Για το 2005 με αγάπη!

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΠΗΛΙΟΥ

Καποτε ρώτησαν τον όσιο Ησύχιο πως έχει στην υγεία του. Αυτός απάντησε· «Κανω μια σκληρή εργασία· Μερα και νύχτα αγωνίζομαι να τιθασεύσω δύο γεράκια, τα μάτια μου. Να εκπαιδεύσω δύο λαγούς, τα πόδια μου, για να περπατούν στο δρόμο του Θεού. Να πειθαρχήσω δύο αετούς, τα δύο μου χέρια. Να φυλάξω άγρυπνα ένα δράκοντα, δηλ. να δαμάσω τη γλώσσα μου. Τελος, να θηριομαχήσω με ένα λιοντάρι, δηλ. την καρδιά μου, που κάθε τόσο επαναστατεί εναντίον Εκείνου που την έπλασε».

Πράγματι, η συνειδητή χριστιανική ζωη, ο αγιασμός μας, απαιτεί αγώνα. « Ωστόσο», τονίζει ο γέροντας Πορφύριος, «αν και πολλοί λέγουν πως η χριστιανική ζωη είναι δυσάρεστη και δύσκολη, εγώ λέω ότι είναι ευχάριστη και εύκολη, αλλά απαιτεί δύο προϋποθέσεις· ταπείνωση και αγάπη. Να καιγόμαστε για το Θεο και να Τον παρακαλούμε να μας δώσει το ζήλο να Τον αγαπούμε. Να είμαστε σε όλα ταπεινοί, στη σκέψη, στα λόγια, στη συμπεριφορά. Οποιος έχει την αγία ταπείνωση, έχει πάντα τη χαρά του Χριστού, και στα δυσάρεστα. Χωρίς τη χάρη του Θεού, οι προσπάθειές μας δεν θα φέρουν αποτέλεσμα. Μαλιστα, η απλότητα και η αγαθότητα ιδιατέρως την ελκύουν. Παντού μπορεί να αγιάσει κανείς. Και στην Ομόνοια μπορεί να αγιάσει, αν θέλει. Με την πραότητα, την υπομονή, την αγάπη, να βάζετε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, με ενθουσιασμό και αγάπη, προσευχή και σιωπή».

Ο γέροντας Παΐσιος έλεγε· «Δεν είναι στενή η πύλη του Παραδείσου. Χωράει όλους τούς ανθρώπους, που σκύβουν ταπεινά και δεν είναι φουσκωμένοι από υπερηφάνεια, αρκεί να μετανοήσουν, να δώσουν, δηλαδή, το φορτίο των αμαρτιών τους στο Χριστό».

Η πίστη στον πνευματικό αγώνα είναι το βασικότερο όπλο. «Σ αύτούς που δυσπιστούν, αμφιβάλλουν και αμφισβητούν, σκέπτονται μόνο με τη λογική και δεν είναι ανοικτοί στο Θεο, ο Θεός δεν εμφανίζεται», προειδοποιεί ο γέροντας Πορφύριος. «Σε κλειδωμένες ψυχές ο Θεός δεν εισέρχεται, δεν παραβιάζει. Αντίθετα, σ αύτούς που έχουν πίστη απλή, χωρίς διακυμάνσεις, ο Θεός εμφανίζεται.

Επίσης, οι νωθροί, οι οκνηροί και οι τεμπέληδες δεν είναι εντάξει απέναντι του Θεού. Η τεμπελιά είναι πολύ κακό πράγμα. Είναι αρρώστια, είναι αμαρτία. Ο Θεός δεν μας θέλει νωθρούς. Η προσπάθεια, ο κόπος, η δράση, είναι αρετές. Εν δε τη ώρα του πειρασμού η ευκολία είναι να στραφούμε προς το αγαπώμενο πρόσωπο, προς το Θεο. Κυριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Οχι με πίεση, αλλά με απλότητα, αφελότητα και προσοχή. Διότι και ο παραμικρός γογγυσμός κατά του Θεού η του πλησίον απομακρύνει το Αγιο Πνεύμα, χάνουμε τη Χαρη». « Ας προσέξουμε», μας συμβουλεύει και ο π. Παΐσιος, «όσο μπορούμε να αποφεύγουμε τις αφορμές της αμαρτίας. Να προσέχουμε τις αισθήσεις μας, γιατί όλα από κει ξεκινούν. Αλλά να σας πω και τι παθαίνουν μερικοί και δεν προοδεύουν; Ενώ έχουν προϋποθέσεις, τις σπαταλούν σε μικροπράγματα (ο νοών νοείτω), και μετά δεν έχουν δυνάμεις να ανταποκριθούν στον πνευματικό αγώνα.

Παντως, ο άνθρωπος που αγωνίζεται με φιλότιμο όσο μπορεί και δεν έχει διάθεση να κάνει «αταξίες», να λυπήσει το Θεο, αλλά πάνω στον αγώνα του νικιέται-νικάει, νικιέται-νικάει, δεν θα τον αφήσει ο Θεός. Θα τον σπρώξει στον Παράδεισο. Βεβαια, στην πνευματική πρόοδο βοηθάει και το περιβάλλον, αλλά αυτό που κατάλαβα, είναι ότι, όπου κι αν βρεθεί κανείς, αν αγωνισθεί φιλότιμα, μπορεί να πετύχει το ποθούμενο, τη σωτηρία της ψυχής του. Εδώ ο Λωτ ζούσε μέσα στα Σοδομα και τα Γομμορα και σε τι κατάσταση πνευματική ήταν!

Από φιλότιμο και μόνο πρέπει να σωθούμε. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος για το Θεο από το να δει τον άνθρωπο στην κόλαση. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι δίπλα μας έχουμε τον ίδιο το Χριστό που μας βοηθάει, την Παναγία, τα Χερουβείμ, τα Σεραφείμ και τούς Αγίους Παντες. Θαρρος, λοιπόν!»

Καλή και ευλογημένη χρονιά, αγιοπνευματική και καρποφόρα!

