Τα Χριστούγεννα αποτελούν την κορυφαία εκδήλωση του παγκοσμιοποιημένου κόσμου μας. Ασχέτως αν πιστεύουμε ή όχι στο Χριστό ή στη Γέννησή Του, μικροί- μεγάλοι παντού στον κόσμο συγκινούμαστε από τη γιορτή. Ακόμα κι οι Τούρκοι, και οι Κινέζοι και οι Ινδοί γιορτάζουν τα Χριστούγεννα, είτε πίνοντας τα ειδικά μπουκάλια της Coca-Cola είτε ανταλλάσσοντας κάρτες είτε αναμένοντας την καινούρια χρονιά. Ευρώπη και Αμερική, εκεί όπου κυριαρχεί ο χριστιανισμός, έχουν την μερίδα του λέοντος στον εορτασμό. Οι πολιτικοί ηγέτες μας θεωρούν χρέος τους να αναφερθούν στην ειρήνη και την ομόνοια στον κόσμο και την επίλυση των κάθε λογής προβλημάτων (χωρίς να αισθάνονται καμιά υποχρέωση να απολογηθούν γιατί οι ίδιοι που μπορούν δεν τα λύνουν), οι αμερικάνικες ταινίες και σειρές μας παρουσιάζουν τα χιονισμένα Χριστούγεννα και τον Μακάλευ Κώλκιν για τέταρτη φορά να είναι μόνος στο σπίτι και να αντιμετωπίζει τους ατυχείς διαρρήκτες, ενώ το ραδιόφωνο παίζει τους ήχους του παλιού τραγουδιού των Wham "Last Christmas" και παλιότεροι και νεώτεροι σιγοτραγουδούμε την όμορφη μελωδία του.

Κι εμείς οι νέοι θα πάμε μια βόλτα στην Εκκλησία αυτές τις ημέρες, ίσως κάποιοι να εξομολογηθούν, καθώς ο παπάς θα περάσει από το σχολείο μας, θα κοινωνήσουμε την παραμονή ή ανήμερα για το καλό του χρόνου και θα συνεχίσουμε την πορεία μας από τα μαγαζιά, τις καφετέριες, τα τηλεοπτικά Χριστούγεννα, την ξεκούραση των διακοπών, χαρούμενοι για την αλλαγή που η γιορτή φέρνει. Η Αθήνα θα συγκεντρωθεί γύρω από το αλαζονικά τεράστιο δέντρο της και οι μέρες γρήγορα θα περάσουν, αφού όλοι κάνουμε το χρέος μας έναντι των φτωχών της γειτονιάς που πεινάνε. Και του χρόνου! Τίποτε δεν θα αλλάξει. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

"Do they know it's Christmas?", λέει μια γνωστή επιτυχία, αμερικάνικης προέλευσης. Ο παγκοσμιοποιημένος κόσμος μας, που έχει θεότητά του την κατανάλωση, την απόλαυση, το κινητό του, την εργασία και την διασκέδαση θα γιορτάσει τα Χριστούγεννα χωρίς το Χριστό. Δεν θα σταθεί στο μνήμα που είναι η φάτνη, γιατί κατά βάθος γνωρίζει ότι πρέπει να θυσιάσει κάτι από τον εαυτό του, αν θέλει να ξέρει ότι ήρθαν τα Χριστούγεννα. Να θυσιάσει τις αμαρτίες του, τα πάθη του, το ψέμα που τον περιτυλίγει, την αδιαφορία για τον άλλο όλη τη χρονιά. Δεν θα σταθεί στο νήπιο της Βηθλεέμ που μας κοιτά με το παράπονο, αλλά και την ελπίδα ότι θα αγαπήσουμε κάποια στιγμή το Θεό και τον άλλο, πάνω από τα αγαθά μας. Δεν θα σταθεί στην Παναγία, που έδωσε όλο της το είναι, όχι για να τον κρατήσει στα σπλάχνα της τυπικά, για το καλό του χρόνου, αλλά ως Θεό και Λυτρωτή της. Δεν θα σταθεί στον Ιωσήφ που προβληματίζεται για το αν ο κόσμος θα δεχτεί το Χριστό, γιατί ο προβληματισμός γίνεται άγνωστη λέξη στην εποχή που όλα λύνονται μέσα από μια διαφήμιση.

