Οι γιατροί αγάπης στην Τιφλίδα Γεωργίας - Προσφορά Αγάπης

Η προσφορά στο συνάνθρωπο αποτελεί για τους Χριστιανούς μια από τις εκφράσεις της αγάπης προς αυτόν. Ορμώμενα από αυτή τη διάθεση της προσφοράς και αξιοποιώντας κάθε δυνατότητα που μας δίνεται προς την κατεύθυνση αυτή, τα μέλη του Ιδρύματος «Λειτουργοί Υγείας της Αγάπης» ολοκλήρωσαν ένα ακόμη φιλανθρωπικό πρόγραμμα που πραγματοποιήθηκε με συγχρηματοδότηση του Υπουργείου Εξωτερικών. Ένα σύγχρονο μηχάνημα υπερήχων παραδόθηκε στο Ελληνικό Ιατρικό Κέντρο «ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ» στην Τιφλίδα της Γεωργίας, με σκοπό να διευκολύνει τη διάγνωση και να εξυπηρετήσει τις ανάγκες ασθενών διαφόρων παθήσεων.

Το εν λόγω μηχάνημα είναι της General Electric, το πραγματικό κόστος του είναι 150000 ευρώ, αλλά εξαιτίας του ανθρωπιστικού και κοινωνικού σκοπού για τον οποίο αγοράστηκε, η προμηθεύτρια εταιρεία το προσέφερε στην τιμή των 60000 ευρώ. Τέτοιες προσφορές αναβαθμίζουν την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας και συνεισφέρουν ουσιαστικά στην ευημερία των κατοίκων της χώρας.

Ήδη, από τα μέσα Ιουλίου είχε τεθεί σε πλήρη λειτουργία, ενώ τα μέλη της αποστολής που συνόδευαν το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας έκαναν επί περιστατικών επίδειξη της λειτουργίας του στο ιατρικό προσωπικό του Κέντρου «ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ».

Η επίσημη τελετή παράδοσης του μηχανήματος πραγματοποιήθηκε στην Τιφλίδα, το απόγευμα της Δευτέρας 25 Ιουλίου 2006, οπότε και ο πρόεδρος του ιδρύματος «Λειτουργοί Υγείας της Αγάπης», Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Ιγνάτιος, παρέδωσε το μηχάνημα στο Ιατρικό Κέντρο «ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ».

Παρόντες στην εκδήλωση ήταν ο Έλληνας Πρέσβης στη Γεωργία κ. Ελευθέριος Αγγελόπουλος, ο Υφυπουργός Υγείας της Γεωργίας και ο εκπρόσωπος του Πατριάρχου Γεωργίας. Τόσο ο πρέσβης μας, που εκπροσωπούσε το ΥΠ. ΕΞ., όσο και ο Σεβασμιώτατος τόνισαν τη σπουδαιότητα της συνεργασίας των δύο ιδρυμάτων και την πρακτική αξία που έχει αυτή για τη βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας στη Γεωργία. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν αυτή γίνεται όχι με σκοπό το κέρδος αλλά την προσφορά στον πάσχοντα. Ο Υφυπουργός Υγείας της Γεωργίας στην προσφώνησή του επαίνεσε και ευχαρίστησε τα στελέχη και το προσωπικό του Ιατρικού Κέντρου «ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ» για την προσφορά τους, ενώ ως γιατρός ο ίδιος θαύμασε την άριστη τάξη και οργάνωση του Κέντρου. Η παρουσία του Μητροπολίτη μας έδωσε την αφορμή να θερμανθεί το ενδιαφέρον του Πατριάρχου Γεωργίας για τις δράσεις και τις προσπάθειες των «Γιατρών της Αγάπης» και για την ανάπτυξη στενότερων δεσμών συνεργασίας.

Ακόμη, στο ίδιο πρόγραμμα εντάσσονταν και η εκτύπωση 10000 ενημερωτικών φυλλαδίων για τους γυναικολογικούς καρκίνους. Γνωρίζοντας πώς να προλαμβάνεις είναι σημαντικότερο του να θεραπεύεις, το Ιατρικό Κέντρο «ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ» οργανώνει κάθε χρόνο δραστηριότητες πρόληψης και ενημέρωσης του πληθυσμού σε θέματα υγείας.

Τέλος, θα πρέπει να τονίσουμε πως οι προσπάθειες αυτές θα συνεχιστούν και στο μέλλον, επεκτείνοντας τη συνεργασία των δυο Ιδρυμάτων. Μέσα στο καλοκαίρι εγκρίθηκε από την Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας του ΥΠ. ΕΞ. Ένα νέο πρόγραμμα για το Ιατρικό Κέντρο «ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ», που ως στόχο του θα έχει την εκπαίδευση του ιατρικού προσωπικού, τη συμπλήρωση του ιατρικού εξοπλισμού και την επέκταση της κλινικής «ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ». Το πρόγραμμα θα επιδοτηθεί κατά 75% με το ποσό των 120000 ευρώ και θα πραγματοποιηθεί κατά το χρονικό διάστημα Δεκέμβριος 2006 – Ιούνιος 2007.

