ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ
«Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»

Τό Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2005 πραγματοποιήθηκε στό Συνεδριακό Κέντρο στό Βόλο, η έναρξη των μαθημάτων τού χειμερινού προγράμματος τής Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών τής Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος μέ γενικό θέμα «Η συμμετοχή τών λαϊκών στή ζωή τής Εκκλησίας». Ο κ. Θεόφιλος Αμπατζίδης, συνεργάτης τής επιστημονικής ομάδας τής Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών, εκφώνησε τόν εναρκτήριο χαιρετισμό καί κάλεσε τό Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνάτιο νά κηρύξει τήν έναρξη τής πρώτης συνεδρίας. Στή συνέχεια ακολούθησαν οι εισηγήσεις τών π. Γρηγορίου Παπαθωμά, καθηγητή τού Ορθοδόξου Θεολογικού Ινστιτούτου Αγιος Σέργιος Παρισίων, ο οποίος ανέπτυξε τό θέμα «Η λειτουργία τών χαρισμάτων στό σώμα τής Εκκλησίας», καί τού π. Νικολάου Λουδοβίκου, καθηγητή τής Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Σχολής Θεσσαλονίκης, ο οποίος εισηγήθηκε τό θέμα «Επισκοπομονισμός καί λαϊκισμός στήν ορθόδοξη παράδοση». Τό συντονισμό τής συνεδρίας πραγματοποίησε ο κ. Παντελής Καλαϊτζίδης.

Η αίθουσα ήταν κατάμεστη από κόσμο, ο οποίος μετά τό τέλος τών εισηγήσεων συμμετείχε μέ ιδιαίτερο ενδιαφέρον στή συζήτηση πού ακολούθησε. Ο π. Γρηγόριος Παπαθωμάς τόνισε χαρακτηριστικά ότι «από τήν ιστορική αφετηρία της η Εκκλησία διέκρινε τέσσερα χαρίσματα καί τά θεωρούσε ως από κοινού συστατικά χαρίσματα-στοιχεία τού εκκλησιαστικού σώματος. Αυτά ήταν ο επίσκοπος, οι πρεσβύτεροι, οι διάκονοι, οι λαϊκοί, απαρτίζοντας καί τά τέσσερα χαρίσματα τό «λαό τού Θεού». Η σχέση τούς ήταν καθαρά σχέση κοινωνίας καί αλληλοπεριχώρησης, καί όχι σχέση ιεραρχική καί εξουσιαστική». Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος, έχοντας ως άξονα τής εισήγησής του τήν ένταση μεταξύ Υποκειμένου καί Δομής η μεταξύ Χαρίσματος καί Θεσμού στήν εκκλησιολογία, υπογράμμισε ότι «μέ βάση τή θεολογία τού αγίου Μαξίμου τού Ομολογητή είναι δυνατόν νά μιλήσουμε γιά μίαν Αποφατική Εκκλησιολογία τού Ομοούσιου, η οποία υπερβαίνει τόσο τό πρόβλημα τού επισκοπομονισμού, τής απόλυτης δηλαδή προτεραιότητας τής δομής στήν εκκλησιολογία, όσο καί τό πρόβλημα τού λαϊκισμού, δηλαδή τού άκρατου καί ανεξέλεγκτου ατομικισμού, καί κάθε πιστός είναι χαρισματούχος, μετέχοντας έτσι μέ τό χάρισμά του στό Χριστό τόν ίδιο»...

Τό Σάββατο 12 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε η δεύτερη σειρά τών μαθημάτων τού χειμερινού προγράμματος τής Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών τής Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος μέ γενικό θέμα «Η συμμετοχή τών λαϊκών στή ζωή τής Εκκλησίας». Μέ τίς εισηγήσεις τών π. Βασιλείου Θερμού, Δρ. Θεολογίας, Παιδοψυχιάτρου, ο οποίος ανέπτυξε τό θέμα «Μή εαυτοίς αρέσκειν ‘Αγαμος κλήρος καί γλώσσα τής λατρείας ως θεσμικές δοκιμασίες εκκλησιολογικής αλήθειας», καί τής κ. Ελένης Κασσελούρη-Χατζηβασιλειάδη, Δρ. Θεολογίας Α.Π.Θ., καθηγήτριας Δ.Ε., η οποία εισηγήθηκε τό θέμα «Η συμμετοχή τών γυναικών στή ζωή τής Εκκλησίας μιά ακόμη περίπτωση υποτίμησης τού λαϊκού στοιχείου;». Τό συντονισμό τής συνεδρίας πραγματοποίησε ο κ. Παντελής Καλαϊτζίδης.

Η αίθουσα ήταν κατάμεστη από κόσμο, ο οποίος μετά τό τέλος τών εισηγήσεων συμμετείχε μέ ιδιαίτερο ενδιαφέρον στή συζήτηση πού ακολούθησε. Ο π. Βασίλειος Θερμός σημείωσε ότι «Η θεολογική μας περιουσία γιά τήν θέση τών λαϊκών χρειάζεται νά συμπεριλάβει μέ συνέπεια τήν αναβάθμιση τού έγγαμου κλήρου, τήν κατάργηση τής διαμεσολάβησης κατά τήν προσέγγιση τών πιστών στήν αλήθεια τού Θεού, καί τήν εξάσκηση τής ιερωσύνης ως αγαπητικής μαρτυρίας τής κεκρυμμένης συνειδήσεως τού Χριστού καί τού Σώματός Του». Η κ. Ελένη Κασσελούρη-Χατζηβασιλειάδη τόνισε ότι «Η κατανόηση τής Εκκλησίας ως κοινωνίας είναι ταυτόχρονα καί η βάση πάνω στήν οποία στηρίζεται η προσπάθεια κατανόησης τού ρόλου τών γυναικών, τόσο στήν πρώτη όσο καί στή σύγχρονη Εκκλησία.Η παραδοσιακή διδασκαλία επηρεασμένη από τά ιστορικά καί πολιτιστικά δεδομένα, σέ μιά συνεχή μάχη μεταξύ ιστορίας καί εσχατολογίας διατύπωσε απόψεις συχνά αυστηρές γιά τό γυναικείο φύλο... Είναι σημαντική η παρουσία ενός θεολογικού ρεύματος πού αναφέρεται σέ μία γενικότερη ανανέωση, τής ορθόδοξης λειτουργικής καί πνευματικής ζωής, ανανέωση πού θά στηρίζεται στό ευχαριστιακό εκκλησιολογικό όραμα τής ορθόδοξης παράδοσης». Τή συνεδρία ολοκλήρωσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, ο οποίος, αφού επισήμανε τίς ενέργειες στίς οποίες προέβη η Μητρόπολη γιά τήν ενεργοποίηση καί τήν εντονότερη συμμετοχή τού λαϊκού στοιχείου στήν τοπική μας Εκκλησία, τόνισε ότι «η Εκκλησία υπάρχει γιά νά διακονεί αγαπητικά καί εν Χριστω τόν άνθρωπο καί όχι γιά νά διεκδικεί εξουσία».

Η επόμενη προγραμματισμένη συνάντηση τής Ακαδημίας είναι τό Σάββατο 26 Φεβρουαρίου 2005, μέ εισηγητές τόν κ. Ιωάννη Φουντούλη, Ομότιμο Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ., ο οποίος θά μιλήσει μέ θέμα «Η συμμετοχή τών λαϊκών στή λατρεία» καί τόν κ. Κωνσταντίνο Αγόρα, Δρ. Πανεπιστημίου Σορβόννης, Ακαδημαϊκό Υπεύθυνο μεταπτυχιακού προγράμματος «Σπουδές στήν Ορθοδοξία» τού Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου, μέ θέμα «Τό λειτούργημα τού επισκόπου στό μυστήριο τής Εκκλησίας ενόψει τής πληρώσεως τής Βασιλείας».

Τό πρόγραμμα πραγματοποιείται μέ τή συνεργασία τής Αστικής μή Κερδοσκοπικής μή Κυβερνητικής Εταιρείας ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ, τήν υποστήριξη τού Υπουργείου Πολιτισμού, τήν ευγενική χορηγία τού Ομίλου Ξενοδοχειακών Επιχειρήσεων «Αλέξανδρος Μ. Μουστακαλής» καί τών εκδόσεων ‘Ινδικτος, ενώ χορηγός επικοινωνίας είναι η εφημερίδα «Θεσσαλία» τού Βόλου. Χορηγός επίσης είναι καί τό βιβλιοπωλείο «Παιδεία», τό οποίο θά διαθέτει σέ κάθε συνεδρία τίς εκδόσεις τής Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών «Εκκλησία καί Εσχατολογία», εκδ. Καστανιώτη, «Ισλάμ καί Φονταμενταλισμός. Ορθοδοξία καί Παγκοσμιοποίηση», εκδ. ‘Ινδικτος, «Φύλο καί Θρησκεία. Η θέση τής γυναίκας στήν Εκκλησία», εκδ. ‘Ινδικτος, καθώς καί βιβλία τών εισηγητών.

«‘Ας γίνει αυτό τό έργο σας, τό πρότυπο τής χριστιανικής ζωής!»

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ κ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΩΝ ΕΝΟΡΙΑΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ

Μέ τήν ευκαιρία τού διορισμού σας ως μελών καί επιτρόπων τών Ενοριακών Συμβουλίων τής Ιεράς Μητροπόλεώς μας, θά ήθελα νά σάς μιλήσω γιά τό έργο τό οποίο καλείστε νά αναλάβετε. Τόσο η τοπική μας Εκκλησία, όσο καί εγώ προσωπικά σάς εμπιστευόμαστε όχι μόνο τή διοίκηση καί διαχείριση τών ενοριακών συμβουλίων, αλλά περισσότερο τή διαχείριση καί τή σωστή αντιμετώπιση τών πολλαπλών αναγκών τού ζωντανού οργανισμού πού λέγεται «ενορία».

