Ο χρόνος τρέχει και οι μέρες κυλούν αδυσώπητα αφήνοντας πίσω τα χνάρια τους πάνω στην ανθρωπότητα. Στον κύκλο αυτό του χρόνου που παράλληλα με την κυκλική του πορεία διαγράφει και την ευθύγραμμη τροχιά του μέσα στην αιωνιότητα, παρουσιάζονται μικρότεροι κύκλοι οι οποίοι μας υπενθυμίζουν και άλλοτε μας προετοιμάζουν για σημαντικά γεγονότα.

Η παλιά ρήση «βίος ανεόρταστος, οδός μακρά απανδόκευτος» -δηλαδή «ζωή χωρίς γιορτή, δρόμος μακρύς χωρίς πανδοχείο»- κρύβει στις λέξεις του μεγάλη σοφία. Όμως η κάθε γιορτή κρατά την αξία της και την σπουδαιότητά της μέσα στη ζωή όταν καταφέρνει να μας δίνει να καταλάβουμε ότι για να την βιώσουμε σε ολόκληρη της έκτασή της οφείλουμε να περάσουμε πρώτα μια περίοδο προετοιμασίας.

Mια τέτοιας σπουδαιότητας προετοιμασία είναι και η Μεγάλη Σαρακοστή. Μια περίοδος προετοιμασίας και προπαρασκευής για το κοσμοσωτήριο γεγονός της Ανάστασης του Κυρίου. Η Μεγάλη Σαρακοστή, λοιπόν, κατέχει την σημαντικότητά της ως περίοδος προετοιμασίας. Και κατά την περίοδο αυτή προετοιμαζόμαστε χρησιμοποιώντας πολύ συγκεκριμένους τρόπους άσκησης.

Αρχικά η νηστεία. Με την νηστεία θα πρέπει σταδιακά να αντιλαμβανόμαστε ότι το ζητούμενο είναι βαθύτερο από την απλή αποχή από κάποιες τροφές. Πότε η στάση μας απέναντι στο θέμα της τροφής θα ξεφύγει από το τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται; Τελικά νηστεύω σημαίνει μόνο ένα πράγμα: πεινάω. Φτάνω δηλαδή στα όρια εκείνης της ανθρώπινης κατάστασης οπότε φαίνεται καθαρά η εξάρτηση από την τροφή και, καθώς είμαι πεινασμένος ν' ανακαλύπτω ότι αυτή η εξάρτηση δεν είναι όλη η αλήθεια για τον άνθρωπο, ότι αυτή η πείνα είναι πρώτα απ' όλα μια πνευματική κατάσταση και που αυτή, στην πραγματικότητα είναι πείνα για τον Θεό.

Η νηστεία δεν είναι μόνο αποχή από συγκεκριμένες τροφές. Είναι πρωταρχικά άσκηση στον ευαγγελικό λόγο ότι «ουκ επ' αρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος». Είναι απόπειρα να βαθύνουμε την σχέση μας με τον Θεό, Εκείνον που πιστεύουμε πως μας παρέχει την ζωή. Η πρώτη «παράβαση» μιας νηστείας έγινε από τον Αδάμ, ο οποίος έφαγε καρπό που δεν του προσέφερε ο Θεός. Με την κίνησή του αυτή δηλαδή, ο άνθρωπος για πρώτη φορά αυτονομήθηκε και «έσπασε» τον δεσμό του με τον δημιουργό του. Με την νηστεία αγωνιζόμαστε να καλλιεργήσουμε την μόρφωση του Χριστού μέσα μας ο οποίος ξεκίνησε την δημόσια ζωή του νηστεύοντας.

Δεύτερος τρόπος άσκησης είναι η λατρεία. Η λατρευτική ζωή την περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής αλλάζει και γίνεται εντατικότερη. Μέσα στο πλαίσιο της προετοιμασίας η ζωή των ανθρώπων μέσα στην λατρεία αποκτά ένα τελείως διαφορετικό προσανατολισμό. Οι ύμνοι και οι ακολουθίες, ο τρόπος τέλεσής τους, αλλά και το περιεχόμενό τους, και η ατμόσφαιρα των ναών εντάσσονται στο κλίμα αυτό της μετάνοιας και της συνειδητοποίησης ότι βρισκόμαστε μακρυά από το φώς και τη ζωή για τα οποία πλαστήκαμε. Ο Μεγάλος Κανόνας του Αγ. Ανδρέα Κρήτης, το Μέγα Απόδειπνο, η μακροσκελής πρωινή ακολουθία υποδηλώνουν με σαφήνεια ότι η καθημερινότητά μας πρέπει κάπως να αλλάξει, να αγωνιστεί να χωρέσει στο πλαίσιο της μετάνοιας και της συγχωρητικότητας, της επιστροφής στο σπίτι του Πατέρα.

Η Ακολουθία των Προηγιασμένων Δώρων, που κανονικά τελείται το βράδυ των νηστισίμων ημερών της Τετάρτης και της Παρασκευής, είναι χαρακτηριστικό στοιχείο της λατρείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η εντονότερη ανάγκη για συμμετοχή στο Σώμα του Χριστού, για βρώση και πόση πέρα από την καθημερινή τροφή εκδηλώνεται στην εδραίωση της Ακολουθίας αυτής την περίοδο της νηστείας. Η προσμονή της Θείας Κοινωνίας κατά την διάρκεια της ημέρας, η απουσία της υλικής, καθημερινής τροφής με σκοπό την λήψη του Σώματος του Κυρίου, η μυστική και μυστηριακή τέλεση της Ακολουθίας υπό το φως των κεριών και με τους τόσους συμβολισμούς μας βοηθά να βιώσουμε από μια διαφορετική πλευρά την προετοιμασία μας για το Πάσχα. Ο Χριστός σκοπός της ζωής του καθενός, αλλά και μέσο για να τον πετύχουμε, παρών στις σκιές των ναών και στα χείλη όσων κοινωνούν…

Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι μια περίοδος για αναζήτηση νοήματος. Να βρούμε δηλαδή νόημα στην επαγγελματική μας ζωή στα πλαίσια της κλήσης μας, νόημα στις προσωπικές μας σχέσεις με τ' άλλα πρόσωπα, νόημα στις ευθύνες μας. Δεν υπάρχει απασχόληση, επάγγελμα που να μην μπορεί να «μεταμορφωθεί» έστω για λίγο. Δεν υπάρχει σχέση που δεν μπορεί να αποκτήσει νόημα και προοπτική με την προσωπική προσπάθεια. Αποκλείεται να μην υπάρχει στις ευθύνες που έχουμε επωμιστεί περιθώριο για ειλικρινέστερη εκπλήρωσή τους. Και αυτά θα τα καταφέρουμε γιατί ακριβώς θα ανακαλύψουμε ξανά τον ίδιο τον Θεό στη ζωή μας, θα επιστρέψουμε σ' Αυτόν και δι' Αυτού σε όλα όσα Εκείνος μας έδωσε μέσα στην τέλεια Αγάπη και το Έλεός Του!

