότι το "Σε πάω , Χριστόδουλε" των νέων, πρέπει να γίνει "Σε πάω, Εκκλησία!", αλλιώς, η Εκκλησία δεν θα μπορέσει να δώσει στους νέους αυτό που είναι το κυριότερο, ότι είναι η Μάνα του κόσμου!

Οι ομάδες εργασίας ήταν το ωραιότερο ίσως κομμάτι του Συνεδρίου, γιατί έγινε αυθόρμητος και ολοκληρωμένος διάλογος πάνω σ' αυτά τα πολύ ενδιαφέροντα θέματα, τα συμπεράσματα των οποίων θα αποτελέσουν τη βάση του προβληματισμού και των περαιτέρω ενεργειών του Γραφείου Νεότητας της Μητροπόλεως για τα επόμενα χρόνια.

Ο Σεβασμιώτατος, κλείνοντας το κομμάτι αυτό, επεσήμανε ότι πρέπει ο θεσμός να αποκτήσει πανελλήνια διάσταση, όπως ζήτησαν και όλοι σχεδόν οι εκπρόσωποι των άλλων Μητροπόλεων, ενώ τόνισε ότι η τοπική Εκκλησία θέλει αυτό το γνήσιο διάλογο με τη νέα γενιά, ευχαριστώντας και τους νέους, αλλά και όλους όσους συνετέλεσαν στην άρτια διοργάνωση της Συνόδου.

Το δεύτερο κύριο συμπέρασμα της Συνόδου είναι η ανάγκη των νέων να ενταχθούν σε κάποια ομάδα. Φάνηκε από τους λόγους, τις ερωτήσεις των νέων και τις εισηγήσεις τους ότι δεν μπορούν να δεχθούν αυτό τον απρόσωπο τρόπο ζωής, με τα προβλήματα στην οικογένεια, με την έλλειψη επικοινωνίας, με την διασκέδαση που δεν βοηθά τους νέους να νιώθουν μέλη μιας ομάδας, αλλά τους καθιστά άτομα που ξοδεύουν το χρόνο τους. Η Εκκλησία, με κύριο όπλο της την Ενορία, καλεί τους νέους να μάθουν να ανήκουν στην ενοριακή κοινότητα, να μπαίνουν στην Εκκλησία όπως είναι, χωρίς να βάζουν "πρέπει" και προϋποθέσεις, που η Εκκλησία δεν τις θέτει. Για την Εκκλησία ο νέος άνθρωπος πρέπει να νιώθει την ελευθερία να μπαίνει μέσα, όπως νιώθει, κι από κει και πέρα θα έλθει η μεταμόρφωση!

Ο Σεβασμιώτατος, κατέληξε, τις παρατηρήσεις του λέγοντας ότι η Μητρόπολη Δημητριάδος θα λάβει σοβαρά υπόψιν όλες τις παρατηρήσεις των παιδιών και τις προτάσεις τους, ώστε να προχωρήσει σε καινούριες ποιμαντικές πρωτοβουλίες, που θα βοηθήσουν στην αντιμετώπιση των νεανικών προβλημάτων, αλλά και θα δώσουν το στίγμα της δραστηριοποίησής της!

Μηνύματα στη Σύνοδο έστειλαν, μεταξύ άλλων, ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλος, ο οποίος ευχήθηκε στα παιδιά ο προβληματισμός τους να αποδώσει καρπούς και χαιρέτησε αυτή την ωραία πρωτοβουλία της Μητροπόλεως Δημητριάδος, Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο Δήμαρχος Σκοπέλου, ο Σχολικός Σύμβουλος Φιλολόγων του Ν. Λαρίσης κ. Δημουλάς, το τοπικό παράρτημα των Θεολόγων Ν. Μαγνησίας, ο Σύλλογς Φροντιστών Ν. Μαγνησίας και άλλοι φορείς.

ΟΜΑΔΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ 1ης ΟΜΑΔΑΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕ ΘΕΜΑ:
Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Η πρώτη ομάδα εργασίας είχε σαν θέμα "Η γλώσσα της Εκκλησίας" και εργάστηκε στην αίθουσα Β του Πανεπιστημίου. Συντονιστής της ομάδας ήταν ο π. Χαρίλαος Παπαγεωργίου και γραμματέας η Κατερίνα Καρκαλά-Ζορμπά.