Μνημόσυνο στον κυρ Αλέξανδρο

ΤΟΥ π. ΧΡΙΣΤΟΥ ΧΑΧΑΜΙΔΗ

Ενα μικρό στενό δωμάτιο με ασβεστωμένους τοίχους... Ενα τζάκι κοντά στο παράθυρο, που βλέπει προς το αυλάκι... Αντίς από κρεβάτι, μέσα σ’ ένα είδος ντουλάπας του τοίχου, κάτι κηλίμια στο πάτωμα. Στο τζάκι λίγη ζεστή ακόμα στάχτη. Εξω το κρύο είναι δυνατό. Κατάχαμα πάνω στα κηλίμια ο κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης αναρριγεί. Φωναξε τον αρχιμανδρίτη Μπούρα και του ζήτησε να του διαβάσει από το ωραίο και ιστορημένο χειρόγραφο, όπου έχει μαζί τις λειτουργίες του ιερού Χρυσοστόμου και του Βασιλείου του μεγάλου, την ωραία προσευχή των μεγάλων αμαρτωλών που μετανοούν. Μερες τώρα δε μπορούσε να ησυχάσει, τόσο πονεμένο ήταν όλο του το κορμί. Είχε μία άσχημη γρίπη, πνευμονία λένε. Δεν ήθελε να τον ιδεί γιατρός. Ηταν του αγίου Βασιλείου, ανήμερα της Πρωτοχρονιάς. Θελησε να σηκωθεί, μα δεν βρήκε τη δύναμη, τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.

Τη νύχτα ζήτησε από τις αδελφές του κάποιο βιβλίο. Αυτό που του έφεραν, δεν ήταν αυτό που ζητούσε. «Μπα, δε πειράζει», είπε. Το παίρνω αύριο». Τι να ’ταν άραγε; Ο Ομηρος, τα Ευαγγέλια, ο Θουκυδίδης, ο Σαίξπηρ - αυτό το βιβλίο, που στις στερνές εκείνες ώρες τον είδαν να θωπεύει σαν τυφλός, αδύναμος ακόμα, και να το κρατάει στα πυρετικά του χέρια. Είπε στις αδελφές και στούς φίλους του να τον αφήσουν και, γυρνώντας προς τον τοίχο, άρχισε να ψάλλει χαμηλόφωνα το δοξαστικό της ενάτης ώρας των Θεοφανίων. «Την χείρα σου την αψαμένην την ακήρατον κορυφήν του Δεσπότου... έπαρον υπέρ υμών προς αυτόν Βαπτιστά...»

Στη μία μετά τα μεσάνυκτα, οι αδελφές του τον βρήκαν κοιμισμένο, με τα μάτια κλειστά, παγωμένο. Ο κυρ Αλέξανδρος είχε πετάξει! Η εξόδιος εψάλη την επομένη, 3 Ιανουαρίου του 1911. Εξω χιόνιζε. Κατά το έθος τον πήγαν στην εκκλησία και μετά στο κοιμητήριο με το φέρετρο ανοικτό. Οι νιφάδες έπεφταν στο μέτωπό του και στα μαλλιά του, για να παρουσιαστεί θαρρείς ακόμα καθαρότερος και λευκότερος ενώπιον του δικαίου κριτού. Και η φύση που τόσο ερωτικά την ύμνησε συνηγόρησε σ’ αυτό...

Καθε λογοτεχνία, μεγάλη η μικρή, ακολουθεί ένα νόμο που στάθηκε ακατάλυτος στούς αιώνες. Παρουσιάζει ποικιλία εκδηλώσεων και συνάμα καταμερισμό δυνάμεων. Εχει τις μεγάλες δυνάμεις της, τις αναμφισβήτητες μεγαλοφυίες της η ιδιοφυίες, έχει τούς εκλεκτούς της, αλλά και τούς μετρίους και βλαβερούς. Η Νεα Ελληνική Λογοτεχνία έχει κάτι ακόμα· τον Αγιό της. Και το μικρό τούτο μνημόσυνο είναι αφιέρωμα και συνάμα προσκύνημα στο όνομά του και στο θαύμα που προσέφερε, στο ιλαρό φως που έριξε και με αυτό παραμέρισε αρκετά από τα σκοτάδια που σκέπαζαν και κράταγαν στη νάρκη η την πλάνη τον τόπο μας.

κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης πέθανε το βράδυ της 2ας προς 3η Ιανουαρίου του 1911. Με αφορμή αυτή τη μέρα του Γενάρη γράφουμε τις λίγες αυτές αράδες. Δεν τον ξεχάσαμε ούτε μία στιγμή, παρά τα 94 χρόνια που μεσολάβησαν από το θάνατό του. Αντίθετα, νιώθουμε μία νοσταλγία και μία ανάγκη να πάμε όσο το δυνατό πιο κοντά του, να ακούσουμε τον ήρεμο και βαθύ παρηγορητικό του λόγο και να επικοινωνήσουμε με μία από τις πιο γνήσιες πνευματικές δυνάμεις, για να πάρουμε θάρρος και αισιοδοξία. Και τρέμει πραγματικά το χέρι του καθενός, που θα προσπαθήσει, έστω και για λίγο, να ασχοληθεί με τον κυρ Αλέξανδρο, μην τύχει και αδικήσει τον τιμώμενο. Χριστέ μου, δώστου τη χαρά, τη μόνη που θα μπορούσε να σου ζητήσει, απάνω εκεί νοσταλγικά η ψυχή του. Κανε το θάμα κι άσε τον να ζήσει όπως εζούσε, σε μια μεριά που τάχατες να μοιάζει το νησί του.

Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης Βολου

Πρωτοπρεσβύτερος Απόστολος Θανος,
Εφημέριος Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Βολου

ΙΣΤΟΡΙΚΑ

Σε μία γαλανή άκρη του Παγασητικού υψώνεται ο περικαλλής και ιστορικός Ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Βολου. Ο Ναός αυτός άκουσε τις προσευχές, τις ικεσίες, τις δοξολογίες αλλά και ενωτίσθη τούς φόβους των πιστών, αντίκρισε και περιέθαλψε τη φρίκη του πολέμου, στέγασε τον τρόμο των σεισμών, δέχθηκε τα δάκρυα των πιστών που επότισαν το πάτωμά του, ενώ αισθάνθηκε και τη χαρά και την ευτυχία των ενοριτών του.