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΚΑΙ ΑΛΜΥΡΟΥ κ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΚΑΙ ΛΥΚΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ 2006 - 2007

Αγαπητά μου παιδιά,
Στέκομαι κοντά σας με αγάπη και σεβασμό, για να σας καλωσορίσω στο άνοιγμα της νέας σχολικής χρονιάς που ξεκινάει σήμερα. Αυτή την επίσημη ημέρα επιτρέψτε μου να σας απευθύνω τρεις λόγους αγάπης. Ξεκινάτε με όνειρα και σχέδια, με ελπίδες και αγωνία, με προοπτικές και ερωτηματικά την καινούργια σχολική σας προσπάθεια και μαζί με τα υπόλοιπα εφόδια που έχετε η που θα προσπαθήσετε να αποκτήσετε, προσθέστε και αυτούς τούς τρεις λόγους.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Πρώτον, επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω την πιο δύσκολη λέξη του κόσμου, τη λέξη ελευθερία. Τιποτε δεν αξίζει για έναν άνθρωπο τόσο όσο η ελευθερία του. Τιποτε δεν πολεμήθηκε τόσο πολύ στον πλανήτη μας όσο η ανθρώπινη ελευθερία. Τιποτε δεν προσβάλλει τόσο πολύ την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, όσο όταν χαθεί η ελευθερία. Η ελευθερία μας δεν κινδυνεύει μόνον από ορατούς εχθρούς και φανερές τυραννίες. Υπάρχουν δεσμά που μας τη χαλκεύουν χωρίς να καταλάβουμε, μυστικά, αθόρυβα και ύπουλα. Η κατευθυνόμενη μέσω της διαφήμισης κατανάλωση από τα μεγάλα συμφέροντα, η άμετρη ευμάρεια και καλοπέραση με κάθε τίμημα, οι θανατηφόρες ενίοτε εξαρτήσεις από το αλκοόλ, το τσιγάρο και τα ναρκωτικά, το δέσιμο και το σύρσιμο από τα πάθη και την πολυποίκιλη σύγχρονη ανηθικότητα, η τυφλή υποταγή στη μόδα, στη φίρμα, στην ομάδα, στη μέχρι εξουθενώσεως διασκέδαση, η ύποπτη μονομέρεια στην ενημέρωση και η παθολογική και επίμονη προβολή γελοίων και κούφιων εφήμερων αστραφτερών προτύπων είναι μόνον μερικά από τα πολλά δεσμά και τείχη που περιορίζουν και δεσμεύουν το σύγχρονο άνθρωπο και μάλιστα το νέο και τον έφηβο της εποχής μας. Η υπεράσπιση της ελευθερίας μας θα γίνει με τη δύναμη της προσωπικότητάς μας.

ΑΓΑΠΗ
Δεύτερον, επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω την πιο όμορφη λέξη του κόσμου, τη λέξη αγάπη. Η αγάπη κάνει τον άνθρωπο θεο, διότι ο Θεός είναι αγάπη. Ο άνθρωπος που αγαπάει, σέβεται. Σεβεται τον εαυτό του, σέβεται το σώμα και την ψυχή του άλλου, σέβεται το περιβάλλον που ζει, σέβεται όλα τα πλάσματα του Θεού και σέβεται και τον ίδιο το Θεο. Αγάπη χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει. Η αγάπη χωρίς σεβασμό είναι εγωιστική και πληγώνει.

ΓΝΩΣΗ
Τρίτον, θα ήθελα να σας θυμίσω και εγώ τη λέξη γνώση. Η γνώση είναι ένας δρόμος χωρίς τέλος, ένας δρόμος που ανακαλύπτεται κάθε μέρα. Η γνώση αποκαλύπτει τα μυστήρια του κτιστού σύμπαντος και κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται τα όριά του και ν’ αναζητεί και τον άκτιστο Θεο. Ο θησαυρός της γνώσεως ανοίγει μέσα στο σχολείο στα ωραία και έντονα χρόνια της εφηβείας. Είναι κρίμα να περάσουν αυτά τα χρόνια άσκοπα. Είναι άδικο να υπάρχει στο σχολείο τόσο πλούσια προσφορά γνώσεων και να μένει κάποιος φτωχός, χάνοντας το χρόνο του στη μιζέρια της τηλεόρασης, των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και των εφήμερων συντροφιών. Είναι θλιβερό να φτάσουμε στο σημείο σαν το μεγάλο μας Σεφέρη ν’ αναφωνήσουμε κι εμεί, «Λυπάμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάχτυλά μου χωρίς να πιώ ούτε μια στάλα».

Αγαπητά μου παιδιά,
Αυτοί οι τρεις λόγοι ας είναι η δική μου ελάχιστη συνεισφορά στα τόσα πολλά και πλούσια που έχουν να σας προσφέρουν και για φέτος το σχολείο και οι εκπαιδευτικοί μας λειτουργοί. Ελευθερία, αγάπη και γνώση ας είναι τρία εφόδια που θα σας βοηθήσουν να φτάσετε στην αληθινή πρόοδο και στην αδιάπτωτη πραγματική ευτυχία. Σας το εύχομαι με όλη τη δύναμή μου και ταυτόχρονα εύχομαι να διανύσετε ολόκληρη τη σχολική χρονιά σας με πλήρη υγεία ψυχής και σώματος. Μακάρι ο καλός Θεός να σας χαρίζει την επιτυχία στούς μικρούς και μεγάλους στόχους που θέτετε στη ζωη σας.

Με όλη μου την πατρική αγάπη,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ

«Τα σπάργανά Σου προσκυνούμεν... Θεοτόκε!»

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΠΗΛΙΟΥ

Στην αρχή του νέου εκκλησιαστικού έτους γιορτάζουμε και την πρώτη ιερή εορτή και πανήγυρη που προαναγγέλλει τη σωτηρία όλης της ανθρωπότητος, τη Γεννηση της Παναγίας μας.

Ηδη από τον 5ο αιώνα συγκαταλέγεται αυτή στις μεγάλες Θεομητορικές εορτές και εορταζόταν στις 8 Σεπτεμβρίου στα Ιεροσόλυμα, στο Ναο της Αγίας Αννης κοντά στην Προβατική Κολυμβήθρα, όπου κατά την παράδοση ευρισκόταν το σπίτι των Θεοπατόρων Ιωακείμ και Αννης. Πρωταρχική δε πηγή όσων γνωρίζουμε για την εορτή είναι το Πρωτευαγγέλιο του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου.

«Σημερα ολόκληρη η κτίση ένιωσε τον εαυτό της καλύτερο και λαμπρότερο, αφού έλαμψε το κοινό στολίδι του σύμπαντος - γεννήθηκε όχι απλώς η Παρθένος, αλλά μάλλον η οικουμένη ολόκληρη», αναφωνεί ο ιερός Καβάσιλας.