π. Π.Κ.

... νηστεία δεν είναι μόνο η απόχή από ορισμένες τροφές και η ελάττωση της ποσότητας αλλά, κυρίως, η αποχή από όλες τις εκφράσεις της αμαρτίας...


Aναμφίβολα, η νηστεία είναι ένας από τους ιερούς και αρχαιότατους θεσμούς της Εκκλησίας μας.

Ο Μ. Βασίλειος τονίζει, ότι η νηστεία νομοθετήθηκε στον παράδεισο όταν ο Θεός είπε στους πρωτοπλάστους να μη φάνε «από του ξύλου των γινώσκειν καλόν και πονηρόν» (Γεν. 2, 16-17).

Γράφει χαρακτηριστικά: «Η νηστεία έχει την ίδια ηλικία με την ανθρωπότητα, διότι στον παράδεισο νομοθετήθηκε».

Αποτελεί ένα από τα αποτελεσματικώτερα όπλα του αυθεντικά πιστού ανθρώπου. Η ορθή άσκηση της νηστείας δεν είναι τιμωρία, αλλά ενεργοποίηση της ζωής, ενεργοποίηση του μυστηρίου της μετανοίας.

Η πηγή της ζωής υπάρχει και είναι ο Χριστός. Με τη νηστεία γίνεται ένα βήμα προς τη ζωή. Ας θυμηθούμε τον άσωτο υιό της Ευαγγελικής παραβολής πόσο τον ωφέλησε η υποχρεωτική νηστεία και η ακούσια στέρηση των υλικών ηδονών. Μόνο τότε επέστρεψε στην πατρική οικία, όταν πλέον η πηγή των ηδονών είχε στερέψει, όταν οι πύλες της αμαρτίας είχαν κλείσει.

Να υπογραμμίσουμε, ότι στην συνείδηση της Εκκλησίας νηστεία δεν είναι μόνο η αποχή από ορισμένες τροφές και η ελάττωση της ποσότητας αλλά, κυρίως, η απόχή από όλες τις εκφράσεις της αμαρτίας.

Σε επιστημονικό επίπεδο, η ευεργετική επίδραση της νηστείας της Εκκλησίας στον ανθρώπινο οργανισμό έχει πολλές φορές αποδειχθεί. Μέσα στην ορθόδοξη άσκηση της νηστείας έχουμε δυο σημαντικές κινήσεις της ψυχοσωματικής ύπαρξης του ανθρώπου. Η μια είναι η κίνηση (οριζόντια) προς την υγεία, διότι περιορίζεται η βλαπτική επίδραση αρκετών κρυφών.

Η άλλη κίνηση, που δεν υπάρχει στις απλές ιατρικές δίαιτες, είναι η κατακόρυφη ανάταση της ψυχής προς το Θεό, η μετοχή στη ζωή της Εκκλησίας, η απόκτηση αισθητά της Θείας Χάριτος.

Ο Άγιος Βασίλειος τονίζει με απόλυτη κατηγορηματικότητα:

«Η νηστεία ανεβάζει την προσευχή στον ουρανό, κάνει τα σπίτια να προκόβουν, είναι η μητέρα της υγείας, η παιδαγωγός της νεότητας, το στολίδι των γερόντων». Ο ίδιος ο Χριστός όχι απλώς επικύρωσε το νόμο της νηστείας, αλλά μας έδωσε και το Προσωπικό Του παράδειγμα για να το ακολουθούμε.

Νικόλαος Ε. Σακαλάκης
Μαθηματικός

Nωχελικά απομεσήμερο του Φλεβάρη. Ανάμεσα στα πολύωρα διαβάσματα της εξεταστικής, τις πολύχρωμες υπογραμμίσεις και την κουραστική ταξινόμηση των σημειώσεων. Βρήκα το χρόνο σ' ένα σύντομο διάλειμμα να απολαύσω μια κούπα αχνιστή σοκολάτα πλάι στο παράθυρό μου. Έτσι θα είχα την ευκαιρία παράλληλα με την ικανοποίηση της γεύσης μου να αφήσω ελεύθερο το βλέμμα μου να πλανηθεί στοχαστικά στο γαλανό ουρανό. Κι ενώ βυθιζόμουν στην ευδαιμονία της απόλαυσης του ζεστού ροφήματος, συνέλαβα τη σκέψη μου να ακροβατεί ανάμεσα σε δυο αντίθετες μεταξύ τους έννοιες, ανάμεσα στο εφήμερο και στο αθάνατο. Από τη μια η απόλαυση της στιγμής, αλλά και η μιζέρια της αυτάρκειας, ο συμβιβασμός με την καθημερινή ρουτίνα κι απ' την άλλη η αθανασία. Είναι ωραίο και ελκυστικό πολλές φορές το εφήμερο, ωστόσο η νεανική καρδιά δεν ικανοποιείται ούτε συμβιβάζεται μόνο με αυτό. Επιχειρεί να ιχνηλατήσει μια πορεία πάνω και πέρα από το εφήμερο, μια πορεία αθανασίας. Πως μπορεί όμως κανείς να προσεγγίσει και να συλλάβει αυτήν την έννοια της αθανασίας;

Ετοιμαζόμουν να εγκαταλείψω τους απαιτητικούς συλλογισμούς πάνω σ' ένα τέτοιο δύσκολο θέμα που μάλλον νεφελώδες μου φάνταζε, όταν ήρθε στο μυαλό μου ένα παιχνίδι, ένα παιχνίδι παλιό που θυμόμουν αχνά από κάπου - δεν θυμάμαι που - όπου το είχα διαβάσει. Σύμφωνα με αυτό αν θέλεις να γνωρίσεις καλύτερα μια λέξη, παίξε μαζί της. χώρισε τα γράμματά της, φτιάξε καινούργιες λέξεις κι έτσι θα προσεγγίσεις τη σημασία της. αποφάσισα λοιπόν μέχρι να τελειώσει και η σοκολάτα να παίξω τούτο το παράξενο παιχνίδι. Έτσι, πιάστηκα από μια λέξη κι αυτή ήταν η αθανασία.

Πρώτο γράμμα Α δεύτερο Θ. Α: Αιωνιότητα, Θ: Θεός. Καλή η αρχή για να προσεγγίσω την έννοια που με προβληματίζει. Δώρο του Θεού η αιωνιότητα στον άνθρωπο. Δώρο πολύτιμο και ακριβό. Είμαστε πλασμένοι για την αιωνιότητα. Οι αποφάσεις, οι πράξεις μας, η καθημερινή μας συμπεριφορά παίρνουν μια άλλη διάσταση αν αναλογιστεί κανείς ότι διαγράφουν μια πορεία που συνεχίζεται στην αιωνιότητα. Αισθάνομαι δέος μ' αυτήν τη διαπίστωση. Προχωρώ στο επόμενο γράμμα Α: Αγιότητα. Η νεφελώδης έννοια της αθανασίας αρχίζει να ξεδιαλύνεται σιγά - σιγά. Πράγματι, η Αγιότητα είναι συνυφασμένη με την αιωνιότητα. Δε νομίζω ότι υπάρχει ωραιότερο σύνθημα για την πορεία μας προς την αιωνιότητα από το στόχο να γίνουμε κι εμείς Άγιοι.

