Ο ανέστιος Χριστός

Δημήτρη Τσιλιβίδη, Δρ. Θεολογίας

Η βηθλεέμ ήταν γεμάτη κόσμο. Τα ξενιτεμένα παιδιά της έρχονταν να απογραφούν στον τόπο που γεννήθηκαν, ύστερα από διαταγή του Καίσαρα Αύγουστου: «απογράφεσθαι πάσαν την οικουμένην».

Τα χάνια και τα καπηλειά αντηχούσαν από φωνές και τραγούδια. Πίσω από τα φωτισμένα παράθυρα των σπιτιών της πόλης του βασιλιά Δαβίδ γιορταστικά τραπέζια στρωμένα για τους φιλοξενούμενους συγγενείς που έφτασαν από μακριά.

Η μικρή Βηθλεέμ «ουδαμώς ελάχιστη εν τοις ηγεμόσιν Ιούδα» ζει ανυποψίαστη τις μεγάλες ώρες επαλήθευσης της θεϊκής υπόσχεσης. Στα σκοτεινά σοκάκια της, κάποιες σκιές περιπλανιόνται σ’ απελπισμένη αναζήτηση εστίας, ένας άντρας κρατάει όρθια την παραπαίουσα στο γλιστερό λιθόστρωτο ετοιμόγεννη γυναίκα του.

Στον Ιωσήφ και τον απερινόητα φερόμενο στην μήτρα της παρθένου Μαρίας Σωτήρα, καμιά πόρτα δεν ανοίγει, κανένα ανθρώπινο χέρι δεν απλώνεται για βοήθεια. Ο αστραφτερός μόνο ουρανός της Ιουδαίας φωτίζει την ταπεινή φάτνη έτοιμη να δεχτεί τον ανέστιο Χριστό, για να μαρτυρηθεί ακόμη μια φορά ότι η θεότητα στεγάζεται παντού και προ παντός στις καρδιές των ανθρώπων για χάρη των οποίων σαρκώθηκε.

Ο συμβολισμός της Θείας γέννησης σ’ ένα χώρο ελεύθερο, ανοιχτό σε όλους και σε όλα, στους βοσκούς και τους βασιλιάδες, στους απλοϊκούς και τους σοφούς, στα ζώα και τα φυτά, στις ουράνιες και επίγειες δυνάμεις, χαρακτηρίζει της θεότητα, η οποία δεν εγκλωβίζεται σε ανθρώπινα μέτρα.

Το ανυπέρβλητο της γέννησης του Θεανθρώπου είναι όχι μόνο ο τρόπος, αλλά και ο χώρος της τέλεσής της. Η φάτνη της Βηθλεέμ το επιβεβαιώνει. Ο «υιός του ανθρώπου», ο γεννημένος από μόνη την Παρθένο, ο γνωστός από την υπόσχεση του Θεού στον Αδάμ, βιώνει ως άνθρωπος την ανεστιότητα στη σύντομη επίγεια ζωή του. «Αι αλώπεκες φωλεούς έχουσι και τα πετεινά του Ουρανού κατασκηνώσεις, ο δε υιός του ανθρώπου ουκ έχει που την κεφαλήν κλίνη».

Ο «υιός του Θεού» ο γεννημένος από τον Πατέρα «προ πάντων των αιώνων», ο αληθινός Θεός γεννημένος από αληθινό Θεό, δεν χωράει στην μικρή Βηθλεέμ, δεν έχει ανάγκη εστίας.

Ελεύθερος από χώρο και χρόνο, κυρίαρχος των επουρανίων και επιγείων δυνάμεων υπερβαίνει και ιστορικότητα και αιωνιότητα.

Μήνυμα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνατίου για τα Χριστούγεννα 2004

ΤΙΜΙΑ ΚΑΙ ΑΠΛΑ

π. ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΜΟΥΡΤΖΑΝΟΣ

Η επιστροφή από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στο Οικουμενικό Πατριαρχείο των ιερών λειψάνων του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου και του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου αποτελεί αδιαμφισβήτητα μία έμπρακτη κατάθεση συγγνώμης για τη βεβήλωση της Ιστορίας που πραγματοποίησαν οι Σταυροφόροι το 1204, με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς για να επέλθει η ενότητα, κριτήριο για την οποία είναι η αλήθεια και βάση η Ιστορία. ΩστΌσο, τέτοιες κινήσεις αποτελούν ένα διάλειμμα ελπίδας, το οποίο όλοι ευχόμαστε να συνεχιστεί.

