Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟ ΧΡΙΣΤΟ!

Μήνυμα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού
κ. Ιγνατίου για τα Πάσχα

ΤΙΜΙΑ & ΑΠΛΑ

Οι εκδηλώσεις των Ρωμαιοκαθολικών για το θάνατο του Παπα της Ρωμης ξεπέρασαν τα συνηθισμένα μέτρα για ηγέτη χριστιανικού δόγματος. Αξιοσημείωτος, πάντως, ο σεβασμός με τον οποίο τα ΜΜΕ και οι ηγέτες του κόσμου αντιμετώπισαν τα φαινόμενα προσωπολατρίας, τα οποία δια τούς «καθ’ ημάς προοδευτικούς», δεν συνάδουν με το δυτικό πολιτισμό. Τολμηρή η σκέψη• αν είχαμε ανάλογα φαινόμενα στην Ελλάδα, τι θα έγραφαν όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί» διανοούμενοι, δημοσιογράφοι και πολιτικοί; Δεν θα μιλούσαν για «Μεσαίωνα, οπισθοδρόμηση, συντηρητισμό»; Φαίνεται πως η Δυση, την οποία θαυμάζουν, ξέρει να σέβεται την πίστη των ανθρώπων, ακόμη κι αν δεν συνάδει με το όραμα της παγκοσμιοποίησης. Ενώ εμείς ξέρουμε μόνο να λοιδορούμε…

Η υπόθεση Τερι Σκιάβο, της γυναίκας που επί 15 χρόνια ήταν σε κατάσταση άγρυπνου κώματος, συντηρούνταν μηχανικά για να ζήσει και φαινομενικά δεν είχε επαφή με το περιβάλλον, και η οποία υπέστη με απόφαση δικαστηρίου των ΗΠΑ ευθανασία, συγκλόνισε την κοινή γνώμη στην Αμερική. Η απόφαση άνοιξε το δρόμο για τη νομιμοποίηση της ευθανασίας. Η ιατρική δεν θα αποσκοπεί στην παράταση της ζωής, αλλά στη διαφύλαξη του ατομικού δικαιώματος του θανάτου με τρόπο που θα διαλέγουν είτε ο πάσχων είτε οι συγγενείς του είτε οι ασφαλιστικές εταιρείες που καλύπτουν το κόστος περίθαλψης. Ο δυτικός πολιτισμός έχει κάνει μεγάλα βήματα προόδου. Ομως τέτοιες αποφάσεις μαρτυρούν τα συμπτώματα της ύβρεως, της εγωιστικής δηλαδή ανάληψης δικαιωμάτων θεού στη θέση του Θεού και υπάρχει πλέον λόγος σοβαρού προβληματισμού από όλη την κοινωνία. Γιατί το θέμα συζητείται και στα καθ’ ημάς.

Η απόφαση του Υπουργείου Παιδείας να εξαλειφθεί το φαινόμενο εισαγωγής στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ με βαθμό κάτω από τη βάση, φέρνει στην επιφάνεια για μια ακόμη φορά την ανεπάρκεια του εκπαιδευτικού συστήματος. Στο βωμό των σπουδών υποβαθμίζεται η ποιότητα της Παιδείας, καλλιεργείται η αρχή της ήσσονος προσπάθειας και μετατίθεται χρονικά το πρόβλημα της ανεργίας, αφού ελάχιστοι από αυτούς που εισάγονται στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα με τόσο χαμηλό βαθμό, θα βελτιωθούν ουσιαστικά στα χρόνια των σπουδών τους. Ας ελπίσουμε ότι η κατάργηση ενός δικαιώματος θα συνοδευτεί από ουσιαστικά μέτρα αναβάθμισης της ποιότητας της εκπαίδευσης, καθότι τα περισσότερα παιδιά έχουν στόχο μόνο την επαγγελματική αποκατάσταση και όχι την προσφορά και στον εαυτό τους και στην κοινωνία με την απόκτηση ουσιαστικής γνώσης.

π. ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΜΟΥΡΤΖΑΝΟΣ

Στην υποδοχή του Νυμφίου...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΠΗΛΙΟΥ

Η είσοδός μας στη Μεγάλη Εβδομάδα συνοδεύεται από αλλεπάλληλες προτροπές της Εκκλησίας προς όλους μας, κυρίως δια της υμνολογίας, να προετοιμασθούμε για τη συμπόρευσή μας με τον ερχόμενο προς το εκούσιο Παθος Χριστό. Ο Κυριος έρχεται να θυσιασθεί ως Νυμφίος, κινούμενος από μία θεία, τέλεια αγάπη προς τη Νυμφη Εκκλησία αλλά και τη νύμφη ψυχή του κάθε ανθρώπου, την οποία σε λίγο θα πλύνει, θα λευκάνει και θα καθάρει με το Τιμιο Αίμα Του.

Ενα τροπάριο της Μ. Δευτέρας λέγει χαρακτηριστικά: «Τον Νυμφίον, αδελφοί, αγαπήσωμεν, τας λαμπάδας εαυτών ευπρεπίσωμεν, εν αρεταίς εκλάμποντες και πίστει ορθή...». Σαφής είναι η αναγωγή στη γνωστή παραβολή των 10 παρθένων, των οποίων η είσοδος στο Νυμφώνα εξαρτήθηκε τελικά από το πόσο φρόντισαν να έχουν αναμμένες τις λαμπάδες τους κατά την υποδοχή του.

Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας συμβουλεύει να ευπρεπίσουμε τις λαμπάδες μας• να ετοιμάσουμε, να εφοδιάσουμε με λάδι, να έχουμε αναμμένες τις πνευματικές μας λαμπάδες. Ο Χριστός περιμένει να μας βρει με αναμμένη τη λαμπάδα. Η εγρήγορση, η σπουδή μας γι’ αυτό, θα φανερώσει την αγάπη μας προς το Νυμφίο. Σ’ αυτήν την εκδήλωση πολύ ευαρεστείται ο Χριστός, γι’ αυτό και λέγει αλλού• «μακάριος ο δούλος ον ευρήσει γρηγορούντα».

Λαμπάδα, όπως αφήνουν να εννοηθεί οι άγιοι υμνωδοί της Εκκλησίας μας, είναι η ψυχή μας. Αυτή θα λάμψει, τροφοδοτούμενη από την ορθή πίστη και τα έργα των αρετών. Ούτε μόνο με πίστη, όπως λένε οι προτεστάντες, ούτε μόνο με έργα ευποιΐας, όπως ισχυρίζονται οι λατίνοι. Αλλά με τι; Με πίστη «δι’ αγάπης ενεργουμένη», κατά τον απόστολο Παύλο.

Η φλόγα της λαμπάδας μας αναζωπυρούται μέσα στην Εκκλησία με τη Θεία Λατρεία, το λόγο του Θεού, την προσευχή, και κατεξοχήν με τη μετοχή στο Σώμα και Αίμα του Χριστού.

Οι μωρές παρθένες δεν είχαν επιπλέον λάδι και έσβησαν οι λαμπάδες τους. Δεν είχαν φροντίσει για λάδι, είχαν αμελήσει. Μπορεί να είπαν• «Δε βαριέσαι, πόσο θ’ αργήσει ο Νυμφίος; Μεχρι να ’ρθει, θα μου φθάσει αυτό που έχω. Αυτό δεν είναι παρά σύμβολο της αμέλειάς τους για την πνευματική ζωη. Αμέλησαν να αποκτήσουν αρετές, να καθαρίσουν την ψυχή τους από τα πάθη. Είναι αυτό που λένε πολλοί χριστιανοί• « Εχω χρόνο. Δε φαντάζομαι να πεθάνω τόσο γρήγορα. Οταν γεράσω, θα ενδιαφερθώ για την ψυχή μου». Αμελούν και όταν φθάνει το τέλος, ανελπίστως και εκεί που δεν το περιμένουν, βρίσκονται ανέτοιμοι για την άλλη ζωη, με σβησμένη λαμπάδα.