Η Γεννηση της Κυρίας Θεοτόκου από στείρα μητέρα, την Αγία Αννα, «αποτελεί αιτία παγκοσμίου χαράς», διότι η Παναγία μας, ως νέα «ρίζα του γένους ημών», όπως αποκαλείται στα τροπάρια της εορτής, «έλυσε την ανθρώπινη στείρωση» (άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός) του πνευματικώς νεκρού, στείρου και άγονου κόσμου και έτσι «μπόρεσε να μας φέρει το άνθος της ζωής... τον γλυκύτατο καρπό, τον Σωτήρα Χριστό...».

«Οι άνθρωποι έκαναν πολλά φυσικά παιδιά, αλλά δεν μπορούσαν να γεννήσουν το μόνο παιδί που έπρεπε να φέρουν στον κόσμο, δεν μπορούσαν να γεννήσουν τον Θεο» (περιοδ. « Οσιος Γρηγόριος»). Ετσι, ενώ η ανθρώπινη φύση περιπλανιόταν σκοντάφτοντας σαν τον εκ γενετής τυφλό, ο Θεός την ελέησε και της έδωσε τον αξιοθαύμαστο οφθαλμό, την Παρθένο, η οποία, σαν να ήταν ο ύψιστος εκπρόσωπος του ανθρωπίνου γένους, «αν και δεν είχε τίποτε περισσότερο από τούς άλλους ανθρώπους όλων των εποχών, μπόρεσε να διαφύγει, μόνη αυτή, την κοινή αρρώστια», την αμαρτία. «Μονη αυτή αντιστάθηκε από την αρχή ως το τέλος σε κάθε κακία με τον έρωτα που είχε για τον Θεο, με τη ρωμαλεότητα της σκέψεώς της, την άγρυπνη προσοχή της, την ευθύτητα της θελήσεως και τη μεγαλειώδη σωφροσύνη της. Ενώ μπορούσε να αμαρτήσει, δεν αμάρτησε καθόλου, φανερώνοντας έτσι, πως ήθελε ο Θεός να είναι ο άνθρωπος σ αυτή την ζωη» ( Αγιος Νικόλαος Καβάσιλας). Με λίγα λόγια η Παναγία με τον αγώνα της έδειξε τον άνθρωπο όπως αυτός δημιουργήθηκε, όπως δηλαδή ήταν στον Παράδεισο!

Ο Αγιορείτης Γεροντας π. Γεώργιος Καψάνης, θεολογώντας στα ίχνη των αγίων Πατέρων, τονίζει ιδιαιτέρως τη συμβολή στο μέγα αυτό θαύμα της γεννήσεως της Παναγίας μας των αγίων γονέων της. Απλές και ταπεινές ψυχές ο Ιωακείμ και η Αννα, λάτρευαν τον Θεο μυστικά μέσα στην καρδιά τους, αναθέτοντας σε Κείνον, με εμπιστοσύνη και προσευχή, τον πόνο για την ατεκνία τους. Από εκείνη ακριβώς τη λατρεία του Θεού, την ανάθεση της ζωής τους σε Κείνον, την καθαρότητα της καρδίας τους, την απλότητα και την ταπείνωσή τους, την αγία προσευχή τους, προήλθε δι αυτόν, των πρώην στείρων γονέων η λύση της ανθρώπινης στειρότητος. « Οπου Θεός γαρ βούλεται, νικάται φύσεως τάξις». Να, λοιπόν, που η στειρότης δεν λύθηκε ούτε από φιλοσόφους, ούτε από πολιτικούς, ούτε από διάσημους ηγέτες, αλλά από δύο απλές και ταπεινές υπάρξεις! Ιδού ποια είναι τα δώρα του Θεού στούς απλούς και ταπεινούς! Δικαίως, λοιπόν, ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει πως όλη η κτίση είναι υποχρεωμένη στο άγιο αυτό ζεύγος.

Βεβαια, κατά τούς σχολιαστές του ιερού Καβάσιλα, η αρετή των Θεοπατόρων εκδηλώθηκε ως απόλυτη υπακοή στο Θεο. Οπως ακριβώς ο Πετρος, μετά από μια άκαρπη ολονύχτια αλιεία, έριξε πάλι το πρωι τα δίχτυα, χωρίς καμιά προσδοκία, μόνο από υπακοή, έτσι και οι γέροντες Ιωακείμ και Αννα συνήλθαν χωρίς σαρκική έλξη, μόνο από υπακοή στο Θεο, σφραγίζοντας έτσι με μια πράξη αγνή μια ολόκληρη ζωη σωφροσύνης. Γι αυτό και η σύλληψη της Παρθένου υπήρξε αγνή και άμωμη, αλλά όχι και «άσπιλη», όπως την εννοούν οι ρωμαιοκαθολικοί θεολόγοι, δοξασία που προϋποθέτει λανθασμένα μια «παρθενική» σύλληψή της, κάτι που μόνο στο Χριστό έγινε.

« Ο Αδάμ και η Εύα ελευθερώθηκαν από του θανάτου τη φθορά με τη θεία γέννησή σου, Αχραντε», διακηρύσσει ο Αγιος Ρωμανός ο Μελωδός στο κοντάκιο της εορτής. Και εμείς με τις πρεσβείες Της και τη Χαρη του Θεού ας αγωνισθούμε να ελευθερωθούμε από την αμαρτία που γεννά το θάνατο. Τοτε θα γινόμαστε, πράγματι, άνθρωποι καρποφόροι, καθώς μέσα μας θα γεννιέται δια των αρετών ο ίδιος ο Χριστός, όπως στην Παναγία μας..

Η Γενοκτονία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας

ΤΟΥ πρ. ΣΧΟΛΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΟΥ Π.Ε. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑ-ΣΤΑΘΑΡΑ

Η Παγκόσμιος Ύψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, αυτή η μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης, έχει συνδεθεί και με τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη Γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού, γιατί, τις ημέρες εκείνες του 1922, συνέβησαν τα τραγικά γεγονότα.