Δεν θα σταθεί στους απλούς βοσκούς, που ακούγοντας τα λόγια του Αγγέλου εγκαταλείπουν τα πάντα για να Τον προσκυνήσουν, γιατί ξέρει ότι είναι δύσκολο να εγκαταλείψεις αυτά για τα οποία δίνεις τη ζωή σου. Δεν θα σταθεί στους σοφούς Μάγους, που τρελοί από αγάπη γα το Θεό ταξιδεύουν χρόνια για να τον συναντήσουν, γιατί έχε μάθει ότι αγάπη είναι μονάχα ό,τι μας ευχαριστεί, ό,τι μας κάνει να έχουμε δικαίωμα στην απόλαυση, ό,τι μας κρατά στη σάρκα. Δεν θα σταθεί στους Αγγέλους που ψάλλουν το Δόξα, γιατί δεν υπάρχει ουρανός, μονάχα ύλη και σήμερα.

We know it's Christmas! Ο παγκοσμιοποιημένος κόσμος δεν το ξέρει. Εμείς όμως που είμαστε ακόμη νέοι, που η καρδιά μας δεν έπαψε να χτυπά, που ονειρευόμαστε, ερωτευόμαστε, χαμογελάμε, ελπίζουμε, το ξέρουμε. Κάπου μέσα μας νιώθουμε ότι για μας ήρθε. Για μας γεννιέται. Για μας απλώνει το χέρι Του 2002 χρόνια τώρα. Και θα Του δώσουμε ένα χώρο μέσα στην καρδιά μας για να κατοικήσει. Θα παλέψουμε να είμαστε πιο καθαροί. Θα Τον αναγνωρίσουμε ως Αυτόν που μας αγαπά όσο τίποτα και θα κάνουμε το μικρό βήμα, αυτό του ερωτευμένου, που δίνει το πρώτο δώρο στο πρόσωπο που αγαπά: την καρδιά του!

Ναζαρηνός

Του Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού,
Φιλόλογου- Θεολόγου
Κληρικού της Ι. Μ. Δημητριάδος

Μάνος Κουμπαρέλης, Δρ. Μοριακής Βιολογίας

Γιατί ο Θεός δεν ακούει πάντοτε τις προσευχές μας, ιδίως όταν είναι μεγάλη ανάγκη;
Τα κριτήρια του Θεού δεν είναι πάντοτε ίδια με τα δικά μας. Εμείς βλέπουμε αυτό που έχουμε ανάγκη. Ο Θεός βλέπει τι συμφέρει την ύπαρξή μας σε σχέση με τη σωτηρία και την αιωνιότητα. Εμείς θέλουμε ικανοποίηση των επιθυμιών μας και λύση των προβλημάτων μας, ιδίως όταν πρόκειται για δοκιμασίες, όπως θέματα υγείας ή εισόδου μας στο Πανεπιστήμιο. Ο Θεός δεν είναι αμέτοχος στη ζωή μας, καθώς προνοεί και σκέπτεται για μας. Όμως η αγάπη Του μπορεί να είναι σκληρή για τα δικά μας δεδομένα. Θέλει να σωθούμε κι αυτό είναι το κριτήριο στις αποφάσεις Του. Θέλει όμως κι εμείς να κάνουμε ό,τι μπορούμε να είμαστε δίκαιοι και να βοηθούμε τους άλλους που έχουν ανάγκη. Πάντοτε σέβεται την ελευθερία μας κι αυτό να μην το ξεχνούμε. Η πίστη δεν είναι μοιρολατρία, αλλά προσπάθεια για το καλύτερο. Κι αν είναι για την πνευματική μας ωφέλεια ο Θεός θα μας το δώσει.