Το λάδι της λαμπάδας είναι, όπως λέγουν πολλοί πατέρες, η χάρις του Αγίου Πνεύματος, που παρέχει το σύνολο των αρετών, όπως μας τις περιγράφει ο Απόστολος Παύλος• πίστις, αγάπη, χαρά, μακροθυμία, αγαθωσύνη, πραότης, εγκράτεια... Ο στόχος μας ο αγώνας μας, η ασκητική μας, όλων, μοναχών και λαϊκών, είναι για την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, κατά τον άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη. Η έλλειψη του Αγίου Πνεύματος με όλους τούς γλυκείς καρπούς Του, μας κάνει «δυσειδείς», δηλ. δύσμορφους, άσχημους μπροστά στο Νυμφίο, που δεν είναι ένας οποιοσδήποτε νυμφίος, αλλά «ο κάλλει ωραίος παρά πάντας ανθρώπους», ο ωραιότατος. Και φυσικά, μας αφήνει έξω του νυμφώνος.

Ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ λέγει για τις μωρές παρθένες της παραβολής• «...Κανοντας το καλό οι απερίσκεπτες αυτές, νόμιζαν ότι εξετέλεσαν το καθήκον τους. Μονο με μία τυπική επιτέλεση των καθηκόντων τους, χωρίς προσεκτική παρακολούθηση του εαυτού τους και των αδυναμιών τους. Γι’ αυτό τούς συνέβη αυτό που λέγουν τα ιερά βιβλία• Υπάρχουν πράξεις στη ζωη του ανθρώπου, που νομίζει πως είναι σωστές, αλλά τα αποτελέσματά τους τον οδηγούν στην απώλεια».

Η είσοδός μας στην εφετινή Μεγάλη Εβδομάδα ας γίνει, λοιπόν, για τον καθένα μας η καλή απαρχή για τον ευπρεπισμό της πνευματικής μας λαμπάδας. Και η Χαρις του Αγίου Πνεύματος δεν θα αργήσει να επιβραβεύσει τη φιλότιμη προσπάθειά μας, ενεργώντας μέσα μας την υγιή εν Χριστώ ζωη «εν αρεταίς και πίστει ορθή».

« Εσταυρώθης δι’ εμέ...»

ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΑΝΑΝΙΑΔΗ

Η Αγία και Μεγ. Παρασκευή είναι η κατ’ εξοχήν ημέρα της πραγματοποίησης της σωτηρίας μας. Είναι η ημέρα της εκδηλώσεως της απείρου θείας αγάπης αλλά και η ημέρα που ευλαβικά πρέπει να εμβαθύνουμε στο Παθος του Κυρίου με θερμές ευχαριστίες για τη θυσία και σταθερές αποφάσεις.

Από τότε που στήθηκε ο Σταυρός μέχρι σήμερα, υπήρξαν πολλοί, άγνωστο πόσοι, οι οποίοι με τον εσωτερικό τους πλούτο και οπλισμό έζησαν το Παθος. Μερικοί μάλιστα απ’ αυτούς, όσοι ήταν προικισμένοι με το ξεχωριστό τάλαντο του ποιητικού λόγου, μας κληροδότησαν στην ποιητική τους δημιουργία, τις λεπτές συγκινήσεις τους και την ανεκτίμητη πνευματική τους εμπειρία. Η αγία μας Εκκλησία αυτόν το θησαυρό δεν τον άφησε να χαθεί. Τον πήρε και τον ενσωμάτωσε στη λατρεία. Πλούτισε με αυτόν τις ακολουθίες, μέσα στις οποίες ξαναζούμε τα γεγονότα, φρεσκάρουμε τα βιώματα, ανανεώνουμε τις συγκινήσεις και τα διδάγματα και διορθώνουμε τις τυχόν παρεκκλίσεις του προσανατολισμού μας...

Ετσι απαρτίστηκε η υμνολογία της Μ. Εβδομάδας. Στο σύνολό της είναι υπέροχη. Είναι λεπτή, διακριτική, ρεαλιστική, θεολογική.

Μεσα από την ανθοδέσμη του ανεκτίμητου αυτού ποιητικού θησαυρού της Μ. Εβδομάδας, και μάλιστα της Μ. Παρασκευής, ξεχωρίσαμε έναν υπέροχο ύμνο που τον παραθέτουμε ευθύς αμέσως•

« Εσταυρώθης δι’ εμέ, ίνα εμοί πηγάσης την άφεσιν• εκεντήθης την πλευράν, ίνα κρουνούς ζωής αναβλύσης μοι• τοις ήλοις προσήλωσαι, ίνα εγώ τω βάθει των παθημάτων σου, το ύψος του κράτους σου, πιστούμενος κράζω σοι, ζωοδότα Χριστέ• Δοξα και τω Σταυρώ, Σώτερ, και τω Παθει σου...»

Αλλά και ο Απ. Πετρος στην ατμόσφαιρα αυτής της ημέρας θέλει να μας εισαγάγει με τα όσα θα μας πει ευθύς αμέσως με συντομία, απλότητα και λιτότητα• «Εις τούτο γαρ εκλήθητε, ότι και Χριστός έπαθε υπέρ ημών, υμίν υπολιμπάνων υπογραμμόν ίνα επακολουθήσητε τοις ίχνεσιν αυτού...» (Α’ Πετρ. 2, 21).

«Χριστός έπαθεν υπέρ ημών...». Κατω από τις λίγες αυτές λέξεις πόσο βάθος κρύβεται! Και τούτο γιατί δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει ποτέ μαρτύριο σωματικό αφάνταστο. Μαρτύριο ηθικά τρομερό. « Ο αναμάρτητος» να γίνει «υπέρ ημών κατάρα». Ποσο νιώθει ο αθώος βαθειά τη συκοφαντία και κατηγορία. Ποσο πονάει γι’ αυτό (π.χ. ο εαυτός μας όταν άδικα διασύρεται και διαπομπεύεται). Σε ποιόν άραγε βαθμό θα το ένιωθε ο απόλυτα αναμάρτητος Κυριος!... Μαρτύριο εγκαταλείψεως από τον Πατέρα. Εμείς τουλάχιστον στον αγώνα μας έχουμε την πεποίθηση ότι «ο Πατήρ μεθ’ ημών εστι». Για τον Κυριο μας όμως πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα. Το «Θεε μου, Θεε μου, ίνα τι με εγκατέλιπες;» αποτελεί το κορύφωμα του Παθους.

Και γιατί όλα αυτά; Η αγάπη είναι η βασική αιτία των όσων συνέβησαν. Αβυσσος η θεία αγάπη, ωκεανός απροσμέτρητος. Το γνώρισμα της θεότητας « Αγάπη ο Θεός». Ποσο ταλαίπωροι είμαστε εμείς που αποστραγγίσαμε απ’ την καρδιά μας την αγάπη!...

« Υπέρ ημών...»• και ποιοί είμαστε εμείς; Ενοχοι, αποστάτες, εχθροί, υβριστές της θείας μεγαλειότητας. «Μείζονα ταύτης αγάπης ουδείς έχει ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού». Αλλά υπέρ του εχθρού; Ασύλληπτο!... Και καθένας, που βλέπει τη θυσία του Κυρίου, εννοεί ότι «υπέρ εμού εθυσιάσθη». « Εσταυρώθη δι’ εμέ...». Είναι αυστηρά προσωπική και για τον καθένα μας χωριστά η σταυρική θυσία του Ιησού. Αυτό ιδιαίτερα αυτές τις ημέρες πρέπει βαθειά να το εννοήσουμε και να μας απασχολήσει. Γιατί και από την κατάσταση και κατανόηση αυτή εξαρτάται η πρόοδός μας. Αποτελεί τη μεγαλύτερη αίσθηση και την πιο βασική προϋπόθεση. Είναι το χρέος μας• «ίνα επακολουθήσωμεν τοις ίχνεσιν αυτού».