Η Εκκλησία μας έχει καθιερώσει να τιμάται την Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού η μνήμη «Μητροπολιτών και Εθνομαρτύρων Σμύρνης Χρυσοστόμου, Μοσχονησίων Αμβροσίου, Κυδωνιών Γρηγορίου, Ικονίου Προκοπίου, Ζηλων Ευθυμίου και των συν αυτοίς αναιρεθέντων κληρικών και λαϊκών κατά την Μικρασιατικήν Καταστροφήν (1922)», όπως γράφει το εκκλησιαστικό ημερολόγιο.

Η Πολιτεία, επίσης, έχει καθιερώσει την 14η Σεπτεμβρίου ως « Ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος» και την επόμενη Κυριακή μετά την Υψωση του Τιμίου Σταυρού, πραγματοποιεί σε όλη την Επικράτεια σχετικές επίσημες εκδηλώσεις.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός και ξέσπασμα του μίσους Τούρκων φανατικών η ανεύθυνων ομάδων, αλλά ένα μεθοδευμένο και οργανωμένο έγκλημα εξαφάνισης του Ελληνισμού από τις πανάρχαιες εστίες του στο μικρασιατικό χώρο. Η Τουρκία είτε ως Οθωμανική αυτοκρατορία, είτε ως δημοκρατία (;) του Κεμάλ κινήθηκε με μελετημένο σχέδιο για την εξόντωση του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας.

Αυτοί οι συστηματικοί διωγμοί των Ελλήνων στην Τουρκία άρχισαν με το τέλος των Βαλκανικών πολέμων (1912-13), εντάθηκαν με την είσοδο της Τουρκίας στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο (1914-1919) και ολοκληρώθηκαν κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922.

Το κεφάλαιο των διώξεων και της γενοκτονίας είναι πολύ μεγάλο. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως εξέδωσε το 1919 ένα συγκλονιστικό βιβλίο με τίτλο «ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΔΙΩΓΜΩΝ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΩΝ ΤΟΥ ΕΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ (1914-1918)». Μέσα στις 416 σελίδες του βιβλίου αυτού υπάρχουν λεπτομέρειες κατά επαρχίες, πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά ερημώθηκαν, με συγκεκριμένα ονόματα και αριθμούς διωχθέντων και σφαγέντων Ελλήνων. Στον πρόλογο του βιβλίου αυτού αναφέρεται• «Τοιαύτη υπήρξεν η φρικώδης τραγωδία του εν Τουρκία Ελληνισμού, από του βαλκανικού κυρίως πολέμου και εφεξής και της τραγωδίας ταύτης την Μαύρην Βιβλον περιγράφουσαν δια ζοφερών χρωμάτων τα μαρτύρια, τα βάσανα και τούς διωγμούς του ομογενούς στοιχείου, παραδίδει το Οικουμενικόν Πατριαρχείον εις τον έλεγχον και την κρίσιν του πεπολιτισμένου κόσμου».

Οι λεπτομερείς περιγραφές μέσα στις σελίδες είναι συγκλονιστικές• «Τη 15η Μαρτίου 1917 ήρξατο ο διωγμός της πόλεως των Κυδωνιών. Η πόλις διετέλει υπό πλήρη στρατοκρατίαν. Περίπολοι από βαθείας νυκτός προέβαινον εις συλλήψεις των αρρένων από 15 ετών και άνω, ρίπτοντες συγχρόνως εις τας οδούς τα γυναικόπαιδα δια της ξιφολόγχης... Αφάνταστα είναι τα δεινοπαθήματα και τα μαρτύρια των διασκορπισθέντων Κυδωνιατών...» (σελ. 150).

Για τούς διωγμούς αυτούς ο μακαριστός ιερέας της Ευαγγελίστριας παπα-Νικόλας Καραπαπαδάκης σε ανέκδοτο χειρόγραφο ημερολόγιό του σημειώνει: «...Μας διέταξαν αυστηρώς να φύγωμεν εκ του χωρίου μας (Τσεσνεΐριο Νικομηδείας) συν γυναιξί και τέκνοις. Και ο καθείς εξ ημών επήρε την οικογένειά του με τα μικρά παιδάκια μας κλαίοντα, επήγαμεν εις το εκεί ρέμα του χωρίου... όπου την επαύριον ανατείλαντος του ηλίου εβγήκαμεν εκ των κρυψώνων μας και ακούσαμεν αγρίας φωνάς Τούρκων “Γκίγμα ολιγιόρ κάτσιν Καβουρλάρ...” (ερμηνεία: Κιαβούρηδες [άπιστοι] φύγετε, αρπάζομεν την περιουσίαν σας)».

Το 1919 συντελέστηκε στον Ποντο η γενοκτονία των Ελλήνων της περιοχής αυτής.

Ο κύκλος του αίματος της γενοκτονίας θα κλείσει με τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Αρχιερείς, ιερείς και απλός λαός θα σφαγούν ανελέητα μετά από εξευτελισμούς και μαρτύρια. Ο Αμερικανός πρόξενος των Ηνωμένων Πολιτειών στη Σμύρνη Τζωρτζ Χορτον, αυτόπτης μάρτυρας των τραγικών γεγονότων, γράφει: «Χιλιάδες υποφέρουν και πεθαίνουν στη Σμύρνη. Η κατάσταση των ανθρώπων αυτών ξεπερνά κάθε περιγραφή... Ενα απ’ τα δυνατότερα συναισθήματα που πήρα μαζί μου απ’ τη Σμύρνη, ήταν το συναίσθημα της ντροπής, διότι ανήκα στο ανθρώπινο γένος». Ο Γαλλος συγγραφέας Εντουάρ Ντριο γράφει: «Χιλιάδες από δυστυχείς υπάρξεις συσσωρευμένες κατά μήκος της προκυμαίας ρίχθηκαν στη θάλασσα. Σε μεγάλο μήκος του λιμανιού εκατοντάδες πτωμάτων είχαν γεμίσει τη θάλασσα. Τούς επιπλέοντες απετελείωναν Τούρκοι με σπαθιά και ξύλα. Αναρίθμητες υπάρξεις, προπαντός γυναίκες, παιδιά και γέροντες, εσφάγησαν μέσα σε αίσχιστες θηριωδίες».

