Εις μνημόσυνον αιώνιον...
ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΦΕΒΡΩΝΙΑ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗ Ι. ΜΟΝΗΣ ΑΓ. ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ, ΜΑΚΡΥΝΙΤΣΗΣ

Ιερά Μονή Αγ. Γερασίμου του Νέου, Μακρινίτσα

Την 7η του μηνός Ιουλίου, ημέρα Παρασκευή, μνήμη της Αγίας Παρθενομάρτυρος Κυριακής, εκοιμήθη εν Κυρίω η πρώτη Καθηγουμένη της Ι. Μονής Αγίου Γερασίμου του Νεου, Μοναχή Φεβρωνία Κανάβα, μία σύγχρονη οσιακή μορφή του Ορθοδόξου Μοναχισμού.

Γεννήθηκε το έτος 1909 στη Μακρυνίτσα. Στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, το έτος 1944, μαζί με την κατά σάρκα αδελφή της και άλλες δύο ακόμη ψυχές, έρχεται στην ημιερειπωμένη Μονή του Αγίου Γερασίμου, Μετόχι της Ιεράς Μονής Φλαμουρίου - Σουρβιάς, υπό την καθοδήγηση των Γερόντων αυτής της Μονής, Ιερομονάχων Διονυσίου και Γαβριήλ, πατρός Δοσιθέου - Ηγουμένου αυτής - και π. Ακακίου. Επιδίδεται σ’ ένα τιτάνιο έργο αναστηλώσεως των κτηρίων της Μονής, χωρίς χρήματα, χωρίς δρόμο για τη μεταφορά των υλικών, έχοντας όμως βαθιά πίστη και μεγάλη αγάπη στον Αγιο Γεράσιμο, αγωνίζεται μαζί με τις Αδελφές οι Πατέρες της Μονής Φλαμουρίου όσο μπορούν βοηθούν, τις εμψυχώνουν και σιγά - σιγά προβάλλουν τα πρώτα κτήρια.

Από τότε έως της κοιμήσεώς της ήταν η Ηγουμένη της Ιεράς Μονής μας, η κτητόρισσά της, και εξακολουθεί να είναι στις καρδιές των πνευματικών της παιδιών που τόσο αγάπησε και μόχθησε γι’ αυτά.

Πρώτη στη διακονία, στις κοπιαστικές εργασίες, βιώνοντας μέχρι τα βαθιά της γεράματα τον Ευαγγελικό λόγο «ουκ ήλθον διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι», «ο θέλων πρώτος είναι, έστω έσχατος».

Μας εντυπωσίαζε η μέριμνά της και η προσευχή της, όχι μόνο για τα κάθε είδους προβλήματα της Μονής και της Αδελφότητος, αλλά και για τα γενικότερα κοινωνικά, εκκλησιαστικά και εθνικά θέματα.

Εκείνο όμως που πραγματικά προκαλούσε το θαυμασμό μας ήταν το πηγαίο ενδιαφέρον της και για το πιο μικρό πρόβλημα του καθενός που την πλησίαζε. Μας δίδασκε με τη σιωπή της, την άκρα υπομονή της, την απλότητά της, την ανεξικακία της, την αγαθότητά της, την καθαρότητα του βίου της. Επιγραμματική στις συζητήσεις και προσεκτική στις κρίσεις της, έμπαινε πάντα στο βάθος των πραγμάτων, παρόλο που οι γραμματικές της γνώσεις ήταν ελάχιστες, και τοποθετούσε το κάθε πρόβλημα στην ορθή του βάση, επικαλούμενη πάντα τη βοήθεια των Αγίων μας Γερασίμου - Συμεών - Διονυσίου και Ακακίου.

Έτσι βιώνοντας τη Μοναχική Πολιτεία η πολυσέβαστη Γερόντισσα Φεβρωνία την κάλεσε ο Κύριος, καθώς από στιγμή σε στιγμή το προσδοκούσε, κι έφυγε, προετοιμασμένη γι’ αυτή την ώρα, ήσυχα και αθόρυβα, όπως ταπεινά και ήσυχα πολιτεύθηκε στη ζωη της. Το φωτεινό της παράδειγμα προς μίμηση και αντιγραφή μας.

Πιστεύομε όμως ακράδαντα ότι όπως μας ανέψυχε, παρηγορούσε, χαροποιούσε και εστήριζε όταν ζούσε μαζί μας, θα συνεχίζει πιο έντονα, ελεύθερη από βιωτικές μέριμνες, να μας βοηθά με τη δυνατή προς Κυριον πρεσβεία της.

Της Μακαριστής Γεροντίσσης Φεβρωνίας η μνήμη είθε να είναι αιωνία, ημείς δε οι περιλειπόμενοι ας έχωμε την ευχή της.

ΤΙΜΙΑ & ΑΠΛΑ

π. ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΜΟΥΡΤΖΑΝΟΣ

Η διάλυση των σχολείων, που προβλήθηκε με πηχυαίους τίτλους και ενθουσιασμό από τα ΜΜΕ ως δείγμα υγιούς νεανικού φρονήματος, είναι δηλωτική των ευθυνών όχι μόνο της πολιτείας αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας για την πορεία της παιδείας. Η στόχευση στη γνώση που θα οδηγεί αποκλειστικά στη μετάθεση της ανεργίας για το νέο, ο θρίαμβος των φροντιστηρίων, οι αποσπασματικές μεταρρυθμίσεις και η ικανοποίηση του «δικαιώματος» ως μοναδικού κριτηρίου ελευθερίας και προόδου, αποτελούν συμπτώματα μιας βαθιάς κρίσης που δεν θεραπεύεται με ασπιρίνες. Χρειάζεται να τεθούν όρια αποδεκτά από την κοινή λογική, στηριγμένα στις αξίες και τις παραδόσεις μας, όπου χωρίς να παραθεωρείται η επαφή με τις εξελίξεις στην επιστήμη και την τεχνολογία, θα «απο-τηλεορασιοποιηθεί» ο τρόπος που βλέπουμε την παιδεία. Δεν είναι όλα δικαίωμά μας στη ζωη. Η αγάπη, η θυσία, το αληθινό ενδιαφέρον για τις ιδέες και τα πρόσωπα δεν μπορούν να απουσιάζουν από την εκπαιδευτική πράξη. Και γι’ αυτά δε γίνεται συζήτηση. Είναι χρέος της Εκκλησίας να καταθέσει επίσημα πλέον αυτή την άλλη πρόταση και να ξυπνήσει τις συνειδήσεις.

Η επίσκεψη του διάσημου «μάγου» Ντέιβιντ Κόπερφιλτ στην Ελλάδα προκάλεσε θόρυβο. Διαφημίσεις και προετοιμασίες, συνεντεύξεις, αγώνας εξεύρεσης εισιτηρίων και οι ικανότητες του «μάγου» στο προσκήνιο. Ο αποκρυφισμός, η ταχυδακτυλουργία, η εξαπάτηση των ανθρώπων στα πλαίσια της λογικής του «άρτος και θεάματα». Κάποτε η μαγεία ήταν αιτία φόβου και αποστροφής για τούς ανθρώπους. Σήμερα είναι εικόνα και θέαμα. Διασκεδάζουμε με τα όργανα του διαβόλου. Παίζουμε «εν ου παικτοίς». Και τρεφόμαστε με τα ξυλοκέρατα της αμαρτίας. Η αποϊεροποίηση του κόσμου μας έχει οδηγήσει στη συμφιλίωση με το κακό. Και ακόμη χειρότερα, στη λατρεία του. Ας αντισταθούμε.

Οι πρόσφατες πλημμύρες και φυσικές καταστροφές έδειξαν πόσο ανεύθυνα φερόμαστε οι άνθρωποι έναντι του κόσμου και της δημιουργίας. Νοιαζόμαστε για την τσιμεντοποίηση των πόλεών μας, για την κατασκευή καινούριων σπιτιών, δρόμων, πολυκαταστημάτων και αδιαφορούμε για το φυσικό περιβάλλον. Και δεν φταίνε μόνο οι φορείς της πολιτείας και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Στο βωμό της προσωπικής μας άνεσης και της οικονομικής ανάπτυξης όλοι βολευόμαστε. Τα σκουπίδια στις κοίτες των ποταμών είναι και δική μας υπόθεση. Κάποιοι τα πετούνε. Κάποιοι τα βλέπουν και δεν κάνουν ούτε την απλή κίνηση να ζητήσουν από τούς δήμους να τα μαζέψουν. Κι αν αυτό δε γίνεται, κανείς μας δεν έχει τη διάθεση να φωνάξει τούς γείτονές του και μαζί, αν πλέον είναι απαραίτητο, και τα τηλεοπτικά κανάλια, για να κάνουμε μία προσπάθεια καθαρισμού. Αλλ? κανείς δεν έχει και τη διάθεση να εμποδίσει το τσιμέντο να θάψει τις αναπνοές της φύσης. Ο εγωισμός μας κάνει να υποδουλώνουμε τη φύση. Κι αυτή μας διδάσκει με τις αντιστάσεις της ότι χρειάζεται αγάπη. Για το Θεό, το συνάνθρωπο, αλλά και τον κόσμο. Το κατεξοχήν μήνυμα ελπίδας και ζωής της Εκκλησίας.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΙΕΡΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΝ

Στο Βόλο το Πανελλήνιο Λειτουργικό Συμπόσιο Στελεχών Ιερών Μητροπόλεων Με τη συμμετοχή 150 περίπου κληρικών - εκπροσώπων των Ιερών Μητροπόλεων της Εκκλησιάς της Ελλάδος, πραγματοποιήθηκε στο Βόλο, στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας, το Η Πανελλήνιο Λειτουργικό Συμπόσιο Στελεχών Ιερόν Μητροπόλεων, με θέμα «Το Χριστιανικόν Εορτολόγιων Κεφάλαιον Εορτής, μνήμη Θεού». Το Συμπόσιο φιλοξένησε η Ιερά Μητρόπολή μας και διοργανώθηκε από την ειδική Συνοδική Επιτροπή Λειτουργικής Αναγεννήσεως της Εκκλησιάς της Ελλάδος, υπό την αιγίδα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστοδούλου.