Είναι ο σκοπός και το τέλος. Να ακολουθήσουμε τον Κυριο στ’ αχνάρια Του. Δεν είναι ο δρόμος απάτητος. Είναι βατός. Τον άνοιξε ο Χριστός. Δεν χρειάζεται παρά να βάζουμε το πόδι μας πάνω στα ίχνη Του, στα δικά Του βήματα.

Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται ο αγώνας του χριστιανού. Στην καθημερινή προσπάθεια για τη μίμηση του προτύπου. Να γίνουμε Χριστομίμητοι, Χριστοφόροι. Χωρίς αυτόν τον αγώνα είναι αδύνατη η ατομική καλλιέργεια του εαυτού μας και πρόοδος. Οποια άλλη προσπάθεια κι αν κάνουμε, χωρίς τον αγώνα αυτόν είναι επιπόλαια, ανεδαφική και πολύ εφήμερη και προσωρινή. Μοιάζει με το φυτό που δεν έχει ρίζα. Και μην ξεχνούμε ότι• «ο Χριστός εσταυρώθη δι’ εμέ...»

Από τα έθιμα της Μεγάλης Εβδομάδος

ΤΗΣ ΠΟΛΥΤΙΜΗΣ ΜΟΡΦΑ-ΣΟΥΛΙΩΤΟΥ, ΦΙΛΟΛΟΓΟΥ

Ηθη και έθιμα, είναι δύο λέξεις που πάνε πάντα μαζί. Οχι τυχαία. Είναι αλληλένδετες, γιατί τα ήθη δημιουργούν τα έθιμα. Τα αισθήματα, οι αντιλήψεις, η νοοτροπία, η σχέση με το Θεο και με τούς συνανθρώπους, οι ιστορικές περιπέτειες, οι ιδιαίτερες κλήσεις που επικρατούν σ’ ένα λαο γίνονται έθιμα, παίρνουν, δηλαδή, μια σταθερά επαναλαμβανόμενη μορφή.

Από τα έθιμα που έχουμε σήμερα οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί πολλά προέρχονται από την ειδωλολατρική Ελλάδα, αλλά όλα πήραν επίφαση χριστιανική. Πολλά έγιναν μέρος του τελετουργικού της Εκκλησίας μας.

Από το βράδυ της Κυριακής των Βαΐων η σχέση των πιστών με την Εκκλησία γίνεται στενότερη, καθώς πρωι και βράδυ παρακολουθούν τις εκκλησιαστικές τελετουργίες, εξομολογούνται, κοινωνούν των Αχράντων μυστηρίων. Καθαίρονται και εξωτερικά οι πιστοί, για να ζήσουν τη χαρμολύπη των ημερών και να ακολουθήσουν τον Ιησού στην πορεία Του προς το Παθος και την Ανάσταση. Η εξωτερική καθαριότητα των σπιτιών, των νοικοκυριών, των εκκλησιών έχει ήδη τελειώσει.

Τη Μ. Πεμπτη τα έθιμα πυκνώνουν. Από το πρωι οι νοικοκυρές ζυμώνουν τις κουλούρες της Λαμπρής• πολλές για όλους• για τον παππού και τη γιαγιά, για το βοσκό παλιότερα και για τον εργάτη, που έχουν στα κτήματά τους, και για τα βαφτιστήρια. Προηγουμένως έχουν βάψει τα αυγά κόκκινα η πολύχρωμα. Τη Μεγάλη Πεμπτη είναι υποχρεωτικό να βάψουν τα αυγά, γιατί εκτός του ότι είναι απαραίτητα για τα τσουρέκια, δεν επιτρέπεται να τα βάψουν άλλη μέρα καθότι οι ημέρες που θα ακολουθήσουν είναι μεγάλου πένθους ημέρες. Τα τσουρέκια ίσως τα νοικοκυριά σήμερα να τα προμηθεύονται από το φούρνο, αλλά το βάψιμο των αυγών επιμένει να ζητεί τη διεκπεραίωσή του από τη νοικοκυρά για το καλό του σπιτιού. Οσοι πενθούν, δεν βάφουν αυγά, αλλά τούς φέρνουν οι συγγενείς και οι φίλοι. Ενα αυγό στο εικονοστάσι της Παναγίας θα αντικαταστήσει το αυγό της προηγούμενης χρονιάς. Τα παιδιά, τα αγόρια, γύρισαν όλες τις γνωστές οικογένειες από το πρωι και έψαλαν το μοιρολόι της Παναγιάς. «Σημερον μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα». Αλλού το θρηνητικό αυτό άσμα ψάλλεται την επόμενη μέρα, Μεγάλη Παρασκευή.

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι ημέρα απόλυτης αργίας και νηστείας. Σχεδόν ολόκληρη η μέρα αφιερώνεται στην παρακολούθηση της Αποκαθήλωσης του Εσταυρωμένου και της Ακολουθίας του Επιταφίου αλλά και το στολισμό του. Δεν στρώνουν τραπέζι τη Μ. Παρασκευή• το φαγητό είναι νερόβραστο, αλάδωτο με μια κουταλιά ξύδι. Επισκέπτονται και τούς τάφους των δικών τους ανθρώπων. Γεμίζουν τα νεκροταφεία κόσμο. Πλένουν τούς τάφους των δικών τους, ανανεώνουν τα λουλούδια, τοποθετούν κόκκινα αυγά, για να χαρούν και οι νεκροί, αφού η «εις Αδου κάθοδος» αποβλέπει στην απελευθέρωσή τους. Θεωρείται ευλογία να προσκυνήσουν όσο γίνεται περισσότερους Επιταφίους. Τα παιδιά και όσοι μπορούν, περνούν κάτω από το κουβούκλιο. Η καμπάνα κτυπά πένθιμα όλη την ημέρα από την Αποκαθήλωση μέχρι την ώρα που θα αρχίσει η Ακολουθία. Στην περιοχή μας λαμβάνει χώραν και το «δρώμενο» της Αποκαθήλωσης, στο λόφο της Παναγίας Κατω Ξενιάς, στο Παλιό Μοναστήρι. Οταν γίνεται η περιφορά του Επιταφίου, τα σπίτια είναι ανοιχτά με αναμμένα τα θυμιατήρια τους, για να μπει η θεϊκή χάρη.

Το Μεγα Σαββατο επικρατεί ησυχία στον επάνω κόσμο. Ο κόσμος των νεκρών είναι ανάστατος. Οι πιστοί κάνουν τις τελευταίες ετοιμασίες, γιατί η επόμενη μέρα είναι η Λαμπρότερη όλου του εορτολογίου. Λιγο πριν από τα μεσάνυχτα του Σαββάτου σπεύδουν όλοι προς τούς ναούς λαμπροφορεμένοι. Τα μεσάνυχτα, έξω από την εκκλησία, όταν ψάλλεται το «Χριστός Ανέστη», η ατμόσφαιρα δονείται από τυμπανοκρουσίες, πυροβολισμούς, κροτίδες και πυροτεχνήματα. Η Ανάσταση είναι γιορτή της ελληνικής υπαίθρου. Με τη φλόγα της λαμπάδας που θα φέρουν από την εκκλησία, σχηματίζουν πρώτα σταυρό στο ανώφλι της εξώθυρας κι ύστερα ανάβουν με το καινούριο φως το καντήλι. Πρωι-πρωι οι άνδρες δείχνουν όλη τους την επιδεξιότητα στο ψήσιμο του σουβλισμένου αρνιού.