1. Η γλώσσα της Εκκλησίας αναπτύσσεται σε δύο επίπεδα: Ως σημαίνον και σημαινόμενο. Σκοπός της Εκκλησίας είναι να οδηγεί τον άνθρωπο από τα φαινόμενα (λειτουργική γλώσσα, λατρευτικές τέχνες, κ.λπ. στα Νοούμενα (μυστήρια της Βασιλείας του Θεού).
2. Η Εκκλησία πρέπει να κοινωνήσει "Λόγο" και γι' αυτό προσπαθεί να βρει την κατάλληλη γλώσσα. Έτσι εξαγιάζει το ιδίωμα του κάθε λαού και το μεταβάλλει σε όργανο εν Χριστώ σωτηρίας. Κι αυτό πάντοτε γίνεται με την έμπνευση και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος.
3. Σκοπός της Εκκλησίας είναι η μεταμόρφωση του ανθρώπου. Μέσα στη λυτρωτική της προσπάθεια χωρά και η συζήτηση για τη μεταγλώττιση των λειτουργικών κειμένων όταν έλθει ο κατάλληλος καιρός για κάτι τέτοιο. Κάθε μεταφραστική προσπάθεια δεν μπορεί να εδραιωθεί και να προσφέρει πνευματικούς καρπούς αν δεν είναι έργο του Αγίου Πνεύματος. Μόνον τότε θα αποτυπώνει επακριβώς το βίωμα, την εμπειρία και την Παράδοση της Εκκλησίας και θα αποτελεί αδιάσπαστη συνέχεια της ψαλμικής ευαγγελικής και προσευχητικής γλώσσας Της. Αντίθετα κάθε επιβαλλόμενη μεταγλώττιση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία αν δεν συντελείται με την ζείδωρη πνοή του Παρακλήτου σε ανθρώπους πεφωτισμένους και κεκαθαρμένους. Η μετάφραση της Θ. Λειτουργίας στη νεοσερβική γλώσσα από τον αγιασμένο κορυφαίο θεολόγο π/ Ιουστίνο Πόποβιτς αποτελεί ένα εύγλωττο παράδειγμα.
4. Η εκκλησιαστική γλώσσα ως σημαινόμενο αναπτύσσεται με το περιεχόμενο του εκκλησιαστικού τύπου, της εκκλησιαστικής ραδιοφωνίας, της εκκλησιαστικής αλληλογραφίας (εγκύκλιοι προς το λαό) και του κηρύγματος. Χρειάζεται οριοθέτηση των στόχων, αποσαφήνιση της φυσιογνωμίας και γνώση προς ποίους απευθύνονται.
5. Το κήρυγμα αποτελεί μετάδοση εμπειρίας κατά το πρότυπο του κηρύγματος των Αγίων Αποστόλων του Χριστού. Για να είναι μήνυμα αλήθειας και σωτηρίας πρέπει να μεταδίδει εμπειρία και να είναι καταστάλαγμα της αγαπώσης καρδίας εφόσον το Θεό δεν τον καταλαβαίνουμε αλλά Τον νοιώθουμε και Τον βιώνουμε.