Οι εργασίες του Συμποσίου ξεκίνησαν με τον καθιερωμένο Αγιασμό, που τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος. Προσφώνησαν τούς συνέδρους ο Μητροπολίτης κ. Ιγνάτιος, ο Πρόεδρος της διοργανωτικής επιτροπής του Συμποσίου και Πρόεδρος της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Λειτουργικής Αναγεννήσεως Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καισαριανής, Βυρωνος και Υμηττού κ. Δανιήλ, ο Νομάρχης Μαγνησίας κ. Ιωάννης Πρίντζος και ο Δημαρχος Βολου κ. Κυριάκος Μητρου. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος κατά την προσφώνησή του, ανέφερε «...Καθε χριστιανική εορτή είναι μία «γραφή ζωής». Καθε φορά που η Εκκλησία μελετά λειτουργικά ζητήματα, ολόκληρη η προσπάθειά της δεν έχει καθόλου την έννοια της διεκπεραίωσης ενός τυπικού ζητήματος, αλλά εκφράζει την προσδοκία της «να μάθουμε τι σημαίνει προχωρώ ένα βήμα παραπέρα. Ενα μονάχα βήμα». Μεσα στις εορτές ζούμε ένα βήμα μέσα στην πραγματικότητα της χάριτος του Θεού, ανεξαρτήτως των προβλημάτων που πολλές φορές παρουσιάζονται. Ο Θεόδωρος Στουδίτης, με την ευκαιρία της εορτής των Θεοφανίων, αναφέρεται και στην αιτία καταλύσεως της νηστείας κατά τις Δεσποτικές εορτές λέγοντας «Πως γαρ ου δυνατόν ευφρανθήναί τε και χορεύσαι την ημών σωτηρίαν; Και γαρ, ως έγωγε οίμαι, ο μη ευφραινόμενος την παρούσαν ημέραν του Αγίου Βαπτίσματος, ου σωτήριος αυτώ φαίνεται η παρούσα χάρις, αλλά σκυθρωπώς υποφαίνεται, και αθέως διάκειται και πονηρώς επί τη σωτηρίω δόσει». Το όνομα λοιπόν των εορτών είναι «αλήθεια». Είναι η αλήθεια της χάριτος του Θεού. Οι υμνωδοί συναρμόζουν στις εορτές την αλήθεια με το λόγο σε κείμενα ανυπέρβλητα « Η Παρθένος σήμερον τον υπερούσιον τίκτει και η γη το σπήλαιον τω απροσίτω προσάγει...». Καθε χριστιανική αλήθεια, όμως, περιέχει εντός της το εξής παράδοξο είναι ταυτόχρονα το καινούργιο, το σπάνιο, το εξαιρετικό, αλλά παράλληλα είναι και το πραγματικό, το σταθερό, η όντως αλήθεια, άρα το απολύτως φυσικό. Η αλήθεια, λόγου χάριν, της Γεννήσεως του Θεανθρώπου δεν μπορεί να παρασταθεί η να ονοματοδοθεί με τα μέσα που διαθέτει η καθιερωμένη γλώσσα. Εγγράφεται μόνο ως γεγονός, όταν ο άνθρωπος αναγεννηθεί αποδεχόμενος και βιώνοντας τη χάρη του Θεού. «Χριστός ανέστη εκ νεκρών» είναι η αλήθεια που διεμβολίζει όλα τα αληθόσημα εκφερόμενα. Συγχρόνως «στεγάζει» το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον στην εόρτιο ακολουθία ως διαρκές παρόν. Σ’ αυτό το παρόν πραγματοποιείται το «παράδοξο» της καθ’ ολοκληρίαν ελευθερίας του ανθρώπου από το θάνατο.

Ζούμε, λοιπόν, μέσα στις χριστιανικές εορτές αυτήν την αληθινή στροφή προς την όντως ζωη. Αυτή η στροφή του πιστού ανθρώπου είναι η ερμηνεία της χριστιανικής αλήθειας, την οποία κουβαλάει μαζί του στην καθημερινότητά του. Ο πιστός που ζει την εορτή, που ευπρεπίζει τα ξωκκλήσια που γιορτάζουν, που προσφέρει τα λουλούδια και ετοιμάζει τα πρόσφορα, σημειώνει την παρουσία του Θεού στον κόσμο. Στις εορτές ο Θεός, ας επιτραπεί η διατύπωση, επιστρέφει στούς δρόμους, επανιεροποιεί τη γη και την αγιάζει, σώζει τον άνθρωπο γιατί «τρέφει» τον κόσμο με την παρουσία Του. Θα σκεφθεί ίσως κάποιος «Μα δεν είναι πάντα ο Θεός παρών». Η απάντηση είναι πως ο Θεός είναι παρών, όταν ο άνθρωπος κρατά ανοικτή την καρδιά του. Στις εορτές αυτή η καρδιά είναι πάντα ανοικτή. Κατά τις εορτές το συλλογικό, η αμιγής πολλαπλότητα των προσώπων, συναναστρέφεται με το συμβολικό, που περικλείει το όντως «είναι» μέσα από το δεσμό της αγάπης. Ετσι δημιουργούνται οι διάφορες εορταστικές παραδόσεις και τα έθιμα. Τα έθιμα είναι το ξέφωτο του «είναι», αποτελούν το «ίχνος» που συνδέει το γένος και δημιουργεί μία αδιάκριτη και απεριόριστη ολότητα. Ο θάνατος στέκει περίτρομος από αυτήν την ενότητα που γεννά η εορτή, που σώζει τον άνθρωπο και αποκαθιστά τη φύση.

Η σημαντική μορφή του εορτάσιμου κύκλου, που μεταβαίνει από τη μία μέρα εορτής στην άλλη, που καινουργείται και αληθεύεται, που πραγματώνεται, ξαναπέφτει και ανασταίνεται, μορφοποιεί το νόημα του κόσμου. Μερικές φορές και για λόγους τουριστικής αξιοποίησης, τα κοσμικά δεδομένα δε μας αφήνουν να στοχαστούμε την ιδιομορφία των χριστιανικών εορτών, ούτε να σεβαστούμε τη θεολογική τους στιβαρότητα. Ωστώσο, ο,τι κι αν συμβεί, πάντοτε θα φανερώνεται η αδυναμία του όποιου συστήματος να περιορίσει μέσα σε κανόνες τη χαρά. Γιατί η χαρά της γιορτής συμπυκνώνει την «αλήθεια», που ερμηνεύει τα αινίγματα του καιρού, ανιχνεύει και συγκρατεί τη θλίψη, συγκροτεί την όντως πραγματικότητα, γιατί είναι η χαρά της παρουσίας της χάριτος του Θεού. Ο άνθρωπος που αναζητεί το ίχνος του Θεού στην πόρτα της εκκλησίας τις μέρες των εορτών, που αναζητεί την αλήθεια πέρα από κάθε γνώση, νιώθει την εμπειρία που αφίσταται κάθε υποκειμενικότητας και κάθε εφήμερης αντικειμενικότητας, την εμπειρία της εν συνόλω ύπαρξης. Αυτή η εμπειρία βλέπει την κάθε μέρα δυνατή, επειδή η πρόνοια του Θεού το θέλησε. Αυτή η εμπειρία κάνει τον άνθρωπο να ενωθεί και να ζήσει μέσα από τις εορτές μαζί με την όντως αλήθεια και τη ζωη που είναι ο Χριστός, διότι Εκείνος είπε «εγώ ειμι η οδός και η αλήθεια και η ζωη» ( Ιω. 14, 6). Αυτή η ένωση του πιστού με το Χριστό κάνει την ανθρώπινη ζωη να γίνει μία ατελείωτη εορτή. Μια εορτή που αρχίζει από τη γήινη εφήμερη καθημερινότητα και δεν τελειώνει ποτέ, αφού μετέχει στην αέναη εορτή του Παραδείσου, εκεί όπου επικρατεί «ο των εορταζόντων ήχος ο ακατάπαυστος, και η απέραντος ηδονή των καθορώντων του προσώπου του Θεού το κάλλος το άρρητον».