‘Ηδη από τόν καιρό τών πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων, οι πρώτοι Χριστιανοί είχαν τά πάντα «κοινά», μέ τό πνεύμα τής «μιάς καρδίας καί μιάς ψυχής», όπως περιγράφει ο απόστολος Λουκάς στίς «Πράξεις τών Αποστόλων» (Πράξ. 2, 42-47). Επρόκειτο γιά ζωντανές κοινότητες καί δραστήρια μέλη τού σώματος τής Εκκλησίας, τά οποία καλείστε καί εσείς τώρα νά ενσαρκώσετε καί νά μιμηθείτε ως Σώμα Χριστού, ο καθένας μέ τό ξεχωριστό χάρισμά του.

Κεφαλή τού Σώματος τής Εκκλησίας μας ο ίδιος ο Κύριος καί κέντρο τής ζωής τής Εκκλησίας η Θεία Ευχαριστία. Μέσα σ αυτό τό λειτουργικό και ευχαριστιακό πλαίσιο οι πιστοί καλούνται νά προσφέρουν τό χάρισμά τους στίς διάφορες δραστηριότητες, στά λειτουργήματα καί στίς διακονίες πού τούς εμπιστεύεται η Εκκλησία. Τό ενοριακό έργο συνεχίζεται καί μετά τή Θεία Λειτουργία.

Δέν σταματά μέ τό «αμήν», μάλλον αρχίζει θά λέγαμε μέ τό «αμήν». Πρόκειται γιά τή «Λειτουργία μετά τή Λειτουργία», όπου όλες οι δραστηριότητες τής ενορίας έχουν τήν ιδιαίτερη σημασία τους. ‘Ετσι καί τά μέλη τών ενοριακών συμβουλίων, οι επίτροποι, άνδρες καί γυναίκες, καλούνται νά προσφέρουν από τόν ελεύθερο χρόνο τους, εθελοντικά αλλά υπεύθυνα, μέσα από τίς διοικητικές καί οργανωτικές υποχρεώσεις, τό περίσσευμα τής καρδιάς τους γιά νά γίνει αυτή η ενασχόλησή τους λειτούργημα καί έκφραση τής ζωής τού κάθε πιστού.

Μέ τό βάπτισμά του καί τό «εν Αγίω Πνεύματι» Χρίσμα του καλείται ο πιστός νά προσφέρει τά χαρίσματά του καί τόν εαυτό του, ολόκληρο τό είναι του, στή ζωή τής Εκκλησίας, στό ενοριακό έργο. Εκεί κάθε προσφορά, κάθε χάρισμα είναι πολύτιμο, φθάνει μόνο νά προσφέρεται ανιδιοτελώς καί πάντα πρός δόξα Θεού. Κανείς, ούτε ο επίσκοπος μόνος του, ούτε οι κληρικοί, ούτε οι πιστοί, δέν μπορούν νά επιτελέσουν μόνοι τους τό ενοριακό έργο. Ολοι μαζί, όμως, γύρω από τό πρόσωπο τού Επισκόπου καί μέσα από τήν «εν Χριστω» ζωή τους αποτελούν τό ζωντανό κύτταρο τής ενορίας. Ο καθένας χωριστά καί όλοι μαζί ενωμένοι μέσα από τήν πίστη τους στόν ενσαρκωμένο, σταυρωμένο καί αναστημένο Χριστό, καλούνται νά προσφέρουν τό δικό τους χάρισμα, τή δική τους διακονία, τήν ίδια τους τήν ύπαρξη.

Κανένα χάρισμα δέν είναι κατώτερο από τό άλλο, κανένα χάρισμα δέν πηγαίνει χαμένο, κανένα δέν είναι λιγότερο σημαντικό από τό άλλο. Οπως τό ανθρώπινο σώμα αποτελείται από διαφορετικά μέλη, όπου όμως, τό καθένα έχει τή δική του σημασία καί λειτουργία, έτσι κι εσείς καλείστε τώρα νά υπηρετήσετε τήν τοπική μας Εκκλησία από τή θέση τών μελών καί επιτρόπων τών ενοριακών Συμβουλίων τής Ιεράς Μητροπόλεώς μας.

Δέν πρόκειται γιά έναν απλό καί συμβολικό διορισμό, τόν οποίο σάς παρέχω εγώ ως ο Επίσκοπός σας, αλλά γιά μιά αποστολή τήν οποία σάς αναθέτει η ίδια η Εκκλησία. Μιά αποστολή σημαντική, γιατί εσείς θά διαχειριστείτε, μέ τόν καλύτερο δυνατό τρόπο, τό περίσσευμα τού φτωχού, τή δωρεά τού πλουσίου, τόν οβολό τής χήρας καί τή συμβολή τού καθένα πιστού. Είναι σημαντικό τό έργο σας νά βρίσκεστε κοντά στούς ιερείς τής ενορίας σας καί νά πορεύεσθε μαζί τους στίς χαρές καί τίς λύπες τής ενορίας τους. Νά συμπάσχετε μαζί τους καί νά συναποφασίζετε γιά τό έργο τής ενορίας, γιά τά έργα πού πρέπει νά κάνετε, πνευματικά καί υλικά.

Αγαπητοί μου,
‘Ας γίνει αυτό τό έργο σας τό πρότυπο τής χριστιανικής ζωής, τό οποίο πηγάζει από τήν αγάπη τής Αγίας Τριάδος γιά τόν κόσμο. Η Εκκλησία μας αποτελεί εικόνα καί φανέρωση αυτής τής αγάπης, όπου όλοι μας καλούμαστε νά γίνουμε εκφραστές καί μιμητές της. Αγάπη πρός τό συνάνθρωπο, αγάπη πρός τό Θεό, μέ πνεύμα ειλικρίνειας, ανιδιοτέλειας καί αυτοπροσφοράς. Χαίρομαι γιατί στά πρόσωπά σας ζωντανεύει η ενορία, ζωντανεύει η Εκκλησία, καρποφορεί η αγάπη τής Αγίας Τριάδος, η θυσία τού Χριστού καί τό ανακαινιστικό έργο τού Αγίου Πνεύματος.

Εύχομαι εκ βάθους καρδίας επιτυχία καί καρποφορία στή διακονία σας και αιτούμαι τήν ευλογία, τή δωρεά καί τή χάρη τού Αγίου Πνεύματος ως αρωγό στό έργο σας.

Στά χέρια Του...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΠΗΛΙΟΥ

Στό βιβλίο τού αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς υπάρχει ένας διάλογος ενός ζητιάνου μέ ένα διάσημο θεολόγο. Ο θεολόγος επί οκτώ έτη ακατάπαυστα παρακαλούσε τό Θεό νά τού φανερώσει κάποιον άνθρωπο, πού θά μπορούσε νά τού δείξει τόν πιό σίγουρο δρόμο γιά τή Βασιλεία τών Ουρανών. Κάποια μέρα πού έφθασε στό αποκορύφωμα τής προσευχής άκουσε μιά φωνή «Πήγαινε καί στήν έξοδο τής Εκκλησίας θά βρείς τόν άνθρωπο πού ζητάς». Πηγαίνει βιαστικά στήν Εκκλησία, όπου βρίσκει ένα γέρο ζητιάνο μέ κουρελιασμένα ρούχα καί πληγωμένα γόνατα καί τόν χαιρετά
- «Καλό καί ευτυχισμένο πρωινό, γέροντα».
- «Ποτέ δέν είχα κακό καί δυστυχισμένο πρωινό».
(ο άλλος εν αμηχανία διορθώνει)
- «Είθε νά σού στείλει ο Θεός κάθε αγαθό»!
- «Ουδέποτε μού εστάλη κάτι μή αγαθό»!
(ο θεολόγος παραξενεύεται καί τού λέει)
- «Τί συμβαίνει μέ σένα, γέροντα; Εγώ σού εύχομαι κάθε ευτυχία».
- «Μά ποτέ δέν είμαι δυστυχής. Ζώ σύμφωνα μέ τό θέλημα τού Θεού. Γιά τό ζυγό πού μού έδωσε ο Θεός ποτέ δέν δυσανασχέτησα καί είμαι πάντοτε ευχαριστημένος».
- «Από πού ήλθες εσύ, γέροντα, εδώ»;
- «Από τόν Θεό».
- «Καί πού Τόν βρήκες»;
«Εκεί πού Τόν άφησα στήν αγαθή θέληση».
- «Ποιός είσαι, γέροντα, καί σέ ποιά τάξη ανήκεις»;
- «Οποιος κι άν είμαι, είμαι ικανοποιημένος μέ τήν κατάστασή μου, γιατί βασιλεύς είναι αυτός πού κυβερνά καί διευθύνει τόν εαυτό του».
Ο θεολόγος αποδέχθηκε τελικά πώς ο δρόμος τού ζητιάνου ήταν ο μόνος σίγουρος γιά τόν Ουρανό, δηλ. η τελεία παράδοση στό θέλημα τού Θεού.
«Εαυτούς καί αλλήλους καί πάσαν τήν ζωήν ημών Χριστω τω Θεω παραθώμεθα». Αυτή τήν ευχή τής Εκκλησίας μας θεωρούσε ο μακαριστός π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, όπως έλεγε, «υπέρτατη φιλοσοφία τής ζωής», διότι «εν χειρί Θεού τά ημέτερα» (Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος). Ο,τι κι άν συμβεί, έλεγε, στό τέλος θά γίνει τό θέλημα τού Θεού. Γι αυτό, στό τέλος κάθε αιτήματός μας νά λέμε «Ουχ ως εγώ θέλω, αλλ ως Σύ» (Ματθ. κστ’ 39). Μόνο σ ένα αίτημα δέν χρειάζεται νά τό παραθέσουμε αυτό σ εκείνο τής σωτηρίας μας, διότι ο Θεός «πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι καί εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (Α’ Τιμ. β’ 4).
Κάποτε έλεγε σέ πνευματικά του παιδιά «Νά παραμένουμε κοντά στό Θεό. Οσο είμεθα κοντά Του, ισχύει τό «Παρεμβαλεί άγγελος Κυρίου κύκλω τών φοβουμένων αυτόν καί ρύσεται αυτούς» (Ψαλμ. ΛΓ’ 8). Η ζωή μας, η ύπαρξή μας, στά χέρια Του. Μέ απόλυτη εμπιστοσύνη όχι μόνο νά αναφωνούμε, αλλά καί νά ζούμε τό «εαυτούς καί αλλήλους καί πάσαν τήν ζωήν ημών Χριστω τω Θεω παραθώμεθα».