Η ιστορία του Ναού χωρίζεται σε τρεις φάσεις· 1η) Στο σημείο που κτίστηκε ο πρώτος Ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης υπήρχε κατά την παράδοση, πριν ακόμα ιδρυθεί η πόλη του Βολου, πετρόκτιστο προσκυνητάρι, το οποίο ήταν αφιερωμένο στούς Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη. Πιστεύεται ότι στη θέση που ήταν το προσκυνητάρι, πρέπει να υπήρχε αρχαία χριστιανική εκκλησία των ιδίων Αγίων, η οποία για άγνωστους λόγους καταστράφηκε. 2η) Με τη δημιουργία της συνοικίας του Αγίου Κωνσταντίνου κτίσθηκε ξύλινος Ναός για την κάλυψη των λατρευτικών αναγκών των ενοριτών. Η ανέγερσή του έγινε μέσα σε ένα μήνα και η πρώτη θεία Λειτουργία τελέστηκε σε αντιμήνσιο στις 19 Απριλίου 1898, Κυριακή των Μυροφόρων. 3η) Ο νέος Ναός των Ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης κτίσθηκε κατόπιν αποφάσεως του τότε Δημάρχου Βολου Σπύρου Σπυρίδη, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Ζαχου. Θεμελιώθηκε το 1927 και εγκαινιάστηκε στις 18 Μαΐου του 1936, με την προσήκουσα λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια, από τον τότε Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιωακείμ.

Μια από τις πολλές ιστορικές στιγμές που γνώρισε η Ενορία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Βολου, υπήρξε και η ευλογημένη επίσκεψη του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στις 26 Ιουνίου 2002.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΝΑΟΥ

Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική, επενδεδυμένη εξωτερικά με πέτρα. Η στέγη του Ναού είναι επικαλυμμένη με βυζαντινά κεραμίδια, στη δε νότια πλευρά στέκει μεγαλόπρεπο το κωδωνοστάσιο. Αξίζει να σημειωθεί ότι το τελικό σχέδιο του Αριστ. Ζαχου βασίστηκε σε εμπειρίες του ιδίου κατά την αναστήλωση του Ι. Ν. Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης.

Στη δυτική πλευρά του Ναού, πάνω από την κύρια είσοδο και το τρίλοβο παράθυρο, υπάρχει ψηφιδωτή παράσταση του ένθρονου Χριστού, εν μέσω των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, καθώς και τεσσάρων Αγγέλων, έργο του Παύλου Σαρφάτη.

Εισερχόμενος ο προσκυνητής στο Ναο εντυπωσιάζεται από τα θαυμάσια έργα τέχνης, που λαμπρύνουν το χώρο. Ο Ναός χωρίζεται σε τρία κλίτη με δύο κιονοστοιχίες σύνθετου κορινθιακού ρυθμού. Στα δύο πλευρικά κλίτη υπάρχει ο γυναικωνίτης. Η στέγη, από οπλισμένο σκυρόδεμα, θυμίζει έντονα τις αντίστοιχες των ξυλόστεγων παλαιοχριστιανικών βασιλικών.

Στην κόγχη του Ιερού Βηματος αποτυπώνεται με ψηφίδες η γλυκιά μορφή της Παντάνασσας σε υπερφυσικό μέγεθος, έργο της Ελλης Βοΐλα (1937). Το 1939 ο Ναός αποκτά και τον περίφημο, σχήματος σταυρού, πολυέλαιο. Στο κέντρο του Ιερού Βηματος υπάρχει η Αγία Τράπεζα, από λευκό πεντελικό μάρμαρο, φιλοτεχνημένη από τον Αθηναίο γλύπτη Μιχάλη Κανδαρά. Πανω από την Αγία Τράπεζα υψώνεται το καλλιτεχνικότατο μαρμάρινο Κιβώριο, έργο του ιδίου καλλιτέχνη, ο οποίος κατασκεύασε επίσης τον Αμβωνα και το δεσποτικό Θρόνο στο σολέα. Το Τεμπλο είναι έργο του Τηνιου γλύπτη Στρατή Φιλιππότη, ενώ οι εικόνες του Βολιώτη αγιογράφου Ζαχαρία Καραφέργια.

Ο Ναός κοσμείται με αγιογραφίες -έργο των Παύλου Σαρφάτη και Κωνσταντίνου Κολαΐτη- οι οποίες είναι φιλοτεχνημένες από χρυσές και πολύχρωμες ψηφίδες (ψηφιδωτά) και οι περισσότερες μορφές των αγίων έχουν φυσικό μέγεθος. Ο μοναδικός στην πόλη μας, αλλά και από τούς λίγους στη χώρα μας, Ναός με τόσες καλλιτεχνικές ψηφιδωτές αγιογραφίες, προκαλεί δέος αλλά και εσωτερική αγαλλίαση, καθώς ολόγυρά του ο πιστός νιώθει την παρουσία ενός πλήθους αγίων, που λάμπουν από της αγιοσύνης το στέφανο.

Θησαυρό πολύτιμο και αδαπάνητο αποτελούν τα τεμάχια του Τιμίου Σταυρού και των Σεπτών Λειψάνων των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, τα οποία φυλάσσονται σε αργυρή λειψανοθήκη εντός του Ι. Βηματος και αποτελούν ξεχωριστή ευλογία για τούς ενορίτες και τούς ευλαβείς προσκυνητές. Ο Ναός πανηγυρίζει στις 21 Μαΐου εκάστου έτους (εορτή των Αγίων), καθώς και στις 14 Σεπτεμβρίου (ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού) και την Τρίτη Κυριακή των Νηστειών (Σταυροπροσκυνήσεως).

ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ

Ο περιώνυμος Ιερός Ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης δεν είναι μόνο ένα θαύμα αρχιτεκτονικής αρμονίας αλλά και ένα σημαντικό και καίριο σημείο αναφοράς της πόλεως του Βολου. Η προνομιούχος θέση του δίπλα στον Παγασητικό, οι υποδειγματικές ιερές Ακολουθίες που τελούνται σ’ αυτόν, καθώς και η σημαντική δραστηριότητα που παρατηρείται στον ιεραποστολικό και κοινωνικό τομέα, συμβάλλουν στην προβολή του ως σημαντικού παράγοντα παρέμβασης στα δρώμενα της πόλης. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρονται η λειτουργία των Κατηχητικών Σχολείων, οι Νεανικές Συνάξεις, ο Κυκλος Μελέτης Αγίας Γραφής, οι εκδρομές-προσκυνήματα, το σημαντικό φιλανθρωπικό έργο κ. α. Τελος, ο Ναός ανεγείρει πολυόροφο Πνευματικό Κεντρο επί της οδού Πουλμέρη, όπου θα στεγαστεί και με το οποίο θα ενισχυθεί το κοινωνικό, φιλανθρωπικό, κατηχητικό και λοιπό έργο της Ενορίας.