Εν συνεχεία το λόγο έλαβε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλος, ο οποίος κήρυξε την έναρξη του Συμποσίου τονίζοντας μεταξύ των άλλων τα εξής « Η εορτή γενικώς είναι μια βαθιά ψυχική ανάγκη του ανθρώπου. Οπως βασίμως υποστηρίζεται, κάθε ψυχικά υγιής άνθρωπος αισθάνεται την ανάγκη και το θέλει μέσα του να εορτάσει. Η εορτή αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο όλων των πολιτισμών, όλων των λαών, όλων των θρησκευμάτων, όλων των εποχών. Η αληθής εκκλησιαστική εορτή απέχει από οποιοδήποτε κοσμικό, εμπαθές, ακάθαρτο η σαρκικό στοιχείο. Εχει χαρακτήρα πνευματικό». Επίσης τόνισε ότι «υπάρχει οντολογική διαφορά ανάμεσα στις εκκλησιαστικές και όλες τις άλλες ανθρώπινες εορτές. Οι πρώτες είναι εορτές εν πνεύματι και αληθεία. Οι άλλες, όσο μεγαλοπρεπείς, πανηγυρικές, τελετουργικά άψογες, θεαματικές και εντυπωσιακές κι αν είναι στερούνται και των δύο... Η διαρκής αλληλοδιαδοχή των εορτών μέσα στο χρόνο μετατρέπει το κοσμικό ημερολόγιο σε εορτολόγιο και έτσι όλος ο βίος του πιστού γίνεται μία διαρκής εορτή. Το εκκλησιαστικό μας εορτολόγιο είναι ο αγιασμός του χρόνου μας και η μεταμόρφωσή του σε αιωνιότητα».

Την τελετή ενάρξεως του Συμποσίου έκλεισε ο Βυζαντινός Χορός των Κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, ο οποίος απέδωσε με ιδιαίτερη επιτυχία εκκλησιαστικούς ύμνους, υπό τη διεύθυνση του Χοράρχη κ. Ζαχου Νικολέρη. Ευθύς αμέσως έλαβε χώρα η πρώτη συνεδρία του Συμποσίου υπό την προεδρία του Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου και αναγνώσθηκε η εισήγηση του Ομοτίμου Καθηγητού του Α.Π.Θ., ελλογιμωτάτου κ. Ιωάννου Φουντούλη, με θέμα «Γενεσις των χριστιανικών εορτών». Δεύτερος εισηγητής της ημέρας ήταν ο ελλογιμώτατος κ. Δημήτριος Καϊμάκης, Τακτικός Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με θέμα

«Οι εορτές της Παλαιάς Διαθήκης». Ο ομιλητής έκανε μια ιστορική αναδρομή στη γένεση και εξέλιξη των εορτών του αρχαίου Ισραήλ. Ιδιαιτέρως αναφέρθηκε στις εορτές των Αζύμων, του Πασχα, της Συγκομιδής (η Πεντηκοστής), της Σκηνοπηγίας, του Πουρίμ (των κλήρων) και του Νεου έτους. Εξήγησε, στη συνέχεια, πως συνδέθηκαν οι εορτές των Αζύμων και του Πασχα, ποιο ήταν το νόημα των εορτών στο αρχαίο Ισραήλ, καθώς και σε ποια σημεία της Καινής Διαθήκης γίνεται αναφορά στις ιουδαϊκές εορτές. Την Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου συνεχίστηκαν για δεύτερη μέρα οι εργασίες του Συμποσίου. Πρώτος εισηγητής ήταν ο ελλογιμώτατος κ. Παναγιώτης Παχής, Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο οποίος εισηγήθηκε το θέμα «Οι Ελληνορωμαϊκές Εορτές». Ο ομιλητής έκανε μία αναδρομή και αναφορά στις εορτές των Ελλήνων και των Ρωμαίων, την αλληλοεξάρτηση αυτών στη διαμόρφωση του εορταστικού τυπικού τους και στη σημασία την οποία έδιναν οι αρχαίοι σ’ αυτές.

Στη συνέχεια παρουσίασε την εισήγησή του ο ελλογιμώτατος κ. Παναγιώτης Σκαλτσής, Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με θέμα « Η εορτή του Πασχα» και τόνισε ότι « Η εορτή του Πασχα είναι η παλαιότερη και λαμπρότερη του χριστιανικού εορτολογίου με ρίζες ιουδαϊκές. Η εορτή αυτή από ενωρίς συνδέθηκε με τη Θεία Ευχαριστία και την Κυριακή και φαίνεται ότι εορταζόταν από την αποστολική ακόμη εποχή, αρχικά μαζί με το ιουδαϊκό Πασχα και αργότερα χωριστά».

Κατά την τρίτη συνεδρία, πρώτος εισηγητής ήταν ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης κ. Νικόλαος Ιωαννίδης, Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με θέμα « Η Εορτή των Χριστουγέννων - Θεοφανίων». Τα βασικά σημεία της εισηγήσεώς του περιεστράφησαν εις τα εξής θέματα α) Την ιστορική εξέλιξη των εορτών, β) την προέλευση των χαρακτηριστικών και τη θεολογική σημασία της ετυμολογίας των ονομάτων Χριστούγεννα - Θεοφάνια, και γ) την ιστορική διαμόρφωση του εορταστικού δεκαπενθημέρου των εορτών αυτών στην Εκκλησία μέχρι σήμερα.

Ο δεύτερος εισηγητής, Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος κ. Κωνσταντίνος Καραϊσαρίδης, Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Κραϊόβας Ρουμανίας και Λεκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ανέπτυξε το θέμα «Οι εορτές του Τιμίου Σταυρού». Τονισε μεταξύ των άλλων την τιμητική προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού και την απαρχής εισαγωγή Του στη χριστιανική λατρεία. Εκαμε μία ιστορική αναδρομή στην καθιέρωση των εορτών του Τιμίου Σταυρού και θεολογικά συνέδεσε τη σταυρική θυσία του Κυρίου με τη Σταυραναστάσιμη πορεία της ζωής των πιστών της Εκκλησίας.

Τρίτος εισηγητής ήταν ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος κ. Θεόδωρος Κουμαριανός, Λεκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με θέμα «Οι εορτές της Αναλήψεως και της Πεντηκοστής». Ο εισηγητής ανέφερε ότι οι εορτές της Αναλήψεως και της Πεντηκοστής κλείνουν την Πασχαλινή εορταστική περίοδο, η οποία από την εποχή της πρώτης Εκκλησίας διαρκούσε πενήντα ημέρες, κατά το πρότυπο της παλαιοδιαθηκικής παραδόσεως των πενήντα ημερών η επτά εβδομάδων του εορτασμού του Πασχα.

Τις απογευματινές ώρες έλαβε χώρα η Δ' Συνεδρία του Συμποσίου με τρεις Εισηγήσεις Πρώτος εισηγητής ήταν ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτρος κ. Δημήτριος Τζέρπος, Λεκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με θέμα « Η Εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου». Οι θέσεις του εισηγητή μπορούν να συνοψισθούν στα εξής Η εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου καθιερώθηκε μετά τον 4ο αι. στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων και εντάσσεται στην ανάπτυξη του χριστιανικού εορτολογίου κατά την μετακωνσταντίνεια εποχή της εορτής, στη θεολογία της ακολουθίας της ημέρας.

Δεύτερος εισηγητής ήταν ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης κ. Νικόδημος Σκρέττας, λέκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με θέμα « Η Κυριακή». Ο ομιλητής αναφέρθηκε στην ημέρα του Κυρίου, η οποία χαρακτηρίζεται απ’ αρχής αναστάσιμη δεσποτική εορτή. Η Κυριακή, ως αφιερωμένη στον Κυριο, ήταν ημέρα λατρείας, αργίας και αγιασμού. Οι πιστοί την τιμούσαν ιδιαίτερα, με εξέχοντα ειδικότερα αναστάσιμα προνόμια, κατά την οποία δεν υπήρχαν νηστεία και γονυκλισία, και τέλος τα μνημόσυνα, τα οποία είναι εκδηλώσεις πένθους. Τελος επεσήμανε ότι η Κυριακή είναι ημέρα ευχαριστιακής συνάξεως και ενεπιγνώστου μετοχής στα Πανάχραντα Μυστήρια. Τελευταίος εισηγητής της ημέρας ήταν ο ελλογιμώτατος κ. Γεώργιος Φιλιας, Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο οποίος εισηγήθηκε το θέμα «Οι Θεομητορικές Εορτης». Οι βασικές θέσεις της εισηγήσεως είναι δυνατό να συνοψιστούν στα εξής σημεία 1. Η γνώση των Θεομητορικών εορτών συνιστά μία μυστηριακή διαδικασία. 2. Οι βασικές πηγές μελέτης των Θεομητορικών εορτών είναι κάποια απόκρυφα κείμενα. 3. Η τιμή προς τη Θεοτόκο υπήρχε απ’ αρχής του Χριστιανισμού, οι Θεομητορικές όμως εορτές εμφανίστηκαν μεταγενέστερα. 4. Ενας παράγοντας που συνετέλεσε στην εμφάνιση των Θεομητορικών εορτών ήταν οι Μαριολογικές αιρέσεις, και 5. Τα εγκαίνια Ιερών Ναών προς τιμήν της Θεοτόκου απετέλεσαν έναν άλλο παράγοντα εμφανίσεως των Θεομητορικών εορτών.

Την Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου, εορτή του Αγίου ενδόξου μεγαλομάρτυρος Ευσταθίου, τελέσθηκαν ο Ορθρος και η Θεία Λειτουργία στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναο του Αγίου Νικολάου. Στη συνέχεια, κατά την πρωινή 5η Συνεδρία του Συμποσίου, πρώτος εισηγητής ήταν ο ελλογιμώτατος κ. Συμεών Πασχαλίδης, Επίκουρος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με θέμα «Οι εορτές των αγίων».