1. Δεν είναι επιβεβλημένη επί του παρόντος καμία μεταγλώττιση Ι. Κειμένων.
2. Η τέλεση υποδειγματικών Θ. Λειτουργιών, τα βιβλία με κείμενο και νεοελληνική μετάφραση, το απλό και κατατοπιστικό κήρυγμα μα προπάντων η γλώσσα της αγάπης μπορούν να καλύψουν τα όποια κενά στην κατανόηση των Ι. κειμένων από μέρους των νέων.
3. Πρέπει να τονιστεί η ανάγκη της προετοιμασίας για ενεργό συμμετοχή στη λατρευτική ζωή. Ανάγνωση των αγιογραφικών περικοπών και του συναξαριού της άλλης μέρας, μελέτη της Θ. Λειτουργίας και εξήγηση των δυσνόητων χωρίων μέσα από ερμηνευτικά βιβλία στο σπίτι κ.ά. είναι η ελάχιστη ανταπόκριση που οι νέοι πιστοί μπορούν και πρέπει να επιδείξουν στο σωτήριο κάλεσμα της ευχαριστιακής κοινότητας. Σπουδαίος εδώ ο ρόλος του Δασκάλου του καθηγητή και προπάντων της οικογένειας.
4. Επαναφορά του Θ. Κηρύγματος στη σωστή του θέση (μετά το Ευαγγέλιο) ώστε να καταφαίνεται Λειτουργία του Λόγου.
5. Ολόθερμη προσευχή να αναδεικνύει ο Θεός κήρυκες των αληθειών Του σε όλα τα επίπεδα (Κατήχηση, Θ. Κήρυγμα, σχολείο, οικογένεια, εργασία).

Στο θέμα "προσευχή" η ομάδα ασχολήθηκε πρώτα με τις προϋποθέσεις της στη σύγχρονη πραγματικότητα. Επισημάνθηκε ότι η αναζήτηση της σιωπής και της προσωπικής γαλήνης είναι κάτι δύσκολο σήμερα. Στο να ξεπεραστεί αυτό βοηθά η απομόνωση και η απομάκρυνση από τη φασαρία της σύγχρονης κοινωνίας. Η προσευχή θεωρήθηκε ένας διαρκής αγώνας, ο οποίος οδηγεί στην ανακάλυψη του Θεού και καταλήγει στην κατάκτηση της νοερός προσευχής. Παρά τη δυσκολία που παρουσιάζεται στη συγκέντρωση του ανθρωπίνου νου, ο νέος άνθρωπος πρέπει να αναζητά ευκαιρίες για προσευχή, να προσπαθεί να προσεύχεται αυθόρμητα και όχι τυπικά. Η προσευχή του νέου ανθρώπου πρέπει να είναι ειλικρινής και απλή, καρδιακή και δοξολογική προς το Θεό, αφορμή για βαθύτερη και ουσιαστικότερη γνωριμία με το Θεό. Οι σύγχρονοι νέοι αισθάνονται την ανάγκη να γεμίσουν το πνευματικό τους κενό, αναζητούν διεξόδους, δε γνωρίζουν όμως ότι η μοναδική λύση έρχεται μέσα από την εκκλησία με την προσευχή και τη λατρεία.

Ως προς το θέμα της λατρείας αρχικά τονίστηκε από την πλειοψηφία των νέων ότι ο σύγχρονος πιστός Δε συμμετέχει ενεργά στη λατρεία, αλλά μάλλον παρίσταται ως παθητικός θεατής. Σ' αυτό συντελούν παράγοντες όπως το αρχαιογλωσσικό ιδίωμα που χρησιμοποιείται στη λατρεία, τα μακρά μέλη, οι καταχρήσεις στη μουσική εκτέλεση των ύμνων καθώς και το ότι η σύγχρονη ενορία έπαψε πια να λειτουργεί ως κοινότητα πιστών.

Αναφορικά με τη γλώσσα της λατρείας δηλώθηκαν κυρίως τρεις απόψεις:
α) ότι η γλώσσα δεν είναι απόλυτα καταληπτή και αποτελεί ένα εμπόδιο παράλληλα όμως συνδέει με την παράδοση.
β) επισημάνθηκε ότι η αλλαγή της γλώσσας δε θα αλλοιώσει την ουσία της λατρείας ούτε θα μειώσει την ιερότητά της.
γ) ωστόσο υπάρχει και η μέση άποψη που προβάλλει το αίτημα να τελούνται δεύτερες θείες Λειτουργίες σε απλή γλώσσα ώστε να είναι προσιτή σε όλους.