Το παιχνίδι μ' αρέσει ολοένα και περισσότερο. Επόμενο γράμμα Ν: Νιάτα. Οι νέοι ίσως είναι εκείνη η κατηγορία ανθρώπων που σκέφτονται λιγότερο από οποιονδήποτε άλλο το θάνατο. Συγχρόνως, όμως, είναι εκείνοι που λαχταρώντας να υπερβούν το εφήμερο μπορούν με περισσό ενθουσιασμό να σχεδιάσουν τη δική τους πορεία στην αιωνιότητα. Βέβαια, αυτή η πορεία οπωσδήποτε χρειάζεται εφόδιο και οδοδείκτες που ελπίζω να ανακαλύψω συνεχίζοντας το παιχνίδι μου με τι λέξη της αθανασίας.

Α: Αλήθεια. Ωραία λέξη - Δύσκολη έννοια. Και τι στ' αλήθεια είναι; Εφόδιο ή σκοπός; Ίσως και τα δυο. Η αλήθεια, η αναζήτηση της αλήθειας και πιο πολύ η αναζήτηση της Μίας Αλήθειας νοηματοδοτεί την πορεία μας προς την αιωνιότητα. Ταυτόχρονα, όμως, είναι και εφόδιο. Μπορείς άραγε να λες ότι πορεύεσαι στην αιωνιότητα όταν φοράς διαρκώς ένα προσωπείο υποκρισίας ή όταν στις σχέσεις του με τους άλλους δεν είσαι γνήσιος και ειλικρινής;

Συνεχίζω Σ: Σταυρός. Σταματώ για λίγο σ αυτήν τη λέξη. Δίνε μια άλλη διάσταση στο θέμα της αιωνιότητας που με απασχολεί. Οι δυσκολίες, οι δοκιμασίες, οι θλίψεις, ο σταυρός που ο καθένας μας κρατά σ' αυτό το ατέρμονο ταξίδι προς την αιωνιότητα, σμιλεύουν χαρακτήρα δυνατό και ικανό για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες αυτής της πορείας.

Επόμενο γράμμα Ι: Ιδανικό. Ε, εδώ δεν χρειάζεται να σταθώ κα πολύ. Τα ιδανικά από μόνα τους ως ιδέες και αξίες έχουν κατακτήσει την αθανασία και οπωσδήποτε αποτελούν απαραίτητα εφόδια και αλάθητους οδοδείκτες στην πορεία γι' αυτήν.

Και το τελευταίο γράμμα είναι πάλι Α. Αυτό με παίδεψε. Για τέταρτη φορά έπρεπε να βρω λέξη που ν' αρχίζει από Α. Δύσκολο. Δύσκολο; Όχι και πολύ Γρήγορα, τελικά ήρθε στο μυαλό μου μια λέξη γνωστή, χιλιοειπωμένη και πάνω απ' όλα απολύτως κατάλληλη για να κλείσει αυτήν την ακροστιχίδα. Κι η λέξη αυτή ήταν η αγάπη. Μια λέξη που δεν χρειάστηκε να προσπαθήσω ιδιαίτερα για να τη συνταιριάξω με τις υπόλοιπες και με την αρχική, την αθανασία. Γιατί η αγάπη είναι σύμφυτη με την έννοια της αιωνιότητας αφού «ουδέποτε εκπίπτει» και αφού προσδίδει στα πάντα θεϊκή προοπτική.

Αθανασία. Τέλειωσαν τα γράμματα. Τέλειωσε και το παιχνίδι. Μαζί τελείωσε και η σοκολάτα. «Η πορεία μας, όμως, αφού πλαστήκαμε για την αιωνιότητα δεν τελειώνει ποτέ» συλλογιζόμουν καθώς το ανοιχτό βιβλίο μου υπενθύμιζε το τέλος του σύντομου διαλείμματος.

Ελευθερία Γούση
Φοιτήτρια Ιατρικής Αθηνών

Ήταν η προτροπή μας και σαν απάντηση εισπράτταμε την έκπληξη των περαστικών, αυτών που δεχόταν αυτή την μικρή προσφορά ζεστασιάς. Γιατί ζεστασιά ήταν αυτό που θέλει ο άνθρωπος και όχι πάντα τα πανάκριβα δώρα που ανταλλάσσονται τις μέρες των γιορτών…

Λίγη ζεστασιά με άρωμα κανέλας και τσαγιού προσπαθήσαμε να δώσουμε ως Σύνδεσμος Νέων στον προαύλιο χώρο του Αγ. Νικολάου παραμονές των Χριστουγέννων.

Ένα αυτοσχέδιο περίπτερο στήθηκε από όλους μας με φωτογραφίες, μουσική και την ζεστή θαλπωρή που σκόρπιζαν τα κεράκια.

Εντύπωση μας έκανε η έκπληξη των περαστικών για το γεγονός ότι αυτή η προσφορά δεν αναζητούσε κάποιο χρηματικό ή οποιοδήποτε άλλο αντάλλαγμα!

Ήρθαμε σε επαφή με ανθρώπους που πλησίασαν για πολύ διαφορετικούς λόγους στο περίπτερό μας και αυτό ήταν εντυπωσιακό και με έκανε να σκεφτώ λίγο πιο πέρα απ' αυτό… κάνοντας μια απλοϊκή μεταφορά.

Δεν είναι άραγε πολύ διαφορετικοί οι λόγοι για τους οποίους πλησιάζει ο άνθρωπος την Εκκλησία; Και αυτό το ερώτημα είναι συναρπαστικό καθώς τονίζει την μοναδικότητα του κάθε προσώπου. Κι όμως δεν αρκεί τελικά μόνο αυτό αλλά αυτή η μοναδική και συγκλονιστική συνάντηση με τον Χριστό…

Όπως οι Μάγοι, ήρθαν όπως ήταν… Όταν όμως συνάντησαν τον Χριστό «διέφυγαν δι' άλλης οδού», άλλαξαν πορεία, άλλαξαν μυαλό…

Ένα Χριστουγεννιάτικο περίπτερο του Συνδέσμου, μια ευκαιρία για συνάντηση με τον Χριστό,
μια ευκαιρία για συνάντηση με τον άλλον άνθρωπο…

Με την ευχή προς όλους να έχουν, ή να κρατήσουν ζωντανή αυτή την συνάντηση, κλείνω εδώ!