Δεύτερος εισηγητής της ημέρας ήταν ο Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτης κ. Γεώργιος Χρυσοστόμου, Δρ. της Φιλοσοφικής του Α.Π.Θ. και Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Κοσμικές εορτές». Κατά την έκτη και τελευταία συνεδρία, πρώτος εισηγητής ήταν ο αξιότιμος κ. Διονύσιος Μπιλάλης - Ανατολικι?της, καθηγητής Θεολόγος και της Βυζαντινής Μουσικής, συντάκτης του Τυπικού των «Διπτύχων της Εκκλησίας της Ελλάδος», ο οποίος εισηγήθηκε το θέμα «Λειτουργικαί και τυπολογικαί συνέπειαι της διορθώσεως του ημερολογίου». Οι βασικοί άξονες της εισηγήσεώς του συνοψίζονται στα εξής σημεία 1. Η διόρθωση του ημερολογίου, το 1924, δημιούργησε νέες περιπτώσεις τυπικού, κυρίως στην περίοδο του Τριωδίου και του Πεντηκοσταρίου. 2. Η διόρθωση του ημερολογίου επηρεάζει και πολλές περιπτώσεις ακολουθιών του υπολοίπου εκκλησιαστικού έτους, διότι σήμερα στην Ορθόδοξη Εκκλησία άλλες τοπικές Εκκλησίες ακολουθούν το νέο και άλλες το παλαιό ημερολόγιο. 3. Η διόρθωση του ημερολογίου κλόνισε το κύρος του ισχύοντος τυπικού (Τ.Μ.Ε.), με αποτέλεσμα την άγνοια αυτού από τούς νεωτέρους και τη δημιουργία τυπικών και λειτουργικών προβλημάτων.

Δεύτερος ομιλητής της έκτης συνεδρίας της τελευταίας ημέρας του Συμποσίου ήταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος, με θέμα «Χριστιανικές εορτές και σύγχρονη Κοινωνία». Ο Σεβασμιώτατος εισηγήθηκε μεταξύ των άλλων ότι θα πρέπει 1) Να γίνει προσπάθεια καλύτερης ποιμαντικής αξιοποιήσεως του εορτολογικού κύκλου της Εκκλησίας, ώστε οι πιστοί να συνειδητοποιήσουν το τι εορτάζεται στην Εκκλησία και ποιός είναι ο σκοπός της συμμετοχής τους στις εκκλησιαστικές λατρευτικές εορτές και πανηγύρεις. 2) Να βοηθηθούν οι πιστοί από τούς ποιμένες της Εκκλησίας, μέσα στα πλαίσια της ποιμαντικής τους μέριμνας, ώστε το πλήρωμα αυτής να συμμετέχει στις εορτές λογικώς και να κατανοεί τα τελούμενα. 3) Οι ποιμένες να επισκοπούν ώστε να αποφεύγονται οι υπερβολές κατά τη διάρκεια των εκκλησιαστικών εορτών, να μην αλλοιώνεται ο χαρακτήρας τους και να μην ευτελίζεται η αξία τους. Η Εκκλησία μας, άλλωστε, δίδει σημασία όχι στα εξωτερικά στοιχεία των εορτών αλλά στο πνευματικό περιεχόμενό τους.

Επακολούθησε ευρεία και γόνιμη συζήτηση επί των εισηγήσεων και τέλος το λόγο έλαβε ο πρόεδρος της τελευταίας συνεδρίας του Συμποσίου, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καισαριανής, Βυρωνος, και Υμηττού κ. Δανιήλ, ο οποίος έκανε μία ανακεφαλαιωτική εισήγηση επί των εργασιών του Συμποσίου, ανέγνωσε τα πορίσματα και τις προτάσεις και ευχαρίστησε όλους εκείνους, οι οποίοι συνετέλεσαν στην εύρυθμη και επιτυχημένη διοργάνωση και αυτού του λειτουργικού Συμποσίου της Εκκλησίας μας.

Ο Παύλος Μελάς και ο Μακεδονικός Αγώνας

ΤΟΥ ΒΛΑΣΗ ΚΑΡΑΖΗΣΗ, ΦΙΛΟΛΟΓΟΥ-ΛΥΚΕΙΑΡΧΟΥ

Η Ελλάδα, μετά τον πόλεμο του 1897, πέρασε, όπως είναι γνωστό, μεγάλη περίοδο κρίσης. Η αδράνεια των ελληνικών κυβερνήσεων και η πτώση του φρονήματος έσπειρε την απογοήτευση στην ελληνική κοινωνία, υπονομεύοντας το μέλλον της χώρας σε καιρό που τριγύρω της συνέβαιναν εξαιρετικά επικίνδυνα πολιτικά γεγονότα. «Μια νάρκη θελήσεων είχε διαχυθεί σ’ όλους τούς ιστούς της ελληνικής κοινωνίας» γράφει ο Αιμ. Χουρμούζιος στο έργο του « Ο Παλαμάς και η εποχή του». σ. 109.

Στις 2 Αυγούστου του 1903, εκδηλώθηκε η «επανάσταση» του Ιλιντεν, η οποία σημείωσε μεγάλη επιτυχία σε πολιτικό επίπεδο, αφού οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, κυρίως η Βρετανία, ήταν έτοιμες να υποστηρίξουν την ιδέα της ίδρυσης αυτόνομης Μακεδονίας. Το γεγονός αφύπνισε την κυβέρνηση του Θεοτόκη, που αποφάσισε, ανάμεσα στα άλλα, και με τη συμβολή ιδιωτών, να ιδρύσει το μακεδονικό κομιτάτο, με σκοπό την οργάνωση ένοπλου αγώνα, κυρίως στην περιοχή της Δ. Μακεδονίας, στην οποία ο Μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης είχε αναλάβει από το 1900 ιερό αγώνα, με σημαντικές επιτυχίες, παρ’ όλο που τα μέσα που διέθετε ήταν ελάχιστα και παρ’ όλη την παθητικότητα του ελληνικού κράτους. Αποφασίστηκε, επιτέλους, η αποστολή αντάρτικων σωμάτων στην περιοχή της Καστοριάς υπό τούς Γεώργ. Κατεχάκη, Κων. Μαζαράκη-Αινιάν, Γρηγ. Φαληρέα, Μαν. Τσιώμη κ.α.για την προστασία του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας, αφού οι Βούλγαροι έκαψαν την ελληνική κωμόπολη του Κουσόβου, και πολλές ελληνοβλαχικές και πατριαρχικές κοινότητες στις περιοχές του Μοναστηρίου, της Φλώρινας και της Καστοριάς υπέστησαν μεγάλης έκτασης υλικές ζημιές και εκατοντάδες Ελληνες έπεσαν θύματα της βουλγαρικής και τουρκικής θηριωδίας.

«Μια όμως ακτινοβόλα μορφή ξεχωρίζει και επιβάλλεται σιγά-σιγά, ένα παλληκάρι ψηλό και ωραίο, το οποίο με τη γλυκύτητα των τρόπων του και τα αλτρουιστικά του αισθήματα γρήγορα γίνεται το καμάρι, το ίνδαλμα των Ελλήνων της Μακεδονίας», γράφει ο Απ. Βακαλόπουλος για τον Παύλο Μελά στο «Μακεδονικό Αγώνα» 1904-1908, σ. 32. Ο Παύλος Μιχαήλ Μελάς, Ηπειρώτης στην καταγωγή, γεννήθηκε στη Μασσαλία το 1870 και σπούδασε στη σχολή Ευελπίδων (1886). Παντρεύτηκε την Ναταλία Δραγούμη, αδερφή του Ιωνα και κόρη του Στεφάνου, το 1892. Η οικογένεια Δραγούμη ήταν στρατευμένη στην ιδέα του ξεσηκωμού του Ελληνισμού εναντίον των Βουλγάρων στη Μακεδονία. Ο Ιωνας, ως πρόξενος του Μοναστηρίου, ίδρυσε την « Αμυνα» με επιτροπές σε όλες σχεδόν της πόλεις της Δ. Μακεδονίας. Ο Παύλος Μελάς είχε ιδρύσει δικό του σύλλογο, του οποίου τα μέλη πλήρωναν μηνιαίες συνδρομές και πρόσφεραν συχνά χρήματα για τις ανάγκες της οργάνωσης του αγώνα. Γενναιόδωρη χορηγός του συλλόγου υπήρξε η Γαλλίδα κόμισσα Ριανκούρ.