Τις κροτίδες και τις τουφεκιές της νύχτας διαδέχονται τώρα τα τραγούδια και οι χοροί σε κάθε αυλή. Στην ακολουθία της δεύτερης Ανάστασης, της Αγάπης, συμφιλιώνεται το σύμπαν. Διαβάζεται το Ευαγγέλιο σε πολλές γλώσσες. Δινεται το φίλημα της αγάπης πρώτα στον παπά κι ύστερα φιλιώνται μεταξύ τους οι πιστοί. Μετά την ακολουθία της Αγάπης, ακολουθούν χοροί στα προαύλια των εκκλησιών. Η Ανάσταση του Χριστού εκτοπίζει και τον συνήθη χαιρετισμό•

-Χριστός Ανέστη!

- Αληθώς Ανέστη!

Οταν ανθίζουν οι Πασχαλιές

ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΤΣΙΑΝΟΥ-ΓΟΥΣΗ

Οταν ανθίζουν οι πασχαλιές, όλα γίνονται φως και τραγούδι, ομορφιά και αλήθεια, άρωμα και ελπίδα. Δεν είναι μόνο το πανηγύρι της φύσης που λαμπροφορεί. Είναι παράλληλα το αστραποβόλημα της χαράς στη γη, η άφατη αγαλλίαση στον ουρανό. « Ανέστη Χριστός και χαράν πάση τη κτίσει εδωρήσατο». Χαρά που βιώνεται μυστικά απ’ τις ψυχές των πιστών, χαρά που συνεπαίρνει όλα τα ορατά και αόρατα, χαρά που διατρέχει απ’ άκρη σ’ άκρη όλη τη γη, που φωτίζει τις δασωμένες βουνοπλαγιές, που κατακλύζει τούς ολάνθιστους κάμπους, που ταξιδεύει στη γαλανή απεραντοσύνη της θάλασσας.

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καταλληλότερη εποχή για ν’ αντηχήσει το «φαιδρόν της Αναστάσεως κήρυγμα» από τη μοσχοβολημένη ώρα της Ανοιξης. Παντού κυριαρχεί η αίσθηση της αρμονίας και της ομορφιάς. Παντού συναντάς την ελπίδα• στα νιόφυτρα μπουμπούκια που θάλλουν όλο ζωντάνια, στα χελιδόνια, που φτερουγίζουν ολόχαρα, στα μύρα που κατακλύζουν τον αιθέρα, στη βαθιά γαλήνη των πρωινών, στην απόλυτη διαύγεια του ουρανού.

Η ανοιξιάτικη πανδαισία δεν παραμένει μόνο μια χαρά των αισθήσεων• γίνεται η ιερή κλίμακα που μας ανεβάζει σε μια μυστική δοξολογία του Θεού, σε μια νηπτική εναρμόνιση του ενθάδε με το επέκεινα. Υποβάλλει αυθόρμητα στο στοχασμό μας μηνύματα λυτρωτικά• τη γλυκιά απαντοχή της ελπίδας, τη νίκη της ζωής πάνω στη φθορά και στο θάνατο, την αναγέννηση από τη νάρκη της αδράνειας και της αδιαφορίας, τη χαρά της προσμονής και την προσμονή της χαράς. Ολα γίνονται αναβαθμοί για αναγωγή της ψυχής σε πνευματικότερες έννοιες• όλα την προετοιμάζουν να υποδεχθεί το «Γλυκύτατον Εαρ», να στηριχθεί πάνω στην άγκυρα της ειρήνης Του, να γευθεί τη χαρά της νίκης Του πάνω στο θάνατο.

Ενας ποιητής άγιος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, στον αναστάσιμο λόγο του «εις την Καινήν Κυριακήν», μας προτρέπει• «Τωρα που είναι χαρά παντού, τώρα που είναι Ανοιξη του κόσμου αλλά κι Ανοιξη πνευματική, άνοιξη για τη φύση αλλά κι άνοιξη για τις ψυχές, ας γιορτάσουμε μαζί μ’ εκείνα που συναγάλλονται και συντρέχουν στο πανηγύρι της Ανάστασης. Πρόσεξε. Η βασίλισσα των εποχών συμβαδίζει με τη βασίλισσα των εορτών, και της προσφέρει ο,τι καλύτερο και πιο ευχάριστο διαθέτει? Τωρα ο ουρανός είναι πιο καθαρός κι ο ήλιος λάμπει χρυσός. Τωρα τα κύματα γίνονται σπονδή στο γιαλό και χάνονται, στον ήλιο τα σύννεφα, στον αέρα οι άνεμοι. Τωρα οι πηγές ξεχύνουν καθαρότερο νερό και το λιβάδι ευωδιάζει, και τα πρόβατα πηδούν χαρούμενα και τα πουλιά κελαηδούν και το δάσος χαρίζει ευφροσύνη στον άνθρωπο. Τωρα που όλα υμνούν και δοξάζουν το Θεο, ας γιορτάσουμε την άνοιξη την ορατή, κι ας γίνουμε μέτοχοι και της αόρατης άνοιξης, της πνευματικής, ανακαινισμένοι από τον Αναστημένο Χριστό μας.

Ο λόγος του Αγίου Γρηγορίου δένει τη νοσταλγία για τις ανοιξιάτικες ομορφιές της γης με την υπέρτατη προσμονή κι επιθυμία να βιώσουμε την ευδοκία της αναστάσιμης χαράς. Μας ξεσφίγγει από τούς πλοκάμους της καθημερινότητας, μας ελευθερώνει από το παγιδευμένο και δεινοπαθημένο εγώ μας κατευθύνοντάς μας στο «των εφετών ακρότατον». Ναι, η περιαγωγή της ψυχής μας στούς πασχαλινούς ανθώνες της θείας μακαριότητος είναι μια εξαιρετική κι απαράμιλλη πνευματική πανδαισία για όλους μας, τώρα που ανθίζουν οι πασχαλιές!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

'Ανοιξη στο Πήλιο!

ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΣΙΚΡΙΚΩΝΗ, ΦΙΛΟΛΟΓΟΥ

Ανηφορίζοντας προς τα Χανια, λίγο πιο πάνω από το γραφικό εκκλησάκι του Αη-Λια, που την άνοιξη και το καλοκαίρι κανένας δεν το βλέπει, γιατί το κρύβουν οι οξιές, οι καστανιές, τα πλατάνια και οι μηλιές, κάποιος ένθερμος φίλος του Πηλίου έστησε μια ταμπελίτσα, που γράφει• « Επίγειος παράδεισος, το Πηλιο».

Γι’ αυτόν τον επίγειο παράδεισο, για το εινοσίφυλλον Πηλιον, για το μαγεμένο, το γραμμένο βουνό, για το βουνό, που, κατά τον ποιητή, είναι το καμάρι των βουνών, έχουν γραφτεί πολλά από πολλούς.

Το Πηλιο την άνοιξη είναι μαγεία, είναι όνειρο. Σε σκλαβώνει, σε ανεβάζει, σε εκστασιάζει. Αν ζεις μακριά του, το νοσταλγείς και βιάζεσαι να το επισκεφτείς• αν ζεις στην αγκαλιά του, δεν το χορταίνεις. Καθε λεπτό, κάθε ώρα, κάθε στιγμή, μέρα και νύχτα το μάτι δεν χορταίνει. Το καταπράσινο χαλί της οξιάς, των πλατανιών, της καστανιάς, άγριας και ήμερης, της μηλιάς, της κουμαριάς, ο απέραντος ελαιώνας με το δικό του χρώμα, σε ξεκουράζει, σε ηρεμεί.

Η άνοιξη στο Πηλιο είναι πολύχρωμη, μοναδική, εξαίσια. Οι κορυφές του Πηλίου είναι ντυμένες αυτή την εποχή στο γκρίζο χρώμα. Πιο κάτω η οξυά έχει αρχίσει να ντύνεται το απαλό, στην αρχή, πράσινο χρώμα της. Πιο κάτω βλέπεις το οργιαστικό, γλυκό και παραδείσιο δάσος της ανθισμένης μηλιάς, της κερασιάς και των άλλων ευλογημένων από τον Παντοπλάστη, και τον άνθρωπο συντηρουμένων οπωροφόρων δένδρων.

