Αποθηκεύστε την Πληροφόρηση (σε μορφή pdf, με δεξί κλικ, αποθήκευση προορισμού ως...)

Ακαδημία Γονέων - Σελίδα 1
Ακαδημία Γονέων - Σελίδα 2
Ενοριακές Σχολές Γονέων - Σελίδα 3
Ενοριακές Σχολές Γονέων - Σελίδα 4
Ενοριακές Σχολές Γονέων - Σελίδα 5
Πες μας Πατροκοσμά! - Σελίδα 6
Εάν το άλας μωρανθή... - Σελίδα 7
Καμένα δέντρα - Σελίδα 8
Ελληνικές νίκες και ιταλικά σχόλια - Σελίδα 9
Είναι ασφαλές το διαδίκτυο για τα παιδίιά μας; - Σελίδα 10
Εμπεδοκλής ο Οικτειρήσουσι - Σελίδα 11
Ειδήσεις - Σελίδα 12
Ειδήσεις - Σελίδα 13
Ειδήσεις - Σελίδα 14
Ειδήσεις - Ημερολόγιοα ΙΜΔ 2008- Σελίδα 15
Νέο Πνευματικό Κέντρο στην Ενορία Αγ. Πέτρου και Παύλου - Σελίδα 16

Ακαδημία Γονέων

Πληροφορίες και πλήρες πρόγραμμα

Πές μας Πατροκοσμά!

ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΠΗΛΙΟΥ

Ο Άγιος ιερομάρτυς Κοσμάς ο Αιτωλός, ο σπουδαίος διδάσκαλος του Γένους μας κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, ο ταπεινός αγιορείτης καλόγερος αλλά και μέγας παιδαγωγός, εθναπόστολος και ιεροκήρυκας, που τόνωσε το εθνικό συναίσθημα και στερέωσε την πίστη των ορθοδόξων Ελλήνων, σήμερα ορθός και ταπεινός πάνω στο σκαμνάκι του, κηρύττει και στην εποχή μας, απαράλλακτα όπως τότε, την πίστη, την αρετή, το ήθος, την αγωγή, την παιδεία.

«Θα ήθελα, αδερφοί μου», λέει, «να ανέβαινα στον ουρανό και να φωνάξω ότι ο Χριστός είναι Θεός αληθινός και ζωή των απάντων, αλλά επειδή δεν μπορώ αυτό να το κάμω, γυρίζω από τόπο και διδάσκω».

Η δράση και η προσφορά του μεγάλου αυτού Αγίου της παιδείας αποκαλύπτεται σε μία επιστολή του προς τον αδερφό του: «έως τριάκοντα επαρχίας περιήλθον, δέκα σχολεία ελληνικά εποίησα, διακόσια επί κοινά γράμματα, του Κυρίου συνεργούντος…»

Αλλού πάλι λέγει: «Μη φοβάσθε καθόλου. Είμαι μαζί σας. Είμαι ελάχιστος και αδύνατος. Δεν είμαι ικανός όχι να σας διδάξω, αλλά ούτε να φιλήσω τα ποδάρια σας. Είστε βαφτισμένοι, μυρωμένοι, και ο καθένας σας είναι μεγαλύτερος από όλο τον κόσμο. Και εγώ σας μιλώ σαν αδερφός, όχι σαν δάσκαλος. Η δουλειά η εδική μου, είναι εδική σας, είναι της πίστεως μας, είναι του γένους μας».