Ένα άλλο πρόβλημα εστιάζεται στην άγνοια της λειτουργικής παράδοσης και πρακτικής όχι μόνο από το πλήρωμα αλλά και από μέρους του κλήρου, με αποτέλεσμα την λειτουργική αταξά. Εντούτοις έγινε από όλους αποδεκτό ότι τελικά δεν πρέπει να ενασχολούμαστε με τους τύπους και τα εξωτερικά στοιχεία της λατρείας αλλά να εμβαθύνουμε στην ουσία και το περιεχόμενό της προσεγγίζοντάς την όχι διανοητικά αλλά βιωματικά.

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ 3ης ΟΜΑΔΑΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Η τρίτη ομάδα εργασίας είχε ως θέμα "Τεχνολογία και Εκκλησία" και εργάστηκε στο κεντρικό αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου. (Την συζήτηση συντόνισε ο π. Παναγιώτης Κωστούλας, υπεύθυνος της ομάδας, βοηθούμενος από την κ. Δέσποινα Τσιάνου, ιατρό ειδικό παθολόγο). Αρχικά τονίσθηκε ότι επιστήμη - τεχνολογία και Εκκλησία δεν είναι δύο αντίθετοι κόσμοι, αλλά μπορούν άνετα να συνυπάρξουν. Και συνυπάρχουν γιατί η μεν Εκκλησία ασχολείται με το "Ποιος δημιουργεί;" - δηλαδή ο Θεός - ενώ η επιστήμη με τον "Ποιο τρόπο δημιουργεί;". Η ομάδα εργασίας ασχολήθηκε με δυο σημαντικούς τομείς την πληροφορική και την ιατρική επιστήμη και κατά πόσο αυτοί οι τομείς μπορούν να συνυπάρχουν μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας. Δόθηκε δηλαδή βαρύτητα από τους συνέδρους στη γόνιμη χρήση της πληροφορικής με την έκφραση απόψεων μέσα από το διαδίκτυο. Την ύπαρξη σελίδων μέσα στο Internet για την προβολή των προβλημάτων των νέων. Μια σελίδα του Internet θα μπορούσε να περιέχει φωτογραφικό υλικό των Εκκλησιών και προσκυνημάτων, ιστορικά στοιχεία της Μητροπόλεως, βυζαντινή μουσική, πατρικά κείμενα, είτε από το πρωτότυπο, ή το μεταφρασμένο κείμενο, τα πρακτικά των οικουμενικού συνόδων καθώς και το υλικό για επίκαιρα κοινωνικά προβλήματα. Έτσι μέσα από την ποιότητα της σελίδας μπορεί να επέλθει εποικοδομητική ενημέρωση. Προτάθηκε μάλιστα η σύσταση ομάδας αποστολής e-mail επί καθημερινής βάσης στέλνοντας για παράδειγμα ένα ρητό που θα έχει το ρόλο του αγγέλματος της ημέρας. Τέλος έγινε συζήτηση για τη δημιουργία Internet-Cafe και κατά πόσο θα μπορέσει να αξιοποιηθεί η χρήση του από τους νέους. Επισημάνθηκαν προβλήματα και διατυπώθηκε ότι υπάρχει μεγαλύτερη δυνατότητα για ποιμαντική δραστηριότητα κάθε ενορία να υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση των νέων στους Η/Υ και CD-ROM με θέματα σχετικά με τη θρησκεία, όπως το Άγιο Όρος. Τη γνωριμία μέσα από τις ενορίες σαν ύλη να υπάρχει σε CD-ROM. Για να μπορέσει τέλος να γίνει αυτό-πραγματικότητα να υπάρχουν εκπαιδευτικά προγράμματα για τη χρήση μέσω των Η/Υ. Η αλματώδης εξέλιξη της τεχνολογίας της τεχνολογικής προόδου μοιραία οδήγησε στην αναβάθμιση της γενετικής, τομέας που απασχόλησε κατά δεύτερον την ομάδα, τόσο αφορά τη βελτίωση της καθημερινής ζωής, της διατροφής, όσο και στην επέμβαση στο γενετικό υλικό (DNA). Επιπλέον, με τη τεχνητή και την εξωσωματική γονιμοποίηση που δημιουργεί σοβαρά ηθικά διλήμματα. Γιατί γίνονται πολλές δοκιμαστικές γονιμοποιήσεις, που δεν οδηγούν όλες σε γέννηση. Η περιφρούρηση της γονιμοποίησης ενός ή δύο ωαρίων και όχι περισσότερων μπορεί να γίνει μόνο μέσω του συγκεκριμένου επιστήμονα και ευτυχώς δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι πολλοί τέτοιοι επιστήμονες είναι και Χριστιανοί. Εξάλλου, η ορμονική θεραπεία στην οποία υποβάλλεται η γυναίκα είναι σίγουρα μεγάλη και επίπονη και δυστυχώς οι προσπάθειες δεν είναι όλες επιτυχείς. Το ποσοστό επιτυχίας είναι περίπου 30%. Η Εκκλησία μελετά επισταμένως τις εξελίξεις, και θα πάρει κάποια θέση. Οι νέοι επιθυμούν υπεύθυνη τη θέση της Εκκλησίας γιατί θεωρούν ότι η ηθική δεν είναι ανεξάρτητη με τις ιατρικές επιτεύξεις. Ο Σεβασμιώτατος σημείωσε κατά τη διάρκεια των εργασιών ότι η γονιδιακή θεραπεία για παράδειγμα ίσως δεν θα αποτελούσε πρόβλημα για την εκκλησία. Τέλος διατυπώσαμε τη θέση ότι η εκκλησία πάντοτε καταφάσκει στην τεχνολογία και την πρόοδο όταν αυτή δεν στρέφονται εναντίον στον όλο άνθρωπο - σώμα και ψυχή - και όταν υποτάσσονται στην ηθική διδασκαλία και τις αναλλοίωτες από τον χρόνο εντολές του Ευαγγελίου.