Στο Μοναστήρι με το “Κρυφό Σχολειό”

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΥ ΠΗΛΙΟΥ

Είναι μύθος η πραγματικότητα; Αν για τούς διανοουμένους της εποχής μας το «Κρυφό Σχολειό» αποτελεί ακόμη αντικείμενο μελέτης και συμπερασμάτων, για τούς κατοίκους του χωριού Αγίου Λαυρεντίου είναι μία πραγματικότητα. Την ζουν εδώ και πολλά χρόνια οι παλαιότεροι, την μεταδίδουν στα παιδιά τους και κείνα με τη σειρά τους, όπως το απαιτεί η παράδοση, την κρατούν ζωντανή στη μνήμη τους. Καθε φορά που σουρουπώνει και το φεγγάρι ρίχνει το λαμπερό του φως στο γραφικό καλντερίμι προς το μοναστήρι του «παππού Λαυρέντη», όπως λένε οι χωριανοί το μοναστήρι τους, το μοναστήρι του αγίου αρχιδιακόνου Λαυρεντίου, του μάρτυρος των φοβερών διωγμών της Ρωμης του 3ου αι. μ.Χ. ,τότε η σκέψη βυθίζεται πολύ παλιά...

Χρόνια ενδόξου Βυζαντίου... Ο αυτοκράτορας Αλέξιος Γ' Κομνηνός δίνει «Χρυσίον και Χρυσόβουλον», όπως χαρακτηριστικά λέγει η εντοιχισμένη επιγραφή στη βόρεια πλευρά του Καθολικού της Μονής, στο συγγενή του Λαυρέντιο τον Τραπεζούντιο, μοναχό της Μεγίστης Λαύρας του Αγ. Ορους, για να χτίσει το μοναστήρι του σ’ ένα από τα γραφικότερα μέρη του Πηλίου, όπου τότε δεν υπήρχε παρά μόνο το άγριο δάσος με την πυκνή βλάστηση και το κελαρυστό νερό. Ηταν μια γωνιά του Παραδείσου, από την οποία μαγεύτηκαν οι άνθρωποι που άρχισαν σιγά σιγά να οργανώνονται γύρω από το μοναστήρι με ηγούμενο το μετέπειτα όσιο Λαυρέντιο και τη μεγάλη συνοδεία του. Ο αυτοκράτορας αφιερώνει και στέλνει στη Μονή ασημένιο επιτραπέζιο Σταυρό με τεμάχιο Τιμίου Ξυλου, αιώνια παρακαταθήκη ευλογίας και αγιασμού.

Το μοναστήρι ανά τούς αιώνες επανδρώνεται, ανακαινίζεται, συμπληρώνεται και φθάνει στη σημερινή του μορφή τον 17ο αι. περίπου, όταν «όλα τα σκίαζε η φοβέρα και τα πλάκων’ η σκλαβιά». Τοτε ο παπακαλόγερος ανέβαινε κρυφά στο επάνω πάτωμα του σημερινού νάρθηκα του Καθολικού και μετέδιδε τα θρησκευτικά και ιστορικά γράμματα στα ελληνόπουλα που αγωνιούσαν για τη λευτεριά. Ανάμεσά τους, αργότερα άντρας πια και αρχηγός, ο Ιερ. Κασσαβέτης υπογράφει την επαναστατική προκήρυξη για την απελευθέρωση της Θεσσαλίας στο ιστορικό αρχονταρίκι της Μονής, σήμερα επίσημο χώρο υποδοχής.

Τα χρόνια περνούν, οι καιροί αλλάζουν, αλλα εκείνο, το παλαιότερο ίσως μοναστήρι του Πηλίου, προσπαθεί να παλαίψει με τον πανδαμάτορα χρόνο. Και τα καταφέρνει! Καλεί όμως την εκάστοτε αδελφότητα να αναλάβει αυτό το δύσκολο έργο της συντήρησης και ανακαίνισης.

Η ανόθευτη και απλοϊκή πίστη μιας γριούλας, Θεσσαλία το όνομά της, αιωνία η μνήμη της, κράτησε για χρόνια ανοιχτή την πύλη της Μονής σε κάθε προσκυνητή, καθώς η γιαγιά προτιμούσε για σπίτι της μια μικρή παράγκα στον αύλειο χώρο του μοναστηριού. Από το 1978 κ.ε. οι γυναικείες αδελφότητες προσπάθησαν να διατηρήσουν ζωντανό το προπύργιο της Ορθοδοξίας μας.

Με τη χάρη του Θεού και την ευλογία του επισκόπου μας είμαστε η τρίτη κατά σειρά ολιγομελής αδελφότητα που από το 2001, έτος εγκαταβίωσής μας στη Μονή, θέσαμε ως κύριο μέλημά μας πρωταρχικά τη διατήρηση και ανακαίνιση του Καθολικού. Ο Θεός ευλόγησε τα πενιχρά βαλάντια του «κορβανά» να μετατρέπονται σε τσιμέντο, άμμο, χαλίκι, ασβέστη..., ώστε να ολοκληρωθεί η επισκευή της στέγης εξωτερικά. Για το υπόλοιπο του έργου έχει ο Θεός... Κι εμείς από την πλευρά μας τον καλό αγώνα της εργασίας αγωνιζόμενες είτε με την παρασκευή παραδοσιακών γλυκισμάτων, είτε με τη φιλοτέχνηση κεριών, εξασφαλίζουμε τα «προς το ζην». Τα «περαιτέρω «Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα»... ώστε να αποτελεί και το δικό μας Καθολικό με τα παλαιοχριστιανικά στοιχεία στην εξωτερική τοιχοποιία, τις μοναδικές βυζαντινής εποχής σωζόμενες αγιογραφίες στο εσωτερικό του Ιερού και το σκαλιστό τέμπλο με φύλλο χρυσού, ακόμη ένα στολίδι για το Πηλιο, αυτό το δεύτερο Αγ. Ορος, όπως το είπανε.

Αισθανόμαστε πως ζούμε σ’ ένα χωριό ιδιαίτερα ευλογημένο, αναπνέοντας σε κάθε βήμα μας την ευωδία και τη χάρη των τριών Αγίων που προστατεύουν τον τόπο τους· Αγιε Αρχιδιάκονε Λαυρέντιε, Οσιε Λαυρέντιε, Αγ. Απόστολε πρεσβεύσατε υπέρ ημών. Αυτή είναι η παράκληση όλων των ευλαβών προσκυνητών κάθε Κυριακή στη Θ. Λειτουργία που τελείται στο μοναστήρι μας, να πρεσβεύουν οι Αγιοί μας ώστε με την επίτευξη των υλικών στόχων να πετύχουμε και την ηθική εν Χριστώ τελείωσή μας.