Κατερίνα Μυλοπούλου

Πέρασαν τα Χριστούγεννα. Η πρόσφατη, όμως, ανάμνηση από κάποιες δραστηριότητες της Ι.Μ.Δ. γλυκαίνει τη σκέψη μας. Φέτος, για μία ακόμη φορά πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στις 2 Ιανουαρίου η πρωτοχρονιάτικη συνάντηση της νεολαίας στο συνεδριακό κέντρο στα Μελισσιάτικα και πλήθος νέων της μητρόπολης μας προσήλθε για να τιμήσει με την παρουσία του την πρόσκληση του συνδέσμου, αφού το κοινό είχε ενημερωθεί με αφίσες σε κεντρικά σημεία της πόλης.

Οι μέρες προετοιμασίας που προηγήθηκαν ήταν δημιουργικότατες. Η παρέα μαζεύτηκε στο «Πέρασμα» και οργανώθηκε. Κορδέλες, μαρκαδόροι, πινέλα, μπογιές, κόλλες, φυτίλια και...πολύ κέφι για τη δημιουργία και διακόσμηση κεριών - ενθύμια δώρα της εκδήλωσης. Ο καθένας και μια διαφορετική ιδέα. Άλλος αναλάμβανε τη μουσική διασκέδαση μας, άλλος έκοβε τα μικρά κομμάτια μεγάλες ποσότητες κεριού, άλλοι τα έλιωναν στη φωτιά και πρόσθεταν χρώμα, άλλοι τα καλούπωναν και άλλοι έπιναν καφέ μέχρι να στερεοποιηθούν τα κεριά. Τέλος, η ομάδα συγκεντρώθηκε στον καλλωπισμό των κεριών κι έβαλε τη φαντασία της να δουλέψει. Συνεργασία άψογη, τα αποτελέσματα της υπέροχα και το σημαντικότερο έφερε κοντά τα παιδιά .

Λοιπόν ήρθε η μεγάλη μέρα της συνάντησης. Διάφορες εποικοδομητικές δραστηριότητες, τις οποίες είχαν αναλάβει κάποια μέλη, μας εντυπωσίασαν ιδιαίτερα. Πρώτα, αφού χωριστήκαμε σε ομάδες, αφήσαμε ελεύθερο τον εαυτό μας να εκφραστεί σε μία μεγάλη κόλλα χαρτί. Ύστερα, η αφήγηση ενός διηγήματος του Παπαδιαμάντη καθώς και το κουκλοθέατρο που ακολούθησε ήταν ικανά να μας μεταφέρουν στο μαγευτικό κόσμο του συγγραφέα. Ο πατήρ-Κ.Φλάκης μας διαφώτισε σχετικά με τη βυζαντινή εικόνα της Βάπτισης του Χριστού. Τέλος , ο πατήρ-Π.Κωστούλας μας έδωσε χρήσιμες πληροφορίες για την παραδοσιακή βασιλόπιτα. Μετά απ' όλα αυτά κατεβήκαμε στη μεγάλη αίθουσα του συνεδριακού, όπου ο Δεσπότης μας κ Ιγνάτιος ευλόγησε τη βασιλόπιτα, έδωσε της πατρικές του ευχές και ακολούθησε μια όμορφη γιορτή:φαγητό, κρασί, μουσική και πολύ χορός! Ήταν μια ευκαιρία ω' ανταμώσουν γνωστοί να γνωριστούν και να αφεθούν στη χαρά της διασκέδασης.

Τα οφέλη από τέτοιου είδους δραστηριότητες πολλά. Σε μια ατμόσφαιρα εξαιρετικά οικεία, ζεστή και φιλόξενη τα παιδιά από το χώρο της εκκλησίας έρχονται σ' επαφή συνειδητοποιώντας ότι η εκκλησία , τα μέλη της, η νεολαία της δεν είναι ανύπαρκτα. Συμπαραστάτες στον καλόν αγώνα και τα άτομα με ιδανικά, για όμορφη και θεάρεστη ζωή, δηλώνουν την ύπαρξη τους.

Καλή χρονιά λοιπόν και, πρώτα ο Θεός , ευχόμαστε και του χρόνου ο σύνδεσμος να πραγματοποιήσει μια εξίσου όμορφη εκδήλωση για τους νέους της πόλης μας!

Αγγελική- Ευφροσύνη φοιτήτριες Φιλολογίας

Εορταστικές χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στους Ι. Ναούς του Βόλου και της Νέας Ιωνίας. Φωτογραφικά στιγμιότυπα από τον Ι.Ν. της Αγ. Βαρβάρας και τις εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν με την φροντίδα των κατηχητών του ναού.

Χριστουγεννιάτικο περίπτερο στο προαύλιο του Αγ. Νικολάου Βόλου έστησε ο Σύνδεσμος Νέων της Ι.Μ. Δημητριάδος στις 23 Δεκεμβρίου 2004. Νέοι και νέες προσέφεραν ζεστό ρόφημα στους περαστικούς και ευχές για την μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης. Μια μοναδική ευκαιρία επαφής με έναν τρόπο μοναδικό!

Ο Καθηγούμενος της Ι. Μ. Αγ. Διονυσίου του εν Ολύμπω επισκέφθηκε το «Πέρασμα» την Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου 2004. Νέοι και νέες είχαν την δυνατότητα να συζητήσουν μαζί του για διάφορα θέματα και να ανταλλάξουν απόψεις γύρω από τρέχοντα θέματα. Ο κύκλος αυτός των συναντήσεων θα συνεχιστεί την Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2005 με την επίσκεψη του ψυχολόγου π. Αθανασίου Παραβάντσου.

Μεγάλη γιορτή για το νέο έτος πραγματοποιήθηκε στο Συνεδριακό Θεσσαλίας από τον Σύνδεσμο Νέων την Κυριακή 2 Ιανουαρίου 2005. Η καθιερωμένη γιορτή για τους φοιτητές της Μητροπολιτικής μας περιφέρειας στέφθηκε από μεγάλη επιτυχία! Ίσως του χρόνου θα χρειαστούμε μεγαλύτερο χώρο για το εορταστικό δείπνο.

Μια συνάντηση είχε ο Μεταλυκειακός κύκλος του Ι.Ν. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Βόλου και ο Μεταλυκειακός Κύκλος του Αλμυρού το Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2005. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο Πέρασμα και τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να γνωριστούν και να συζητήσουν μεταξύ τους. Η πολύ ωφέλιμη αυτή συνάντηση συνέσφιξε τους δεσμούς και όπως ομολόγησαν όλοι θα αποτελέσει αρχή και για άλλες συναντήσεις.

Μεγάλη εκδρομή στην Αίγυπτο και στο όρος Σινά πραγματοποιεί ο Σύνδεσμος Νέων της Ι.Μ. Δημητριάδος από 26 Φεβρουαρίου έως 2 Μαρτίου 2005. Αναλυτικό ρεπορτάζ θα παρουσιαστεί στο επόμενο τεύχος των «ΨΗΦΙΔΩΝ».