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ 4ης ΟΜΑΔΑΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕ ΘΕΜΑ:
ΕΝΟΡΙΑ ΚΑΙ ΝΕΟΙ
Η τέταρτη ομάδα εργασίας είχε σαν θέμα "Ενορία και νέοι" και εργάστηκε στην αίθουσα Α του Πανεπιστημίου. Συντονιστής της ομάδας ήταν ο Κων/νος Ζορμπάς.

Η ομάδα ασχολήθηκε με το δύσκολο και πολύπλοκο θέμα της ενορίας. Περίπου 50 νέοι και νέες με το συντονισμό του κ. Κων/νου Ζορμπά προσπαθήσαμε να δούμε τι είναι η ενορία για μας, τι απωθεί τους νέους απ' αυτήν, τι προτείνουμε γι' αυτήν.

Τι είναι ενορία για τους νέους;

Ακούσθηκαν πολλές γνώμες. Ενορία είναι και η κατήχηση και η διασκέδαση. Και όπως διατύπωσε ένας σύνεδρος ενορία είναι και η προσευχή για τους άλλους, προσευχή για τη βελτίωση των χαρακτήρων των άλλων. Πρέπει να τονίσουμε ότι μέσα σ' αυτήν δεν υπάρχει καμία διάκριση. Ούτε κοινωνική, ούτε φυλετική. Όλοι είμαστε ίσοι. Σύσσωμοι, ένα σώμα και σύναιμοι, ένα αίμα. Σώμα όλο της ενορίας είναι οι μεγάλοι και οι μικροί, οι πλούσιοι και οι φτωχοί, οι δυνατοί και οι αδύναμοι. Η ενορία μας έχει βάλει όρια, γιατί μας αγαπάει και όχι γιατί θέλει το κακό μας. Αν ξεφύγουμε απ' αυτά τα όρια τότε οδηγούμαστε σίγουρα στην αίρεση.