Γιατί είναι απαραίτητη η εξομολόγηση στην Εκκλησία;
Γιατί έχουμε ανάγκη από γιατρειά για τις αμαρτίες μας. Η Εκκλησία είναι ένα μεγάλο νοσοκομείο, όπου ο καθένας αποθέτει τις πληγές του και παίρνει το φάρμακο της ζωής, που δεν είναι άλλο από τη Θεία Κοινωνία. Για να γίνει αυτό, χρειάζεται να μιλήσουμε με το γιατρό, που είναι ο πνευματικός. Αυτός θα μας δείξει αγάπη, θα μοιραστεί ό,τι μας απασχολεί και θα μας βοηθήσει να μπούμε στην φάση της γιατρειάς. Ο πνευματικός είναι δικός μας άνθρωπος. Η εξομολόγηση είναι απόρρητη και ό,τι λέμε παραμένει μυστικό. Δεν υπάρχει περίπτωση ο πνευματικός να αλλάξει γνώμη για μας, αν έχουμε μεγάλες αμαρτίες. Θα μας αγαπά περισσότερο, γιατί είναι για μας τύπος του Χριστού που συγχωρεί τον άνθρωπο, ό,τι κι αν έχει κάνει. 'Αλλωστε, ο Χριστός συγχωρεί και γι' αυτό χρειάζεται να είμαστε ειλικρινείς και να τα λέμε όλα.

Επιτρέπεται η Εκκλησία να ανακατεύεται στην πολιτική;
Η Εκκλησία δεν χωρίζει, αλλά ενώνει τους ανθρώπους. Έχει γνώμη για τη ζωή και επομένως για την πολιτική. 'Αλλωστε, καθετί που απασχολεί τη ζωή μας είναι θέμα πολιτικό. Εμείς σήμερα ταυτίζουμε την πολιτική με τα κόμματα. Όμως πολιτική σημαίνει να είσαι πολίτης που ενδιαφέρεσαι για την πόλη σου, το κράτος, την πολιτεία σου και να αγωνίζεσαι να δοθούν λύσεις στα όποια προβλήματα. Η Εκκλησία έχει λόγο και άποψη. Δεν επιβάλλει λύσεις. Μπορεί και πρέπει να προτείνει. Αλλιώς είναι εκτός της ζωής του ανθρώπου. Αυτό πολλοί θα το ήθελαν, γιατί θα απαλλάσσονταν από μία ενοχλητική φωνή. Ωστόσο, η Εκκλησία δεν πρέπει να ταυτίζεται με κόμματα, αλλά να βοηθά το λαό και την κοινωνία να προχωρήσουν. 'Aλλωστε, λειτουργεί μέσα στην Ιστορία και όχι μόνο για την Δευτέρα Παρουσία.

Θεολόγος

Το μήνυμα του ήρθε το μεσημέρι καθώς γύριζε στο σπίτι του: "Ο Ανδρέας έκανε απόπειρα." Το τι είδους απόπειρα δεν χρειαζόταν διευκρίνηση. Όλοι στην παλιά του παρέα στην Αθήνα είτε είχαν αποπειρανθεί ν' αυτοκτονήσουν, είτε έλεγαν ότι θα το κάνουν . Ήταν φάνεται η απόδειξη της "μαγκιάς" του καθενός τους.

Ο Ανδρέας όμως ήταν διαφορετικός. Ήταν ο καλύτερός του φίλος. Μαζί είχαν περάσει όμορφες και άσχημες στιγμές, μαζί είχαν τολμήσει κάθε τι επικύνδινο που τους ερχόταν στο μυαλό, μαζί γυρνούσαν στο σπίτι νωρίς το πρωί μετα το club. Πέρα όμως απ' αυτό, ο Ανδρέςα ήταν ο μόνος που ήξερε, που μπορόύσε να δει την καταπιεσμένη ευαισθησία που κρυβόταν πίσω από το σκηρό περίβλημα του δυνατού, του αδιάφορου, του "απελευθερωμένου". Ήταν ο μόνος που τον καταλάβαινε.

Και τώρα ήταν σε κίνδυνο, ίσως δε ζούσε. Γιατί το είχε κάνει; Προσπαθούσε να σκεφει ένα λόγο, αλλά δεν μπορούσε. Τίποτα απ' όσα σκεφτόταν δεν ήταν αρκετό για να τον οδηγήσει εκεί. Γεμάτος αγωνία πήρε κάποια τηλέφωνα, να μάθει, να ειδοποιήσει ότι φεύγει για Αθήνα.

Η αγωνία του όλο και μεγάλωνε όσο η ώρα περνουσε. Και μια ερώτηση του τριβέλιζε το μυαλό: Γιατί; Ένα ατελείωτο γιατί που το ακολουθούσαν χίλια ερωτηματικά. Προσπαθούσε, έσπαγε ατο κεφάλι του να καταλάβει. Η αγωνία μεγάλωνε, απάντηση όμως δεν έβρισκε.