Παρακάτω τα σπίτια των χωριών κρυμμένα μέσα στα δέντρα• τα δροσόλουστα μονοπάτια, τα παραδοσιακά καλντερίμια, οι πέτρινες όμορφες βρύσες, οι γραφικές πλατείες με τα υπεραιωνόβια πλατάνια και τις φλαμουριές προσθέτουν ένα μαγευτικό στοιχείο στο πηλιορείτικο τοπίο τώρα την άνοιξη.

Πιο κάτω από τα σπίτια των χωριών ο ελαιώνας, με το δικό του πάντα χρώμα, σε φέρνει κοντά στις πηλιορείτικες ακτές. Δροσερές ρεματιές, φαράγγια, πλατάνια, κουμαριές, αράδια, ρύκια, αγράμπελες, σπάρτα, λιόπουρνα, τσιτσιραβιές εμπλουτίζουν τον πηλιορείτικο ελαιώνα και σπάνε τη σταχτιά μονοτονία.

Ανοιξη στο Πηλιο, και καθώς τα χιόνια λιώνουν στις κορυφές του, οι Μανες*, αφού γέμισαν τις υπόγειες δεξαμενές, ξεχειλίζουν τώρα βογκώντας και αφρίζοντας. Πηγές σε κάθε γωνιά των χωριών και του βουνού δυναμώνουν τα νερά κάθε ρεματιάς.

Αν βρεθείς την άνοιξη σε κάποια ακρογιαλιά του Πηλίου και καθίσεις σ’ ένα βραχάκι, έτσι να ξεκουράσεις το βλέμμα σου, να ρεμβάσεις, να ηρεμήσεις, η προσοχή σου θα στραφεί στον πεντακάθαρο βυθό της καταγάλανης θάλασσας του Αιγαίου.

Το τοπίο στο Πηλιο, όταν σε λίγες μέρες θ’ αρχίσουν να λουλουδιάζουν οι παπαρούνες, οι μαργαρίτες και όλα τα αγριολούλουδα στα χωράφια, στούς ελαιώνες, στις ρούγες των σπιτιών, στούς δρόμους, στα μονοπάτια είναι μοναδικό, φανταστικό.

Η άνοιξη στο Πηλιο, και όχι μόνο, θυμίζει την αναγέννηση της φύσης, αλλά ενισχύει και τη χαρά και την αισιοδοξία, την αγαλλίαση, την ψυχική ανάταση, την ανάγκη και την όρεξη για δουλειά.

Η άνοιξη στο Πηλιο δεν συγκινεί, δεν μαγεύει μόνο τον άνθρωπο• αναστατώνει και τα πουλιά. Η χαρά της αναγέννησης δεν ζωγραφίζεται μόνο από τα πολύχρωμα χρώματα των λουλουδιών, αλλά πλουτίζεται και από την πολύφωνη χορωδία των πουλιών. Τι μελωδίες εξαίσιες είναι αυτές, τι γλυκά και χαρμόσυνα ακούσματα;

Ασταμάτητη, ολονύκτια των αηδονιών η μελωδία σε γαληνεύει, σε ηρεμεί. Και άμα τα βλέφαρά σου αρχίσουν να κλείνουν, άφησε μια χαραμάδα μικρή στο παράθυρό σου ανοιχτή. Το ανάλαφρο κελάηδημα των αηδονιών, θα κάνει τον ύπνο σου ελαφρόν.

Η φύση στο Πηλιο την άνοιξη είναι με απλές κουβέντες μάγεμα, ομορφιά, γοητεία και χάρη!


* Οι μεγάλες πηγές, αυτές που βγάζουν πολύ νερό.

Ελληνόπουλο
Παχύσαρκο από τα γεννοφάσκια του!

ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΕΡΡΑΚΗ, ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΥ

Στην εποχή μας η πρώτη αιτία θανάτου του ανθρώπινου γένους είναι το φαγητό! Εφ’ όσον στις κοινωνικοοικονομικά «ανεπτυγμένες» κοινωνίες οι άνθρωποι πεθαίνουν από παχυσαρκία και τις συνέπειές της από το φαγητό που παρατρώνε, ενώ ταυτόχρονα εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν από το φαγητό πού δεν τρώνε, διότι στερούνται και της στοιχειώδους διατροφής!

Ως παχυσαρκία εννοούμε την υπερβολική αύξηση της λιπώδους μάζας του οργανισμού, δηλαδή του συνόλου των ειδικών κυττάρων που περιέχουν λίπος σε μεγάλη πυκνότητα.

Σημαντικό είναι να γνωρίζουμε ότι, όταν η παχυσαρκία δημιουργηθεί στη βρεφική, παιδική και εφηβική ηλικία, προαναγγέλλει σε σημαντικό ποσοστό (30% περίπου) παχυσαρκία του ατόμου και στην ενηλικίωσή του, η οποία θεραπεύεται πολύ πιο δύσκολα από την παχυσαρκία που δημιουργείται στην ενήλικο ζωη.

Ως παχύσαρκο θεωρούμε ένα παιδί η έφηβο, όταν το βάρος του σώματός του ξεπερνά κατά 20% περίπου το μέσο βάρος του σώματος του ιδίου φύλου, της ίδιας φυλής, της ίδιας ηλικίας και του ιδίου ύψους.

ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ
Πολλά είναι τα αίτια που συμβάλλουν στην παχυσαρκία, το συνηθέστερο είναι ο υπερσιτισμός. Δηλαδή το ποσόν της τροφής που καταναλώνουμε η αποβάλλουμε, με αποτέλεσμα τη διαταραχή της ενεργειακής ισορροπίας.

Γενικά, πρέπει ν’ αποφεύγεται το να τρώμε «μέχρι σκασμού» από βουλιμία. Να επιδιώκεται δηλαδή η «ακορία» κατά τον Ιπποκράτη. Σημασία έχει και η ώρα που τρώμε, καθώς και ο αριθμός των γευμάτων της ημέρας. Είναι σοφή η παροιμία μας• «Τρώγε το πρωι σαν βασιλιάς, το μεσημέρι σαν αστός και το βράδυ σαν φτωχός».

Ο σύγχρονος άνθρωπος, η κορωνίδα των έμβιων όντων, στις υπερκαταναλωτικές κοινωνίες δεν τρώει για να αναπτυχθεί και να επιβιώσει, όπως κάνουν όλα τα άλλα έμβια όντα, τα ζώα, αλλά ζει για να τρώει, χρησιμοποιεί το φαγητό και για διασκέδαση και απόλαυση ακόμη και ενώ έχει χορτάσει. Ετσι, αντί να τρώμε από λίγο και σε 4-5 φορές κατανεμημένο, τρώμε πολύ και σε ακατάλληλη ώρα, αφού θα αποθηκεύσουμε τις περισσότερες θερμίδες, λόγω του νυχτερινού ύπνου που θα επακολουθήσει. Αλλά εκτός από τις συνθήκες της ζωής, υπάρχουν και ορισμένες οικογένειες που τα μέλη που τις αποτελούν είναι παχύσαρκα. Δεν είναι φανερό μέχρι ποίου βαθμού η οικογενής προδιάθεση είναι κληρονομική η οφείλεται στο περιβάλλον. Παντως συνήθως το ένα από αυτά ενεργοποιεί το άλλο. Διαπιστώθηκε πάντως στατιστικά ότι όταν και οι δύο γονείς είναι παχύσαρκοι, το 73% των παιδιών είναι παχύσαρκα. Οταν ο ένας γονέας είναι παχύσαρκος, το 41% των παιδιών είναι παχύσαρκα. Οταν κανένας από τούς δύο γονείς είναι παχύσαρκος, τότε μόνο το 9% των παιδιών τους είναι παχύσαρκα (Χρ. Κασίμος, στο Περί Διατροφής βιβλίο του).