Στις Διδαχές του διαβάζουμε:

«…και πόσην αγάπην θέλει ο Θεός να έχωμεν ημείς;… Λέγει ο Κύριός μας εις το άγιον και ιερόν Ευαγγέλιον: Αύτη εστίν η εντολή η εμή, ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγάπησα υμάς. Ακούσατε, αδελφοί μου, τι λέγει ο Κύριος μας; Λέγει έτσι: Καθώς εγώ εγεννήθηκα και εβάλθηκα εις το παχνί των αλόγων ζώων, υβρίστηκα, επεριεγελάσθηκα, εδάρθηκα, επείνασα, εδίψησα, επεριπάτησα γυμνός, έλαβα σταυρικόν θάνατον, έχυσα και το αίμα μου διά την αγάπην σας, δια να σας ελευθερώσω από τας χείρας του διαβόλου, έτσι πρέπει και η ευγένειά σας την αυτήν αγάπην να έχετε εις τον Θεόν και εις τους αδελφούς σας και, αν τύχη και ανάγκη, να χύνετε και το αίμα σας δια την αγάπην του αδελφού σας… τα λόγια όπου σας λέγω δεν είναι εδικά μου, είναι λόγια του Παναγίου Πνεύματος – οι αμαρτίες είναι εδικές μου – και όποιος θέλη να πιστεύση, πλήν είναι ο καθένας ελεύθερος και όπως θέλη να κάμη. Εγώ το χρέος μου κάμνω!...

»… Όθεν, αδελφοί μου, ή τρώτε ή πίνετε κρασί ή νερόν ή περιπατείτε ή δουλεύετε, να μη σας λείπη αυτός ο λόγος από το στόμα σας – τό Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του Ζώντος, δια της Θεοτόκου και πάντων των Αγίων, ελεησόν με τον αμαρτωλόν και ανάξιον δούλον σου, και (να μη σας λείπη) και ο Σταυρός από το χέρι σας…

»… Να έχετε ευλάβειαν εις όλους τους Αγίους της Εκκλησίας μας, μα περισσότερον να έχετε χίλιες φορές εις την Δέσποιναν μας, την Θεοτόκον Μαρίαν… να παρακαλή διά τας αμαρτίας μας…

»… Προσέχετε, λοιπόν, χριστιανοί μου, να μην υπερηφανεύεσθε, να μην κατατρέχετε ο ένας τον άλλον… να στολίζετε την ψυχήν σας, όπου είναι τιμιωτέρα από όλον τον κόσμον. Προσεύχεσθε το κατά δύναμιν, νυστεύετε το κατά δύναμιν, κάμνετε ελεημοσύνας το κατά δύναμιν και να έχετε τον θάνατο πάντοτε ομπρός εις τα μάτια σας, πότε να φύγετε από ετούτον τον ψεύτικον κόσμον και να πηγαίνετε εις τον αιώνιον…

»… Αδελφοί μου, αποτολμώ πάλιν και παρακαλώ τον γλυκύτατόν μου Ιησούν Χριστόν και Θεόν να στείλη ουρανόθεν την χάριν Του και την ευλογίαν Του, να ευλογήση και αυτήν την χώραν και όλα τα χωριά των χριστιανών, να ευλογήση και τους άνδρας και τας γυναίκας, τα παιδιά σας, τα πράγματα σας και τα έργα των χειρών σας. Και πρώτον, αδελφοί μου, άμποτε να ευσπλαγχνισθή ο Κύριος να συγχωρέση τα αμαρτήματά σας και να σας αξιώση να περάσετε και εδώ καλά, ειρηνικά, ηγαπημένα και εις αυτήν την μάταιαν ζωήν, και μετά ταύτα να πηγαίνετε και εις τον Παράδεισον, την πατρίδα μας την αληθινήν, να χαίρεσθε και να ευφραίνεσθε , να δοξάζετε και να προσκυνάτε Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα, Τριάδα ομοούσιον και αχώριστον, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Παρακαλώ σας, αδελφοί μου, να ειπήτε και διά εμένα τον αμαρτωλόν τρεις φορές συγχωρείτε με και ο Θεός συγχωρήσοι σας. Συγχωρεθήτε και αναμέσον σας».