Του την έδωσε ο φίλος του μόλις μπήκε στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Του μίλησε αμέσως, με όση δύναμη είχε απομείνει στο σώμα του, σα να γνώριζε τις πολύωρες σκέψεις του φίλου του: "Μάλωσα με τους γονείς μου. Έφυγα από το σπίτι. Τα παιδιά με έδιωξαν κι αυτά όταν τους ζήτησα βοήθεια. 'Aκουγα όλους να με βρίζουν. Ανέβηκα στη μηχανη κι έπεσα στο φορτηγό. Ήταν η μόνη διέξοδος, πίστεψα. Τώρα που φεύγω βλέπω ότι δεν ήταν... Συγγνώμη."

Φυσικά και δεν ήταν! Δεν ήταν γιατί οι γονείς του τον αγαπούσαν πολύ κι ας μην το καταλάβαινε. Δεν ήταν γιτί οι δήθεν φίλοι του ήταν μόνο για να περνανε καλά, ενώ ο μόνος πραγματικός του φίλος στεκόταν μπροστά στο άκαμπτο σώμα του με δάκρυα στα μάτια, μη μπορώντας να κάνει τίποτα για να διορθώσει τα πράγματα. Στο μυαλό του αντηχούσε ακόμα η τελευταία λέξη, το συγγνώμη που κατάφερε να ψελλίσει ο Ανδρέας. Συγγνώμη από ποιόν; Από το φίλο του που άφηνε μονο; Από τους γονείς του που είχε πληγώσει; Από τον ίδιο του τον εαυτό ίσως; Ή μήπως από Εκείνον; Λες την τελευταία στιγμή της ζωής του να θυμήθηκε κάποιες μακρινές, αληθινές στιγμές κοντά Του; Λες να μετάνοιωσε και πραγματικά να ζητούσε συγγνώμη;

Τώρα τα πρώτα ερωτηματικά μετατρέπονταν σε άλλου είδους ερωτηματικά που ανακατεύονταν με θλίψη και λίγες αόριστες και μπερδεμένες σκέψεις:

"Ω Θεέ μου, ό,τι συγγνώμη κι αν ήταν αυτό, εσύ θα τον συγχωρέσεις;

Μέλια

Κάποτε ένας μοναχός έπεσε σε ένα βαρύ παράπτωμα. Έγινε σύναξη στο μοναστήρι για να τον διώξουν. Κάλεσαν και τον 'Αγιο Μωυσή τον Αιθίοπα που έμενε έξω από το μοναστήρι σε ένα καλύβι. Ο 'Αγιος δεν ήθελε να πάει. Οι μοναχοί τον πίεσαν, εξηγώντας του γιατί τον ήθελαν. Η σύναξη ξεκίνησε. Οι μοναχοί είδαν τότε τον Άγιο να έρχεται κουβαλώντας στον ώμο του ένα ζεμπίλι με άμμο. Το ζεμπίλι ήταν τρύπιο και η άμμος έπεφτε κάτω σιγά - σιγά.
Οι μοναχοί απόρησαν και ρώτησαν τον 'Αγιο γιατί έκανε αυτό το πράγμα. Τότε ο 'Αγιος τους είπε:
- Γιατί στους ώμους μου έχω τις αμαρτίες μου φορτωμένες. Δεν τις βλέπω όμως, γιατί πέφτουν κάτω. Βλέπω όμως τις αμαρτίες των άλλων, που είναι μπροστά μου.
Οι μοναχοί κατάλαβαν τι ήθελε να πει ο Άγιος και συγχώρεσαν τον αδελφό τους που έσφαλε κι αποφάσισαν να αγωνιστούν εναντίον της κατάκρισης.