Ο Ελληνας γονιός είναι στοργικός, είναι όμως και υπερπροστατευτικός. Μια και έχουμε το θλιβερό ρεκόρ να έχουμε τα παχύτερα παιδιά της Ευρώπης και εφ’ όσον επίσης είναι γνωστό ότι το 30% των παχύσαρκων ενηλίκων είχανε υπερβολικό βάρος στην παιδική ηλικία, αξίζει να διερευνηθεί τι σχέση έχει η παιδική παχυσαρκία με τις αντιλήψεις των γονιών και των γιαγιάδων στις διατροφικές συνήθειες.

Τα σχολικά κυλικεία εξάλλου με ο,τι, παρά τις κείμενες διατάξεις, προσφέρουν στούς μαθητές, και το γρήγορο φαγητό, όταν γίνεται συνήθεια καθημερινή, συντελούν σε σημαντικό βαθμό στην παχυσαρκία της νεολαίας μας και τα νοσήματα φθοράς. Διάφορες μελέτες έδειξαν ότι το υπερβάλλον βάρος των παιδιών είναι ανάλογο της μειωμένης κινητικότητάς τους, είναι ακόμη ευθέως ανάλογο των ωρών τηλεθέασης (ακινησία, προτροπή με διαφημίσεις σε ακατάλληλες παχυντικές τροφές, τις οποίες και καταναλίσκουν στις ώρες της τηλεθέασης). Ο ψυχολογικός παράγων (άγχος, ανασφάλεια, συναισθηματική αστάθεια) διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση της παιδικής και ιδίως της εφηβικής παχυσαρκίας.

Πιστεύεται ότι στον εγκέφαλο υπάρχει σημείο αναφοράς, που προσδιορίζει το βάρος του σώματος και όταν παρεκκλίνει, τότε θέτει σε ενέργεια μηχανισμό που το επαναφέρει στη θέση του! Πολύ σπανιότερα όμως, συγκριτικά, η παχυσαρκία μπορεί να είναι αποτέλεσμα ορμονικής διαταραχής η διαταραχής του αρχηγείου του μεταβολισμού μας, δηλαδή του υποθαλάμου, από την οποία προκαλείται αυξημένη όρεξη και αυξημένη λήψη τροφής η μικρότερη κατανάλωση θερμίδων. Σ’ αυτή την περίπτωση οι λανθασμένες εντολές του εγκεφάλου σε συνδυασμό με την αφθονία των διαθεσίμων τροφίμων και την έλλειψη άσκησης, οδηγούν τελικά σε παχυσαρκία. Παντως πρέπει να τονιστεί ότι εάν ένα άτομο ασκείται σημαντικά και προσλαμβάνει μειωμένα ποσά ενέργειας, ακόμη και εάν φέρει τα γονίδια της παχυσαρκίας δεν θα γίνει ποτέ παχύσαρκο.

ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ στην υγεία του ατόμου είναι σοβαρές•
Η παχυσαρκία ευνοεί τις παθήσεις των αγγείων, ευνοεί την αρτηριοσκλήρωση, δημιουργεί αύξηση της αρτηριακής πίεσης και της χοληστερόλης και υπερλιπιδαιμία από την παιδική ακόμη ηλικία. Η παχυσαρκία προκαλεί λιπώδη διήθηση του ήπατος, χολολιθίαση, οστεοαρθρίτιδα, δυσλειτουργία του θυρεοειδούς, προδιαθέτει σε εκλαμψία (τοξιναιμία της κυήσεως). Εκ των πνευμόνων είναι συχνότερες και γνωστές από την εποχή των Ρωμαϊκών χρόνων η άπνοια του ύπνου. Ενώ ο Ιπποκράτης αναφέρει στα γραπτά του ότι οι αιφνίδιοι θάνατοι είναι συχνότεροι στα παχύσαρκα άτομα.

Ακόμη η παχυσαρκία εκτός από την κακή ποιότητα ζωής επιδρά και στην ανάπτυξη της προσωπικότητας (μειωμένη αυτοεκτίμηση και δυσμενής κοινωνική προσαρμογή, λόγω του κοινωνικού στιγματισμού), η οποία δημιουργεί, από ανασφάλεια, ένα φαύλο κύκλο με ψυχογενή βουλιμία η ανορεξία.

ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ
Η παχυσαρκία είναι νόσημα χρόνιο, δαπανηρό, πολυπαραγοντικό, με κοινωνικό στίγμα που αυξάνει τη νοσηρότητα και τη θνησιμότητα. Η παχυσαρκία στις οικονομικά ανεπτυγμένες χώρες αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα θρέψης της παιδικής και εφηβικής ηλικίας. Είναι η συχνότερη διατροφική διαταραχή στις καταναλωτικές κοινωνίες.

Πρέπει από πολύ νωρίς να γίνεται αρχικά παρακολούθηση του βάρους της εγκύου. Σε περίπτωση εγκυμοσύνης η έγκυος πρέπει να αυξάνει το βάρος της σταδιακά κατά μέσο όρο 1 κιλό τον μήνα, με προσοχή ιδίως στούς τελευταίους μήνες και ρύθμιση του βάρους της και του διαβήτου εάν έχει προ της έναρξης της εγκυμοσύνης. Η καθιέρωση του μητρικού θηλασμού μέχρι τον 6ο μήνα της ζωής ως αποκλειστική διατροφή του βρέφους συντελεί στον περιορισμό πρόσληψης υπερβολικών θερμίδων στο βρέφος και τη θηλάζουσα μητέρα του και επομένως στην αποφυγή της παχυσαρκίας και των δύο.

Αποφυγή υπερσίτισης βρέφους και παιδιού και διαμόρφωση υγιεινού διαιτολογίου στο παιδί και τον έφηβο. Η περιεκτικότης σε θρεπτικά συστατικά πρέπει να είναι• 50-55% υδατάνθρακες, 25-30% λίπη και 15-20% πρωτεΐνες και άφθονες φυτικές ίνες.

Η πολιτεία μπορεί να βοηθήσει με την ενημέρωση από τα Μ.Μ.Ε. Με τη δημιουργία χώρων άθλησης, για όλες τις ηλικίες. Η μυική άσκηση πρέπει να είναι καθημερινή για τουλάχιστον 30 λεπτά. Με το γρήγορο βάδισμα (6 χιλιόμετρα την ώρα) ο μέσος ενήλικας καταναλώνει 300 θερμίδες την ώρα. Ακόμη πρέπει να εφαρμόζονται οι διατάξεις ως προς τη διάθεση υγιεινών τροφίμων από τα σχολικά κυλικεία. Η σύγχρονη Ελληνίδα εργαζόμενη μητέρα θα πρέπει να αγωνιστεί ηρωικά για να επαναφέρει τη «Μεσογειακή δίαιτα» στο ελληνικό σπίτι.

Τελος, η ψυχολογική υποστήριξη του παιδιού και εφήβου παχύσαρκου πρέπει να μην παραλείπεται στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας με συμπαράσταση, επιβράβευση και ενθάρρυνση των προσπαθειών του, ώστε να έχουν αποτέλεσμα οι μακροπρόθεσμοι στόχοι. Η δίαιτα της παχυσαρκίας πρέπει να είναι συστηματική και συνεχής και όχι απότομη και περιστασιακή.

Με την ενεργειακή ισορροπία επιτυγχάνουμε χρόνια πολλά στη ζωη μας και ζωη στα χρόνια μας!

Η οδήγηση από άποψη... χριστιανική

ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΚΟΥΜΠΑΡΕΛΗ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το αυτοκίνητο είναι από τα βασικότερα συστατικά του τεχνικού μας πολιτισμού και η οδήγηση από τα πλέον αναπόσπαστα στοιχεία του σύγχρονου τρόπου ζωής. Οι περισσότεροι υγιείς και ενηλίκοι άνθρωποι δύσκολα θα μπορούσαν να βρουν ημέρα στη ζωη τους που δεν μετακινήθηκαν με αυτοκίνητο, δημόσιας η ιδιωτικής χρήσης, δίτροχο η τετράτροχο. Πολλοί από αυτούς βρίσκονται καθημερινά και στη θέση του οδηγού.