Η φωνή τών Πατέρων

ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΑΝΑΝΙΑΔΗ

Τόν τέταρτο αιώνα μ. Χ. έζησαν μεγάλοι Πατέρες τής Εκκλησίας. Θά λέγαμε τά πιό εκλεκτά πνεύματα όλων τών εποχών. Γι αυτό πολύ σωστά ο αιώνας αυτός λέγεται καί είναι «Χρυσός αιώνας τής Εκκλησίας μας».

Αυτοί οι Αγιοι Πατέρες τού Δ’ αιώνα, Ελληνες στήν καταγωγή, κι αυτό τιμά ιδιαίτερα τό λαό μας, δέν ασχολήθηκαν μόνο μέ τά δόγματα, δηλ. τίς βασικές αλήθειες τίς σχετικές μέ τό Θεό, αλλά επί πλέον φιλοσόφησαν καί γιά τόν άνθρωπο. Καί τούτο, γιατί αγάπησαν τόν άνθρωπο καί πόνεσαν γιά τόν άνθρωπο.

Από τό ένα μέρος, δηλαδή, προσπάθησαν νά κάνουν προσιτό καί νά πλησιάσουν τό απλησίαστο μυστήριο τής Θεότητας από τό άλλο μέρος καθοδηγούσαν καί συμβούλευαν τόν άνθρωπο, μέ σκοπό νά τόν ανεβάσουν πνευματικά στή σφαίρα τού θείου καί νά τού δείξουν έτσι τό δρόμο πού οδηγεί στή λύτρωση, τή θέωση.

Ενας από αυτούς τούς θεολόγους Πατέρες υπήρξεν ο όσιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης, πού έζησε τό 400 μ.Χ. Η Εκκλησία μας τόν γιορτάζει κάθε χρόνο στίς 4 Φεβρουαρίου, αλλά είναι ελάχιστα γνωστός στούς χριστιανούς.

Τό έργο τού οσίου Ισιδώρου

Ενας είναι ο σκοπός τού συγγραφικού έργου του Πώς θά καθοδηγήσει καί θά βοηθήσει τόν άνθρωπο. Οπως δέ καί οι άλλοι Πατέρες τής Εκκλησίας, έτσι καί ο όσιος Ισίδωρος πιστεύει ότι ο «άνθρωπος» είναι ένας μικρός κόσμος (μικρόκοσμος), πού μετέχει σέ όλα τά στοιχεία πού απαρτίζουν τό σύμπαν, καί ότι η ψυχή του έχει θεία προέλευση. Οτι ο άνθρωπος δηλαδή είναι συγγενής μέ τό Θεό.

Σέ μία του επιστολή ο όσιος Ισίδωρος, καθώς προσπαθεί νά αναλύσει τήν ψυχική υπόσταση τού ανθρώπου, τονίζει πού έγκειται η υπεροχή του. Τίποτε, λέει, δέν είναι τόσον ένδοξο από τούς ανθρώπους καί θεάρεστο στό Θεό, «τό νά μπορεί μέν ο άνθρωπος νά κάνει όσα θέλει, πάντοτε δέ νά θέλει νά πράττει όσα είναι φιλάνθρωπα». Ωστε ελευθερία καί φιλανθρωπία είναι δύο βασικά γνωρίσματα τού ανθρώπου, όπως θά δούμε στή συνέχεια.

Σέ άλλη επιστολή του χαρακτηρίζει ως εξής τά τρία ψυχικά προσόντα τού ανθρώπου

«Θεϊκό πράγμα, λέει, είναι ο λόγος, θεϊκότερο δέ η αρετή, καί παρά πολύ θεϊκό η πίστις».
«Οποιος συνδυάζει τά τρία αυτά, είναι ανυπέρβλητος καί τέλειος. Οποιος υστερεί, καί μάλιστα στό τρίτο, πού είναι η πίστη, αυτός είναι ατελής...»
Αλλά άς παρακολουθήσουμε τώρα μερικά «ηθικά γνωρίσματα» τού αληθινού ανθρώπου κατά τόν Ισίδωρο. Καί πρώτα-πρώτα η χριστιανική ζωή δέν είναι τύπος φαρισαϊκός, αλλά ζωή εσωτερική πού γεμίζει τόν όλον άνθρωπο. Δέν είναι «δόκηση» αλλά πράξεις καί βίωμα. Πολύ δέ όμορφα τό διατυπώνει αυτό ο άγιος Ισίδωρος σέ μία σύντομη, λακωνική επιστολή του σέ κάποιον Παύλο καί πού περιλαμβάνεται στίς εξής φράσεις

«Οπως τόν φιλόσοφο δέν τόν φανερώνει η στολή καί η βακτηρία, αλλά τό θάρρος καί τό παράδειγμά του, έτσι καί τό χριστιανό όχι τό σχήμα καί ο λόγος, αλλά ο τρόπος καί ο βίος πού είναι σύμφωνος μέ τόν ορθόν λόγον».

Ενα ακόμη δείγμα τής αληθινής πνευματικής ζωής είναι η «ανιδιοτέλεια». Τί θά πεί αυτό; Η αρετή πρέπει νά είναι ανιδιοτελής, δηλ. «τό καλό γιά τό ίδιο τό καλό νά εκτελείται..., ούτε γιά τό μισθό, ούτε εξαιτίας τής τιμωρίας, ούτε ένεκα κάποιας βιοτικής προφάσεως αλλά νά εφαρμόζεται τό καλό διότι αρέσει στό Θεό».

Ενα ακόμα γνώρισμα τής αρετής, κατά τόν Ισίδωρο, δέν είναι μόνον η εσωτερικότητα καί η βαθύτητα, τό βάθος τού περιεχομένου. Είναι καί τό «μέτρον». «Η συμμετρία τής αρετής», όπως λέει ο ίδιος είναι δηλαδή μία έννοια μέ τήν οποία ιδιαίτερα ασχολείται ο άγ. Ισίδωρος, όπως καί κάθε γνήσιος ανθρωπιστής. Λέει, λοιπόν, σέ μία επιστολή

«Οπως ακριβώς οι άριστοι τών αγαλματοποιών υπολογίζουν τή συμμετρία... έτσι ακριβώς καί οι δημιουργοί τής αρετής, άν αμελήσουν τή συμμετρία, δέν θά είναι δίκαιοι..». Μέ όσα δέ τονίζει ο Ισίδωρος εδώ εμφανίζεται ως βαθύς γνώστης καί ανατόμος τής ανθρώπινης ψυχής. Καί συγκεκριμένα ακολουθώντας τόν Αριστοτέλη υπογραμμίζει ότι η αληθινή αρετή είναι «μεσότης» μεταξύ τών ακροτήτων, διότι «υπερβολή αρετής μπορεί νά οδηγήσει στήν κακία».

Στή μεγάλη καθοδηγητική του προσπάθεια τέσσερεις είναι οι κατευθυντήριες γραμμές του η «ευρύτητα», η «εσωτερικότητα», η «συμμετρία» καί η «ελευθεριότητα».

Αρχές κατ’ εξοχήν ελληνικές καί ευαγγελικές οι οποίες αντανακλούν αττικό ουρανό καί Τιβεριάδα. Αρχές, όχι νεκρές, αλλά ζωντανές, πού εμπνέονται από τό Λόγο καί από τό Πνεύμα καί οδηγούν αιωνίως τόν άνθρωπο «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας» (περιοδ. «ΑΚΤΙΝΕΣ», τομ. 1955, σελ. 44).

Ενας γέροντας μέ νεανικό σφρίγος

ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΧΑΡΙΛΑΟΥ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΓΡΑΜΜΑΤΕΩΣ Ι.Μ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ

Πόσο οξύμωρος αλήθεια ακούγεται αυτός ο τίτλος! Ολοι μας έχουμε συνδέσει τά γηρατειά μέ τό ήρεμο ηλιοβασίλεμα τής ανθρώπινης ζωής. Κι όπως ακριβώς τό λαμπρό φώς τής ημέρας δίνει τή θέση του στό λυκόφως τού δειλινού, έτσι η ακμή καί η δύναμη τής νιότης καί τής ωριμότητας αντικαθίστανται από τήν αδυναμία καί τήν ανάγκη βοηθείας. Στήν περίπτωση όμως τού αγίου Χαραλάμπους τό σφρίγος καί τή δύναμη τή συναντάμε στή διάρκεια όλης του τής ζωής από τήν πρώτη του νεότητα έως τά υστερινά γεράματα. Καί μάλιστα μέ τό μεγαλείο τής ψυχής του καί τό φρικτό μαρτύριό του ο άγιος Γέροντας απέδειξε ότι υπάρχει μιά πραγματικά αγέραστη νιότη σέ αντίθεση μέ ορισμένα νεανικά γηρατειά.