Πατέρα,

Θλίβομαι και πονώ μ' όλα όσα ακούω και βλέπω ν' αποκαλύπτονται τις τελευταίες ημέρες μα πρέπει να σου πω πως τα γεγονότα αυτά μόνο αφορμή αποτελούν για το γράμμα τούτο. Συγχώρεσέ με, αν γίνω αυστηρός και σκληρός αλλά θέλω αυτή τουλάχιστον τη φορά να είμαι ειλικρινής απέναντί σου και να μη γίνω και γω συνένοχος στις ψευδείς εντυπώσεις που άλλοτε εσκεμμένα και άλλοτε όχι δημιουργούμε για τον κόσμο γύρω σου.

Γνωρίζω καλά το πλήθος των υποχρεώσεων, το μέγεθος των ευθυνών, το βαρύ φορτίο που σηκώνεις στους ώμους σου όντας πατέρας χιλιάδων ψυχών και που πιθανόν σε κουράζει και σε καθιστά ευάλωτο. Γνωρίζω καλά πως είσαι άνθρωπος με αδυναμίες, που κάνει λάθη, άνθρωπος που δέχεται πειρασμούς και κάποιες φορές ίσως υποκύπτει σ' αυτούς.

Γνωρίζω ή μάλλον φαντάζομαι το λόγο που διάλεξες να γίνεις πατέρας μου. Άλλωστε κανείς δε σε υποχρέωσε.

Γνωρίζω καλά ή μάλλον θα ήθελα να γνωρίζω πως μοναδική σου έννοια απ΄ το πρωί που θα ξυπνήσεις μέχρι τη στιγμή που θα ξυπνήσεις και πάλι το άλλο πρωί είναι ο εργάτης που αξημέρωτα ξεκινά για τη δουλειά ή που μόλις γυρνά απ' αυτή, το παιδί που κινά για το σχολείο, ο μεθυσμένος και ο ναρκομανής που παραπαίει στα σκοτεινά σοκάκια της πόλης, η πόρνη που λίγο πιο πέρα πλανημένη πουλά το κορμί της σε ανθρώπους πιθανόν εξίσου πονεμένους όσο και αυτή, οι άνθρωποι που κρατούν για τελευταίο βράδυ συντροφιά στο νεκρό συγγενή τους αλλά και ο νεκρός συγγενής, εκείνοι που ταξιδεύουν στις θάλασσες, η γυναίκα που εγκατέλειψε ο σύζυγος αλλά και ο ίδιος ο σύζυγος που ποιος ξέρει γιατί έγινε τόσο σκληρός, ο φυλακισμένος, ο πεινασμένος, ο γυμνός, εκείνος που ζώντας την αρρώστια αγωνιά και τρέχει για να ζήσει ένα ακόμη ξημέρωμα, αυτός…, ο άλλος, εκείνος… που Εκείνος σου εμπιστεύτηκε για δικά σου παιδιά.

Τούτες τις στιγμές που η εικόνα σου καταρρέει μπροστά μου δεν είμαι εδώ για να σου ζητήσω ευθύνες, άλλων ρόλος και υποχρέωση είναι αυτό. Δεν είμαι εδώ για να απαιτήσω συγγνώμη, αλλά μονάχα για να ζητήσω πράγματα απλά. Να βρεις το θάρρος να με κοιτάξεις στα μάτια και μέσα σ' αυτά να βρω τον πατέρα που νιώθω πως έχω χάσει. Να σιωπήσεις και ν' ακούσω την καρδιά σου, την καρδιά εκείνη που ξέρει να πικραίνεται και ν΄ αδικείται, την καρδιά που ξέρει ν' ανησυχεί, ν' ανέχεται , ν' ακούει και να εμπιστεύεται, την καρδιά που ξέρει ν' αγαπά και που τώρα πονά. Να μιλήσεις και να πεις την αλήθεια. Μόνο αυτή. Και γω σου υπόσχομαι σαν παιδί σου πως, ό, τι και αν έχει γίνει ό, τι και αν έχει συμβεί, στην καρδιά μου θα υπάρχει πάντα μια θέση για σένα.

Ζητώ συγγνώμη που γράφω στον ενικό μα δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Έτσι μου «μάθανε» να μιλώ στον πατέρα μου, έτσι θα μιλώ και στον επίσκοπο - πατέρα μου. Πίστεψέ με, αυτό που προέχει για μένα περισσότερο τούτη τη στιγμή αλλά και πάντοτε είναι να μπορώ να σε νιώθω πατέρα μου. Και να θυμάσαι κάθε σου στιγμή, όπως και γω, πως δίχως γιο δεν υπάρχει πατέρας και δίχως πατέρα δεν υπάρχει γιος. Μέχρι την επόμενη φορά

σε φιλώ με αγάπη ο γιος σου
Ο.Μ.Π.

Πάσχισα θεέ μου να σ΄απορρίψω από τη ζωή μου γιατί δε μου εξήγησες ποτέ…

… για αυτές τις στιγμές που λιώνει η ύπαρξή μου στην ασφυξία του αδιεξόδου, που δε με παίρνει να κάνω καμία κίνηση ούτε μπροστά ούτε πίσω

…για τις στιγμές που χρειάζεται να βάλω το κεφάλι κάτω και να δοξάσω την ξεφτίλα μου, τότε που ως έσχατη πρέπει να πάρω φόρα για να γίνω πρώτη

…για τις στιγμές που ανακαλύπτω πως όσοι εμπιστεύτηκα με πρόδωσαν , τότε που με βαριά καρδιά παύω να ψάχνω τη λύση στους γύρω μου, στο πλάι μου, απέναντί μου, στα λόγια των άλλων, στα μάτια των άλλων…

…για τις στιγμές που έπαψα ν΄αντέχω, ν΄αγαπώ ,να Σ΄έχω…

ώσπου τόλμησα να δοκιμάσω ν΄αγαπήσω τις στιγμές μου…και τότε…

πάσχισα Θεέ μου να σε κρατήσω στη ζωή μου γιατί δε μου εξήγησες ποτέ!

έβαλες χρώματα στην ψυχή μου, αλλά δε με συμβούλεψες τι να τα κάνω, τι να βάψω μ΄αυτά.

Κι εγώ πήρα φόρα κι έβαψα πορφυρές τις θάλασσες μου, βιολετί τους ουρανούς μου και μπλε τους ήλιους μου…

Γιατί δε μου εξήγησες ποτέ το χώρο που θες να κατοικείς. Κι εγώ έβαλα όχθες στον ορίζοντά μου και ξεκίνησα ένα ατέλειωτο ταξίδι…

Γιατί δε μου εξήγησες ποτέ τι θα πει ελευθερία… μόνο με κάλεσες να΄ρθώ να μ΄αγαπήσεις…

Α.Γ.