Τις ημέρες αυτές ας μεταφερθούμε νοερά και ψυχικά στα πανάρχαια ελληνικά χώματα της Μικράς Ασίας, εκεί που διαπράχθηκε η γενοκτονία των Ελλήνων, για να θρηνήσουμε και να τιμήσουμε ευλαβικά αυτούς που χάθηκαν και να κρατήσουμε τη μνήμη τους ως πολύτιμη παρακαταθήκη.

Ψηλαφώντας μονοπάτια αιώνων στην Πολη των ονείρων μας

ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΓΟΥΣΗ, ΦΟΙΤΗΤΡΙΑΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ

Εκεί που ο θρύλος ζει, εκεί που η Αγια Σοφιά ολόρθη κόντρα στη φθορά και στη λήθη δεσπόζει στον ορίζοντα της Ιστορίας, εκεί που χτυπάει η καρδιά της Ορθοδοξίας, στη Βασιλεύουσα, εκεί ζήσαμε το Ονειρο. Συνεχίζοντας ένα άλλο καλοκαιρινό όνειρο, την Κατασκήνωση. Μια συντροφιά ξεχωριστή, όλο ζωντάνια κι ενθουσιασμό, με μυστική στην καρδιά την προσμονή για τη μοναδική εμπειρία που διαισθανόμασταν ότι θα ζούσαμε, αποδεχθήκαμε με ευγνωμοσύνη το δώρο της Εκκλησίας μας. 35 τον αριθμό στελέχη των Κατασκηνώσεων της Μητροπόλεώς μας με επικεφαλής τον π. Δαμασκηνό ξεκινήσαμε το πρωι της 17ης Αυγούστου για την πρωτεύουσα του χιλιόχρονου Βυζαντίου. Ολοι με τη δίψα να σταθούμε στοχαστικά κάτω απ’ τον ολοφώτεινο θόλο της Αγια-Σοφιάς, ν’ ασπασθούμε νοερά τα χέρια των Πατριαρχών και των Επισκόπων, που μαρτύρησαν στα μαύρα χρόνια της Τουρκικής σκλαβιάς, να βαδίσουμε ευλαβικά στα λιθόστρωτα καλντερίμια, να ψηλαφίσουμε μονοπάτια αιώνων στην Πολη των ονείρων μας.

Η απόσταση μεγάλη χιλιομετρικά, η διαδρομή μακρινή, όταν όμως είναι τόσο κοντά οι καρδιές, εύχεσαι να μην τελειώσει το ταξίδι, ιδίως όταν αυτό διανθίζεται με τραγούδια, ανέκδοτα, στάσεις αρκετές και επιτυχημένες. Οπως αυτή στη συμπρωτεύουσα. Την πόλη που κλείνει, θαρρείς, το μεγαλείο του Βυζαντίου σ’ όλη του την έκταση, αφού μετά την Κωνσταντινούπολη έχει να επιδείξει τα περισσότερα μνημεία βυζαντινού πολιτισμού. Στο σημαντικότερο απ’ αυτά στεκόμαστε για προσκύνημα• σε μια από τις πιο αξιόλογες βυζαντινές εκκλησίες ρυθμού βασιλικής που υπάρχουν στην Ανατολή, στον επιβλητικό ναο του Πολιούχου της Αγίου Δημητρίου, όπου και φυλάσσεται το χαριτόβρυτο λείψανο του Μυροβλήτη Μεγαλομάρτυρα Αγίου. Ενδιαφέρουσα είναι και η επίσκεψή μας στην έκθεση κειμηλίων του Πρωτάτου, ενώ το δροσερό κέρασμα στην παραλία της Νυμφης του Θερμαϊκού μας ανακουφίζει από τη ζέστη της ημέρας και μας τονώνει ευχάριστα.

Από τη στιγμή που περνάμε τα Ελληνοτουρκικά σύνορα, ρίγος συγκίνησης μας διαπερνά. Διασχίζουμε την Ανατολική Θράκη, χώματα που προκαλούν δέος, τόπους καθαγιασμένους, τόπους αναμνήσεων, γη μαρτύρων. Και η συγκίνηση κορυφώνεται στη Βασιλεύουσα. «Πολις αγλαότευκτε! Σου τα ορόσημα Κωνσταντίνος ο εν βασιλεύσιν μέγας, θεόθεν χρηματισθείς, ακλινώς διεχάραξεν!», αναφωνεί η ψυχή μας. Κι ενώ τα βήματά μας κατευθύνονται στα πιο σημαντικά μνημεία και προσκυνήματα, η σκέψη μας διατρέχει τη χιλιόχρονη δόξα του Βυζαντίου. Στεκόμαστε έκθαμβοι μπρος στο μεγαλείο της Αγια-Σοφιάς. Περνούμε τις θεόρατες βασιλικές πύλες. Τις διάβηκαν πατριάρχες, επίσκοποι, βασιλείς πορφυρογέννητοι, άγιοι κι αμαρτωλοί. Λαός άπειρος. Θαυμάζουμε τα δαντελωτά θεοδοσιανά κιονόκρανα, τη φημισμένη ορθομαρμάρωση, τα ψηφιδωτά. Η Πλατυτέρα με το κυανούν μαφόρι λάμπει μέσα στο χρυσό της κάμπο κι ο αέρινος τρούλος, όλος φως, άϋλος, χωρίς βάρος, θαρρείς δε στηρίζεται πουθενά, αλλά πετά στον ουρανό. Θέλουμε να ονειρευτούμε, ν’ αφουγκραστούμε φωνές μυστικές, ν’ ακούσουμε «ψαλμουδιές που να σειούνται οι κολώνες...».