Ο Αγιος Χαραλάμπης γεννήθηκε στή Μικρά Ασία στά πρώτα μεταποστολικά χρόνια καί από τά πρώτα του χρόνια ένιωσε στήν καρδιά του τό σκίρτημα τής ιερωσύνης. Χειροτονήθηκε ιερέας καί άρχισε νά διακονεί πιστά καί αφοσιωμένα τό λαό τού Θεού στή Μαγνησία τής Ιωνίας. Γρήγορα αναδείχθηκε σέ αληθινό ποιμένα τής Εκκλησίας, διδάσκοντας, παρηγορώντας, ενισχύοντας καί αγιάζοντας τούς χριστιανούς σέ χρόνια δύσκολα καί καιρούς διωγμών. Η θέρμη τής αγάπης του συγκινούσε, καί χάριζε πνευματική θαλπωρή, όχι μόνο τούς πιστούς, αλλά καί τούς ειδωλολάτρες καί τούς αδιάφορους. Ηταν πραγματικά συγκινητικό νά βλέπει κανείς τό σεμνό καί ταπεινό λευίτη τής Μαγνησίας νά περιέρχεται τούς δρόμους καί τίς οικίες τών συμπατριωτών του γιά νά τούς ενισχύσει καί νά σηκώσει γιά λίγο τό βάρος τού σταυρού πού έφερε στούς ώμους του ο καθένας. Ο Θεός όμως μαζί μέ τά πνευματικά μαργαριτάρια τής ποιμαντικής του διακονίας τού επεφύλαξε τό μαρτυρικό στέφανο καί τή δόξα τής ομολογίας όχι στά χρόνια τής ακμής, αλλά στά βαθιά του γεράματα. 113 ετών ήταν όταν ξέσπασε ο φρικτός διωγμός τών χριστιανών από τόν αυτοκράτορα Σεπτίμιο Σεβήρο τό 198 μ.Χ., πού πότισε τό δένδρο τής αγίας μας Εκκλησίας μέ ποταμούς μαρτυρικούς αιμάτων. Τό αυτοκρατορικό διάταγμα έφθασε καί στή Μαγνησία, όπου ο σκληρόκαρδος έπαρχος Λουκιανός έσπευσε νά συλλάβει μεταξύ τών πρώτων τόν πρεσβύτη ιερέα Χαραλάμπη. Η τακτική του υπήρξε γνωστή καί πολυχρησιμοποιημένη πρώτα υποσχέσεις καί κατόπιν απειλές γιά νά αρνηθεί τό Χριστό καί νά προδώσει τήν πίστη. Ο άγιος Γέροντας χαμογέλασε καί απάντησε μέ ηρεμία καί γλυκύτητα στά λόγια τού επάρχου «Εμείς οι χριστιανοί είμαστε εξοικειωμένοι μέ τούς αγώνες καί τούς πολέμους, όπως οι γενναίοι στρατιώτες πού δέν επιθυμούν τόν ήσυχο θάνατο στό κρεβάτι τους, αλλά τό δοξασμένο στή μάχη. Σέ μένα υπάρχουν γηρατειά, αλλά νά μάθεις ότι στούς δικούς μας αγώνες τό πάν είναι η ψυχή, η αποφασιστικότητα καί η αυταπάρνηση. Αυτά δέν πέφτουν μέ τήν ηλικία, αλλά μένουν πάντοτε ανθηρά καί νέα. Αμφιβάλλεις, έπαρχε; Δοκίμασε. Καί θά δείς ότι μέ τή χάρη τού Κυρίου μου Ιησού Χριστού θά κουρασθούν όλοι οι ακμαίοι δήμιοί σου χωρίς ο ιερέας Χαράλαμπος νά ζητήσει τήν επιείκειά σου». Ο έπαρχος εκνευρισμένος διατάζει νά τόν υποβάλουν σέ φρικτά μαρτύρια καί εν τέλει νά τόν γδάρουν ζωντανό. Ο Αγιος μέ αξιοθαύμαστη καρτερικότητα καί αντοχή υφίσταται τά φρικτά βασανιστήρια καί κουράζει τούς βασανιστές του, πού ομολογούν πλέον πίστη στό Χριστό καί φυλακίζονται μαζί του. Τό μαρτύριο παρακολουθεί καί η νεαρή Γαλήνη, κόρη τού αυτοκράτορος Σεβήρου, πού βρισκόταν τότε στή Μαγνησία. Η όμορφη κι ευαίσθητη ψυχή της συγκινείται, ζητά νά κατηχηθεί καί γίνεται χριστιανή από τό μαρτυρικό γέροντα ιερέα. Ο φιλόσοφος καί πανέξυπνος πατέρας της συζητά μέ τό μάρτυρα, όμως η σοφία καί τά επιχειρήματά του κονιορτοποιούνται από τήν ανδρειοσύνη τού Γέροντα. Οργισμένος διατάζει τόν αποκεφαλισμό τού Αγίου Χαραλάμπους μαζί μέ τούς πρώην δημίους του, τόν Πορφύριο καί τό Βάπτο.

Πρίν όμως ακουμπήσει τό μάρτυρα τό σπαθί τού δημίου ο Θεός πήρε τήν ψυχή του, αφού δέχθηκε καί τήν τελευταία του προσευχή «Κύριε εκπλήρωνε τά αιτήματα όσων Σέ επικαλούνται χρησιμοποιώντας τό ταπεινό όνομά μου».

Μέ τήν τελευταία του προσευχή ο Αγιος Χαραλάμπης απέδειξε τήν οικουμενικότητα τής αγάπης τών αγίων. Τά άγια λείψανά του, διαμοιρασμένα σέ ολόκληρη τή χριστιανοσύνη, γίνονται πηγή ιάσεως καί παρηγορίας ενώ οι θαυματουργές εικόνες του ενισχύουν τή θεοποιό πορεία τών ευσεβών χριστιανών. ‘Απειρα τά θαύματά του ιδιαίτερα στόν τόπο μας, εφόσον έχουμε τό προνόμιο καί τήν ιδιαίτερη ευλογία εμείς οι Θεσσαλοί νά φιλοξενούμε τή χαριτόβρυτη αγία Κάρα του στήν Ι. Μονή Αγίων Στεφάνου καί Χαραλάμπους Μετεώρων.

Ο Αγιος Χαραλάμπης είναι ένα ζωντανό παράδειγμα αποφασιστικότητας καί ηρωισμού πού, όπως φαίνεται μέ τό μαρτύριό του, ξεπερνά τά όρια τής ηλικίας. Είναι οδηγός προπάντων τών νέων μας καί ιδιαίτερα εκείνων πού παραδέρνουν σέ κυκεώνες καί ψεύτικους παραδείσους αναζητώντας ένα νόημα στή ζωή. Στά παιδιά πού γέρασαν πρόωρα καί ξαφνικά ο άγιος Γέροντας τής Μαγνησίας μέ τή νεανική αλκή καί τό απαράμιλλο σφρίγος κραυγάζει σιωπηλά καί ταπεινά Ειρήνη, πιστότητα καί πόθος γιά τό Χριστό μπολιάζουν τή ζωή μέ αιωνιότητα πού τόσο πολύ έχουμε όλοι μας ανάγκη.

Αντί πινακίου φακής!

ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΠΑΜΦΙΛΟΥ ΚΟΙΛΙΑ, ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΟΣ

Εκβιασμός
Κουρασμένος, εξαντλημένος καί πεινασμένος γυρίζει ο κυνηγός από τόν κάμπο. Καί βρίσκει τόν αδελφό του Ιακώβ στό κατάλυμά τους νά έχει μαγειρεμένες αχνιστές φακές.

«Καί είπεν Ησαύ τω Ιακώβ γεύσόν με από τού εψήματος τού πυρρού τούτου, ότι εκλείπω...» (Γεν. κε’ 30). Δός μου από τό φαγητό αυτό τό κοκκινωπό, γιατί πεθαίνω από τήν πείνα, λέγει ο Ησαύ στόν Ιακώβ.

«Είπεν Ιακώβ τω Ησαύ απόδος μοι σήμερον τά πρωτοτόκιά σου εμοί.» (Γεν. κε’ 31). Δός μου εσύ προηγουμένως, πώλησέ μου τά πρωτοτόκιά σου, τού απαντά ο Ιακώβ. Τά προνόμια καί δικαιώματα πού έχεις αποκτήσει, επειδή γεννήθηκες πρώτος.

«...ιδού εγώ πορεύομαι τελευτάν, καί ινα τί μοι ταύτα τά πρωτοτόκια;» (Γεν. κε’ 32). Εγώ πεθαίνω από τήν πείνα καί γιά τά πρωτοτόκια θά νοιαστώ; λέγει ο Ησαύ.

«...όμοσόν μου σήμερον...» (Γεν. κε’ 33). Ορκίσου τώρα, εδώ μπροστά μου, επιμένει ο Ιακώβ.