Όχι, δεν πρόκειται να γίνει λόγος για προσωπικές επιστολές και κασέτες ιεραρχών, ούτε για θέματα μεσημεριανών τηλεοπτικών εκπομπών. Ίσως αυτά θα μπορούσαν να ήταν τα ερεθίσματα για κάποιες σκέψεις γύρω από την έννοια του προσώπου. Γιατί αλήθεια, η ορθόδοξη θεολογία θεωρεί τον άνθρωπο πρόσωπο και όχι άτομο;

Πρόσωπο (προς + όψη) σημαίνει σχετίζομαι με κάτι άλλο, ενώ άτομο δηλώνει κάτι που δεν μοιράζεται και είναι απομονωμένο στον εαυτό του. Το πρόσωπο του ανθρώπου είναι κατ' εικόνα του τριαδικού προσωπικού Θεού. Όπως ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα της Αγίας Τριάδος σχετίζονται μέσα στην κοινωνία αγάπης, έτσι χαρακτηριστικό γνώρισμα του ανθρώπου είναι να σχετίζεται με το Θεό, τον συνάνθρωπο και την υπόλοιπη δημιουργία. Είναι μία έμφυτη τάση και ροπή του ανθρώπου το να αναπτύσσει κάθε είδους αγαπητική σχέση, ένα δώρο που μας έχει δοθεί από το Θεό και που πολλές φορές ξεχνάμε την προέλευση του και νομίζουμε ότι είναι αποκλειστικά δικό μας κατόρθωμα. Η δική μας ευθύνη έγκειται στο να καλλιεργούμε αυτό το δώρο, όπως μας λέει και η παραβολή των ταλάντων. Να το αυξάνουμε κι όχι να το καταστρέφουμε. Καθετί, σκέψη ή συναίσθημα, που μας φέρνει σε κατάσταση εσωστρέφειας και απομόνωσης είναι κάτι που είναι αντίθετο με τη φύση του Θεού και κατ' επέκταση και τη δική μας λόγω του κατ' εικόνα, είναι θα έλεγα αλλιώς διαβολικό, γιατί μας κάνει άτομα κι όχι πρόσωπα. Θυμηθείτε τις φορές που νιώσατε μοναξιά και που συνήθως έχουν μια πικρή γεύση μέσα μας.

Θα μου πείτε τώρα κι οι ασκητές; Ή οι φορές που αυτή η μοναξιά είχε ευεργετικά αποτελέσματα, μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε κάποια λάθη μας ή κάποια πράγματα για τον εαυτό μας; Υπάρχει καλή και κακή μοναξιά; Η διαφορά κατά τη γνώμη μου, είναι στην αιτία, τι υπάρχει στο κέντρο αυτής της μοναξιάς και της εσωστρέφειας ή πως τη βιώνουμε. Π.χ. όταν ασκητής καλλιεργεί τη σχέση του με το Θεό, κέντρο δεν είναι ο εαυτός του μόνο, αλλά ο εαυτός του σε σχέση με το Θεό, ταπεινώνεται και δεν απομονώνεται στο εγώ του. Όπως το ίδιο γίνεται και όταν συνειδητοποιούμε τα λάθη μας. Υπάρχουν φόρες που απομακρυνόμαστε από κάποιους, αλλά σκεφτόμαστε τη σχέση μας μαζί τους, κριτικάρουμε τον εαυτό μας κι αυτό λειτουργεί ευεργετικά μέσα μας. Είναι σα να βιώνουμε τη σχέση μας μαζί τους, αλλά μ' άλλον τρόπο. Όταν όμως απομακρυνόμαστε από τους άλλους και κέντρο είναι μόνο ο εαυτό μας και σκεφτόμαστε ότι π.χ. «κανένας δεν μας καταλαβαίνει» ή «όλα μας πάνε ανάποδα» ή «δεν μας εκφράζουν οι άλλοι για παρέα» ή «έτσι είμαι και σε σ' όποιον αρέσω» κα κλεινόμαστε στον εαυτό μας, στα «πιστεύω» και στα «θέλω», βλέπουμε τα λάθη μόνο των άλλων, χωρίς να συζητάμε, χωρίς να αποδεχόμαστε το άλλο που είναι διαφορετικό από μας και οχυρωνόμαστε στον εαυτό μας, τότε κάτι δεν πάει καλά. Και το καταλαβαίνουμε κι εμείς γιατί στο βάθος, όσο κι αν δε θέλουμε να το παραδεχτούμε, νιώθουμε λυπημένοι και στεναχωρημένοι. Και αυτό γιατί, όπως προανέφερα, η φύση μας είναι να σχετιζόμαστε με το Θεό, με τους συνανθρώπους μας και τη δημιουργία και όχι να είμαστε απομονωμένοι. Να είμαστε πρόσωπα κι όχι άτομα!

DORIS

«Μεγάλη Σαρακοστή», πορεία προς το Πάσχα Alexander Schmemann. ISBN: 960-7006-18-6. Έχοντας ξεπεράσει τις πέντε εκδόσεις το βιβλίο αυτό του π. Αλεξάνδρου είναι για μια ακόμη φορά επίκαιρο. Στην πορεία μας μέσα στην Μ. Τεσσαρακοστή η ανάγνωση αυτού του βιβλίου βοηθά τον καθένα από εμάς στην προσωπική μας τελείωση. Με κεφάλαια που ασχολούνται με την προετοιμασία μας για την Μ. Τεσσαρακοστή, την λατρεία της περιόδου αυτής, την Ακολουθία των Προηγιασμένων Δώρων και άλλα θέματα, το βιβλίο αυτό καταφέρνει στις σελίδες του να αγγίξει τις πολλές πλευρές τα περιόδου αυτής. Αξίζει να το διαβάσουμε για την ωφέλεια αυτών των ημερών…

«Ιλάσθητι», Ευαγγελίας Φαρμακίδη. ISBN: 960-630-280-6, Ένα βιβλίο ποίησης και κατάθεσης ψυχής από την φιλόλογο Ευαγγελία Φαρμακίδη, το οποίο μας ξεναγεί στα μονοπάτια της ψυχής που αναζητά και τελικά συναντά τον Εραστή της κάθε ψυχής, τον Νυμφίο Χριστό. Με εικόνες ζωντανές και σπαράγματα από τα γεγονότα του βίου που προσωπικά σημαδεύουν την πορεία μας πάνω στη γη, η ποιητής ξεδιπλώνει την δική της ψυχή και κοινωνεί την εμπειρία της με τους αναγνώστες της. Ένα βιβλίο που βοηθά τον καθένα στην ενδοσκόπησή του και τον στηρίζει στο δρόμο της προσωπικής του δοκιμασίας.