**********************

Λένε για έναν Άγιο Επίσκοπο ότι όταν πήγαιναν οι χριστιανοί να κοινωνήσουν, έβλεπε άλλους με ολόασπρα ρούχα και το πρόσωπό τους να φωτίζεται μόλις κοινωνούσαν και άλλους να έχουν κατάμαυρο πρόσωπο και να καίγονται μόλις μεταλάμβαναν. Ο Επίσκοπος παρακαλούσε το Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο που έβλεπε μπροστά του. Του εμφανίστηκε 'Αγγελος Κυρίου και του εξήγησε πως όσοι πήγαιναν να κοινωνήσουν έχοντας αγάπη προς το Θεό και τους συνανθρώπους τους, ζούσαν με αγνότητα και καλοσύνη γινόντουσαν φωτεινοί όταν κοινωνούσαν. Όσοι αντίθετα, είχαν κακία, δεν αγαπούσαν και ζούσαν μέσα στην αμαρτία, χωρίς μετάνοια, γινόντουσαν μαύροι στα πρόσωπα και η θεία κοινωνία ήταν γι' αυτούς φωτιά. Από τότε ο Επίσκοπος αυτός κήρυττε στο ποίμνιό του την μετάνοια και την επιστροφή στο Θεό, για να έχει νόημα η Θεία Κοινωνία.

**********************

Κάποιοι νέοι μοναχοί ρώτησαν τον Αββά Μακάριο τον Αιγύπτιο πώς να προσεύχονται. Αυτός τους είπε:
- Να μην προσεύχεστε φλυαρώντας και λέγοντας πολλά. Να λέτε "Κύριε, όπως εσύ ξέρεις και όπως εσύ θέλεις, ελέησέ με", και θα γεύεστε την αγάπη και την πρόνοια του Θεού στη ζωή σας.

" Λονδίνο , 'Αμστερνταμ ή Βερολίνο ; έχεις ξεχάσει πού ακριβώς θέλεις να πας " λέει με την επιθετική του αποκαλυπτικότητα ένα παλιό τραγούδι από τις << Τρύπες >> , παρουσιάζοντας πολύ συμπυκνωμένα ένα από τα βασικά γνωρίσματα της διεθνιστικής μας περιπέτειας .

Τρείς πόλεις , τρία σύμβολα , τρείς πόλοι έλξης , όχι όμως και σταθμοί με την έννοια της προσδοκίας και της σταθερότητας . Κάθετί καινούργιο και χωρίς όρια , κάθε παράξενη εμπειρία και πρόκληση τείνουν να μπερδεύονται στο μυαλό μας με την αναζήτηση της πρωτοτυπίας που θα μας βγάλει απ΄ τη συνήθεια , ξαναδίνοντας κάποιο κίνητρο δράσης . Κι όλα αυτά μέσα σε ένα πλαίσιο ανάμειξης των ιδεών και των πολιτισμών που ξεπερνά τα υφιστάμενα σύνορα αδυνατώντας όμως να ξεφύγει τους εγκλωβισμούς της εποχής . Βρισκόμαστε συχνά φυλακισμένοι στην ανάγκη της φυγής . Δε στεκόμαστε , δε μένουμε . Το νέο γίνεται μοιραία παρελθόν από την πρώτη στιγμή της δημόσιας κυκλοφορίας του , οι ιδέες , οι τρόποι ξωής διαφημίζονται γοητεύοντας για λίγο τους νοσταλγούς των ονείρων και τελικά αποσύρονται .

Δεν είναι λάθος να ( παρ )ακολούθει κανείς την εποχή του είναι φυσιολογικό και αναπόφευκτο , μπορεί και να ναι μια γέφυρα πολύτιμη για να επικοινωνήσει με τους γύρω . Οι εξελίξεις επιπλέον σε όλα τα επίπεδα μας έχουν αναμφίβολα στερήσει την πολυτέλεια να φοβόμαστε και να αποκλείουμε το << ξένο >> εν ονόματι μιας κακώς εννοούμενης εμμονής στην << παράδοση >> ( η ελληνική παράδοση βέβαια υπήρξε από τις κατεξοχήν αφομοιωτικές πολλών δημιουργικών στοιχείων των άλλων ) .

Η ειδοποιός διαφόρα όμως ανάμεσα στην ένταξη στο παγκόσμιο κλίμα και στη φρενίτιδα ενός μιμητισμού αδιάκριτου βρίσκεται μάλλον στο ερώτημα << πού θες να πάς ;>> . Για έναν νέο άνθρωπο δύσκολα η απάντηση θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνει τη λογική του συμβιβασμού και της φιλήσυχης αφομοίωσης με τον (επι)κρατούντα τρόπο σκέψης και ζωής . Μια απάντηση όμως δεν αρκεί , χρειάζεται κανείς να πάρει θέση κι ευθύνη απέναντι σε ό,τι επιλέγει . Κάθε μέρα σηματοδοτεί και μια διεκδίκηση του δικαιώματος να υπερασπιζόμαστε ό,τι δικό μας είναι όμορφο και ζωντανό , ό,τι μας φέρνει πιο κοντά στον άλλο και μας διαφοροποιεί από τη σύγχρονη αποξένωση , δίχως να φοβόμαστε να παραδεχτούμε οτί υπάρχουνε και έξω από το άμεσό μας περιβάλλον πράγματα και πρόσωπα που αξίζουν .