Καί ορκίστηκε ο Ησαύ ότι τού τά παραχωρεί. Καί έδωκε ο Ιακώβ στόν αδελφό του ψωμί καί φακές, καί έφαγε καί ήπιε ο Ησαύ καί μετά σηκώθηκε καί έφυγε.

«... καί εφαύλισεν Ησαύ τά πρωτοτόκια» (Γεν. κε’ 34). Περιφρόνησε, εξευτέλισε, ατίμασε ο Ησαύ τά πρωτοτόκια, λέγει η Αγία Γραφή.

Ποια Ησαν τά δύο Αδέλφια;
Ησαν τά δύο δίδυμα καί μοναδικά παιδιά τού Πατριάρχη Ισαάκ. Η μητέρα τους Ρεβέκκα ανησύχησε, όταν τά κυοφορούσε, διότι «εσκίρτων τά παιδία εν αυτή» (Γεν. κε’ 22). Σκιρτούσαν καί διεπληκτίζοντο μεταξύ τους, πρίν γεννηθούν. Κατέφυγε εις τόν Θεόν καί επήρε απάντηση

«Δύο έθνη εν γαστρί σου εισί, καί δύο λαοί εκ τής κοιλίας σου διασταλήσονται καί λαός λαού υπερέξει, καί ο μείζων δουλεύσει τω ελάσσονι» (Γεν. κε’ 23).

Δύο λαοί θά προέλθουν από τήν κοιλία σου, καί ο ένας λαός θά αναδειχθεί υπέρτερος τού άλλου.

Καί πραγματικά. Από τόν Ιακώβ προήλθε τό ισραηλιτικό έθνος, ο περιούσιος λαός τού Θεού, καί από τόν Ησαύ οι Ιδουμαίοι, λαός ειδωλολατρικός, ο οποίος τά περισσότερα χρόνια ήταν υποταγμένος στόν Ισραήλ.

Ο Ησαύ, ο πρωτότοκος, αναδείχθηκε ο άνθρωπος τού κυνηγιού καί τού δάσους. Ο χαρακτήρας του διεπλάσθη τραχύς, ατίθασος. ‘Αρεσε στόν πατέρα του Ισαάκ, διότι τόν έβλεπε ο πατέρας σάν άνδρα δυνατό, τολμηρό, παλληκάρι. Καί τήν έδειχνε ο Ησαύ τήν αγάπη του στόν πατέρα του.

Ο Ιακώβ ήταν απλός, άδολος, υπάκουος, ειρηνικός καί ήσυχος, νοικοκύρης καί εργατικός. Η μητέρα του η Ρεβέκκα αγαπούσε αυτόν πιό πολύ, καί αφού ο Θεός, πρίν γεννηθούν, είχε αυτόν προκρίνει στήν εκτίμησή της, δέν έπεσε έξω.

Τά κίνητρα τΗς συμπεριφορας του
Ο Ιακώβ μέσα στή σκηνή πού περνούσε τόν περισσότερο καιρό (αφού σκηνίτες ήσαν οι Πατριάρχες) άκουγε τόσο από τό στόμα τού πατέρα του Ισαάκ, όσο καί από τόν πάππο του Αβραάμ, όσο εκείνος ζούσε, τίς θαυμαστές επαγγελίες πού τούς είχε δώσει ο Θεός. Οταν λέγει ο απόστολος Παύλος στήν «πρός Εβραίους» επιστολή του «...μετά Ισαάκ καί Ιακώβ τών συγκληρονόμων τής επαγγελίας αυτής» (ια’ 9) μάς δίδει νά εννοήσουμε ότι ο Ιακώβ άκουγε τά περί τών επαγγελιών καί τά εποθούσε. ‘Ελα όμως πού αυτές οι ευλογίες περιέρχονταν μόνο στόν πρωτότοκο, τόν κατέχοντα τά πρωτοτόκια; Εννοούσε πάρα πολύ καλά ο Ιακώβ, ποία αξία είχαν τά πρωτοτόκια καί πίστευε πώς θά άξιζε νά τά αποκτούσε αυτός. Μέσα στή θρησκευτική αδιαφορία τής εποχής του, μέσα στήν ειδωλολατρία, καί ενώ είχε πρό τών οφθαλμών του καθημερινά τό παράδειγμα τής αδιαφορίας τού αδελφού του, αποτελούσε εξαίρεση εκείνος μέσα στά εκατομμύρια τών ανθρώπων. Οταν θά έφευγαν καί ο Ισαάκ καί η Ρεβέκκα, μόνον ένας Ιακώβ θά ευρίσκετο νά ποθεί τά ανώτερα, τά πνευματικά, τίς θείες επαγγελίες, τόν Κύριον. Καί η επιδίωξή του νά πάρει τά πρωτοτόκια καί τήν ευλογία από τόν αδελφό του, έχει κίνητρο, ιερό ζήλο. Πόθο γιά τά ουράνια.

Ο Ησαύ δέν εκτιμούσε τά πνευματικά, τίς επαγγελίες καί ευλογίες τού Θεού, ούτε καθόταν νά τίς ακούσει. Τόν απασχολούσαν τό «τώρα», τά υλικά αγαθά, οι απολαύσεις τής γής. Γι αυτό τόσο εύκολα έδωσε τά πρωτοτόκιά του. Καί έφαγε, ήπιε καί έφυγε, σάν νά μή συνέβη τίποτε. Τά εθεώρησε ως ευτελή, ως ανάξια λόγου. Τά «εφαύλισε», όπως λέγει η Αγ. Γραφή.

Ο πόθος τού Ιακώβ ήταν ιερός. Ο τρόπος δέν είναι ορθός. Αλλά καί νόμος μέχρι τότε δέν υπήρχε. Διά τής παιδαγωγίας τού Θεού εμάθαιναν οι άνθρωποι από τά παθήματά τους, όπως συνέβη καί μέ τόν Ιακώβ στήν κατοπινή ιστορία του.

Αναλογίες στή σημερινή πραγματικότητα
Επαναλαμβάνονται τά λάθη τού Ιακώβ καί τού Ησαύ; Μήπως καί από εμάς;
Ο σκοπός δέν αγιάζει τά μέσα.
Οταν ο Ρωμαιοκαθολικισμός χρησιμοποιεί τήν Ουνία, τήν Ιερά Εξέταση, τά συγχωροχάρτια, κάτι πού η Ορθοδοξία ουδέποτε εχρησιμοποίησε, ποιό δόγμα ακολουθεί;

Οταν ο Προτεσταντισμός απεμπολεί διαδοχικά όλα τά χριστιανικά δόγματα καί τήν ηθική, γιά νά συγκεντρώσει οπαδούς, τί μέσα χρησιμοποιεί;

Μήπως κάποτε ολόκληροι θησαυροί χάνονται αντί πινακίου φακής, οι θησαυροί τής αγνότητος, τής πίστεως, τής αληθείας, τής Ορθοδοξίας, τής σωτηρίας; Καί όχι από κάποιον Ιακώβ αλλά από ύποπτα πρόσωπα, από αιρετικούς, από τό χρήμα, από φιλοδοξίες...

Γιά όλους μας, καί οι πόθοι οφείλουν νά είναι ιεροί καί άγιοι καί ο τρόπος καί ο δρόμος θεοφιλής καί ευλογημένος.

Γιατί πιστεύω!

ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΪΟΥ

Αλήθεια, γιατί πιστεύω;
Πιστεύω γιά νά ζήσω!
Χωρίς τήν πίστη τή χριστιανική, δέν έχω ζωή.
Δέν έχω τήν αληθινή ζωή, αυτή πού δίνει ο αρχηγός τής ζωής, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Αυτός διακήρυξε «Εγώ ειμί η ανάστασις καί η ζωή».

Ανοίγοντας ένα ελληνικό λεξικό στή λέξη «πιστεύω» διαβάζω «πιστεύω» σημαίνει έχω πίστη, έχω εμπιστοσύνη. Παραδέχομαι κάτι. Στόν καθημερινό μας βίο έχουμε ανάγκη από τήν πίστη, τήν εμπιστοσύνη. Είναι απαραίτητη η εμπιστοσύνη στίς συναναστροφές μας. Η όμορφη αυτή λέξη μάς χρειάζεται σέ κάθε βήμα μας.

‘Ας ρίξουμε μιά ματιά στόν κόσμο πού μάς περιβάλλει. ‘Ετσι καί κλονισθεί η εμπιστοσύνη μας, δέν κάνουμε τίποτε. Χαθήκαμε! Αυτή τήν έλλειψη εμπιστοσύνης άν τήν συνεχίσουμε, δέν θά μπορέσουμε νά ζήσουμε.

Αλλά άς έλθουμε καί σ ένα σπουδαίο θέμα, τή μόρφωσή μας, τόν πολιτισμό μας, τίς επιστήμες μας. Τί γίνεται εκεί μέ τήν έλλειψη εμπιστοσύνης στά διάφορα βιβλία; Η απόλυτη στασιμότητα. Γιατί η εμπιστοσύνη, η πίστη, είναι θεμέλιο τής Επιστήμης, τού πολιτισμού. Τά βιβλία πού διαβάζουμε μάς μεταδίδουν τίς γνώσεις όλων τών πρό ημών, ό,τι γράφουν π.χ. τά έγκυρα βιβλία τής ιστορίας γιά τά διάφορα ιστορικά γεγονότα τά πιστεύουμε. Τά παραδεχόμαστε, έστω κι άν δέν ζήσαμε τότε.