Το 1903, ως μέλος αντιπροσωπείας της ελληνικής κυβέρνησης-η οποία αντιπροσωπεία ανακλήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση ύστερα από πιέσεις των Τούρκων-περιήλθε τη Δ. Μακεδονία, με σκοπό τη σύνταξη έκθεσης για την κατάσταση που επικρατούσε εκεί.» Στις 21 Αυγούστου του 1904 αναχώρησε από τη Λαρισα για τη Μακεδονία, επικεφαλής ομάδας από 36 εκλεκτούς Ελληνες, και ύστερα από πολλές κακουχίες έφτασαν στην περιοχή της Καστοριάς. Γράφει από τη Λαρισα στη Ναταλία « Αναλαμβάνω αυτόν τον αγώνα με όλην μου την ψυχήν και με την ιδέα ότι είμαι υποχρωμένος να τον αναλάβω. Είχα και έχω ακράδαντον την πεποίθησιν ότι δυνάμεθα να εργασθώμεν εν Μακεδονία και να σώσωμεν πολλά». Στην Καστοριά, στην περιοχή της Δ. Μακεδονίας, πολύ γρήγορα ξεσήκωσε τούς ελληνικούς πληθυσμούς και άρχισε την ένοπλο αγώνα του με ενθουσιασμό και πίστη στην απελευθέρωση. Στις 12 Οκτωβρίου 1904 έφτασε με τα παλληκάρια του στη Σιάτιστα, όπου κατάκοποι κατέλυσαν σε τέσσερα σπίτια. Ενα απ’ αυτά έμελλε να γίνει ο τόπος της θυσίας του. Οι Τούρκοι οδηγημένοι στο σπίτι απ’ τον αρχικομιτατζή Μήτρο Βλάχο, το έζωσαν και άρχισαν να πυροβολούν. Καποιοι πλησίασαν στην πόρτα και άρχισαν να χτυπούν. Ο αρχηγός και τα παλληκάρια του ανταποδίδουν. Αποφασίζουν να κατεβούν την ξύλινη ανεμόσκαλα, για να πιάσουν θέσεις στο στάβλο. Και τότε χτυπήθηκε βαριά. Συρθηκε ως το στάβλο, και λίγο πριν ξεψυχήσει παράγγειλε στο Νικο Πυρζα, το σύντροφό του από τη Φλώρινα «Το σταυρό» που είχε κρεμασμένο στο λαιμό του, «να τον δώσεις στη γυναίκα μου και το τουφέκι στο Μικη (το γιο του) και να τούς πεις ότι το καθήκον μου έκανα».

Ο ξαφνικός και άδικος θάνατός του (13 Οκτωβρίου 1903) σηματοδότησε την αρχή του Μακεδονικού Αγώνα και γρήγορα η μορφή του Παλληκαριού έγινε θρύλος, έγινε ιδέα». Στις 18 Οκτωβρίου 1904 φθάνει στην Αθήνα η είδηση του θανάτου του Μακεδονομάχου Παύλου Μελά. Στη Μητρόπολη τελείται πάνδημο μνημόσυνό του.

Ο πατήρ Σεραφείμ Ροουζ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΠΗΛΙΟΥ

Γράφει ο διάσημος Αγγλος συγγραφέας Τ.Σ. Ελιοτ « Η εποχή μας είναι μια εποχή μέτριων αρετών και μέτριων παθών.
Οι άνθρωποι δεν απιθώνουν το Σταυρό, διότι ποτέ δεν τον επωμίζονται».

Την αλήθεια των παραπάνω, προς ελπίδα και παρηγορία της ταλαίπωρης ορθολογιστικής, υλιστικής και κοσμικής εποχής μας, έρχεται να ανατρέψει η μεγάλη μετάνοια του μακαριστού π. Σεραφείμ Ροουζ και στη συνέχεια το σταυρικό φρόνημά του και η ζωη του, στα οποία ενσκήπτοντας, μεγάλη πνευματική ωφέλεια μπορούμε να αποκομίσουμε. Ο π. Σεραφείμ, ένας Αμερικανός πρώην προτεστάντης, μια αληθινή ιδιοφυΐα, αφού έζησε την απελπισία, τον μηδενισμό, την ηθική αναρχία της γενιάς του 60 και 70, τον υλιστικό, φιλόκοσμο και πεζό αμερικανικό τρόπο ζωής, επανεστάτησε εναντίον τους. Μετά από οδυνηρές εσωτερικές διακυμάνσεις και αγωνιώδεις αναζητήσεις της Αλήθειας, ο Φιλάνθρωπος Κυριος, ο Ιησούς Χριστός, η Αυτοαλήθεια, αποκαλύφθηκε στη θλιμμένη έως θανάτου ψυχή του. Με μια θαυμαστή μεταστροφή εντάχθηκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία και έγινε μοναχός, θέλοντας να βιώσει την ουσία και την καρδιά του Χριστιανισμού, ο οποίος δεν είναι «εκ του κόσμου τούτου». Στην αρχή, μαζί με κάποιον νέο Ρώσο Ορθόδοξο, που έγινε επιστήθιος φίλος του, τον Γκλέμπ, ίδρυσαν στα απάτητα βουνά της Βορειας Καλιφόρνιας ένα μοναστήρι αφιερωμένο στον Αγιο Γερμανό της Αλάσκας, τον πρώτο Ορθόδοξο Ιεραπόστολο της Αμερικής. Εκεί ασκήθηκε ως ερημίτης, εξέδωσε πλήθος βιβλίων και άρθρων, και πραγματοποίησε σειρά διαλέξεων, με κίνητρο τον βαθύ πόθο να μεταλαμπαδεύσει στούς συμπατριώτες του την αρχαία πνευματική παράδοση των Πατέρων της Εκκλησίας μας. Τελος, εκεί και ανεπαύθη εν Κυρίω το 1982, σε ηλικία μόλις 48 ετών.

Εχοντας αναζητήσει εναγωνίως την Αλήθεια και αφού επιτέλους η Αλήθεια του αποκαλύφθηκε, ο π. Σεραφείμ κατενόησε πως το να ζεις την Αλήθεια σημαίνει να σταυρώνεσαι καθημερινά. Οτι η Ορθοδοξία προϋποθέτει τον θάνατο του εαυτού μας για την άρση του καθημερινού σταυρού, που αποτελεί, ωστόσο, ένα ελαφρύ ζυγό με τη χάρη και τη βοήθεια του Θεού. Ετσι ο Ευγένιος-αυτό ήταν το κοσμικό του όνομα-πριν ακόμα γίνει Ορθόδοξος, ήταν ήδη νεκρός γι αυτόν τον κόσμο και επιθυμούσε να πεθάνει για την Αλήθεια. Και η Αλήθεια, δηλ. ο Κυριος Ιησούς Χριστός, τον ενέπνεε στον πόθο του αυτόν. Εγραφε «Και ο Θεάνθρωπος, που μόνον Αυτός απ όλους υπέφερε ως ένας απολύτως Αθώος - γυρεύεις μια εξήγηση απ Αυτόν; Η εξήγησή Του είναι η ζωη Του, δες την... Ολοι μας αξίζουμε όσα υποφέρουμε, η τουλάχιστον πρέπει να τα δεχόμαστε ευχαρίστως ως μία ευκαιρία να ζήσουμε μια πιο βαθιά ζωη και να προσεγγίσουμε περισσότερο τον συνάνθρωπό μας και τον Θεο. Ομως, ο Ιησούς Χριστός δεν άξιζε να υποφέρει. Δεν υπήρχει καμιά αιτία, διότι Εκείνος ήταν αθώος και δεν είχε κάτι να διδαχθεί, κάτι να κερδίσει από το μαρτύριο. Ηταν μια δωρεάν πράξη χάριτος η δική Του, τέτοια που δεν μπορούμε ούτε να την φανταστούμε. Αυτός μόνον έζησε στο έπακρο όλο τον πόνο και τη θλίψη που μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος».

Ο πόνος είναι πάντα ένας ανεπιθύμητος «επισκέπτης». Καποτε ο Γκλέμπ, συνοδοιπόρος, συνεργάτης και αργότερα συμμοναστής του πατρός Σεραφείμ, αναρωτιόταν γιατί να είναι «απαραίτητο να εξακολουθούμε να υποφέρουμε, αφού ο Χριστός έχει νικήσει τον πόνο και τον θάνατο; Για ποιο λόγο πρέπει ακόμα να βασανιζόμαστε εδώ στη γη, όπως στον καιρό της Παλαιάς Διαθήκης;» Και ξαφνικά, μια μέρα, προσκυνώντας κάποια ιερά λείψανα, «κατάλαβα», έγραφε, «τη γλυκύτητα του μαρτυρίου, την οποία ο Χριστός δεν στέρησε από την Εκκλησία. Σε αντίθεση με ο,τι πίστευα στο παρελθόν, ο πόνος αυτός είναι απαραίτητος, για να διατηρηθεί η παρουσία της αγιότητας». Αυτή τη γνώση του τι σημαίνει μαρτύριο κατανούσε και ζούσε με ένταση ο πατήρ Σεραφείμ, «ένα πρώην καλομαθημένο παιδί από τη νότια Καλιφόρνια, τη γεμάτη ανέσεις και αυταρέσκεια». Μαλιστα στις ανησυχίες του Γκλέμπ για το αν θα μπορούσε ο Ευγένιος να ζήσει ως ένας αληθινός ασκητής-μοναχός, απάντησε ο ίδιος «Μην ανησυχείς για τη φιλοσοφική φύση μου. Οταν έγινα Ορθόδοξος Χριστιανός, σταύρωσα εκουσίως το νου μου και όλοι οι σταυροί που επωμίστηκα είναι μονάχα πηγές χαράς για μένα. Δεν έχασα τίποτα και κέρδισα τα πάντα»! Ας έχουμε την ευχή του.