Τελικά χρειάζεται ίσως να χρησιμοποιήσουμε σαν οδηγό πρίν από κάθε στόχο κι επιλογή αυτό που μας προτείνει σ' ένα ποίημα του ένας νεοέλληνας ποιητής και μάλιστα ο κατ εξοχήν συνδεδεμένος με την πιο μελανή περιγραφή της σύγχονης κοσμοπολίτικης μοναξιάς μας :<< ας μην το κρύβουμε , όλοι διψάμε για ουρανό >> ( Μίλτος Σαχτούρης )

Ρέα Γαλανάκη, Ο Αιώνας των Λαβυρίνθων, εκδόσεις Καστανιώτη. Η συγγραφέας έδωσε μια νέα ώθηση στο ιστορικό μυθιστόρημα, κυρίως με το έργο της Ο βίος του Ισμαήλ Φερίκ Πασά. Με το τελευταίο της μυθιστόρημα μας ταξιδεύει στην Κρήτη, όπου ο αιώνας των λαβυρίνθων συγκρούεται με τον αιώνα των Φώτων. Μια οικογένεια που κάνει το ταξίδι της από το 1878, στην υπό τουρκική κατοχή κρήτη, μέχρι το 1978. Τα περιστατικά του ταξιδιού ενδιαφέροντα. Μια σπουδή στο ήθος της Κρήτης και του ελληνισμού, σε παράλληλη εξέταση με τα βιώματα του "πολιτισμένου κόσμου", μια άλλη εικόνα για τα ανθρώπινα.

Σταύρος Λάντσιας, Το ταξίδι μιας νότας. Ο Λάντσιας είναι ένας ταλαντούχος δημιουργός, που πειραματίζεται, ταξιδεύει με τους ήχους του. Στην τελευταία του δουλειά μια νότα ξεκινά το μοναχικό της ταξίδι. Συναντά την παιδικότητα, την φύση, την ομορφιά, την αγάπη κι εύχεται το ταξίδι της να κρατήσει για πάντα. Οι μελωδίες όμορφες, οι νότες μας ταξιδεύουν σε ό,τι πιο όμορφο, στα χωράφια της αγάπης και της παιδικότητας. Από τους δίσκους που δεν φωνάζουν, προσθέτουν όμως ένα λιθαράκι στην παιδεία αυτού που τους ακούει.

Παντελή Ζούρα, Ο Θησαυρός του Γέροντα, εικονογράφηση Χρήστος Γουσίδης, εκδόσεις Ακρίτας. Μία πολύ όμορφη συλλογή ιστοριών από το Γεροντικό, με σκοπό την μύηση στη σκέψη, την πίστη και την ευσέβεια των πρώτων γερόντων της ερήμου. Ο συγγραφέας, με πρωτότυπο τρόπο, παρουσιάζει την βιωματική αντίδραση μιας οικογένειας στις ιστορίες ένος γέρου μοναχού. Μία όμορφη πρόσκληση για να αναζητήσουμε άλλα πρότυπα ζωής. Οι ωραίες ζωγραφιές του εικονογράφου, βοηθούν να προσελκύσουμε την βυζαντινή αγιογραφία και διακοσμητική, όσο και τη σύγχρονη ζωγραφική τέχνη.

U2, The Best of 1990-2000. Οι U2 είναι ένα ιδιαίτερα δυναμικό συγκρότημα. Τα μέλη του δεν μασούν τα λόγια τους, αλλά με ένα νεανικό τρόπο σε αναγκάζουν να προσέξεις την επιθυμία τους να μην συμβιβαστούν. Δεν διστάζουν να τα βάλουν με τους ισχυρούς. Ακόμα κι αν δεν συμφωνείς με την πλήρη ανατρεπτικότητα των στίχων τους, δεν μπορείς παρά να προβληματισθείς με τον μουσικό τους λόγο. Στη συλλογή αυτή ακούμε μερικές από τις καλύτερες στιγμές τους από την δεκαετία 1990- 2000. Παραμένουν νέοι και το διπλό άλμπουμ είναι για νέους.