Δεν ξενίζει, λοιπόν, ο εκ πρώτης όψεως περίεργος τίτλος αυτού του άρθρου όσους γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει τομέας της ζωής, που να μην επιδέχεται χριστιανική θεώρηση, ακριβώς γιατί όπου υπάρχει ανθρώπινη δράση, υπάρχει και άσκηση της ανθρώπινης ελευθερίας κατά τρόπο σύμφωνο η αντίθετο με το θέλημα του Θεού.

Αναζητώντας μέσα αξιολόγησης του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιούμε το αυτοκίνητο, καταφεύγουμε πρώτα απ’ όλα στην ίδια τη θεώρηση της τεχνολογίας. Νομίζουμε ότι ο φανατικός αρνητισμός απέναντί της, αλλά και η άκριτη υιοθέτηση των επιτευγμάτων της αποτελούν προ πολλού ξεπερασμένες ακραίες τοποθετήσεις. Είναι βέβαιο ότι η τεχνολογία, ως προϊόν του ανθρώπινου νου και της εφευρετικότητας του ανθρώπου, είναι δώρο Θεού, το οποίο πρέπει να μεταχειριζόμαστε με σύνεση, σεβασμό και επίγνωση ότι αποτελεί δίκοπο μαχαίρι. Οσο ωφέλιμη μπορεί να είναι η καλή χρήση της, τόσο επιζήμια και καταστροφική αποδεικνύεται η κακή. Με αυτό το κριτήριο αναλύουμε στη συνέχεια βασικά σημεία που αφορούν την οδήγησή του.

Επαναλαμβάνουμε και εδώ ότι το αυτοκίνητο είναι εργαλείο και μάλιστα πολύ επικίνδυνο, εάν δεν χρησιμοποιηθεί σωστά. Επομένως υπάρχουν τρόποι οδήγησης που επιβάλλεται να αποφεύγουμε. Αναφέρουμε μερικούς.

α) Υπό την επήρεια αλκοόλ η άλλων ουσιών που μειώνουν την ταχύτητα αντίδρασής μας και μας μετατρέπουν σε επιπόλαιους και κακούς οδηγούς. Ο σεβασμός προς τη ζωη μας και προς τη ζωη των συναθρώπων μας αποκλείει μια τέτοια επιπόλαιη στάση.

β) Ανάλογα αποτελέσματα έχει και η οδήγηση με παράλληλη χρήση κινητού τηλεφώνου. Μελέτες έχουν δείξει ότι ο οδηγός που μιλά στο κινητό έχει μικρότερη ταχύτητα αντίδρασης και φρεναρίσματος, ακόμα και από το μεθυσμένο οδηγό.

γ) Μια παγίδα στην οποία μπορεί εύκολα να πέσει κανείς είναι να οδηγεί ενώ νυστάζει η αισθάνεται υπερβολική κούραση. Μεγάλος αριθμός ατυχημάτων, συχνά και θανατηφόρων, οφείλεται σε αυτή την αιτιολογία.

δ) Αλλά ούτε και όταν ο οδηγός βρίσκεται σε κατάσταση στρες και βιασύνης η έχει κάποια μεγάλη στενοχώρια, που ελαττώνει τη συγκέντρωσή του στην οδήγηση, πρέπει να οδηγεί. Αν επιβάλλεται να το κάνει, οφείλει να εγκαταλείψει οποιαδήποτε άλλη σκέψη και να συγκεντρωθεί πρώτα απ’ όλα στην ασφαλή οδήγηση.

ε) Επικίνδυνοι ελιγμοί και υπερβολική ταχύτητα για λόγους επίδειξης η στο πλαίσιο αυτοσχέδιων αγώνων σε δημόσιους δρόμους η -το πιο συνηθισμένο- από διάθεση ασυναίσθητου ανταγωνισμού με κάποιον άλλο οδηγό, αποτελούν συμπεριφορές που λίγο απέχουν από του να χαρακτηρισθούν ως εγκληματικές.

στ) Αλλά και ο αντίθετος τρόπος οδήγησης μπορεί να έχει εξίσου καταστροφικά αποτελέσματα. Οδηγοί που σταματούν ξαφνικά και όπου βρουν, παρακωλύοντας την κυκλοφορία, που οδηγούν υπερβολικά αργά και όχι στη δεξιά άκρη του δρόμου και εκνευρίζουν με αυτό τον τρόπο τούς άλλους οδηγούς, μπορεί να μην υφίστανται οι ίδιοι τις συνέπειες της κακής οδήγησής τους, αλλά εξωθούν τούς άλλους στο ατύχημα. Η οδήγηση έχει πρώτα απ’ όλα χρηστικό ρόλο. Οποιος την καθιστά δύσχρηστη, προκαλώντας κυκλοφοριακή συμφόρηση, είτε επειδή δεν έχει την ικανότητα να οδηγήσει καλύτερα, είτε επειδή φοβάται υπερβολικά, είτε επειδή αδιαφορεί για τούς άλλους, δεν πρέπει να οδηγεί.

ζ) Εξαιρετικά επιζήμια είναι και η παρενόχληση του οδηγού από τούς συνεπιβάτες. Μπορεί να γίνει με πάρα πολλούς τρόπους, όπως με μια έντονη συζήτηση η από παιδιά που ατακτούν και αναγκάζουν τον οδηγό να ασχοληθεί μαζί τους ενώ οδηγεί.

Οι συνεπιβάτες, και ειδικά ο συνοδηγός, οφείλουν να διευκολύνουν τον οδηγό δίχως να τον εκνευρίζουν, αλλά και να του υπενθυμίζουν, πριν ξεκινήσει τη διαδρομή του, όλους τούς παραπάνω κανόνες καλής οδήγησης. Αφού ξεκινήσει, είναι εξαιρετικά σημαντικό να του δείχνουν εμπιστοσύνη. Κλείνουμε με το μείζον ζήτημα της συμπεριφοράς του οδηγού στούς άλλους οδηγούς και τούς πεζούς. Ο οδηγός οφείλει να κάνει το παν ώστε να παραμένει ήρεμος όταν οδηγεί. Πολύτιμη βοήθεια σε αυτό, τόσο προς τον εαυτό του, όσο και προς τούς άλλους, αποτελεί η ευγένεια. Ιδιαίτερη προσοχή και συγκατάβαση πρέπει να δείχνει προς τούς πεζούς, καθώς δεν πρέπει να ξεχνά ότι αρκετοί από αυτούς δεν γνωρίζουν τούς κανόνες οδικής κυκλοφορίας και μπορεί να ενεργούν εσφαλμένα από άγνοια. Γενικότερα, πρέπει να σέβεται τούς άλλους οδηγούς, να παραδέχεται τα λάθη του και να μην κάνει στούς άλλους αυτά που θα τον ενοχλούσε να του κάνουν οι άλλοι οδηγοί.

Αν αναλογισθεί κανείς ένα προς ένα όλα τα παραπάνω, θα αντιληφθεί ότι η οδήγηση αποτελεί ένα λαμπρό πεδίο άσκησης για κάθε Χριστιανό και για κάθε άνθρωπο γενικότερα. Ο βαθμός στον οποίο αυτοσυγκρατείται και χαλιναγωγεί τον εαυτό του η αντίθετα αφήνεται να δράσει σύμφωνα με τον πειρασμό της στιγμής, τον χαρακτηρίζει ως άνθρωπο και έχει τεράστιες συνέπειες τόσο για την ψυχική όσο και για τη σωματική υγεία των γύρω του.