Είτε ακολουθήσεις, αγαπητέ προσκυνητή, με το αυτοκίνητό σου τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο που οδηγεί στην πύλη του μοναστηριού, είτε προτιμήσεις να ανηφορήσεις το γραφικό καλντερίμι του χωριού, να είσαι σίγουρος πως, όταν βρεθείς μπροστά στο μεγαλοπρεπέστατο ναο και τα ερείπια του παλαιού κτηρίου, θα αισθανθείς τον απόηχο μιας παλαιότερης αίγλης, αυτή της βυζαντινής εποχής, μιας εποχής που έγραψε χρυσές σελίδες ιστορίας για τούς μεταγενέστερους. Ο Θεός παρέδωσε τη σκυτάλη σε μας. Ας γίνουμε συνεχιστές...

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΥ ΠΗΛΙΟΥ
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 24280-96226

Ο ρόλος του πατέρα στο σπίτι

ΤΟΥ ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΚΩΝ. ΚΟΝΤΟΝΑΤΣΙΟΥ, τ. ΣΧΟΛ. ΣΥΜΒΟΥΛΟΥ Π. Ε.

Στις περισσότερες ελληνικές οικογένειες θεωρούν ότι η σημαντικότερη βοήθεια των γονιών στην αγωγή των παιδιών τους είναι η φροντίδα για τη σωστή σωματική ανάπτυξη και υγεία και η βοήθεια να πάνε καλά στα μαθήματά τους. Τη φροντίδα αυτή την αναλαμβάνουν σε σημαντικότατο ποσοστό οι μητέρες. Συνήθως οι πατεράδες αρκούνται σε μία παρακολούθηση της όλης προσπάθειας, έχοντας εμπιστοσύνη στη μητέρα των παιδιών τους.

Ο ρόλος του πατέρα όμως στο σπίτι είναι πολύ πιο σημαντικός από όσο εκτιμάται από την παραπάνω αντίληψη. Είναι εξίσου απαραίτητος, όπως και της μητέρας, και αναντικατάστατος. Η πολύ σωστή και αναμφισβήτητη αντίληψη για την ισότητα των δύο φύλων δεν πρέπει να οδηγεί στη σκέψη της ομοιότητάς τους. Υπάρχουν ανδρικά και γυναικεία πρότυπα. Και είναι διαφορετικά μεταξύ τους. Για τη σωστή αγωγή των παιδιών στην οικογένεια χρειάζεται και το ανδρικό και το γυναικείο πρότυπο. Και έχει το κάθε πρότυπο τα δικά του χαρακτηριστικά. Και είναι λάθος η αντίληψη ότι η κόρη χρειάζεται το γυναικείο πρότυπο και ο γιός το ανδρικό.

Ο πατέρας θα δώσει σ όλη την οικογένεια το πρότυπο της δύναμης του χαρακτήρα, της αυτοπεποίθησης, της σταθερότητας κάποιων αξιών, της δημιουργικότητας και αποτελεσματικότητας των ενεργειών, της αντοχής στις δυσκολίες, της σιωπηλής παραδοχής, της εμπιστοσύνης στις ατομικές δυνάμεις, των λίγων λόγων, της σοβαρότητας. Αυτός θα δώσει το σωστό ανδρικό πρότυπο για έγκριση και μίμηση στο γιο και για θαυμασμό και σωστή επιλογή μελλοντικού συντρόφου στην κόρη. Η αυτοπεποίθηση της ατομικότητας του δυνατού πατέρα είναι εκείνη που θα οδηγήσει τα παιδιά στην ανεξαρτητοποίηση και απελευθέρωση. Η αυθεντικότητά του δεν θα γοητεύει δεσμευτικά και σαγηνευτικά και δεν θα παραλύει γοητευτικά τη δημιουργία ανεξαρτήτων και διαφορετικών ατομικοτήτων. Από τον πατέρα θα μάθουν να μη διστάζουν να διαφωνούν και να αμφισβητούν τις επιλογές των άλλων, όσο κι αν αυτοί οι άλλοι επικρατούν μέσα στην κοινωνία, αν οι ίδιοι δεν συμφωνούν.

Ο πατέρας θα οδηγεί και θα καθοδηγεί με τη ζωη του, με το παράδειγμά του. Δεν θα διδάσκει με λόγια. Δεν θα κάνει κήρυγμα. Δεν θα κουράζει νουθετώντας. Δεν θα πουλάει σοφία. Θα ακτινοβολεί ωριμότητα, θα εκπέμπει ανδρισμό, γενναιότητα, εμπιστοσύνη. Δε θα κάνει βίαιες και ανακλαστικές ενέργειες. Θα είναι η ήρεμη δύναμη του ασάλευτου βράχου.

Ο ρόλος του πατέρα είναι διαφορετικός από της μητέρας. Ο πατέρας διδάσκει όχι κυρίως με λόγια. Διδάσκει με έργα, διδάσκει με την παρουσία του στο σπίτι, διδάσκει με όσα κάνει αλλά και με όσα αποφεύγει να κάνει, αν και τα μπορεί, ακριβώς γιατί είναι ο πατέρας στο σπίτι. Γιατί έτσι είναι σίγουρος ότι κάποτε και ο γιός του και η κόρη του θα του πούνε όσα έγραψε σε εφημερίδα σε ένα ποίημά του με τον παράξενο τίτλο «Σ ευχαριστώ, πατέρα, για εκείνα που δεν έκανες» ένα αμερικανόπουλο, σαν μνημόσυνο του πατέρα του, που σκοτώθηκε στον πόλεμο της Κορέας·

«Θυμάσαι τη μέρα που έβρεχε και μου έλεγες να μην βγω γιατί θα αρρωστήσω; Εγώ βγήκα και αρρώστησα. Περίμενα να με μαλώσεις, μα δεν το έκανες. Θυμάσαι που έπαιζα ως το βράδυ κι ας με φώναζες πολλές φορές να διαβάσω και μηδενίστηκα στο διαγώνισμα της άλλης μέρας; Νομιζα πως θα με μάλωνες και θα μου έλεγες· Σου το είχα πει. Μα δεν το είπες. Θυμάσαι όταν μου είπες να μην τρέχω στο σπίτι, γιατί θα σπάσω τα κρυστάλλινα που ήταν στο τραπέζι; Δε σ ?κουσα και έτρεχα και έπεσα στο τραπέζι και τα έσπασα όλα. Νομιζα πως θα με έδερνες αλύπητα. Μα δεν το έκανες. Υπάρχουν χιλιάδες τέτοια πράγματα, μπαμπά μου, που δεν τα έκανες. Περίμενα να γυρίσεις από τον πόλεμο να σου τα πω. Μα δε γύρισες».