Η Μητρόπολις Δημητριάδος από το 1881 μέχρι σήμερα

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΣΙΛΙΒΙΔΗ, Δρ Θεολογίας

Α' ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ

Διοικητική Διαίρεση
Η Θεσσαλία ελευθερώθηκε μαζί με την Επαρχία Αρτας της Ηπείρου το 1881, όπως όριζε η Ελληνοτουρκική Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης (20 Ιουνίου 1881). Η πρωτεύουσα της Μαγνησίας είναι ελεύθερη στις 2 Νοεμβρίου 1881. Οι νέες επαρχίες της Θεσσαλίας χωρίζονται αρχικά σε δύο μόνο νομούς, Λαρίσης και Τρικάλων, διαίρεση η οποία το 1882 προσάρτησε στο νομό Λαρίσης τις επαρχίες Βολου, Αλμυρού, Αγιάς, Τυρνάβου και Δομοκού Φαρσάλων. Το 1899, με τούς νόμους ΒΧΔ' και ΒΧΕ', οι νομοί του Ελληνικού Κράτους από 16 αυξήθηκαν σε 26. Ετσι το 1899 δημιουργείται ο νομός Μαγνησίας αποτελούμενος από τις επαρχίες Βολου, Αλμυρού και Σκοπέλου - Σκιάθου.

Ο νομός Μαγνησίας υφίσταται μέχρι το 1909, οπότε με το νέο νόμο ΓΥΛΔ' μειώνονται πάλι οι νομοί στούς 16, με αποτέλεσμα οι επαρχίες Βολου και Αλμυρού να επιστρέψουν στο νομό Λαρίσης και η Σκοπέλου - Σκιάθου στο νομό Ευβοίας. Το 1942 με απόφαση της Κατοχικής Κυβέρνησης και το νόμο Ν.Δ. 1490 αυξήθηκε πάλι ο αριθμός των νομών. Ο νομός Μαγνησίας από τότε μέχρι σήμερα συγκροτείται από τις επαρχίες Βολου, Αλμυρού και Σκοπέλου - Σκιάθου.

Εκκλησιαστική Διαίρεση
Ο Επίσκοπος, ως διάδοχος των Αποστόλων στην ανώτατη διοίκηση της Εκκλησίας, έχει το προνόμιο της κατοχής της ιερατικής εξουσίας, την οποία ασκεί είτε μόνος, είτε συνοδικώς με άλλους. Οι Επίσκοποι αρχικά ήταν ίσοι μεταξύ τους, αργότερα όμως για διάφορους λόγους, όπως η πολιτική και χωροταξική σπουδαιότητα της έδρας τους, προέκυψε η δημιουργία των Μητροπόλεων στη θέση των μεγάλων επισκοπών και το αξίωμα του Μητροπολίτη.

Ο τίτλος αυτός εμφανίστηκε για πρώτη φορά στούς Κανόνες της Α' Οικουμενικής Συνόδου, και ιδιαίτερα στον ΣΤ' Κανόνα, όπου αναφέρεται ότι «ει τις χωρίς γνώμης Μητροπολίτου γένοιτο Επίσκοπος, τον τοιούτον η μεγάλη Συνοδος ώρισε μη δειν είναι Επίσκοπος».

Ο Βαλσαμών ερμηνεύοντας τον ΣΤ' Κανόνα παρατηρεί ότι στη σειρά αξιωμάτων προέχουν οι Πατριάρχες, ακολουθούν οι Μητροπολίτες και μετά οι Επίσκοποι. Ο τίτλος του Μητροπολίτου δόθηκε σε επισκόπους μεγάλων επισκοπικών επαρχιών με έδρα την πρωτεύουσά τους. Κατά την απελευθέρωση (1821) υπήρχαν πολλοί Επίσκοποι στην Εκκλησία της Ελλάδος, απ’ αυτούς μόνο δέκα κατέλαβαν οριστικές επισκοπικές έδρες, οι υπόλοιποι βολεύτηκαν σε τριάντα προσωρινές. Το 1899 οι Επίσκοποι της Ελλάδος ορίστηκαν σε 34, η δε Επισκοπή Αθηνών ονομάστηκε Μητρόπολις και ο Αθηνών Μητροπολίτης, σύμφωνα με το νόμο ΒΧΔ', ενώ το άρθρο γ' όριζε ότι «όσοι των επιζώντων Σεβ/των αρχιερέων έφερον μέχρι τούδε (1889) τον τίτλον του Μητροπολίτου, θέλουσιν διατηρήσει αυτόν εφ’ όρου ζωής». Ετσι ο Δημητριάδος Γρηγόριος Δ' ως Μητροπολίτης ποιμαίνει Επισκοπή, ενώ ο Διάδοχός του Γερμανός ως Επίσκοπος.

Το 1923 με νέα απόφαση οι Επισκοπές έγιναν Μητροπόλεις και η Μητρόπολις Αθηνών Αρχιεπισκοπή, οι Επίσκοποι Μητροπολίτες και ο Αθηνών Αρχιεπίσκοπος. Η Μητρόπολις Δημητριάδος πριν την απελευθέρωση (1881) είχε μόνο την Επαρχία Βολου, ενώ οι επαρχίες Αλμυρού και Αγιάς υπάγονταν στη Μητρόπολη Λαρίσης.

Ο νόμος 940 της 19ης Μαΐου 1882 ενέταξε τις επαρχίες Αλμυρού και Αγιάς στη Μητρόπολη Δημητριάδος. Το 1889 με το νόμο ΒΧΔ' η Επισκοπή Δημητριάδος αποκτά την επαρχία Σκοπέλου - Σκιάθου, που αποσπάται από την Επισκοπή Χαλκίδος, αλλά χάνει την επαρχία Αγιάς που επιστρέφει στον Λαρίσης. Με το νόμο ΓΥΛΔ' (3434) του 1909 η Επαρχία Σκοπέλου - Σκιάθου επανέρχεται στον Χαλκίδος, ενώ επαρχία Αγιάς επιστρέφει στον Δημητριάδος με τον Λαρίσης να κατέχει την επαρχία Αλμυρού. Το 1922 η επαρχία Αλμυρού αποσπάται από τη Μητρόπολη Λαρίσης και επανέρχεται στην Επισκοπή Δημητριάδος. Εκτοτε και μέχρι σήμερα η Μητρόπολις Δημητριάδος συγκροτείται από τις επαρχίες Βολου, Αλμυρού και Αγιάς. Η θεώρηση της διοικητικής οργάνωσης της ελεύθερης Ελλάδας σε επίπεδο νομών και περιφερειών με συχνές μεταβολές και ανασυντάξεις εξαιτίας διαφόρων συγκυριών και αναγκών, φανερώνει την επιρροή που ασκούν οι πολιτικές αποφάσεις στη δομή και οργάνωση της Εκκλησιαστικής Διοίκησης.

Η Εκκλησία της Ελλάδος μετά την απόκτηση της Αυτοκεφαλίας προσπάθησε με αρκετές δυσκολίες να διατηρήσει την αυτονομία της και να πορευτεί με την πολιτεία με τη μορφή της συναλληλίας. Συμπορεύτηκε με το κυρίαρχο Κράτος υπήκουσα στο δογματικού χαρακτήρα σοφό λόγο του Μεγάλου Φωτίου, ότι «τα Εκκλησιαστικά και μάλιστα γε τα περί ενοριών δίκαια, ταις πολιτικαίς επικρατείαις και διοικήσεσι συμμεταβάλλεσθαι».


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Ραλλη, Π.Α. - Ποτλή, Μ., Συνταγμα Θείων και Ιερών Κανόνων, Αθήνησιν 1852, τ. Β', σ. 128-29.
2. Ατ?σης, Βασίλειος, Επισκ. Ταλαντίου, Επ?τομος Επισκοπική Ιστορία Εκκλησίας Ελλάδος από του 1833 μέχρι σήμερον, Αθήναι, τ. Α', σ. 78-79, 95-96.
3. Παπαδόπουλος, Χρυσόστομος, Ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήναι 1920, τ. Α', σ. 299.
4. Στράγκας, Θεόκλητος, Εκκλησίας Ελλάδος Ιστορία, τ. Α', σ. 506.
5. Γιαννόπουλος, Νικ., Επισκοπικοί Κατάλογοι Θεσσαλίας, «ΘΕΟΛΟΓΙΑ» 1934, ΙΒ', σ. 129, 1935, σ. 27.
6. Ματαράγκας, Δ., Δικαιον Εκκλησίας - Πολιτείας Ελλάδος, Αθήναι 1937, Α', σ. 175.
7. Γιαννόπουλος, Στεφ., Αρχειακή Συλλογή Εγκυκλίων Ι. Συνόδου, Αθήναι 1901, σ. 103.
8. Φραγκούλας, Ιωάν., Η Επισκοπή Σκιάθου δια μέσου των αιώνων, 1935, σ. 117.
9. Θρησκευτική - Χριστιανική Εγκυκλοπαίδεια, τ. Β', στ. 1210.
10. Θρησκευτική - Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τ. Ε', στ. 1047.
11. Ιεράς Συνδεσμος, περιοδ. Εκδοση, αρ. 154 (1911), σ. 1.
12. Εφημερίδα Κυβερνήσεως, αρ. 29 (1842), σ. 169.

«ΙΩΝΕΣ»

Πολιτιστική Εστία Μικρασιατών Ν. Ιωνίας Μαγνησίας

Η Πολιτιστικη Εστία Μικρασιατών Νεας Ιωνίας Μαγνησίας «ΙΩΝΕΣ» είναι ένας ζωντανός συνδετικός κρίκος της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας με τις αλησμόνητες πατρίδες της ελληνικότατης και πολυλατρεμένης Ιωνίας. Δημιουργήθηκε από ανθρώπους με βιώματα και αναμνήσεις της αγαπημένης αυτής «άλλης πατρίδας», που έφεραν και φέρουν μέσα στην καρδιά τους τον αγιάτρευτο πόνο της τραγικής απώλειας του ακμαιότατου μέχρι τις δύστηνες μέρες του 1922 ιωνικού ελληνισμού, αλλά και τη νοσταλγική ελπίδα του «ξαναγυρισμού», όπως την έχει χιλιοτραγουδήσει η λαϊκή μούσα.

