Πρόκληση και πρότυπο αγιότητας!

του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνατίου

Η γλυκιά φυσιογνωμία της Μητέρας του Κυρίου, και μητέρας όλου του κόσμου, δεσπόζει παντού στη ζωή της Εκκλησίας μας και εντελώς ιδιαίτερα το μήνα Αύγουστο. Πάνδημοι, λαμπροί εορτασμοί, σ' όλο το χριστιανικό κόσμο δημιουργούν θερμή καιυποβλητική ατμόσφαιρα για να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη και τις θερμές ευχαριστίες στην Αγία Μορφή της Παναγίας, μεσίτριας των πονεμένων και δοκιμασμένων ανθρώπων. Η Μεγαλόχαρη είναι το ασάλευτο στήριγμα του Ελληνισμού, σ' όλες τις καταπτώσεις και τους κλυδωνισμούς του, η ευλογία και η σκέπη, ο οραματισμός, η πίστη και η ελπίδα για την ανάταση και τη νίκη.

Στη μεγάλη Μητέρα καταφεύγει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος των πιστών στις δύσκολες ώρες. Είναι η αγία των αγίων, η καταφυγή των καταπονουμένων, η μεγάλη μεσίτρια προς το Θεό της αγάπης, εκείνη της οποίας η αγιότητα ξεπέρασε τα ανθρώπινα μέτρα και έφτασε ως τον ουρανό.

Η επίγεια ζωή της Παναγίας ήταν μια πορεία ολοκληρωτικής προσφοράς της στο Θεό. Απόλυτη υπακοή στη θεία βούληση, βαθιά πίστη, ανέκφραστη ηθική καθαρότητα και αγιότητα, ήταν η δική Της συμμετοχή στη θεία εύνοια. Τα μεγέθη εκείνα αποτελούν απλησίαστα επίπεδα αρετής για κάθε εποχή αλλά πιο πολύ για τη δική μας. Διερωτάται κανείς πόσο η αγιότητα της Θεοτόκου μπορεί να αποτελέσει πρότυπο για το σύγχρονο άνθρωπο. Μήπως είναι μια πρόκληση για τη σημερινή λογική μιας κοινωνίας, που αναζητά τις εύκολες λύσεις, που δε σκοτίζεται για τέτοια μεγέθη, που προτιμά να ζει στο χάος μιας σύγχυσης αξιών και ιδεών; Είναι εύκολο στις μέρες μας να απαλλαγούμε από τις ποικίλες δεσμεύσεις και αναγκαιότητες και με ηρωισμό και τόλμη να αρνηθούμε τα γήινα;

Αυτά τα ερωτήματα αποκαλύπτουν το σκεπτικισμό που γέννησε η μονομερής προσκόλλησή μας στα υλικά και η απομάκρυνσή μας από τη σφαίρα του Πνεύματος, μέσα από την οποία αναπνέει η αγιότητα. Ο κόσμος σήμερα διψά τις φαντασιώσεις του πολιτισμού. Αναζητά εναγώνια νέες μορφές χαράς, νέες πηγές αισθησιακής απόλαυσης, νέες εμπειρίες συλλογικών συγκινήσεων. Προτιμά την άνευ όρων παράδοση στις συμβατικότητες των κοινωνικών, τεχνολογικών και πολιτιστικών επιτευγμάτων, ακόμη και ότων γνωρίζει ότι τα επιτεύγματα αυτά τον αλλοτριώνουν ολοκληρωτικά.

Η πραγματική διέξοδος από τον κύκλο του παραλόγου υπάρχει εκεί, όπου δυναμικά πρότυπα μάς υποδεικνύουν τρόπους ζωής, γεμάτους από την απλότητα της αρετής, την ομορφιά του αγώνα για διαρκή βελτίωση, την πληρότητα της κενωτικής προσφοράς για το συνάνθρωπο.

Ένα τέτοιο πρότυπο είναι η Παναγία μας. Παράδειγμα, πρόκληση και πρότυπο αγιότητας. Με την Κυρία Θεοτόκοως παράδειγμα και πρότυπο, δυναμώνει και γιγαντώνεται η αδυναμία της φύσης μας και μειώνονται σταδιακά οι στιγμές της πτώσης και των αμφιβολιών.

Οι γήινες και οι κοινωνικές δεσμεύσεις παύουν να μας εξουσιάζουν δυναστικά, οι ανάγκες και οι αναζητήσεις της ψυχής αποκτούν προτεραιότητα και το θέλημα του Θεού φωτίζει ουσιαστικά της επιλογές και τις πράξεις μας. Έτσι αρχίζει η αγιότητα. Με τον τρόπο αυτό η Παναγία μας προσέλκυσε την εύνοια του Θεού και κραταιώθηκε στον προσωπικό της αγώνα για την αγιότητα. Αν παραμείνουμε προσανατολισμένοι στο πρότυπο αυτό που μας προσφέρει η Μεγάλη Μητέρα μας, η πορεία της αρετής δεν θα είναι ουτοπία. Η μορφή της Παναγίας, που καθοδήγησε και στήριξε αναρίθμητους πιστούς, θα καθοδηγεί και θα στηρίζει και τις δικές μας προσπάθειες.