Ιερός Ναός Ευαγγελιστρίας Ν. Ιωνίας Μαγνησίας

Λιγο μετά το Σεπτέμβριο του 1922, με τον ξεριζωμό των Ελλήνων της Μικράς Ασίας ξεκινά η σύντομη ιστορική διαδρομή του Ιερού Καθεδρικού Ναού Ευαγγελιστρίας Νεας Ιωνίας.

Ο ξεριζωμός των Ελλήνων της Μικράς Ασίας είχε ως αποτέλεσμα την άφιξη στο λιμάνι του Βολου εκατοντάδων ανθρώπων, που έφθαναν στη μητέρα Ελλάδα για να βρουν εδώ τον τόπο, όπου έμελλε να ζήσουν το υπόλοιπο της ζωής τους.

Ετσι το Σεπτέμβριο του 1922 στοιβάζονται σε αποθήκες και σε άλλους χώρους της πόλεως του Βολου οι πρώτοι πρόσφυγες. Τον Αύγουστο του 1923 θεμελιώνεται ο «Προσφυγικός Συνοικισμός» στον Ξηρόκαμπο την ημέρα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Στο κέντρο αυτού στήθηκε ένα παράπηγμα, που απετέλεσε τον πρώτο υποτυπώδη Ναο των ξεριζωμένων αδελφών μας. Πολύ σύντομα, στις 14 Μαρτίου 1926, ο Μητροπολίτης Δημητριάδος κυρός Γερμανός τελεί τον αγιασμό του θεμελίου λίθου του πρώτου Ναού. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι πρόσφυγες της Σμύρνης ήθελαν ο Ναός να ονομασθεί Αγία Φωτεινή και οι υπόλοιποι Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια (οι Ελληνες της Μικράς Ασίας είχαν μεγάλη ευλάβεια στην Αγία που συνεχώς θαυματουργούσε).

Ομως, επεκράτησε πανικός κατά την τελετή αυτή και έτσι η προσφιλής φράση των Μικρασιατών «Βαγγελίστρα, σώσε μας», ήταν αυτή που έδωσε τη λύση μέσα στην αναταραχή και τις διαμάχες. Ο Μητροπολίτης Γερμανός δίνει τη σοφή λύση και ο Ναός ονομάζεται «Ευαγγελίστρια».

Ο πολύ μικρός Ναός (διαστάσεων μόλις 15χ8) δεν κάλυπτε μετά από μικρό διάστημα τις ανάγκες των λατρευτικών συνάξεων των βαθιά θρησκευομένων Μικρασιατών.

Ο όλο και αυξανόμενος πληθυσμός του νεοσύστατου Δημου της Νεας Ιωνίας απαιτούσε μεγαλύτερο Ναο. Η πρώτη προσπάθεια ανέγερσης του μεγάλου Ναού γίνεται το 1938, όμως τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν, αντί γι αυτό το σκοπό, δίδονται τελικά για τη σίτιση των χειμαζομένων ενοριτών από τις καταστροφικές συνέπειες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι ενορίτες όμως δεν ξεχνούν το τάμα• έτσι στις 15 Μαΐου 1949 ο Μητροπολίτης Δημητριάδος κυρός Ιωακείμ, ευλογεί το θεμέλιο λίθο του μεγαλόπρεπου Ιερού Ναού της Ευαγγελιστρίας.

Το χτίσιμο του νέου Ναού κράτησε 17 περίπου χρόνια. Ανδρες και γυναίκες δούλεψαν στο χτίσιμο και πρόσθεσαν με τα ίδια τους τα χέρια από ένα λιθαράκι, ο καθένας με το δικό του τρόπο, είτε κουβαλώντας λάσπη, είτε χτίζοντας, είτε με το μεροκάματό τους, που το χάριζαν στην επιτροπή ανεγέρσεως του Ιερού Ναού. Ο σεισμός της 13ης Απριλίου του 1955 προξένησε ζημιές στον παλιό Ναο, με αποτελέσμα την επίσπευση των εργασιών και τη μεταστέγαση στον ημιτελή νέο Ναο.

Τα εγκαίνια του νέου Ναού ετελέσθηκαν στις 22 Μαΐου 1966 υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος κυρού Δαμασκηνού.

Ο Καθεδρικός Ναός της Ευαγγελιστρίας είναι Τρίκλιτη Βασιλική ανατολικού τύπου και τρισυπόστατος. Στο κεντρικό κλίτος τιμάται ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, στο νότιο κλίτος η Αγία Φωτεινή η Σαμαρείτιδα, ενώ στο βόρειο κλίτος η Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια.

Ετσι, έστω και αργά, η επιθυμία των πρώτων ενοριτών να εορτάζονται και να τιμώνται οι Μεγαλόμαρτυρες αυτές Αγιες (δύο βέβαια από τούς εκατοντάδες Μαρτυρες, Αγίους της Ιωνικής γης) έγινε πραγματικότητα.

Είναι αγιογραφημένος από δύο αγιογράφους, τον Απόστολο Φιλίππου, ο οποίος άρχισε την αγιογράφηση το 1969 αλλά εκοιμήθη ξαφνικά το 1972. Και από το συμπολίτη μας κ. Ζαχαρία Καραφέργια, ο οποίος από το 1974 συνεχίζει την ολοκλήρωση του έργου αυτού.

Εξω από το Ναο, στο μπροστινό και νότιο αέτωμα, όπως επίσης και στη βάση του κωδωνοστασίου, υπάρχουν υπέροχες ψηφιδωτές παραστάσεις αγίων της Μικράς Ασίας, καθώς επίσης και η ιστορική επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη Δημητρίου και της συνοδείας του, που καταφθάνουν από την Κωνσταντινούπολη στην πόλη της Νεας Ιωνίας. Ολες οι ψηφιδογραφίες είναι έργα του κ. Παύλου Σαρφατή.

Στις ιστορικές στιγμές του Ναού καταγράφονται οι επισκέψεις του Οικουμενικού Πατριάρχου κυρού Δημητρίου του Α’, και του Μακαριστού Πατριάρχου Αλεξανδρείας Παρθενίου.

Στη σύντομη ιστορική διαδρομή του ο Ναός έχει να δείξει πλούσια φιλανθρωπική δραστηριότητα. Το πρώτο «Σπίτι Γαλήνης Χριστού» της Ιεράς μας Μητροπόλεως, με καθοδηγητή τον μακαριστό Αρχιμανδρίτη Κυριλλο Ρηγα, του οποίου το όνομα φέρει μετά την κοίμησή του τιμής ένεκεν με απόφαση του Ιδρύματος, άρχισε τη λειτουργία του στις 7 Δεκεμβρίου 1979 και συνεχίζει μέχρι σήμερα με 150 τροφίμους.

Το Μουσείο Βυζαντινής και Εκκλησιαστικής Μικρασιατικής Τεχνης, ιδέα και υλοποίηση του αιδεσιμολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θωμά Συνοδινού, Προϊσταμένου κατά τα έτη 1986-1998 του Ναού μας, σήμερα Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Το Μουσείο άνοιξε τις πύλες του κατά την επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχου Δημητρίου, είναι μουσείο που εποπτεύεται από την Ζ’ Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, και λειτουργεί καθημερινά όλο το χρόνο.

Αξίζει επιπλέον να αναφέρουμε τη δραστηριότητα του παραρτήματος της Χ.ΝΕ.Δ. της Μητροπόλεώς μας και των κατηχητικών σχολείων. (Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του Ναού μας)

Και τέλος των κύκλων μελέτης της Αγίας Γραφής, ανδρών και γυναικών, των εβδομαδιαίων ακολουθιών μετά θείου κηρύγματος, αλλά και της ακατάπαυστης εργατικότητας και ενασχόλησης με τούς πιστούς, στην ενορία και τις ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας, των ιερέων που υπηρέτησαν και υπηρετούν στο Ναο από την πρώτη μικρή εκκλησούλα μέχρι σήμερα στο μεγαλόπρεπο Καθεδρικό Ναο της Ευαγγελιστρίας Νεας Ιωνίας.