Τι απωθεί τους νέους από την ενορία;

Σήμερα οι γονείς φροντίζουν να προσφέρουν όσα γίνεται περισσότερα υλικά αγαθά στα παιδιά τους, παραβλέποντας την πνευματική τροφή. Αδιαφορούν για την εκκλησιαστική συνείδηση των παιδιών. Εκείνο, όμως, που πραγματικά απωθεί, όπως ειπώθηκε και στο συνέδριο, τους νέους να πάμε στην ενορία είναι ο σχολιασμός της εξωτερικής μας εμφάνισης. Ζητούμε, λοιπόν, από σας τους μεγαλυτέρους να μας αποδεχτείτε όπως είμαστε, όχι όπως θα θέλατε να είμαστε. Θέλουμε τη συνύπαρξη νέων και γέρων, π.χ. στο ψαλτήρι. Μη μας θέλετε "στημένους". Με τη μακριά τη φούστα τα κορίτσια, με το κοντό μαλλί τ' αγόρια. Η ενορία δεν αποτελείται από κάποιο "προσωπικό", αποτελείται και από τους λαϊκούς και τους κληρικούς, κάθε ηλικίας. Από τη στιγμή που οι νέοι θα νιώσουν την ενορία σα δεύτερο σπίτι τους, πρέπει να ενεργοποιηθούν γι' αυτήν.

Τι προτείνουν οι νέοι; Πρέπει να διευκρινίσουμε ότι η ζωή της ενορίας δεν τελειώνει με το "Αμήν". Ίσα-ίσα που εκεί αρχίζει. Αυτά που προτείνουμε είναι τα εξής:

1. Ύπαρξη πεζουλιών έξω από την εκκλησία για να μπορούμε να επι-κοινωνούμε, να λέμε αυτά που μας απασχολούν, τα προβλήματά μας και τις απορίες μας.
2. "Αδελφοποίηση" μεταξύ των ενοριών: Η μια ενορία να ενδιαφέρεται για την άλλη, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η μία να προσπαθούν οι υπόλοιπες να τη βοηθήσουν.
3. Δημιουργία ολιγομελούς χορωδίας απ' όλες τις ηλικίες. Ίσως σήμερα που στην πόλη μας υπάρχουν Ορθόδοξοι και από άλλες χώρες, να ακούγεται κάτι στη γλώσσα τους.
4. Η Διακονία είναι διαφορετικό του εθελοντισμού. Σημαίνει να προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας, όπως έκαναν και οι Απόστολοι. Επίσης να μοιράζονται τα διακονήματα. Π.χ. δημιουργία καφετέριας, όπου οι νέοι θα τη στηρίζουν και θα είναι ενεργά μέλη της.
5. Η Εκκλησία να μπει στη ζωή των νέων. (Να υπάρχει μία ισορροπία). Πρέπει ο ιερέας να μπει στη θέση του νέου. Εξάλλου, αγάπη, κατά την ορθόδοξη πίστη μας, είναι του να μπαίνει αυτός που αγαπάει στην θέση αυτού που πονά. Άρα να ζήσει ο ιερέας τους φόβους, τις προσδοκίες, τα όνειρα της νεολαίας. Η Εκκλησία δεν είναι μόνο διασκέδαση. Με τη Θεία Λειτουργία, τα Μυστήρια και τις Ακολουθίες γίνεται η ίδια προετοιμασία της Βασιλείας του Θεού.
6. Οι γυναίκες και οι κοπέλλες να μπορούν να ψάλλουν, έστω κι αν αυτό δεν είναι γνωστό σ' όλους. Καιρός όμως να πάρουμε μια μεγάλη απόφαση.
7. Ποτέ πια πρόσφορα από τον φούρνο. Καιρός να θυμηθούμε τον τρόπο προετοιμασίας του.
8. Στα κατηχητικά πρέπει οι νέοι να μαθαίνουν την ουσία, το περιεχόμενο. Δεν πρέπει, γίνεται όμως μεταφορά του μαθήματος των θρησκευτικών του σχολείου στο κατηχητικό. Οι νέοι σήμερα φοβούνται τη λέξη κατηχητικό, τους θυμίζει τον περιορισμό.
9. Τέλος από ένα σύνεδρο διατυπώθηκε και η άποψη ότι η αστική Ενορία πρέπει να γίνει μικρότερη.
10. Και για να μπορέσουμε να συν-υπάρξουμε όλοι μαζί πρέπει πρώτα να "υπάρξουμε" στην Ενορία.
11. Οι λέξεις κλειδιά-σύνθημα της ομάδας είναι: Συνύπαρξη - κοινωνία.