Ακούμε στοχαστικά την ξεναγό. Την ακολουθούμε στην πλατεία του Ιπποδρόμου, στο Μπλε Τζαμί, στη Δεξαμενή του Ιουστινιανού. Η συγκίνησή μας κορυφώνεται στον τόπο όπου χτυπά και σήμερα η καρδιά της Ορθοδοξίας, στο μαρτυρικό Φανάρι. Εδώ το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο διατηρεί άσβεστη τη φλόγα του Βυζαντίου μέσα στην ισλαμική λαίλαπα. Στεκόμαστε με δέος μπρος στην κλειστή πύλη του και δίνουμε υπόσχεση μυστική να μη λησμονήσουμε την υπέρτατη θυσία του Πατριάρχη. Θαυμάζουμε τα περίφημα ψηφιδωτά στη μονή της Χωρας. Μπορεί ο χρόνος να τα σφυροκοπά, αυτά όμως παραμένουν και μεταβιβάζουν ανέπαφα σε μας τις ιερές προγονικές παρακαταθήκες. Στην Παναγία των Βλαχερνών ψάλλουμε Τη Υπερμάχο εκεί που πρωτακούστηκε ο Ακάθιστος Υμνος, όταν η Παναγιά ντυμένη στα λευκά έσωσε την Πολη από τούς Αβάρους. Το αγίασμα εδώ ρέει θαυματουργικά, όπως και στο Μπαλουκλί, όπου προσκυνούμε τη Ζωοδόχο Πηγή και προσευχόμαστε στούς τάφους των Πατριαρχών. Από τα περίφημα τείχη της Πολης νιώθουμε να ξεπετιέται και να φτερουγίζει στη Βασιλεύουσα ο θρύλος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά. Οι ψυχές μας διαλέγονται μυστικά με μορφές απόκοσμης μυσταγωγίας, που κάλλυναν το πνευματικό στερέωμα και αγίασαν τα χώματα της Εφτάλοφης.

Συναρπαστική εμπειρία για όλους μας είναι η κρουαζιέρα μας «στου Βοσπόρου τ’ αγιονέρια». Η παρουσία ανάμεσά μας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου και Πατέρα μας παρέχει σε μας μια γλυκιά αίσθηση ασφάλειας, και σε κείνον χαρά, καθώς καμαρώνει την καρδιά των Κατασκηνώσεών μας στην καρδιά της Βασιλεύουσας.

Η θεία Λειτουργία στο ναο της Αγίας Τριάδος το πρωι της Κυριακής είναι μια εξαιρετική κι ανεπανάληπτη πνευματική πανδαισία για όλους μας. Η βυζαντινή μεγαλοπρέπεια του Ναού, η κατανυκτική του ατμόσφαιρα μας συγκλονίζουν μετουσιώνοντας κάθε αισθητική μας συγκίνηση σε βίωμα λυτρωτικό. Εδώ γευόμαστε τη σκληρή πραγματικότητα του Ελληνισμού που φθίνει πια στην Πολη, αν και αντιστέκεται γενναία με την πίστη του στον κατακτητή, που έξι αιώνες τώρα προσπαθεί με κάθε τρόπο να τον υποτάξει. Η εγκάρδια όμως υποδοχή και φιλοξενία των ομογενών μας μετά τη θεία Λειτουργία και τα πατρικά λόγια του Σεβ. Γερμανού μας ενθαρρύνουν και μας ζεσταίνουν την καρδιά.

Πλημμυρίδα εντυπώσεων από περιπάτους στο Ταξίμ, γεύσεις Πολίτικης ζαχαροπλαστικής, αγορές στο κλειστό παζάρι και παράλληλα έντονα συναισθήματα συγκίνησης και νοσταλγίας μας συνοδεύουν στην επιστροφή μας, επιβεβαιώνοντας απόλυτα τα λόγια του Ιωνα Δραγούμη• « Η Πολη είναι μαγεμένη... όσο μένεις, τόσο περισσότερο σε μαγεύει και από τα μάγια της κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει. Οσο πεζός κι αν είναι ο άνθρωπος, τον νικάει πάντα και τον εξουσιάζει. Η Πολη ξυπνάει μέσα μας φωνές και ανάβει φωτιές και φωτίζει. Το αντίκρυσμά της μαγνητίζει και πονεί και μένει πάντα ο πόθος μας για κάτι άφθαστο, πόθος ανεκπλήρωτος πάντα...».

Η επιστροφή μας επιφυλάσσει ευχάριστες εκπλήξεις. Δεχόμαστε θερμή φιλοξενία στον Ι. Ναο Αγίου Βασιλείου στην Αλεξανδρούπολη (όπως και την επομένη στον Αγιο Γεώργιο Νεαπόλεως). Καταλύουμε για να διανυκτερεύσουμε στις εγκαταστάσεις των Κατασκηνώσεων της Ι. Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως.

Και δίπλα στην ακρογιαλιά, τη βραδιά της 20ης Αυγούστου, γράφεται ίσως ο πιο επιτυχημένος επίλογος αυτής της εκδρομής. Χαρακτηρίστηκε από άλλους Beach Party, από άλλους συνέχεια μιας κατασκηνωτικής βραδιάς. Η αλήθεια είναι ότι ήταν μια μακαριστή ώρα αληθινής χαράς για όλους μας. Αρχηγοί και ομαδάρχες, κληρικοί και λαϊκοί βιώσαμε την ευτυχία, που εξασφαλίζει η πηγαία και ανιδιοτελής αγάπη και η άρρηκτη ενότητα σε μια ευλογημένη οικογένεια του Θεού.