Εδώ όμως πρέπει νά προσέξουν μερικοί άπιστοι καί αδιάφοροι γιά τά θέματα τής Εκκλησίας μας. Αφού παραδεχόμαστε αυτά πού διαβάζουμε στήν Ιστορία, γιατί αυτά πού έχει η Αγ. Γραφή τά περιφρονούμε καί δέν τά πιστεύουμε; Είναι λάθος αυτό, αλλά εμείς πρέπει νά λέμε αυτό πού είπε ο Χριστός μας. «Ηλθε τό φώς εις τόν κόσμο, αλλά οι άνθρωποι δέν πήραν τό φώς. Δέν πήγαν κοντά στό φώς, γιατί τά έργα τους δέν άντεχαν στό φώς. Ηταν σκοτεινά, διαβολικά. Αυτός δέ πού πράττει έργα σκοτεινά, μισεί τό φώς καί δέν έρχεται πρός τό Φώς».

Πιστεύουμε ως ορθόδοξοι χριστιανοί στόν αληθινό, τόν Τριαδικό Θεό, πού είναι πατέρας γεμάτος αγάπη καί «ήλθε επί τής γής καί τοίς ανθρώποις συνανεστράφη». ‘Εζησε ανάμεσά μας «ευεργετών καί ιώμενος». Λοιπόν, γιατί πιστεύω;

Πιστεύω γιατί μέ συγκινεί, όπως τό λέγει η Αγ. Γραφή, ο Σταυρός καί η Ανάστασις τού Θεού μου. Πιστεύω στήν ορθόδοξη Εκκλησία, διότι είναι η κιβωτός τής αληθείας καί σωτηρίας.

Μέ τή χάρη τού Αγ. Πνεύματος, πού παίρνω από τά μυστήρια τής Εκκλησίας, αισθάνομαι δυνατός νά αντιμετωπίσω τίς δυσκολίες τής ζωής. Πιστεύω σ αυτά πού μού προσφέρει η Αγ. Γραφή, όταν μού μιλά γιά τήν Ανάσταση τών νεκρών καί τήν αιώνια ζωή. Αγωνίζομαι νά έχω έργα αγάπης, γιατί «πίστις άνευ έργων νεκρά εστι». Οποιος πιστεύει ορθόδοξα, πιστεύει στήν αλήθεια καί προχωρεί μέ θάρρος στόν αγώνα τής ζωής. Μάς λέγει ο ποιητής

«Μή φοβηθείς αυτόν πού εστήριξε
στήν πίστη επάνω τήν ελπίδα
τόν είδα στή ζωή νά μάχεται
μά πάντα ανίκητο τόν είδα».

Α’ Θεολογικό Συνέδριο «Τό μάθημα τών Θρησκευτικών ενώπιον τών συγχρόνων προκλήσεων»

ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ Ν. ΖΑΧΑΡΟΥ, Δρος ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ, ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΕΝΩΣΕΩΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ Ν. ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ

Καρπός τής συνεργασίας τού Παραρτήματος Ν. Μαγνησίας τής Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων τής Ι. Μ. Δημητριάδος καί τής Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών αυτής, υπήρξε τό Θεολογικό Συνέδριο, πού διεξήχθη στό Βόλο, στό Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας, κατά τό διήμερο 21 καί 22 Ιανουαρίου 2005, μέ θέμα «ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΠΡΟΚΛΗΣΕΩΝ». Τό Συνέδριο έγινε μέ τήν ευκαιρία τής εορτής τού Αγίου Γρηγορίου τού Θεολόγου, προστάτου τού Παραρτήματος Π.Ε.Θ. Μαγνησίας.

ΕΝΑΡΞΗ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

Οι εργασίες του ξεκίνησαν τό απόγευμα τής Παρασκευής 21 Ιανουαρίου μέ Αγιασμό τόν οποίο τέλεσε ο Σεβασμιώτατος κ. Ιγνάτιος, ενώ ακολούθησαν οι προσφωνήσεις καί οι χαιρετισμοί τών επισήμων.

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

Πρώτος έλαβε τό λόγο καλωσορίζοντας τούς Συνέδρους ο Πρόεδρος τής Διοικούσας Επιτροπής τής Ενώσεως Θεολόγων Μαγνησίας Δρ. Απόστολος Ν. Ζαχαρός, ο οποίος στό χαιρετισμό του ευχαρίστησε όσους συμμετείχαν στό Συνέδριο καί ιδιαίτερα τούς Εισηγητές καθώς καί τό Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνάτιο γιά τή φιλοξενία τού Συνεδρίου. Αναφέρθηκε δέ στό σκεπτικό γιά τήν επιλογή τού θέματος καί τόνισε ότι μέ τήν ευκαιρία τής έναρξης τού Εθνικού Διαλόγου γιά τήν Παιδεία καί μέ δεδομένο τή διαμορφούμενη πολυπολιτισμική κοινωνία στόν τόπο μας, οι Θεολόγοι επιθυμούν νά συμμετάσχουν σέ αυτό τό διάλογο μέ προτάσεις καί νέες ιδέες. Στή συνέχεια ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Δαμασκηνός Κιαμέτης, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος τής Ι. Μ. Δημητριάδος, ανέγνωσε μήνυμα πρός τό Συνέδριο τού Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών καί πάσης Ελλάδος κ. Χριστοδούλου. Ακολούθησε ανάγνωση τού χαιρετισμού πρός τό Συνέδριο τής Υπουργού Εθνικής Παιδείας καί Θρησκευμάτων κ. Μαριέττας Γιαννάκου καί στή συνέχεια αναγνώστηκαν χαιρετισμοί καί μηνύματα τού Υφυπουργού Δημόσιας Διοίκησης καί Αποκέντρωσης κ. Αθανασίου Νάκου καί τής Βουλευτού Μαγνησίας κ. Ροδούλας Ζήση. Από τούς παρόντες χαιρετισμούς απηύθυναν η Βουλευτής Μαγνησίας κ. Ζέττα Μακρή, ο Νομάρχης Μαγνησίας κ. Γιάννης Πρίντζος, ο Περιφερειακός Προϊστάμενος Πρωτοβάθμιας καί Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Θεσσαλίας κ. Αργύριος Χαδούλης, ο Εκπρόσωπος τού Προέδρου καί τού Δ.Σ. τής Π.Ε.Θ. καί Σχολικός Σύμβουλος κ. Παύλος Παλούκας, ο Πρόεδρος τού Τμήματος Θεολογίας καί καθηγητής τής Θεολογικής Σχολής τού Α.Π.Θ. κ. Ιωάννης Κογκούλης καί ο Γενικός Γραμματέας τής Ενώσεως Θεολόγων Βορείου Ελλάδος κ. Κωνσταντίνος Κωτσιόπουλος. Ο Σεβασμιώτατος κ. Ιγνάτιος στόν εναρκτήριο χαιρετισμό του υπογράμμισε τή συνεργασία τής Ι. Μητροπόλεως καί τής Ενώσεως Θεολόγων καί τόνισε τήν καθιέρωση σέ ετήσια βάση αναλόγων Συνεδρίων στό Βόλο. Μίλησε καί ευχαρίστησε μέ θερμά λόγια τούς Εισηγητές καί συνεχάρη τό Δ.Σ. τού Παραρτήματος Μαγνησίας τής Π.Ε.Θ. γιά τήν επιλογή τού θέματος τού Συνεδρίου ενώ υποσχέθηκε τή συμπαράστασή του σέ παρόμοιες πρωτοβουλίες.

Α’ ΣΥΝΕΔΡΙΑ

Κατά τήν πρώτη συνεδρία προήδρευσε ο Σεβασμιώτατος κ. Ιγνάτιος καί μίλησαν ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αχαίας κ. Αθανάσιος, Διευθυντής Γραφείου τής Αντιπροσωπείας τής Εκκλησίας τής Ελλάδος στήν Ευρωπαϊκή Ενωση, στό Συμβούλιο τής Ευρώπης, μέ θέμα «Οι Εκκλησίες τής Ευρώπης καί τό μάθημα τών Θρησκευτικών στά Κράτη-Μέλη τής Ευρωπαϊκής Ενώσεως», ο κ. Παύλος Παλούκας, Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων, Μέλος Δ.Σ. Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων, μέ θέμα «Σχολική Θρησκευτική Αγωγή Μιά άλλη πρόκληση στόν 21ο αιώνα τών προκλήσεων καί η σημασία της». Τέλος, ο κ. Κωνσταντίνος Ζορμπάς, Δρ. Θεολογίας, Κοινωνιολόγος, καθηγητής Εκκλησιαστικού Λυκείου Βόλου, μέ θέμα «Πρός μιά διαθρησκευτική διδασκαλία τού μαθήματος τών Θρησκευτικών;». Η πρώτη συνεδρία ολοκληρώθηκε μέ συζήτηση επί τών Εισηγήσεων καί παράθεση δείπνου γιά όλους τούς Συνέδρους στό εστιατόριο «ΙΩΛΚΟΣ» τού Συνεδριακού Κέντρου Θεσσαλίας.