Οι δια των Αγίων σχέσεις Αγίου Ορους και Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος

ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΩΫΣΕΩΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Ασχολούμενοι από ετών με την αγιορείτικη αγιολογία, στην παρούσα εισήγηση θ’ αναφερθούμε στις σχέσεις του Αγίου Ορους και της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος δια των Αγίων, κατά χρονολογική σειρά·

Πρώτος του ιερού αυτού καταλόγου είναι ο όσιος Ευθύμιος ο Νεος (+898), ένας από τούς πρώτους γνωστούς επωνύμους αγιορείτες αγίους, με σπουδαίο βίο. Πολύ νέος, από την περιοχή της Αγκυρας όπου γεννήθηκε, παντρεύτηκε, σύντομα όμως εγκατάλειψε τούς συγγενείς του και μόνασε στο Βιθυνικό Ολυμπο. Κατόπιν ασκήτευσε στον ιερό Αθωνα, έξω της Θεσσαλονίκης, στη Χαλκιδική, στο νησί του Αγίου Ευστρατίου και στις Περιστέρες, όπου το 870 ίδρυσε σημαντική μονή.

Προγνωρίσας το τέλος του, από το Αγιον Ορος δια λέμβου πέρασε στη μικρή νήσο Ιερά, που βρίσκεται στην είσοδο του Παγασητικού κόλπου, με τον υποτακτικό του μοναχό Γεώργιο, όπου παρέμεινε επί ένα εξάμηνο περίπου κι εκεί ανεπαύθη μακάρια κι ενταφιάσθηκε σε σπήλαιο. Οι μαθητές του θέλησαν να έχουν ως ευλογία το τίμιο λείψανό του και στις σαράντα περίπου ημέρες από της κοιμήσεώς του το παρέλαβαν ο ιερομόναχος Βλάσιος κι ο μοναχός Παύλος και το μετέφεραν στη Θεσσαλονίκη, διατηρούμενο πλήρως ανέπαφο, κι από κει στη μονή Περιστερών, όπου πρόσφατα ανεκαλύφθη. Βιογράφος του ωραίου βίου του είναι ο επίσης μαθητής του επίσκοπος Θεσσαλονίκης Βασίλειος, ο επικαλούμενος Συναξαριστής.

Επιφανείς μαθητές του οσίου Ευθυμίου του Νεου είναι οι αυτάδελφοι Θεσσαλονικείς όσιοι Συμεών και Θεόδωρος, που κατά τούς βιογράφους τους παρουσιάζονται ως οι πρώτοι επώνυμοι ασκητές του Αγίου Ορους, διοργανωτές του μοναχισμού, υπερασπιστές των αγίων εικόνων, κτίτορες ναών, ιεραπόστολοι και θαυματουργοί. Στο βίο τους αναφέρεται ότι περιδιάβηκαν τις πόλεις της Θεσσαλίας και στάθμευσαν στο όρος των Κελλίων, «που επεκτείνεται στις ανατολικές και νοτιοδυτικές πλαγιές του Κισσάβου, το συνεχόμενο Μαυροβούνι και τα βόρεια τμήματα του Πηλίου». Κατόπιν κήρυξαν στην Πελοπόννησο, όπου και βρήκαν την εικόνα της Παναγίας στο Μεγα Σπήλαιο.

Οι όσιοι Βαρνάβας και Σωφρόνιος, που ήταν θείος κι ανηψιός, και κατάγονταν από την Αθήνα. Κατόπιν θεομηνίας ξεκίνησαν ιεραποδημία προς ανεύρεση της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας Σουμελά κι ανοικοδόμηση μονής κατά το 10ο αιώνα και όχι τον 4ο, όπως λανθασμένα υποστηρίζεται. Διερχόμενοι από τη Λαρισα για να προσκυνήσουν το τίμιο λείψανο του αγίου Αχιλλείου, «έρχονται την τρίτη ημέρα εις το όρος των Κελλίων, εις το οποίον, περιερχόμενοι τα ασκητήρια των μοναχών, είδαν έναν ενάρετον άνδρα εστολισμένον με ιερωσύνην και με προφητικόν χάρισμα. Επειτα κατασπασθέντες και τη λάρνακα ενός μυροβλήτου βαρβάρου, ο οποίος από λήσταρχος, όπου ήτο πρότερον, μετανοήσας άκρως ηγίασε και ευαρέστησεν εις τον Θεόν, ανεχώρησαν από το όρος». Κατόπιν μετέβησαν στο Αγιο Ορος, όπου παρέμειναν στην ιερά Μονή Βατοπεδίου κι από εκεί κατέληξαν στον Ποντο, όπου βρήκαν την εικόνα της Θεοτόκου κι έκτισαν τη σπουδαία μονή του Σουμελά. Εκεί ανεπαύθησαν μακάρια και οι δύο την ίδια ημέρα.

Το χρυσό αιώνα του Αγίου Ορους, το 14ο, έχουμε την ακμή του οσίου Λαυρεντίου του Μεγάλου, ο οποίος από μοναχός της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας, ίσως λόγω των ησυχαστικών ερίδων, μετέβη στο Πηλιο κι επανίδρυσε μεγάλη μονή στο όνομα του αγίου ιερομάρτυρος Λαυρεντίου του αρχιδιακόνου και σκήτη στο όνομα της θείας Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και του Προφήτου Ηλιού το 1378 με πλούσιες δωρεές του αυτοκράτορα Αλεξίου του Γ' του Κομνηνού, καθώς αναφέρεται σε σωζόμενη επιγραφή.

Ο βίος του οσίου δε σώζεται. Περιληπτικό συναξάρι και ακολουθία του εξέδωσε ο μοναχός Ζωσιμάς Εσφιγμενίτης στο Βολο το 1901. Εικόνα του οσίου βρίσκεται στο τέμπλο του ανακαινισμένου καθολικού και είναι έργο του 16ου αιώνα. Η μονή φαίνεται να είχε πλούσια δράση στην περίοδο της τουρκοκρατίας. Το Πηλιο και η ευρύτερη περιοχή της Δημητριάδος είχε καταστεί ένα δεύτερο Αγιον Ορος με 25 μονές περίπου. Σημερα στη μονή του οσίου Λαυρεντίου διαμένει μικρή γυναικεία αδελφότητα.