Γι’ αυτό ακριβώς και σκοπός της ιδρύσεώς του υπήρξε αφ’ ενός μεν η διάσωση, αφ’ ετέρου δε η διάδοση και η διοχέτευση της χιλιόχρονης και πλέον πολιτιστικής κληρονομιάς των μικρασιατών πατέρων στούς νεότερους Ελληνες, αλλά και η συνειδητοποίηση της ιστορικής ευθύνης μας έναντι εκείνων.

Η Πολιτιστική Εστία «ΙΩΝΕΣ» ιδρύθηκε το 1994. Εκτοτε και μέχρι σήμερα, παρά το βραχύβιο της πολιτιστικής της δράσεως, έχει κατορθώσει να παρέμβει δυναμικά μέσα στα πολιτιστικά δρώμενα όχι μόνο της Μαγνησίας αλλά και τα πανελλήνια. Η δραστηριοποίησή της καλύπτει ένα ευρύτατο φάσμα εκδηλώσεων, οι οποίες έχουν κερδίσει στο σύνολό τους την πλήρη και συγκινητική ανταπόκριση του Βολου, της Ν. Ιωνίας και όλης της Μαγνησίας. Αυτό και μόνο το γεγονός αποδεικνύει έμπρακτα την ευαισθητοποιημένη ελληνική συνείδηση του λαού μας. Η πολυσχιδής δραστηριότητα της Εστίας καλύπτει τούς εξής τομείς

* Διοργάνωση Ημερίδων Λογου και Κυκλου Ομιλιών σ’αυτές ερευνώνται θέματα μικρασιατικού ενδιαφέροντος, τα οποία διαπραγματεύονται και παρουσιάζουν εξειδικευμένοι πανεπιστημιακοί και άλλοι ομιλητές.

* Διοργάνωση ετησίων κύκλων εκδηλώσεων Δυο είναι οι κύκλοι εκδηλώσεων που έχουν καθιερωθεί α. «Μνήμη Βυζαντίου» κατά τον μήνα Μαιο, επί τη μνήμη της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως (29 Μαΐου) και β. «Τα Μικρασιάτικα» τον μήνα Νοέμβριο, με θέματα ευρύτερου μικρασιατικού ενδιαφέροντος, όπως π.χ. « Η Παιδεία στη Μικρά Ασία», «Φωτης Κοντογλου, ο λογοτέχνης - αγιογράφος από τις Κυδωνίες (Αϊβαλί)» κ.α. Σ’ αυτές τις εκδηλώσεις εμπλέκεται δημιουργικά ο λόγος, από εγκύρους ομιλητές - εισηγητές, το τραγούδι, από την παιδική χορωδία της Εστίας, και ο παραδοσιακός μικρασιάτικος χορός από τα χορευτικά της συγκροτήματα (παιδικό, εφηβικό και ενηλίκων). Ολα αυτά συνοδεύονται από εκθέσεις φωτογραφικού υλικού και κειμηλίων.

* Σκηνοθεσία θεατρικών δρωμένων δημιουργήθηκαν για την ανάγκη παρουσιάσεως εκδηλώσεων σε χώρο θεάτρου, με μικρασιάτικα θέματα π.χ. «Σου γράφω από το μικρασιατικό μέτωπο», «Πασχα στη Μικρά Ασία» κ.α., στα οποία γίνεται πάλι ο ωραίος συνδυασμός λόγου, τραγουδιού και παραδοσιακού χορού. Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται κυρίως στην αίθουσα του Δημαρχείου Ν. Ιωνίας, στο Μεταξουργείο, στο ανοιχτό θέατρο του Πολιτιστικού Αλσους της Ν. Ιωνίας, στο Δημαρχείο Βολου, στην αίθουσα Τεχνης Ντε Κιρικο του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (αμφιθέατρο Γιάννη Κοδράτου) και στον αύλειο χώρο του Ι. Ναού της Ευαγγελιστρίας Ν. Ιωνίας.

* Οργάνωση και παρουσίαση αρχείου φωτογραφιών Μικρασιατών (οικογενειακές, πορτραίτα, στρατιωτικές, αθλητικές) και οργάνωση αρχείου εγγράφων μικρασιατικής προελεύσεως εξαιρετικού ενδιαφέροντος.

* Οργάνωση Βιβλιοθήκης Μικρασιάτικου Βιβλίου περιλαμβάνει λογοτεχνικά, περιγραφικά, ερευνητικά και άλλα, ενώ διαρκώς εμπλουτίζεται με νέες εκδόσεις.

* Διατήρηση μουσειακού υλικού πρόκειται για μία συγκινητική συλλογή αντικειμένων, στολών, κ.α. από τις αλησμόνητες και πολυαγαπημένες πατρίδες.

* Κοινωνική στήριξη σε φοιτητές, γόνους μικρασιατών προσφύγων Ηδη δόθηκε για δύο έτη και θα επαναληφθεί εφόσον υπάρξουν οι κατάλληλες προς τούτο προϋποθέσεις.

* Εξορμήσεις - Επισκέψεις πραγματοποιούνται με σκοπό την σύσφιγξη των σχέσεων με τόπους που έχουν μικρασιατικό πυρήνα μέσα στην Ελλάδα (Νεα Μουδανιά, Ν. Σμύρνη, Πτολεμαΐδα), αλλά και στο εξωτερικό (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη κ.λπ.) Εξάλλου, τα μέχρι σήμερα εκδοθέντα από την Εστία «ΙΩΝΕΣ» βιβλία θεωρούνται αξιοπρόσεκτα, έχοντας ως κεντρικό τους πυρήνα την προσφυγούπολη της Ν. Ιωνίας και τούς δημιουργούς της. Ιδιαίτερο σημαντικό είναι και το Ημερολόγιο 2004, για τούς Μικρασιάτες Ολυμπιονίκες.

* Το Διοικητικό Συμβούλιο της Εστίας Μικρασιατών «ΙΩΝΕΣ» σήμερα απαρτίζεται από τούς εξής Αννα Αϊβαζόγλου ως Πρόεδρο, Κυριακή Δανιηλίδου ως Αντιπρόεδρο, Δημήτρη Κωνσταντάρα - Σταθαρά ως Γεν. Γραμματέα, Αννα Μητσοπούλου ως Ταμία, και Αναστασία Αθανασιάδου, Αννα Πετσιάβα, Νικόλαο Καραγιάννη ως Μελη. Αυτοί αποτελούν και την ψυχή της ακάματης αυτής δραστηριότητος, με στόχο πάντοτε τη μεταλαμπάδευση στούς νεότερους Ελληνες των αγνών ιδανικών, του ακμαίου πολιτισμού, της φλογερής πίστεως, της ακέραιας συνειδήσεως των Μικρασιατών προγόνων. Οι υψηλές αυτές αξίες αποτελούν πράγματι τη μεγάλη αντιπροσφορά της Ιωνίας προς τη Μητέρα Ελλάδα στούς δυσχείμερους καιρούς μας, κατά τούς οποίους η πατρίδα μας τις χρειάζεται όσο τίποτε άλλο. Και αυτό ακριβώς καθιστά την παρουσία της Πολιτιστικής Εστίας Μικρασιατών Ν. Ιωνίας Μαγνησίας «ΙΩΝΕΣ» αναγκαία και πολύτιμη!

Ορθοδοντική

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ Ν. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΟΡΘΟΔΟΝΤΙΚΟΥ

Η Ορθοδοντική είναι η ειδικότητα της Οδοντιατρικής, η οποία χρησιμοποιώντας ειδικά μηχανήματα-«τα σιδεράκια»-έχει τη δυνατότητα να βελτιώσει την εμφάνιση και τη λειτουργία των δοντιών του ασθενή. Αυτό επιτυγχάνεται τόσο με τη διόρθωση της θέσης των δοντιών, όσο και με τη διόρθωση της σχέσης και της θέσεως των οστών της άνω και της κάτω γνάθου. Δηλαδή η ορθοδοντική έχει σα στόχο την καλή αισθητική του προσώπου και τη σωστή λειτουργία του οδοντοπροσωπικού συστήματος, παράμετροι που συμβάλλουν σε καλή ψυχική και σωματική υγεία. Τα αίτια των ορθοδοντικών ανωμαλιών είναι η κληρονομικότητα καθώς και η επίδραση του περιβάλλοντος (θηλασμός δακτύλου-πρόωρη απώλεια παιδικών δοντιών κ.λπ.).