Β’ συνεδρια

Η δεύτερη συνεδρία πραγματοποιήθηκε τήν επομένη, Σάββατο 22 Ιανουαρίου, καί προήδρευσε ο κ. Παύλος Παλούκας. Ομιλητές ήταν ο κ. Κωνσταντίνος Χατζηδάκης, Ευρωβουλευτής, μέ θέμα «Η πολιτική τής Ευρωπαϊκής Ενώσεως γιά τό μάθημα τών Θρησκευτικών. Διαφαινόμενες τάσεις», ο κ. Νικόλαος Κόιος, Δρ. Θεολογίας, μέ θέμα «Ο θεολόγος αντιμέτωπος μέ τά προβλήματα τής Βιοηθικής» καί ο κ. Σταύρος Γιαγκάζογλου, Δρ. Θεολογίας, Σύμβουλος τού Παιδαγωγικού Ινστιτούτου μέ θέμα «Θεολογία τής πολυπολιτισμικότητας καί θρησκευτικό μάθημα». Ακολούθησε εποικοδομητική συζήτηση επί τών εισηγήσεων, έγιναν αρκετές παρεμβάσεις από τούς Συνέδρους καί δόθηκαν διευκρινήσεις από τούς Εισηγητές. Ο προεδρεύων κ. Παύλος Παλούκας παρουσίασε συνοπτικά τά συμπεράσματα καί τέλος ο Σεβ. Μητροπολίτης κ. Ιγνάτιος έκλεισε τίς εργασίες τού Συνεδρίου. Τό καταληκτήριο γεύμα στό εστιατόριο «ΙΩΛΚΟΣ» υπήρξε ευκαιρία γιά τή σύσφιξη σχέσεων καί υπόσχεση γιά αντάμωμα στό επόμενο Συνέδριο.

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Αποκορύφωμα υπήρξε η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία καί η Αρτοκλασία πρός τιμήν τού Προστάτου καί Εφόρου τού Παραρτήματος Π.Ε.Θ. Μαγνησίας Αγίου Γρηγορίου τού Θεολόγου, πού τέλεσε τήν Κυριακή 23 Ιανουαρίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ.Ιγνάτιος στόν Ιερό Ναό Αναλήψεως τού Χριστού Βόλου, παρουσία αρκετών θεολόγων καί τών μελών τής Διοικούσας Επιτροπής τής Ενώσεως Θεολόγων Μαγνησίας. Στή συνέχεια η Ενορία τής Αναλήψεως παρέθεσε πρωινό στό παρακείμενο Πνευματικό Κέντρο τού Ι. Ναού καί ο Σεβασμιώτατος ευλόγησε καί έκοψε τήν πίτα τής Ενώσεως Θεολόγων.

Στό τέλος, ο Πρόεδρος τής Ενώσεως Θεολόγων Δρ. Απόστολος Ζαχαρός προσφώνησε τό Σεβασμιώτατο καί τούς παρισταμένους θεολόγους καί κάλεσε τό Σεβ. κ. Ιγνάτιο νά επιδώσει Τιμητική Πλακέτα εκ μέρους τής Ενώσεως Θεολόγων Μαγνησίας στόν τέως Σχολ. Σύμβουλο Θεολόγων Λαρίσης καί Μαγνησίας καί διατελέσαντα Γραμματέα τής Ενώσεως κ. Στυλιανό Τσιάκαλο, σέ αναγνώριση τής προσφοράς του πρός τόν κλάδο αλλά καί πρός τό Παράρτημα Μαγνησίας τής Π.Ε.Θ.

Στή συνέχεια ο κ. Τσιάκαλος ευχαρίστησε τή Δ.Ε. γιά τήν τιμή πρός τό πρόσωπό του ενώ τήν εκδήλωση έκλεισε ο Σεβ. κ. Ιγνάτιος τονίζοντας τήν ανάγκη ευαισθητοποίησης όλων τών θεολόγων σέ θέματα πού αφορούν τόν κλάδο, τή Θεολογία καί τήν Εκκλησία καί επιβεβαίωσε γιά μιά ακόμη φορά τήν πατρική του αγάπη πρός τούς θεολόγους τού Νομού Μαγνησίας. Ακολούθησε μικρή λαχειοφόρος μέ αρκετά αξιόλογα βιβλία, προσφορά μελών τής Διοικούσας Επιτροπής τής Ενώσεως Θεολόγων. Η όλη εκδήλωση έγινε μέσα σέ ζεστή καί εγκάρδια ατμόσφαιρα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Μέ τό εν λόγω Συνέδριο επισημάνθηκε η ανάγκη επαγρύπνησης, διαλόγου, ενημέρωσης καί συμμετοχής τού κλάδου τών θεολόγων σέ θέματα καί πρωτοβουλίες πού αφορούν τόσο τό παρόν καί τό μέλλον τού μαθήματος τών Θρησκευτικών στό ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, όσο καί τό περιεχόμενο καί τούς προσανατολισμούς τού μαθήματος στή σύγχρονη πραγματικότητα τής πατρίδας μας. Υπήρξε μιά σημαντική ευκαιρία διαλόγου, προτάσεων, επισημάνσεων καί προβληματισμού πού προήλθε μέσα από τίς εισηγήσεις αλλά καί από τίς τοποθετήσεις τών συνέδρων θεολόγων. Στό Συνέδριο συμμε-τείχαν αρκετοί θεολόγοι από τή Μαγνησία, κληρικοί καί λαϊκοί, ενώ προσήλθαν καί συνάδελφοι από τή Θεσσαλονίκη, τά Τρίκαλα, τή Λάρισα, τόν Πειραιά καί τήν Κομοτηνή.

Τηλεόραση Μιά διαφορετική προσέγγιση

ΤΟΥ π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΩΣΤΟΥΛΑ

Αναζητώντας στό λεξικό τό λήμμα τηλεόραση διαβάζουμε «η μετάδοση μέ τή βοήθεια ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων κινουμένων ή ακινήτων εικόνων καί ήχου, πού μπορούν είτε νά αναπαράγονται σέ οθόνη ταυτόχρονα μέ τή λήψη τους είτε νά εγγραφούν σέ κατάλληλο μέσο γιά μεταγενέστερη αναπαραγωγή». Δηλαδή η λέξη τηλεόραση μέ μιά απλοποιημένη κουβέντα σημαίνει «βλέπω από μακρυά», τηλε-όραση. Φτάνοντας, λοιπόν, νά αντιμετωπίζουμε τόν όρο τηλεόραση στήν πρωτογενή του σημασία μπορούμε νά εξαγάγουμε πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα γιά τήν ύπαρξη τής τηλεόρασης, αλλά καί γιά χρήσεις της πού ίσως δέν υποψιαζόμαστε ευθύς εξ αρχής.

Καί τό γεγονός ότι καλούμαστε νά εντρυφήσουμε λίγο, σέ κάτι τόσο καθημερινό, είναι απαραίτητο στή σημερινή πραγματικότητα. Διότι καί μέ αυτόν τόν τρόπο καταφέρνουμε νά αιτιολογήσουμε τήν ύπαρξη καί τή χρησιμότητα κάποιων πραγμάτων, αλλά παράλληλα αντιστεκόμαστε στό νά καταντούμε νά βλέπουμε πίσω από τό κάθε τι μιά απειλή.

‘Ετσι, λοιπόν, οφείλουμε νά προχωρήσουμε λίγο πιό βαθιά καί νά προσπαθήσουμε νά δούμε μέ ποιό τρόπο η τηλεόραση ως εφεύρεση βοηθά καί προάγει τήν καθημερινότητα τής ανθρωπότητας. Καί νά ξεκινήσουμε από τήν ιατρική καί όλες τίς εφαρμογές πού χρησιμοποιούνται στήν εξέταση τών εσωτερικών οργάνων καί στή διάγνωση παθήσεων πού θά ήταν αδύνατη διαφορετικά. ‘Ας αναλογιστούμε ότι η εφεύρεση τής τηλεόρασης είναι μέρος τής εξεταστικής μεθόδου γιά τήν εγκυμοσύνη τών γυναικών, γιά τίς παθήσεις τών αγγείων, τής καρδιάς καί τών σπλάχνων. ‘Ας φέρουμε στό μυαλό μας τό γεγονός ότι οι λεπτές νευροχειρουργικές επεμβάσεις στέφονται μέ επιτυχία, γιατί νανοκάμερες μεταφέρουν τήν ακριβή εικόνα στίς οθόνες τών χειρουργών καί έτσι μέ τή σειρά τους οι γιατροί επεμβαίνουν μέ επιτυχία.

Καί από τό μικρόκοσμο άς περάσουμε στό μακρόκοσμο, όπου τί θά μπορούσαμε νά πρωτοπούμε; Τά ακριβή τηλεσκόπια πού μάς βοηθούν νά παρατηρούμε τό σύμπαν, καταγράφουν τίς εικόνες καί τίς μεταφέρουν στούς υπολογιστές γιά επεξεργασία; Τά ειδικά τηλεσκόπια τής μετεωρολογίας πού βοηθούν νά προβλέπουμε μέ ακρίβεια τόν καιρό καί νά κανονίζουμε τίς λεπτομέρειες τής καθημερινότητάς μας; ‘Η τίς τόσες πολλές άλλες εφαρμογές πού διευκολύνουν τή ζωή μας ατομικά αλλά καί ως σύνολο;

Μέ τήν αστραπιαία μεταφορά τής εικόνας, όπου γής, καί τή μετάδοση τής πληροφορίας πού εκείνη περικλείει, αυτοστιγμεί τήν εκμεταλλευόμαστε, επωφελούμαστε καί ενημερωνόμαστε. Διαφορετικά θά χρειαζόμασταν μήνες - καί ίσως δέν τό καταφέρναμε καί ποτέ - γιά νά μάθουμε τί έχει συμβεί μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από εμάς. Μέ τή δυνατότητα αυτή μπορούμε νά ενδιαφερθούμε καί νά δραστηριοποιηθούμε, νά βοηθήσουμε αλλά καί νά διδαχθούμε.