Ο όσιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω (+1541) υπήρξε Μετεωρίτης, Αγιορείτης, Σκητοβεροιώτης, Πηλιορείτης και Ολυμπίτης, σπουδαίος Γεροντας, κτίτορας μονών και ιεραπόστολος σημαντικός του 16ου αιώνος σε όλη τη Μακεδονία και τη Θεσσαλία, όπου ιδιαίτερα τιμάται για τις πολλές θαυματουργίες του.

Ο όσιος Διονύσιος υπήρξε ιδρυτής της ονομαστής και ιστορικής μονής Αγίας Τριάδος Σουρβιάς Πηλίου. Περί αυτής αναφέρεται στο βίο του οσίου Γερασίμου του νέου· «Εις τα όρια της πόλεως Μακρυνίτσας, έως δύο ωρών διάστημα, ήτο τότε και είναι μέχρι του νυν εν Μοναστήριον κατά πολλά ήσυχον και ειρηνικόν, τιμώμενον εις το όνομα της Αγίας Τριάδος, το οποίον έκτισεν εκ βάθρων ο Οσιος Διονύσιος, ο κτίτωρ της εν Ολύμπω Μονής· ονομάζεται δε το Μοναστήριον Σουρβία». Το μοναστήρι αυτό έγινε κέντρο αναπαύσεως πολλών ψυχών. Ο όσιος με το πετραχήλι του έσωζε πολλούς. Μετά την επιστροφή του Οσίου στον Ολυμπο, έθεσε διάδοχό του τον ιερομόναχο Παρθένιο, αλλά δεν έπαυσε να επισκέπτεται και το μοναστήρι του στο αγαπητό του Πηλιο και να συνδράμει τούς πιστούς. Πολλοί ασχολήθηκαν με τον ένθεο βίο του οσίου Διονυσίου και την πλούσια προσφορά του.

Ο οσιομάρτυς Δαμιανός ο εν Κισσάβω (+1568) από το Μυρίβολο Καρδίτσας. Νεος κατέφυγε στην Ιερά Μονή Φιλοθέου Αγίου Ορους, όπου εκάρη μοναχός. Αργότερα ασκήτευσε επί τριετία πλησίον της μονής παρά τον όσιο Δομέτιο. Κατόπιν θείας εντολής εξήλθε του Αγίου Ορους και περιήλθε τη Θεσσαλία και ιδιαίτερα τα ορεινά χωριά των Αγράφων, του Κισσάβου και του Πηλίου, κηρύττοντας Χριστό και πιστή ακολούθηση του Ευαγγελίου. Το 1550 ο όσιος, κοντά στο σημερινό χωριό Ανατολή, ίδρυσε σπουδαία μονή, την οποία αφιέρωσε στον Τιμιο Πρόδρομο. Πλησίον της μονής σώζεται και το σπηλαιώδες ασκητήριό του. Τούς ασκητικούς αγώνες και τα κηρύγματά του έστεψε με το ένδοξο μαρτύριό του. Απαγχονίσθηκε από τούς Αγαρηνούς, εκάη και το τίμιο λείψανό του ρίχθηκε στον ποταμό Πηνειό στις 14-2-1568, οπότε και η μνήμη του. Πολλοί ασχολήθηκαν με το βίο του οσιομάρτυρος Δαμιανού, ο οποίος θεωρείται πρόδρομος του ιεραποστολικού έργου του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, που ξεκίνησε από την ίδια μονή κι είχε το ίδιο τέλος.

Ο όσιος Συμεών ο Μονοχίτων και Ανυπόδητος (+1594). Γεννήθηκε στο Βαθύρεμα Αγιάς από πατέρα ιερέα και δάσκαλο του κρυφού σχολειού. Στην αρχή μόνασε στη μονή Οικονομείον η Κομνήνειο Κισσάβου, ζώντας «με αυστηράν νηστείαν, άμετρον αγρυπνίαν, ολονύκτιον στάσιν, ανυπόδητος και μονοχίτων, φέρων μόνο εν πτωχικόν ένδυμα παλαιόν και εσχισμένον», όπου χειροτονείται διάκονος. Την ίδια ζωη συνεχίζει στο Αγιον Ορος στις μονές Μ. Λαύρας, όπου χειροτονείται ιερέας, και στη Φιλοθέου, όπου γίνεται ηγούμενος.

Αφήνοντας το Αγιον Ορος πηγαίνει στο μοναχοστόλιστο Πηλιο. Εκεί «έμεινε τρεις χρόνους κάτω από μηλέαν τινά, εταλαιπωρείτο δε σφοδρώς κατά τον χειμώνα από το άμετρον ψύχος, το δε θέρος πάλιν εδεινοπάθει από τον καύσωνα και την υπερβολικήν θερμότητα του ηλίου». Στη συνέχεια έκτισε την περιώνυμη μονή της Αγίας Τριάδος Φλαμουρίου, στην οποία συνάχθηκε πλήθος μοναχών. Κατόπιν περιόδευσε ιεραποστολικά ως πρόδρομος κι αυτός του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, την Αγιά, τον Τυρναβο, την Ελασσόνα, τη Λαμία, τα Σερβια, τα Γρεβενά, τα Αγραφα, τη Θηβα, την Αθήνα, την Εύβοια και την Ηπειρο, όπου «εκήρυττε παρρησία και χωρίς φόβον τον λόγον του Θεού».

Ανεπαύθη εν Κυρίω κι ενταφιάστηκε στη Χαλκη των Πριγκηποννήσων. Οι μαθητές του από τη μονή Φλαμουρίου κατά την ανακομιδή του πήραν τα τίμια λείψανά του και τα έφεραν στη μονή του, όπου μέχρι σήμερα θαυματουργούν. Τον υπέροχο βίο του και την ακολουθία του έγραψε ο ιερομόναχος Γερμανός.