Όλες αυτές οι διδασκαλίες του Πατροκοσμά αντήχησαν από τα δύσκολα εκείνα χρόνια της σκλαβιάς σε όλες τις κρίσιμες στιγμές του Γένους μας, το 1821, το 1912, το 1922, το 1940 και σε κάθε άλλη περίσταση που απαιτούσε από τον λαό μας πίστη και «καρδιά». Και όλες αυτές συνοψίζονται σε τούτα τα λίγα λόγια, που στην δύσκολη και άκοσμη εποχή μας τα έχουμε περισσότερο από ποτέ άλλοτε ανάγκη:

«Ψυχή και Χριστός σας χρειάζεται. Ετούτα τα δύο, όλος ο κόσμος να πέση, δεν ημπορεί να σας τα πάρη, έξω αν τύχη και τα δώσετε με το θέλημά σας. Αυτά τα δύο να τα φυλάγετε, μην τύχη και τα χάσετε».

Καμένα δέντρα
Θρηνώντας και δοξάζοντας
με την φωνή του Φώτη Κόντογλου

ΤΟΥ Δρ. ΣΤΕΛΙΟΥ ΠΕΛΑΣΓΟΥ

Οι παλιοί όταν θρηνούσαν ρίχναν στάχτη στο κεφάλι τους. Φέτος η στάχτη σκέπασε όλη μας την πατρίδα. Ποιος θρηνεί; Ποιος θρηνεί;

Δεν κάηκαν μονάχα άνθρωποι. Δεν κάηκαν μόνο δάση. Δεν κάηκαν μόνο τα πλάσματα που βάδιζαν, πετούσαν και σέρνονταν μέσα στα δέντρα. Δεν κάηκαν μόνο χωριά και κοινότητες και τρόποι ύπαρξης αιώνες πυκνοϋφασμένοι, περβόλια, κήποι και μαντριά.

Καήκαμε όλοι. Μα πόσοι νιώθουμε τη στάχτη στο κεφάλι μας;

Αν ανασαίναμε καθαρό αέρα, θα μυρίζαμε τη στάχτη. Αν τρώγαμε καθαρό ψωμί, θα γευόμασταν τη στάχτη. Αν πίναμε καθαρό νερό, θα νιώθαμε τη στάχτη.

Μα όλα ήταν από καιρό φαρμακωμένα, κι η γεύση και η όψη η φυσική από καιρό ξεχασμένη.

Ο κυρ-Φώτης Κόντογλου, τριάντα χρόνια πριν νοσταλγούσε και θρηνούσε. Τριάντα χρόνια πέρασαν από την πρώτη έκδοση μιας συλλογής μικρών κειμένων του, τα «Μυστικά Άνθη». Καταλάβαινε ο σοφός πως τα καμένα δέντρα είναι καμένα κάστρα.

Είναι τα τείχη της ηρεμίας και της αρμονίας που γκρεμίζονται και πια δεν βρίσκουν φραγμό η βουή κι η παραζάλη του τεχνητού κόσμου, οι αχαλίνωτες επιθυμίες και τα πάθη, η σκοτούρα του νου. Από τα θαυμαστά κείμενα του κυρ-Φώτη, που μας το θυμίζουν, σταχυολογώ:

«Όλα με καλούνε να πάγω κοντά τους, όλα είναι σαν αδέλφια μου, σαν συγγενάδια μου. Πηγαίνω σε ένα σεβάσμιο δέντρο, ένα αγριοπρινάρι και ξαπλώνομαι στον ίσκιο του… Κοντά μου είναι φυτρωμένα σκοίνα, ασπάλαθρα, άγριες τριανταφυλλιές, σφερδούλια, ψύλληθρα, κι άλλα ταπεινά βότανα. Μερμήγκια και σκαθάρια, λαμπρές και μπούρμπουλοι, τριγυρίζουνε στο χώμα. Μελίσσια, πεταλούδια και χρυσοβασιλιάδες σιγομουρμουρίζουνε ανάμεσα στα λουλουδιασμένα σπάρτα και στ’ άλλα ευλογημένα φυτουργήματα. Ώ αθωότητα! Ώ απλότητα. Ώ βλογημένη πλάση του Θεού! Με δάκρυα κοιτάζω το κάθε τι από την μυστική γιορτή σου, που είναι κρυμμένη από τα πονηρά μάτια.