Ο Σύνδεσμος Νέων της τοπικής μας Εκκλησίας συναντήθηκε στην Μακρινίτσα στις 10 Νοεμβρίου 2002 στην ετήσια Γενική Συνέλευσή του, όπου πέρα από θέματα πνευματικής καλλιέργειας, συζητήθηκαν και οι προοπτικές δράσης του. Οι νέοι του Συνδέσμου συναντιούνται καθημερινά (πλην Τρίτης) στο Νεανικό Κέντρο "Πέρασμα" (Βασσάνη 63, Βόλος) 7-12 μ. μ. και την Κυριακή 11-2 το μεσημέρι και 7-12 το βράδυ. Κάθε Πέμπτη γίνεται προβολή κινηματογραφικής ταινίας 9-11 το βράδυ, ενώ κάθε Δευτέρα γίνεται βιβλιοπαρουσίαση.

Δύο πολύ ωραίες εκδρομές πραγματοποίησαν τα παιδιά των Συντροφιών Γυμνασίου της Μητροπόλεώς μας. Στις 2 Νοεμβρίου τα αγόρια επισκέφθηκαν τη Θεσσαλονίκη, ενώ στις 16 Νοεμβρίου τα κορίτσια τη Βέροια. Παρών στις εκδρομές και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Ιγνάτιος που χάρηκε το κέφι και τη ζωντάνια των παιδιών.

Αίθουσες για τους νέους απέκτησαν οι Ενορίες Αγ. Βασιλείου Βόλου και Αγ. Γεωργίου Αγχιάλου. Τις εγκαινίασε στις 10 και στις 28 Νοεμβρίου αντίστοιχα ο Μητροπολίτης μας. Οι αίθουσες θα γίνουν χώροι συνάντησης για τους πολυπληθείς νέους των Ενοριών μας, με ιδιαίτερα εκσυγχρονισμένο πρόσωπο.

Στις 22 Δεκεμβρίου και ώρα 6.30 μ.μ. θα γίνει η χριστουγεννιάτικη εκδήλωση των νέων της Ι. Μητροπόλεως στο Πνευματικό Κέντρο, με ιδιαίτερα ενδιαφέρον πρόγραμμα. Εξάλλου, στις 4 Ιανουρίου 2003, με την καινούρια χρονιά, ο Σύνδεσμος Νέων θα οργανώσει για δεύτερη χρονιά την εκδήλωση για τους φοιτητές της Ιεράς Μητροπόλεως, στο Συνεδριακό Κέντρο στα Μελισσιάτικα! Περισσότερες πληροφορίες στο 24210-90127. Να είμαστε όλοι εκεί!

Η θεατρική ομάδα του Συνδέσμου Νέων μαζί με την Θεατρική Εστία "Εριννεώς" θα δώσει παράσταση με το έργο του Παπαδιαμάντη "Σταχομαζώχτρα" και παραδοσιακά κάλαντα στον Πειραιά στις 22 Δεκεμβρίου 2002 και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.

Ο Μητροπολίτης μας κ. Ιγνάτιος συμμετείχε στην υποδοχή των πρωτοετών φοιτητών της Γεωωπονικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στις 11 Νοεμβρίου 2002, δείχνοντας το ενδιαφέρον και την αγάπη της τοπικής Εκκλησίας για τους νέους, ενώ μίλησε με θέμα "Εξουσία και διακονία στη ζωή και στις δομές της Εκκλησίας", στη Θεσσαλονίκη στις 17 Νοεμβρίου, προσκεκλημένος του νεανικού περιοδικού "Αλέκτωρ".

Στο Πανελλήνιο Συνέδριο με θέμα "Οι προοπτικές του νεανικού έργου της Εκκλησίας σήμερα", που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Ελλάδος στην Αθήνα από 1-3 Νοεμβρίου 2002, συμμετείχαν ως εισηγητές τα στελέχη του νεανικού έργου της Μητροπόλεως π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός και Μάνος Κουμπαρέλης, αλλά και οι κατηχήτριες Δήμητρα Καραλή και Ελένη Μπάρδα.