‘Ετσι, λοιπόν, η τηλεόραση πού έχουμε όλοι στό σπίτι μας δέν είναι απλώς ένας δέκτης. Θά πρέπει νά μάς θυμίζει αυτή τήν τόσο σημαντική εφεύρεση πού διαδραματίζει ένα καθοριστικό ρόλο στή ζωή μας. Αλλά καί ακόμη αυτή τή συσκευή πού θά έχουμε, θά πρέπει νά τήν αντιμετωπίζουμε ως κάτι τό οποίο θά προάγει τήν καθημερινότητά μας. Οι εκπομπές καί τά σίριαλς πού επιλέγουμε νά παρακολουθούμε, οι συζητήσεις πού μάς κάνουν νά καθόμαστε μέχρι αργά, τά έργα πού προβάλλονται, είναι στό χέρι μας νά έχουν ποιότητα καί επίπεδο. Ποιότητα καί επίπεδο πού θά μάς προάγει ως προσωπικότητες καί θά μάς ωφελεί. Μόνο εάν δείξουμε έμπρακτα ότι μπορούμε νά απορρίπτουμε κάθε τι πού όχι μόνο είναι βλαβερό αλλά καί ανούσιο, θά μπορέσουμε νά καλυτερεύσουμε τήν ποιότητά της. Εάν σιβυλλικά μοιρολατρούμε γιά τήν κατάντια τών τηλεοπτικών καναλιών, νά γνωρίζουμε ότι εκείνα διαμορφώνουν τό πρόγραμμά τους σύμφωνα μέ αυτό πού εμείς τά τροφοδοτούμε ως προτίμησή μας. Μέ μιά κουβέντα, αυτό πού «πουλάει», εκείνο μάς δίνεται όσο χαμηλής ποιότητας κι άν είναι.

Η τηλεόραση είναι -ως εφεύρεση- μιά κατάκτηση γιά τόν άνθρωπο μέ άπειρες εφαρμογές. Συνολικά η ανθρωπότητα ανέβηκε ένα σκαλί στήν κλίμακα τής ποιότητας ζωής καί διάνοιξε τόν ορίζοντα τών δυνατοτήτων της μέ τήν εφαρμογή αυτής τής εφεύρεσης. Κατάκτηση γιά τόν καθένα από εμάς είναι νά διατηρήσουμε τήν ποιότητα μέ τήν εφαρμογή καί τή χρήση τού κουμπιού λειτουργίας. Καί όπως τής δίνουμε τή δυνατότητα νά εισβάλλει στή ζωή, τήν κρίση μας καί τίς συνήθειές μας, έτσι νά είμαστε ικανοί νά τήν κάνουμε νά σιωπά. Αναβιβάζουμε τήν τηλεόραση στό πρότερο καί αρχικό της κάλλος καί τής αποδίδουμε τήν αξία πού πραγματικά έχει, όταν εφαρμόζουμε στή ζωή μας καί στή σχέση μας μαζί της, παραλλαγμένη τήν ευαγγελική ρήση «Δέν είναι ο άνθρωπος γιά τήν τηλεόραση, αλλά η τηλεόραση γιά τόν άνθρωπο»!

Γάμος Θυσία-Διακονία

ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΙΕΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ

Θυσία-διακονία, δύο λέξεις πού πολλούς τούς τρομάζουν. Μερικοί από μάς τίς αποφεύγουμε, αδιαφορούμε ή καί τό χειρότερο, δέν γνωρίζουμε κάν τί σημαίνουν στήν πράξη. ‘Εχουμε συνηθίσει πλέον νά επιθυμούμε μόνο οτιδήποτε κολακεύει τόν εγωισμό μας, θέλουμε οτιδήποτε ικανοποιεί τή ματαιοδοξία μας. Ολοι θέλουμε νά είμαστε πρώτοι, όλοι νά είμαστε μπροστά στή βιτρίνα (άνθρωποι τής βιτρίνας), όλοι διοικητές καί προϊστάμενοι, όλοι μέ προβολή, δόξα, εξουσία... Ουδείς υπηρέτης καί διάκονος...

Νά μάς υπηρετούν είναι ωραία όχι όμως καί νά υπηρετήσουμε! Αλήθεια, άν αυτή η αντίληψη πού επικρατεί σήμερα, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά, είναι καταστρεπτική γιά τή ζωή μας, κατά πόσο άραγε φέρνει ολέθρια αποτελέσματα μέσα σ ένα γάμο;

Αλλά άς μήν πάμε μακριά μπορεί κάποιος κάλλιστα νά καταλάβει τί επικρατεί σήμερα στό θεσμό τού γάμου από τά αυξανόμενα συνεχώς διαζύγια.

Ο γάμος σήμερα κινείται σ ένα στάδιο αλληλοσυγκρουομένων εγωισμών καί απαιτήσεων. Είναι παράλογο καί μόνο, όταν ακούμε κάποια ανδρόγυνα νά λένε ότι «ο καθένας έχει τή ζωή του». Καί μέ αυτό φυσικά εννοούν ότι έχουν ένα «πολιτισμένο γάμο» καί στή συνέχεια ακριβώς, επειδή θά διαπιστώσουν ότι οι ζωές τους είναι διαφορετικές καί δέν ταιριάζουν, γιατί νά μήν έχουν καί ένα «πολιτισμένο διαζύγιο».

Βλέπετε, όλα σήμερα γίνονται πολιτισμένα. Καί εδώ ο γέρων Παίσιος μού θυμίζει «ο πολιτισμός καλός είναι, αλλά, γιά νά ωφελήσει, πρέπει νά πολιτισθεί καί η ψυχή...»

Η οικογενειακή ζωή, λοιπόν, είναι από τή φύση της ζωή θυσιών. Απαιτεί καί από τόν άνδρα καί από τή γυναίκα νά μήν κάνει ο καθένας ό,τι θέλει, εκείνο πού ευχαριστεί ατομικά, αλλά ό,τι θά υπηρετήσει τόν οικογενειακό θεσμό, ό,τι θά δώσει στήν οικογένεια δύναμη, αγάπη καί ενότητα.

Καί οι δύο σύζυγοι μέ τή σειρά τους θά πρέπει νά στερηθούν κάποια πράγματα, ίσως γιά νά κάνουν κάποια άλλα μαζί, νά υπάρχει αναγνώριση τής προσφοράς τού καθενός καί κυρίως υποχωρήσεις γιά νά μήν οδηγούνται σέ ακραίες καταστάσεις. Δυστυχώς, σήμερα δέν υπάρχει υπομονή στό γάμο. Οταν εμφανίζονται οι πρώτες ευθύνες καί δυσκολίες στόν ορίζοντα, τότε ξεκινούν καί οι διαφωνίες, οι τσακωμοί, οι χωρισμοί. Σήμερα δέν υπάρχει τίποτα πιό εύκολο από ένα διαζύγιο λόγω «ασυμφωνίας χαρακτήρων».

Ολοι σηκώνουμε κεφάλι, δέν έχουμε μάθει νά σκύβουμε, νά υπομένουμε, νά θυσιάζουμε καί ειδικά, όταν υπάρχουν παιδιά, δέν έχουμε κάν τή στοιχειώδη ευθύνη, γιατί τά φέρνουμε στόν κόσμο... Μάς αρκεί μόνο νά ζήσουμε τή ζωή μας καί αυτά κάποτε θά μεγαλώσουν καί θά καταλάβουν! Χάνονται, πλέον, άν δέν έχουν χαθεί ήδη, οι αξίες, η εμπιστοσύνη στό Θεό, η αγάπη, η θυσία καί παίρνουν τή θέση τους ο ατομικισμός καί η φιλαυτία.

Είναι πολύ δύσκολο νά σταθεί μία οικογένεια πού δέν στηρίζει τίς ελπίδες της πάνω απ όλα στόν Αγιο Θεό! Εξάλλου, άς μήν ξεχνάμε ότι καί ο Χριστός έγινε διάκονος τών άλλων «καί γάρ ο Υιός τού ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι» (Μάρκ. ι’ 45), έτσι θά πρέπει καί οι σύζυγοι νά είναι ο ένας πρός τόν άλλο. Καθένας πρίν έρθει «εις γάμου κοινωνίαν» είναι καλό νά συλλογιστεί καλά, νά μετρήσει τά πράγματα, νά έχει υπευθυνότητα καί γνώση τών πράξεών του.

Θά πρέπει νά μάθει νά θυσιάζεται. Η οικογενειακή ζωή δέν είναι μόνο καλοπέραση, αλλά δρόμος ανηφορικός καί πολύ ακανθώδης, δρόμος τού κατ άμφω αγώνα (υλικού καί πνευματικού), δρόμος υπομονής, η οποία δυστυχώς εκλείπει από τά σημερινά ανδρόγυνα, μέ αποτέλεσμα νά επιτρέπουν εις τό μισόκαλο διάβολο νά χωρίζει αυτό πού η Αγία μας Εκκλησία ένωσε εις σάρκα μίαν... Δέν είναι καθόλου εύκολος καί ανεύθυνος ο δρόμος τού έγγαμου βίου...

Θά πρέπει τό ανδρόγυνο νά μάθει νά είναι ταπεινό, νά λέγει τό «συγγνώμη» καί νά υποχωρεί...

Αυτό τό εύθραυστο όσο καί πολύτιμο πράγμα, πού λέγεται συζυγική ζωή καί ευτυχία καί αγάπη καί ενότητα, είναι ζυμωμένο μέ τή θυσία!

Καί χωρίς τήν τελευταία, η πρώτη δέν μπορεί νά σταθεί.