Το μεγάλο πλεονέκτημα της Ορθοδοντικής είναι ότι μπορεί να «κατευθύνει» τον τρόπο που αναπτύσσεται το παιδί έτσι, ώστε τυχόν προβλήματα να διορθωθούν καθώς το παιδί μεγαλώνει. Δηλαδή πολλών κατηγοριών ορθοδοντικές ανωμαλίες αντιμετωπίζονται με μεγάλη επιτυχία όσο το παιδί είναι στην ανάπτυξη, ενώ τα πράγματα γίνονται αρκετά δύσκολα μετά το πέρας της. Σε ακραίες περιπτώσεις, τη μόνη θεραπευτική λύση μπορεί να αποτελέσει ο συνδυασμός Ορθοδοντικής και Ορθογναθικής Χειρουργικής. Ο Ορθοδοντικής πρέπει να βλέπει το παιδί για πρώτη φορά μόλις αυτό αρχίζει να αλλάζει τα παιδικά του δόντια με μόνιμα (περίπου 6,5 -7,5 ετών). Αυτό, βέβαια, αφού το παιδί σε ακόμα μικρότερη ηλικία έχει επισκεφθεί τον Οδοντίατρο, για μια αρχική αγωγή στοματικής υγείας καθώς και για προληπτικό έλεγχο. Εκτοτε ο Ορθοδοντικής το παρακολουθεί 1 η 2 φορές το χρόνο, για να ελέγχει ότι η διαδοχή των μεν από τα δε γίνεται χωρίς κάποιο πρόβλημα. Σε αυτές τις ηλικίες επεμβαίνουμε μόνον όταν διαπιστώσουμε κάποιο πρόβλημα που δημιουργείται (προληπτική Ορθοδοντική). Η επέμβαση έγκειται σε θεραπεία γρήγορη, χωρίς να ταλαιπωρούμε το παιδί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μετά τη διόρθωση, το παιδί ελέγχεται όπως πριν, 1-2 φορές το χρόνο. Ετσι φτάνουμε στην ηλικία των 9,5-10-11 ετών, οπότε γίνεται (εφόσον χρειάζεται) η κανονική ορθοδοντική θεραπεία. Η ηλικία έναρξης δεν είναι σταθερή, αφού κάθε παιδάκι και κάθε περιστατικό είναι τελείως διαφορετικό. Η διάρκεια της ορθοδοντικής θεραπείας κυμαίνεται από 2 ως 3,5 περίπου χρόνια, πάλι ανάλογα με την περίπτωση.

Η ορθοδοντική ειδικότητα μπορεί να προσφέρει πολλά και σε ενήλικες, αφού η ηλικία δεν αποτελεί κανένα εμπόδιο. Τωρα μάλιστα, που τα διαφανή «σιδεράκια» είναι υψηλής τεχνολογίας, ο ανασταλτικός παράγοντας της αισθητικής μειώνεται δραστικά. Σημερα όλο και περισσότεροι ενήλικες παίρνουν την απόφαση να ξεκινήσουν θεραπεία, με σκοπό τη βελτίωση της αισθητικής του προσώπου και του στόματός τους. Ειδική κατηγορία ορθοδοντικής παρέμβασης μπορεί να θεωρηθεί αυτή που προηγείται μιας προσθετικής αποκατάστασης (γέφυρας) με σκοπό να «σηκώσει» κάποιο δόντι που έχει γείρει η να βελτιώσει γενικά τη θέση του, προκειμένου να διευκολυνθεί η σωστή κατασκευή της πρόσθεσης από τον οδοντίατρο. Ακόμα μπορεί να ακολουθήσει την περιοδοντική θεραπεία, όταν τα πρόσθια, κυρίως, δόντια έχουν αραιώσει και μετακινηθεί μπροστά. Η Ορθοδοντική τότε, σε μικρό σχετικά χρονικό διάστημα, μπορεί να τα επαναφέρει στη θέση τους, για καλύτερη αισθητική και λειτουργία. Η Ορθοδοντική αναφέρεται σαν η αρχαιότερη οδοντιατρική ειδικότητα. Εδώ και πολλές δεκαετίες οι Ορθοδοντικοί ασχολούνται με το αντικείμενο και σήμερα μπορούμε να πούμε πως έχουμε φτάσει σε ένα επίπεδο τέτοιο, που επιτυχώς αντιμετωπίζουμε από απλά προβλήματα έως βαριά περιστατικά δυσμορφιών και συνδρόμων. Αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι η έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση, σε συνδυασμό με άριστη στοματική υγιεινή.

ΔΙΕΘΝΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ «ΛΑΪΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ»

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στο Βολο το 1ο Διεθνές Εκπαιδευτικό Συνέδριο με θέμα «Λαϊκός Πολιτισμός και Εκπαίδευση» Μια πρωτόγνωρη εμπειρία βίωσαν όσοι συμμετείχαν το τριήμερο 29 Σεπτεμβρίου με 1η Οκτωβρίου 2006 στο 1ο Διεθνές Εκπαιδευτικό Συνέδριο με θέμα «ΛΑΪΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ». Οι εργασίες του Συνεδρίου έλαβαν χώρα στο Συνεδριακό Κεντρο Θεσσαλίας της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, οι μοναδικές εγκαταστάσεις του οποίου βοήθησαν αφάνταστα στην επιτυχία του! Το Συνέδριο τελούσε υπό την αιγίδα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων της Διεθνούς Οργάνωσης Λαϊκής Τεχνης. Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου ήταν ο Δρ. Ηλίας Λιαμής, Πρόεδρος της Συνοδικής Καλλιτεχνικής Επιτροπής της Εκκλησίας της Ελλάδος, της δε Επιστημονικής Επιτροπής η Διευθύντρια του Κεντρου Ερεύνης Λαογραφίας Δρ Αικατερίνη Πολυμέρου-Καμηλάκη. Τον Γενικό Συντονισμό του Συνεδρίου είχε η Δρ Πηνελόπη Μωραΐτου, Επιστημονικός Συνεργάτης του Συνεδριακού Κεντρου Θεσσαλίας.

Στόχοι του Συνεδρίου ήσαν
- Η ενίσχυση της πολιτιστικής συνείδησης της εκπαιδευτικής κοινότητας.
- Ο προσδιορισμός και η ανάδειξη του ρόλου του Λαϊκού Πολιτισμού στην εκπαίδευση.
- Η διαμόρφωση νέων προτάσεων για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, που το αντικείμενό τους περιλαμβάνει τη διάδοση του Λαϊκού Πολιτισμού.
- Η Ερευνα και η Διδακτική μορφών του Ελληνικού Λαϊκού Πολιτισμού.
- Η Συνδεση Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων Ελληνικού Λαϊκού Πολιτισμού με τις Νεες Τεχνολογίες.
- Η αναζωογόνηση της καθημερινής σχολικής δράσης με πολιτιστικά προγράμματα και δραστηριότητες για τον Λαϊκό Πολιτισμό.

Το Συνέδριο απευθυνόταν
- Σε εκπαιδευτικούς όλων των ειδικοτήτων και όλων των βαθμίδων.
- Σε φορείς που με οποιονδήποτε τρόπο ασχολούνται με την Εκπαίδευση και τον Λαϊκό Πολιτισμό.
- Σε Υπευθύνους Πολιτιστικών Θεμάτων, Αγωγής Υγείας και Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης.
- Σε φοιτητές Παιδαγωγικών Τμημάτων Δημοτικής Εκπαίδευσης, Μουσικών Σπουδών, Νηπιαγωγών, Λαογραφικών Σπουδών, Ιστορίας και Ελληνικής Λογοτεχνίας.
Μεταξύ των Θεματικών Ενοτήτων οι οποίες αναπτύχθηκαν ήσαν και οι ακόλουθες

- Αισθητική Αγωγή και Λαϊκός Πολιτισμός.
- Το παραμύθι ως μέσο προσέγγισης του Λαϊκού μας Πολιτισμού.
- Διαπολιτισμική Εκπαίδευση και Λαϊκός Πολιτισμός.
- Λαογραφία και προγράμματα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης.
- Λαϊκός Πολιτισμός και Νεες Τεχνολογίες.
- Πολιτιστικά Προγράμματα και Λαϊκή Παράδοση.
- Ο Λαϊκός Πολιτισμός στα προαιρετικά εκπαιδευτικά προγράμματα
- Σχολείο και Λαογραφικό Μουσείο.
- Η παραδοσιακή μουσική ως μέσο γνώσης και αισθητικής καλλιέργειας.
- Λαϊκή Παράδοση και Περιεχόμενο της Εκπαίδευσης.
- Λαϊκά παιδικά τραγούδια - Δημοτικό τραγούδι και Μουσικοπαιδαγωγικές.
- Ειδική Αγωγή και Λαϊκός Πολιτισμός.
- Λαϊκός Πολιτισμός και Διαπολιτισμική Εκπαίδευση.
- Μουσική και Λαϊκός Πολιτισμός.
- Περιβαλλοντική Εκπαίδευση και Λαϊκός Πολιτισμός.
- Διδακτική και Λαϊκός Πολιτισμός
- Λαϊκός Πολιτισμός και Αισθητική Αγωγή
- Σχολείο και Λαογραφικό Μουσείο.
- Λαϊκός Πολιτισμός και Νεες Τεχνολογίες.
- Λαϊκός Πολιτισμός και Διαθεματική Προσέγγιση στη γνώση
- Λαϊκός Πολιτισμός και παιδική Λογοτεχνία
- Λαϊκός Πολιτισμός και Παραδοσιακή Διατροφή
- Λαϊκός Πολιτισμός και Θρησκεία
- Λαϊκός Πολιτισμός και Θεατρο.

Η πορεία του τριημέρου εξελίχθηκε με
- Εισηγήσεις σε ολομέλεια.
- Προφορικές ανακοινώσεις σε παράλληλες συνεδρίες.
- Παρουσίαση αναρτημένων ανακοινώσεων
- Βιωματικά εργαστήρια.