Ο όσιος Ακάκιος ο Καυσοκαλυβίτης (+1730) γεννήθηκε στο χωριό Γολιτσα Αγράφων. Νεος πήγε να μονάσει στη μονή Αγίας Τριάδος Σουρβιάς Πηλίου, την οποία έκτισε ο όσιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω και σε αυτή έζησε ο όσιος Γεράσιμος ο Νεος ο εν Μακρυνίτση (+1740), όπου και εκάρη μοναχός. Αργότερα μετέβη στο Αγιον Ορος και κατέληξε στη σκήτη Αγίας Τριάδος-Καυσοκαλυβίων, όπου παρέμεινε επί εικοσαετίαν ο όσιος Μαξιμος ο Καυσοκαλυβίτης. Η φήμη του μεγάλου οσίου Ακακίου συγκέντρωσε πλησίον του πολλούς, μεταξύ των οποίων τούς οσιομάρτυρες Παχώμιο (+1730), Νικόδημο (+1722) και Ρωμανό (+1694). Αριστος βιογράφος του υπήρξε ο λόγιος κι ενάρετος παπα- Ιωνάς ο Καυσοκαλυβίτης, επιτομή του βίου του δημοσιεύεται στο Νεο Μαρτυρολόγιο.

Ο ιερομάρτυς Κοσμάς ο Αιτωλός (+1779) γεννήθηκε στο Μεγα Δενδρο Αιτωλίας. Νεος ήλθε και μόνασε στη μονή Φιλοθέου, όπου χειροτονήθηκε ιερέας και μετά από μία περίπου εικοσαετία εξήλθε να κηρύξει σε όλη σχεδόν την Ελλάδα και κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη «όλους απλώς τούς αμαρτωλούς έφερεν εις την μεγάλην μετάνοιαν και διόρθωσιν, ώστε, όπου έλεγον όλοι ότι εις τούς καιρούς των εφάνη ένας νέος Απόστολος». Αναφέρεται πως κατά τη δεύτερη αποστολική του περιοδεία (1763-1773) διήλθε από το Τρίκερι, το Πηλιο και την Αγιά. Πρόκειται για ένδοξο ισαπόστολο, λαμπρό φωτιστή του Γενους, θαυματουργό όσιο, προφήτη κι άξιο διδάχο, λαοφιλή ιερομάρτυρα. Υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία για το βίο του και το σπουδαίο έργο του.

Ο οσιομάρτυς Γεδεών ο Καρακαλληνός (+1818) γεννήθηκε στο χωριό Καπουρνα Δημητριάδος το 1766. Νεος εργαζόμενος στο παντοπωλείο ενός θείου του στο Βελεστίνο, αναγκάσθηκε από ένα Τούρκο και παρασύρθηκε κι αλλαξοπίστησε. Μετανοημένος μετέβη στο Αγιο Ορος, εκάρη μοναχός στην ιερά μονή Καρακάλλου, όπου και παρέμεινε επί τριακονταπενταετία «υπέρ άνθρωπον αγωνιζόμενος... ηργάζετο το μέλι της Μοναχικής ζωής εν αμέμπτω πολιτεία και ακατακρίτω συνειδότι φροντίζων δια την σωτηρίαν του». Καρπός των αγώνων του ήταν η επιθυμία του μαρτυρίου, για να εξαλείψει πλήρως το ανόμημα της αλλαξοπιστίας του. Ετσι αναχώρησε με τις ευχές των πατέρων για τη Ζαγορά του Πηλίου, όπου προσεποιείτο τον δια Χριστόν σαλό, όπως και στο Βελεστίνο, όπου κακοποιήθηκε από τούς Τούρκους, στην Αγιά και τέλος στον Τυρναβο, όπου μετά από φρικτά βασανιστήρια είχε μαρτυρικό τέλος. Εκεί ετάφη και μέρος των τιμίων λειψάνων του ήλθαν και φυλάγονται στη μονή της μετανοίας του. Πρώτος βιογράφος και συνθέτης της ακολουθίας του, που γνώρισε πολλές εκδόσεις, είναι ο ιερεύς Πολυζώης.

Η Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος αναφέρει ως τοπικούς αγίους της·

Νεομάρτυς Απόστολος ο Νεος (+16. 8. 1686), Νεομάρτυς Σταμάτιος (+15. 8. 1680), Οσιος Γεράσιμος ο Νεος (+15. 9. 1740), Νεος Οσιομάρτυς Γεδεών (+3. 12. 1818), Οσιος Συμεών Μονοχίτων- Ανυπόδητος (+19. 4. 1594), Νεομάρτυς Τριαντάφυλλος (+18. 8. 1680), Νεος Οσιομάρτυς Δαμιανός (+14. 2. 1568), Οσιος Λαυρέντιος (+14ος αι.), Αγιος Βησσαρίων ο Α' Επίσκοπος Δημητριάδος (+15. 9), Οσιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω (+23. 1), Οσιοι Ανάργυροι Φιλονίλλα και Ζηναΐς (+11. 10).

Με την παρούσα ταπεινή και αφιλόδοξη εισήγηση παρουσιάζουμε προσθετικά τούς διελθόντες από τα σημερινά όρια της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, έστω και για μικρά διαστήματα, αγίους, που έχουν σχέση με το πανσέβαστο Αγιον Ορος, για πρώτη ίσως φορά συγκεντρωμένα·

Οσιο Ευθύμιο το Νεο (+898), οσίους Συμεών και Θεόδωρο τούς μαθητές του, οσίους Βαρνάβα και Σωφρόνιο (10ος αι.), όσιο Ακάκιο τον Καυσοκαλυβίτη (+1730) και ιερομάρτυρα Κοσμά τον Αιτωλό (+1779).

Η προσθήκη, λοιπόν, επτά αγίων στο τοπικό αγιολόγιο ταπεινά φρονούμε δεν είναι ευκαταφρόνητη. ( Από την περιοχή διήλθε κι ο όσιος Χριστόδουλος ο εν Πατμω, ο οποίος όμως δεν ήταν Αγιορείτης). Ας πρεσβεύουν οι παραπάνω άγιοι για όλους μας. Οι δύσκολοι καιροί μας έχουν μεγάλη την ανάγκη πολλών πρεσβειών αγίων και μάλιστα αυτών που διάβηκαν τούς τόπους μας και τούς αγίασαν και τούς ευλόγησαν και τούς ανόρθωσαν σε πενιχρές εποχές κι αγωνιώδεις με λόγους αγαθούς, ενισχυτικούς και παραμυθητικούς, αλλά κυρίως με το ένθεο βιωμένο παράδειγμά τους. Η αγιότητα είναι το κυρίως ζητούμενο και σήμερα από τούς αγνούς αναζητητές της ελευθερώτριας αλήθειας. Η αγιότητα είναι η κύρια προσφορά της Εκκλησίας, με λόγο και πράξη, αλλά και με σιωπή και μυστική δέηση στον ιερό Αθωνα.