Οταν τελειώνει μια εκδρομή, κρατάς απ’ αυτήν κάτι για να τη θυμάσαι. Εμείς κρατήσαμε στη μυστική κιβωτό της καρδιάς μας τις πρωτόγνωρες εμπειρίες που ζήσαμε, το άρωμα και τη νοσταλγία της Βασιλεύουσας, που νιώσαμε να μας κατακλύζει. Κρατήσαμε και κάτι ακόμη. Την απέραντη ευγνωμοσύνη μας στο Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας και τούς άξιους συνεργάτες του που μας πρόσφεραν αυτή τη μοναδική ευκαιρία. Θ’ αποτελεί για μας ένα θησαυρό που θα τον κρατάμε ισόβια στην καρδιά, ένα μαγνήτη που θα μας ελκύει πάντα στην Πολη των Ονείρων μας.

Ιερός Ναός Αγ. Νεκταρίου Νέας Ιωνίας

Σε μια από τις συνοικίες του Δήμου της Ν. Ιωνίας, στη συνοικία του Ξηροκάμπου, δεσπόζει ο Ιερός Ναός Αγίου Νεκταρίου Ν. Ιωνίας.

Ο Ναός αυτός αποτελεί το κόσμημα της περιοχής αλλά και απόδειξη των ευσεβών συναισθημάτων του λαού, ο οποίος εστήριξε απ’ αρχής την προσπάθεια ανεγέρσεώς του. Η θεμελίωση του Ναού έγινε ανήμερα της εορτής του Αγίου, στις 9 Νοεμβρίου 1977, από τον τότε Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Χριστόδουλο, νυν Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος.

Τα θυρανοίξια του Ναού τελέσθηκαν στις 18 Απριλίου 1992, τα δε εγκαίνιά του έγιναν στις 26 Μαΐου του σωτηρίου έτους 1996 υπό του ιδίου τότε Μητροπολίτου.

Το σχέδιο του Ιερού Ναού είναι σταυροειδής μετά τρούλου, το μήκος του είναι 38 μέτρα και το πλάτος του 21 μέτρα.

Η έμπνευση για την κατασκευή του συγκεκριμένου Ναού ανήκει σε κατοίκους της περιοχής - και όχι μόνο - οι οποίοι, από το 1975 κιόλας, προχώρησαν στην κατασκευή ενός παραπήγματος αφιερωμένου στη μνήμη του Αγίου Νεκταρίου, στο χώρο όπου τώρα στεγάζεται η Εφορία της Ν. Ιωνίας και ανήκε στο Δήμο. Λίγα χρόνια αργότερα, η Κοινωνική Πρόνοια παραχώρησε δύο (2) στρέμματα, παραπλεύρως, προκειμένου να ανεγερθεί ο Ιερός Ναός Αγίου Νεκταρίου. Στο μεταξύ, το παράπηγμα που είχε κατασκευασθεί αρχικά και που απετέλεσε τον προπομπό για την ανέγερση του σημερινού Ναού, κατεδαφίστηκε τον Απρίλιο του 1993, καθώς είχε υποστεί ανεπανόρθωτες διαβρώσεις.

Ο Ναός του Αγίου Νεκταρίου διαθέτει υπόγειο, στις ίδιες διαστάσεις με τον κυρίως Ναο, το οποίο χρησιμοποιείται για τις ιεραποστολικές δράσεις της ενορίας, ήτοι για τη λειτουργία των Κατηχητικών Σχολείων, παιδικές εορτές κ.α. Η συμμελέτη της Αγίας Γραφής, κυριών και δεσποινίδων, γίνεται στον κυρίως Ναό, ως επίσης και οι υπόλοιπες λειτουργικές συνάξεις.

Στον περιβάλλοντα χώρο του Ι. Ναού προβλέπεται να οικοδομηθεί προσεχώς και σπίτι Γαλήνης Χριστού, κάτι πολύ σημαντικό για την ενορία μας. Την περίοδο αυτή στον Ιερό Ναό ολοκληρώνεται η αγιογράφησή του, από τον φημισμένο αγιογράφο της πόλεώς μας κ. Κωνσταντίνο Σπανοδήμο.

ΠΟΤΕ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΕΙ Ο ΝΑΟΣ;

Ο Ι. Ναός πανηγυρίζει συνοπτικά τρεις φορές το χρόνο, Του Αγίου Νεκταρίου, του “εν Αιγίνη”, στις 9 Νοεμβρίου, στις 9 Μαρτίου, στη μνήμη του Αγίου Θεράποντος του θαυματουργού και τέλος, στις 3 Σεπτεμβρίου, γιορτάζεται η ανακομιδή των “εν Αιγίνη Λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου του Θαυματουργού”. Στον Ι. Ναό Αγ. Νεκταρίου Ν. Ιωνίας υπηρετούν οι Ιερείς α) π. Δημοσθένης Φουτζόπουλος και β) π. Βασίλειος Τσουρλής.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Ο Αγιος Νεκτάριος, από τούς νεώτερους Αγίους της Εκκλησίας μας, γεννήθηκε στην Σηλυβρία της Θράκης, την 1η Οκτωβρίου 1846, από ευσεβείς γονείς, τον Δήμο και την Μαρία Κεφαλά.

Το όνομα που του δόθηκε όταν βαπτίστηκε ήταν Αναστάσιος, ενώ, όταν στις 7 Νοεμβρίου 1876 σε ηλικία 30 ετών εκάρη μοναχός στη “Νεα Μονή” της Χιου, ονομάσθηκε Λαζαρος. Στις 15 Ιανουαρίου 1877 χειροτονήθηκε Διάκονος και πήρε το όνομα Νεκτάριος. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος της πάλαι ποτέ Επισκοπής Πενταπόλεως, στην Αίγυπτο, από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας.

Στις 8 Μαρτίου 1894 ανέλαβε τη διεύθυνση της Εκκλησιαστικής Ριζαρείου Σχολής, στην Αθήνα, ενώ το 1904 προέβη στην ίδρυση γυναικείας Μονής στην Αίγινα, και συγκεκριμένα στην τοποθεσία «Ξαντος».