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ «ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ ΤΖΟΚΟΝΤΑΣ» Το Χαμόγελο Της Τζοκόντας, το κλασικό έργο του Μάνου Χατζιδάκι, επανακυκλοφορεί από την ετικέτα της EMI Classics. Σαράντα χρόνια μετά τη σύνθεση του, κυκλοφορεί για πρώτη φορά στερεοφωνικά σε CD και σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων σε βινύλιο. Υπολογίζεται ότι οι πωλήσεις του έργου, από το 1965 έως σήμερα έχουν ξεπεράσει τα 3.000.000 αντίτυπα, παγκοσμίως. Άλλωστε είναι ένας δίσκος, που παρότι δεν είναι νέα κυκλοφορία, βρίσκεται σχεδόν κάθε βδομάδα στο chart της IFPI. Στη νέα έκδοση έχει διατηρηθεί το αρχικό εξώφυλλο καθώς και το κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι: «Σε μια παρέλαση στη Νέα Υόρκη, με μουσικές με χρώματα και με πλημμυρισμένη από κόσμο την 5η Λεωφόρο, βρισκόμουν μια Κυριακή απόγευμα το Φθινόπωρο του 1963, όταν συνάντησα μια γυναικούλα να περπατάει μοναχή με μιαν απελπισμένη αδιαφορία για ότι συνέβαινε γύρω της, χωρίς κανείς να την προσέχει, χωρίς κανέναν να προσέχει, μόνη έρημη μες στο άγνωστο πλήθος που την σκουντούσε, την προσπερνούσε ανυποψίαστο, εχθρικό, αφήνοντας την να πνιγεί μες στη βαθιά πλημμύρα της λεωφόρου, μέσα στη θάλασσα που ακολουθούσε, μέσα στ' αγέρι που άρχιζε να φυσά. Έμεινα στυλωμένος, ο μόνος που την πρόσεξε κι έκαμα να την πάρω από πίσω, να την ακολουθήσω και πλησιάζοντάς την να της μιλήσω, χωρίς να ξέρω τι να της πω, μα ίσαμε ν' αποφασίσω την έχασα από τα μάτια μου. Έτρεξα λίγο μπρος, ανασηκώθηκα στα πόδια για να την ξεχωρίσω, μα η μεγάλη μαύρη θάλασσα του κόσμου την είχε καταπιεί. Μέσα μου κάτι σκίρτησε οδυνηρά. Χωρίς να καταλάβω είχα σταθεί έξω από το βιβλιοπωλείο του Ριτζιόλλι και στη βιτρίνα του απέναντί μου ακριβώς, βρισκότανε ένα βιβλίο για τον Ντα Βίντσι, με την Tζοκόντα στο εξώφυλλό του να μου χαμογελά απίθανα αινιγματική, αυτόματα μεγενθυμένη, όσο η γυναίκα που χάθηκε στο δρόμο. Δεν ξέρω γιατί όλ' αυτά μπερδεύτηκαν περίεργα μέσα μου, μαζί μ' ένα εξαίσιο θέμα του Βιβάλντι που είχα ακούσει πριν από λίγες μέρες και που εξακολουθούσε να επανέρχεται τυραννικά στη μνήμη μου. Τα δέκα αυτά τραγούδια γράφτηκαν μ' ένα συγκερασμό απελπισίας και αναμνήσεων. Το θέμα είναι η γυναίκα έρημη μες τη μεγάλη πόλη. Το κάθε τραγούδι είναι κι ένας μονόλογος της κι όλα μαζί συνθέτουν την ιστορία της. Μια ιστορία σύγχρονη και παλιά μαζί.» Αξίζει για όσους δεν το έχουμε…

ΜΠΟΥΝΤΟΥΝΗΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ '100 GUITARS LIVE AT THE ODEON OF HEROD ATTICUS Μια εξαιρετική συναυλία με εκατό και πλέον κιθαριστές υπό την διεύθυνση του Βαγγέλη Μπουντούνη δόθηκε στο Ηρώδειο στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών. Στο κατάμεστο Αρχαίο Ωδείο οι λάτρεις της κιθάρας απόλαυσαν μια μοναδική συναυλία για τα ελληνικά αλλά και διεθνή δεδομένα. Η πρώτη απόπειρα για την δημιουργία των «Κιθαριστών» έγινε το 1984 κατά την διάρκεια του πρώτου σεμιναρίου κιθάρας στο Ρέθυμνο. Ο Μάνος Χατζιδάκις αγκάλιασε αυτή την προσπάθεια και διηύθυνε την πρώτη συναυλία της ορχήστρας. Οι κιθαριστές προέρχονταν από διαφορετικές πόλεις της Ελλάδας και έτσι η ορχήστρα δεν μπόρεσε να συνεχίσει την πορεία της. Δέκα χρόνια αργότερα ο Βαγγέλης Μπουντούνης «έστησε» ξανά μια ορχήστρα με μέλη τελειόφοιτους της σχολής του που ζουν στην Αθήνα. Η νέα πορεία των «Κιθαριστών» ξεκίνησε με την αρωγή των φιλόμουσων αλλά και του Τρίτου Προγράμματος που αγκάλιασε και στήριξε από τα πρώτα βήματα της την ορχήστρα, η οποία έδωσε δεκάδες συναυλίες σε όλη την Ελλάδα με κορυφαία αυτή στο Ηρώδειο στις 28 Ιουλίου του 2004. «...Γέμισε η σκηνή από νέους κιθαριστές και ο ήχος της ορχήστρας απλώθηκε εντυπωσιακά για να σηματοδοτήσει πως ο κόσμος έχει ανάγκη νέα σχήματα, νέα σύνολα και απρόσμενες διασκευές γνωστών κομματιών. Υποστηρίζουμε πάντα πως οι μουσικές έχουν ανάγκη από ευρηματικούς τρόπους παρουσίας που να ... ταράζουν τα βαλτωμένα νερά του μουσικού καθωσπρεπισμού!..» σημειώνει ο Νότης Μαυρουδής που διηύθυνε την παραγωγή του album.

Πασχάλης Τερζής

«Τα πιο ωραία πράγματα έρχονται
εκεί που δεν τα περιμένεις
και γίνονται τα θαύματα
όταν πάψεις να επιμένεις
τα πράγματα τα όμορφα
όσο τα θέλεις χάνονται τυχαία
κι ας ψάχνεις σε πολυώροφα
στα υπόγεια είναι η θέα»

Μέσα στην καθημερινότητα προσπαθεί ο καθένας από εμάς να επιβιώσει και να δώσει τον καλύτερό του εαυτό στις απαιτήσεις που η ζωή μάς παρουσιάζει. Από το πρωί επιδιδόμαστε σε έναν «αγώνα δρόμου» για να προλάβουμε όλα αυτά τα οποία πρέπει να κάνουμε, όλα αυτά που μας επιβάλλουν και ξαφνικά έχουμε διαπιστώσει ότι εγκλωβισμένοι είμαστε υποχρεωμένοι να τα διεκπεραιώσουμε. Κάθε ένα πρωινό ξύπνημα, από τον μαθητή μέχρι τον οικογενειάρχη, από τον φοιτητή μέχρι τον εργαζόμενο, αντί να είναι μια αφορμή ευλογίας, ευχαριστώ και δοξολογίας, αντί να μας προτρέπει να χαρούμε για την ζωή που μας χαρίζεται, μας αναγκάζει να είμαστε βλοσυροί και δύσθυμοι, να σκεφτόμαστε τον «Γολγοθά» που μας περιμένει.

