Ο Όσιος Χριστόδουλος υπόδειγμα Αγιότητας

Από την Ι.Μ. Ταξιαρχών Πηλίου

Ο σκοπός της ζωής μας είναι η αγιότητα. Ο ίδιος ο Κύριός μας λέγει: «Και έσεσθε ‘Αγιοι, ότι ‘Αγιος εγώ Κύριος ο Θεός υμών». Στον κήπο της Γεσθημανή ο Κύριος παρακαλεί προσευχόμενος: «Αγίασον αυτούς εν τη αληθεία σου». Οι βίοι των αγίων μας βοηθούν για την επιτέλεση του σκοπού αυτού. Είναι υποδείγματα και παραδείγματα ομοσάρκων και ομοιοπαθών με εμάς ανθρώπων, που νίκησαν τη σάρκα και την ύλη και έλαβαν από τα χέρια του Χριστού το βραβείο της πνευματικής νίκης.

Ένα τέτοιο υπόδειγμα αρετής δίδει σήμερα, μοναχούς και λαϊκούς, ο όσιος Χριστόδουλος εν Πάτμω, παλαιός ως προς την εποχή που τον ανέδειξε, αλλά πάντα νέος ως προς τον εν Θεώ βίο του, από τον οποίο παίρνουμε μαθήματα Ορθοδόξου ύφους και ορθόδοξης αγωγής.

Γεννήθηκε περί το 1020 μ.Χ. στη Νίκαια της Μικρασιατικής Βιθυνίας, από γονείς ευγενείς και ευσεβείς που τον εξεπαίδευσαν «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Αγάπησε τα ιερά γράμματα και πολύ νωρίς ελκύστηκε στη μοναχική πολιτεία.

Στη μοναχική του κουρά έλαβε το όνομα Χριστόδουλος, όνομα που προεδήλωνε τη μέλλουσα προκοπή του ως γνησίου δούλου του Χριστού. Ασκούμενος με γνήσια αυταπάρνηση στο όρος του Λάτρου, όπου κατοικούσαν μοναχοί αναρίθμητοι, σύντομα αναδείχθηκε πρότυπο ακριβούς και διακριτικής ασκήσεως, εγκράτειας και υπακοής. Γι’ αυτό και δικαίως προχειρίστηκε αρχιμανδρίτης και πνευματικός οδηγός όλης εκείνης της μοναστικής πολιτείας του όρους από τον τότε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νικόλαο.

Αναζητώντας τόπο κατάλληλο για άσκηση μακριά από κοσμικούς θορύβους και ενοχλήσεις, πέρασε από το όρος της «Ζαγοράς», δηλαδή το σημερινό μας Πήλιο, όπου ανθούσε εκείνη την εποχή ο μοναχισμός. Τελικά όμως, εγκατεβίωσε στο ερημικό νησί του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, τη Πάτμο, που είχε αγαπήσει εξ αρχής για την ησυχία και ασκητικότητά της. Εκεί ανήγειρε μονή αφιερωμένη στον αγαπημένο μαθητή του κυρίου, όπου πλήθος μοναχοί βρήκαν κοντά του την διακριτική χειραγωγία, αλλά και οι φτωχοί κάτοικοι του νησιού την παρηγορία σε κάθε περίσταση της ζωής τους.

Εν τέλει λάμποντας σαν λύχνος από τις θαυματουργίες και πλήρης ημερών εκοιμήθει αφήνοντας στους μαθητές τους, και δι’ αυτών σε όλους μας, ως παρακαταθήκη την αγία διδασκαλία του. Να μερικά ψήγματα από τον πνευματικό του θησαυρό:

«... ο χριστιανός πρέπει να είναι ευσεβής και ορθόδοξος εις όλα τα δόγματα της εκκλησίας. Να είναι εγκρατής όχι μόνο εις την τροφήν αλλά και εις τα πάθη, το οποίον είναι το αναγκαιότερον. Να κρατεί τους οφθαλμούς του, να φυλλάτει την γλώσσαν του για να μην λέγει ψυχοβλαβείς λόγους. Να διώκει τους ρυπαρούς και αισχρούς της περηφανίας, της βλασφημίας και της ασελγείας... Να προσεύχεται με ευλάβειαν και κατάνυξην και να μην αφήνει τον λογισμό του την ώρα εκείνη να στρέφεται εις βιωτικά πράγματα ή εις πάθη του σώματος... Να στολίζεται με τη πραότητα και την ταπεινοφροσύνην άνευ των οποίων δεν δύναται να σωθεί... Να περιπατεί πάντοτε την στενήν και τεθλιμένην οδό, όπου φέρει εις ζωήν αιώνιον, έχον ανά πάσαν ώραν κατά νουν του κόσμου το αβέβαιον και φθαρτόν».

Στην άστατη και αποπροσανατόλιστη εποχή μας, ο άγνωστος εν πολλοίς όσιος Χριστόδουλος μας δίνει να φάμε «ψωμί» από τους κόπους του και γίνεται ο δάσκαλος και οδηγός μας στην κατά Θεόν πορεία, καλώντας μας να τον μιμηθούμε. Ας ζυμώσουμε λοιπόν, και εμείς με το παράδειγμα το δικό μας «ψωμί» με το δάκρυ της προσευχής και της μετάνοιάς μας, με τον ιδρώτα της μικρής μας άσκησης με το ζήλο της ταπείνωσης. Τότε η αγιότητα δεν θα μείνει για μας ένα άπιαστο όραμα που θα μας τρομάζει και μόνο στο άκουσμά του, αλλά ένα ευγενές άθλημα με έπαθλο το Χριστό!