Ώ πόσο ευτυχισμένος είναι όποιος σας νιώθει, ταπεινά πλάσματα που βγαίνετε από την μυστική πηγή απ’ όπου αναβρύζει η αγάπη που έπλασε όλα τούτα τα ωραία του κόσμου! Ώ πόση ευτυχία νοιώθει ο άνθρωπος που ζει ανάμεσά σας, αθώα πλάσματα, δίχως να τον ξέρει κανένας, σκεπασμένος από την αλησμονιά που είσαστε κι εσείς σκεπασμένα! Να μη με ξέρει κανένας. Να γίνω ένα με εσάς, με τις πέτρες, με τα χορτάρια, με τα ζωντανά του βουνού».

Την ίδια προσευχή δεν έκανε και ο Παπαδιαμάντης στην «Βασιλική Δρυ»; Δεν είναι αυτή μία βαθιά μοναστική προσευχή;

Ήρθε μήπως ο καιρός τα μοναστήρια να μην ξοδεύουνε για επεκτάσεις και κελιά και αρχονταρίκια και τράπεζες, μα για να διατηρήσουν και να προστατέψουν το «σεβάσμιο αγριοπρινάρι», «τα πεταμένα λουλούδια και τους χρυσοβασιλιάδες», «το γεράκι που πετά κοιτάζοντας κατά το νοτιά, …τον γύπα που κάθεται στην φωλιά του και κλωσά»; Ό,τι πριν από πενήντα χρόνια λογαριάζονταν ξεχέρσωμα, σήμερα λογαριάζεται ανεπανόρθωτη καταστροφή. Ό,τι πριν από είκοσι χρόνια λογαριάζονταν για αξιοποίηση, σήμερα λογαριάζεται για κατάρα.

Ήρθε μήπως ο καιρός οι εκκλησιές και τα ξωκλήσια να φυτέψουνε και να προστατέψουνε τέτοια ζωντανά τείχη ηρεμίας και ταπείνωσης; Όχι γκαζόν και ξενόφερτα δέντρα και λουλούδια. Πώς να ξυπνήσει μέσα στα τσιμέντα ή τα ψεύτικα αγοραστά φυτά, η ευχαριστιακή διάθεση και ν’ ανέβει ως θυμίαμα, όπως από την ψυχή του Κυρ-Φώτη; Μήπως είναι μία πρόνοια προίκισε μονές με εκτάσεις δασικές και μεσογειακών θαμνότοπων (μακία), για να διακονήσουν αυτήν την ταπεινή και τόσο εύθραυστη ελληνική φύση, τον «θησαυρό του κόσμου»; Μήπως είναι βαρύ καθήκον η προστασία της και όχι η εκμετάλλευσή της;

Ο κυρ-Φώτης ένα περιβολάκι είχε μέσα στην Βαβυλώνα, όπως την έλεγε, μέσα στην Αθήνα, και υμνούσε το χώμα του και τα λιγοστά δεντράκια του, ρέμβαζε το φεγγάρι, το ηλιοβασίλεμα, αφουγκράζονταν το τριζόνι και χάζευε τους τζίτζικες κι έβγαζε νόημα από την ύπαρξη των μικρών εντόμων για να στηρίζει τη δική μας ζωή. Έπιανε ψιλή κουβέντα με τους τζίτζικες και με την ασκημένη του ευαισθησία τους άκουγε να του μιλούν και να του λένε: «…εμείς [οι τζίτζικες] είμαστε οι αγαπημένοι του Θεού, οι μακάριοι, που μας καλοτύχισε ο Χριστός, που και ο ίδιος έζησε ως άνθρωπος σε τούτον τον κόσμο, ‘ως τα ταπεινά του ουρανού’, ‘αφήνοντας τη ζωή Του σαν παράδειγμα για σας τους ανθρώπους».