Αλλά αυτή η αντίληψη, ότι πρέπει να τρέξουμε να προλάβουμε, ότι συνεχώς θα πρέπει να βρισκόμαστε στην πίεση και την προσπάθεια, ότι δεν θα πρέπει «να σηκώνουμε κεφάλι», έχει δυστυχώς διαποτίσει και την συμπεριφορά μας σε ένα μακροπρόθεσμο επίπεδο. Από μικροί μαθαίνουμε, και τώρα ίσως αναπαράγουμε αυτήν την άποψη, ότι θέλει αγώνα πολύ η ζωή, ότι πρέπει να προσπαθούμε να μοχθούμε να κάνουμε το ένα και το άλλο, να κάνουμε περιουσία, να πιάσουμε μια καλή δουλειά, να κάνουμε οικογένεια, να έχουμε «καλό όνομα» στην κοινωνία… και τόσα άλλα. Όχι, δεν θέλω να ισχυριστώ ότι όλα αυτά είναι μάταια, ότι είναι λάθος να προσπαθούμε να καταφέρουμε κάτι στη ζωή μας. Όχι δεν θέλω να προωθήσω την άποψη ότι θα πρέπει να καθόμαστε και να περιμένουμε τα πάντα έτοιμα στο «πιάτο» μας.

Θέλα απλά να κοιτάξω στα μάτια την ζωή και να καταφέρω να αδράξω την μέρα, να την μεταμορφώσω από απλή καθημερινότητα σε μοναδική πεμπτουσία της ύπαρξης, να ανακαλύψω το νόημα για το οποίο υπάρχω… Να μάθω, όπως έμαθα τόσα χρόνια να προσπαθώ, να τρέχω και να αγωνιώ, να σταματώ, να αφουγκράζομαι και να περιμένω. Να αντιληφθώ ότι το θαύμα, το κάθε θαύμα, εκκολάπτεται στην σιγαλιά της προσμονής, στην βουβή προσευχή της αυτοπαράδοσης, στην απραξία της εμπιστοσύνης. Τα θαύματα που αποκτούν την σάρκα και τα οστά τους την στιγμή που σταμτάς να προσπαθείς να τους φορέσεις τα δικά σου ρούχα, που απογοητεύεσαι να προσπαθείς να τους δώσεις την υπόσταση που εσύ αποκλειστικά θα ήθελες. Και τότε έρχονται τα πιο ωραία πράγματα επειδή ακριβώς δεν τα περιμένεις, έπαψες να τα προσμένεις στην γωνία της ζωής, παραιτήθηκες από το να ελπίζεις ότι υπάρχουν.

Γιατί αυτά τα όμορφα πράγματα, τα όνειρα που έκανες μικρός, τα όνειρα που σε περίμεναν και σε συνάντησαν στις μοναχικές εκείνες στιγμές, τα όνειρα που δίνουν ουσία στη ζωή σου, αυτά λοιπόν τα όμορφα πράγματα γίνονται τυχαία, εκεί που η Θεία Πρόνοια ενδύεται το ψευδώνυμο της τύχης, εκεί που εσύ δεν το περιμένεις για να μπορούν συνεχώς, αέναα να σου φανερώνουν ότι τα πάντα δεν είναι στο χέρι σου. Όταν κι εγώ, κι εσύ, πάψουμε εγωιστικά να επιμένουμε, όταν αφήσουμε χώρο και δυνατότητα στην Αγάπη του Θεού να φανερώσει την παρουσία της, να εξυφάνει μυστηριακά την εμφάνιση των ονείρων μας, την πραγμάτωση των πιο κρυφών μας πόθων.

Τα όμορφα αυτά πράγματα… αλήθεια πόσοι από εμάς αναζητούμε αυτή την ομορφιά στην ζωή μας; Πόσοι μπορούμε να την ανακαλύψουμε στην κάθε μια πλευρά της ημέρας, να την αφήσουμε να «ανασάνει», να ζήσει και να μεγαλώσει, να πάρει την θέση της στην πορεία του βίου μας, να αναδείξει την ρουτίνα σε δυναμική του θαύματος που λέγεται συμπόρευση με Εκείνον; Πόσοι από εμάς μάθαμε να μην «πνίγουμε» αυτό που μας δίνεται, να μην φερόμαστε ως «πεινασμένοι», να μην πέφτουμε επάνω του, αλλά να του φερόμαστε με την αξία που του αρμόζει. Γιατί η ομορφιά θέλει να ξέρεις να σταθείς απέναντι της, να την τιμήσεις και να στολιστείς με αυτήν.

Η θέα… η αξία της ζωής. Η πεμπτουσία της και η ομορφιά της. Γράφοντας αυτές τις γραμμές, σκέφτομαι ότι αυτός ο συγκεκριμένος στίχος θα μπορούσε άνετα να σταθεί ως προτροπή για μια καλύτερη, για μια ανώτερη ποιότητα ζωής. Γιατί φανερώνει ο στίχος αυτός το μεγάλο μυστικό των ασκητών, των ανθρώπων που άφησαν την ζωή αυτή για χάρη μιας άλλης, αποκαλύπτει τον θησαυρό των ευτυχισμένων ανθρώπων που συναντούμε καθημερινά στο δρόμο. Εκείνων όλων που δεν προσπαθούν να ανεβούν στα "πολυώροφα" της αξίας και της ζωής, αλλά συνειδητά επιλέγουν να ζήσουν στα «υπόγεια» της κατά κόσμον υπόληψης. Και σε αυτά τα ταπεινά και καταφρονημένα υπόγεια ξεδιπλώνεται αυτό που εγώ ομολογώ θέα της δόξας του Θεού, και άλλοι ονομάζουν ήσυχη συνείδηση, συνέπεια καθήκοντος, αγάπη του πλησίον, νόημα της ζωής.

Και τώρα, και πάντα, το θαύμα, τα όμορφα πράγματα, η θέα και φυσικά η ζωή η ίδια, θα είναι αποτέλεσμα της δικής μας πρόθεσης, της δικής μας ισορροπημένης προσπάθειας, αλλά και της αποδοχής της Χάρης του Θεού, της Ομορφιάς του Προσώπου Του. Από τα «πολυώροφα» της θέας των μεγαλουπόλεων, ας μετακομίσουμε στα «πολυώροφα» της θέας της ομορφιάς, της θέας της συντροφικότητας, της θέας της Βασιλείας του Θεού.

Νικηφόρος

Σελίδα 1-2: Η Μεγάλη Σαρακοστή
Σελίδα 3: Η Ορθόδοξη Νηστεία
Σελίδα 4-5: Πιάστηκα από μια λέξη
Σελίδα 6: Χριστουγεννιάτικο περίπτερο - Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση του Συνδέσμου Νέων
Σελίδα 7: Ειδήσεις
Σελίδα 8: Γράμμα στον Επίσκοπο
Σελίδα 9: Γιατί δεν μου εξήγησες ποτέ;