Ο Άγιος Νεκτάριος τέλεσε πολλά θαύματα, και για το λόγο αυτό ονομάστηκε και θαυματουργός. Κοιμήθηκε σε ηλικία 74 ετών, στο Αρεταίειο Νοσηλευτήριο της Αθήνας, στις 9 Νοεμβρίου του έτους 1920, και το σκήνωμά του μεταφέρθηκε στην Αίγινα, όπου φυλάσσεται και σήμερα και έχει γίνει τόπος προσκυνήσεως χιλιάδων πιστών.

Τα θαύματα του Αγίου Νεκταρίου δεν σταμάτησαν, όμως, με την κοίμησή του. Μέχρι και σήμερα, εκατοντάδες είναι οι πιστοί, που δηλώνουν ότι θεραπεύτηκαν από κάποια αρρώστια η ότι ο Αγιος τούς βοήθησε σε κάποια πολύ δύσκολη στιγμή της ζωής τους.

Το εντυπωσιακό είναι ότι, ακόμη και σήμερα, υπάρχουν γέροντες, από το νησί της Αίγινας η και από άλλα μέρη, που είχαν την τύχη και την ευλογία να συναντήσουν εν ζωή τον Άγιο αυτό της Εκκλησίας μας. Στη μνήμη του θαυματουργού Αγίου έχουν κτισθεί από την κοίμησή του πάρα πολλές εκκλησίες, σε ολόκληρη τη χώρα, μεταξύ αυτών και στη Νέα Ιωνία.

Τέλος, στον Ι. Ναό υπάρχουν τίμια και ιερά λείψανα του Αγίου, τα οποία εκπέμπουν ουράνια ευωδία και μαρτυρούν την εξαιρετική χάρη, την οποία έλαβε παρά Κυρίου ο Αγιος Νεκτάριος δια την καθαρότητα της ζωής του.

Ενα αξέχαστο πενθήμερο
Νεανική κατασκήνωση του Συνδέσμου Νέων στον Αγιο Λαυρέντιο Πηλίου

Ο Σύνδεσμος Νέων της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος διοργάνωσε και εφέτος, για 6η συνεχή χρονιά, θερινή κατασκήνωση για νέους και νέες, από τις 16 έως τις 20 Αυγούστου 2006, στον Αγιο Λαυρέντιο Πηλίου. Τριάντα περίπου νέοι από όλη την Ελλάδα είχαν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σ’ ένα κατασκηνωτικό πενθήμερο με σκοπό την αλληλογνωριμία αλλά και τον προβληματισμό πάνω σε σύγχρονα ζητήματα που τούς απασχολούν και την ενδυνάμωση της ενότητας μεταξύ των νέων, ακόμα και όταν αυτοί προέρχονται από διαφορετικά γεωγραφικά διαμερίσματα της χώρας μας.

Οι φετινές εισηγήσεις πραγματοποιήθηκαν από τον π. Γεώργιο Δορμπαράκη, κληρικό της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, θεολόγο και συγγραφέα, και τον π. Αντώνιο Καλλιγέρη, Διευθυντή του Γραφείου Νεότητος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Ο π. Γεώργιος στην εισήγησή του με θέμα « Υπακοή η ελευθερία» τόνισε ότι στην ορθόδοξη Θεολογία δεν πρέπει να υφίσταται το δίλημμα αυτό, αλλά αντιθέτως να ισχύει το «υπακοή εν ελευθερία» και «ελευθερία εν υπακοή». Σημείωσε εξάλλου ότι πολλές φορές παρατηρείται το λυπηρό φαινόμενο της τυφλής και άκριτης υπακοής σ’ έναν «γέροντα», ο οποίος επιδιώκει την απόλυτη εξάρτηση από το πρόσωπό του και όχι μόνο τη συναισθηματική αφαίμαξη αλλά και την πλήρη πνευματική καθήλωση των νέων.

Ο π. Αντώνιος εξάλλου στην εισήγησή του με θέμα: «Μπορεί να μην πηγαίνω στην εκκλησία, αλλά ακολουθώ» έδωσε έμφαση στο γεγονός της προσωπικής επικοινωνίας με τον Θεό, που συντελείται μέσα από την ενεργό συμμετοχή του πιστού στη λειτουργική και ενοριακή ζωή και ότι κάθε άλλος τρόπος «ακολουθίας» έξω από την Εκκλησία δεν αποτελεί τελικώς «προσωπικό δικαίωμα» η «επιλογή» του καθενός αλλά εγωιστική έκφραση. Η κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεο δεν μπορεί παρά να συντελείται μέσα από την εκκλησιαστική ζωη. Ο π. Αντώνιος δεν παρέλειψε επίσης να τονίσει και τη μεγάλη ευθύνη των εκκλησιαστικών λειτουργών στο γεγονός ότι αρκούνται σε μια εγκεφαλική παρουσίαση του θείου προς τούς νέους ανθρώπους και δεν τούς προσεγγίζουν ουσιαστικά.

Στα πλαίσια της πενθήμερης αυτής διοργάνωσης είχαμε την ευκαιρία, εκτός από τις εισηγήσεις, να μυηθούμε στη λατρευτική ζωη της Εκκλησίας μας μέσα από την ενεργό μας συμμετοχή στις ακολουθίες του Ορθρου, του Αποδείπνου και της Θ. Λειτουργίας, να ψυχαγωγηθούμε με το ομαδικό παιχνίδι, να δημιουργήσουμε με τις ομάδες δημιουργικής απασχόλησης αλλά και να περιηγηθούμε σε παρακείμενους χώρους και προσκυνήματα του καταπράσινου βουνού των Κενταύρων.

Το συμπέρασμα είναι ότι τέτοιες πρωτοβουλίες καλό θα ήταν να πραγματοποιούνται συχνότερα, διότι συμβάλλουν στην ουσιαστική επικοινωνία των νέων μακριά από ξενόφερτες συνήθειες και καταστροφικές εξαρτήσεις.