Η αναγνώριση των Σκοπίων από τις ΗΠΑ με το όνομα «Μακεδονία», καθώς και τα πολιτικά και οικονομικά παιχνίδια που η υπερδύναμη παίζει στην περιοχή μας, προκαλούν ανησυχία και θλίψη, κυρίως στούς απλούς ανθρώπους που αισθάνονται την αδυναμία για ισχυρή αντίδραση. Εμείς ελπίζουμε στο Θεο ότι δεν θα επιτρέψει την περαιτέρω δοκιμασία για την ιστορική μας Μακεδονία και ότι θα βρεθεί λύση. Ωστόσο, χρειάζεται να προβληματισθούμε αν μπορούμε να συνεχίσουμε να παραθεωρούμε την ιστορική αλήθεια και να προβαίνουμε διαρκώς σε κινήσεις καλής θέλησης, «τρέχοντες εις κενόν». Οι γείτονές μας συνεχίζουν την καπηλεία της Ιστορίας και την αλυτρωτική προπαγάνδα τους. Δεν ήρθε η ώρα για σταυροφορία ενημέρωσης και αντίστασης;

Ο Ερανος της ΑγΆπης, που διοργανώνει για μία ακόμη χρονιά η τοπική μας Εκκλησία, αποτελεί έμπρακτη κίνηση ανακούφισης του πόνου και της ανέχειας πολλών αδελφών μας. Η εποχή μας καυχιέται ότι έλυσε τα μεγάλα προβλήματα που απασχολούσαν τον άνθρωπο. Η δυστυχία όμως θέριεψε, το ίδιο και η άνιση κατανομή του πλούτου. Οταν καθημερινά εκατοντάδες συνάνθρωποί μας αναγκάζονται να απευθυνθούν στην Εκκλησία για ένα πιάτο φαγητό, αυτό αποδεικνύει την παταγώδη αποτυχία μιας κοινωνίας που επιλέγει να ζει χωρίς το Θεο. Η ενίσχυση του Εράνου, από το περίσσευμα η το υστέρημα της καρδιάς μας, ισοδυναμεί τελικά με αντίσταση στην ψεύτικη εικόνα που η εποχή μας δημιουργεί για τις πραγματικές δυνατότητες του πολιτισμού μας.

Ο γιορτινός διάκοσμος των ημερών, η φάτνη, ο 13ος μισθός, τα δώρα, το τραπέζι και το ρεβεγιόν των Χριστουγέννων ας μη μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι το κέντρο της εορτής για τούς χριστιανούς είναι η χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία. Εκεί που μεταλαμβάνουμε το Γεννηθέντα Κυριο μας και η καρδιά μας γίνεται φάτνη, όπου μπορεί το βρέφος της Βηθλεέμ να καταλύσει. Το έθιμο και ο γιορτινός διάκοσμος έρχονται και παρέρχονται. Η σχέση με το Χριστό είναι που αγιάζει τη ζωη μας. Και έχουμε ανάγκη να νηπιάσουμε ως προς την κακία, να μετανοήσουμε για τα λάθη μας, να υπερβούμε τον εγωισμό δια της αγάπης, για να ζήσουμε τη χαρά της δοξολογίας του σαρκωθέντος Θεού, το νόημα των Χριστουγέννων.

Η υμνολογία των Χριστουγέννων

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΤΣΙΚΛΗ, ΦΙΛΟΛΟΓΟΥ - ΙΕΡΟΨΑΛΤΟΥ

Τη ΚΕ' του αυτού μηνός, η κατά σάρκα Γεννησις του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού». Αυτόν τον απλό και απέριττο τρόπο επιλέγει ο Συναξαριστής για να μας μεταδώσει το κοσμοσωτήριο μήνυμα της του Χριστού κενώσεως. Και πως αλλιώς; Ο ανθρώπινος νους αδυνατεί να συλλάβει και η ανθρώπινη λαλιά ωχριά, προκειμένου να εκφράσει το μέγα μυστήριο.

Η υμνογραφία των Χριστουγέννων αποτελεί αναμφισβήτητα κορυφαία έκφραση της ανθρώπινης καλλιτεχνικής δημιουργίας. Ο αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο αγ. Κοσμάς ο Μελωδός, ο αγ. Ρωμανός ο Μελωδός, η αγία Κασσιανή, αλλά και οι υπόλοιποι υμνογράφοι κατορθώνουν να αποδώσουν με τρόπο απαράμιλλο και ανόθευτο την ψυχική τους διάθεση, επιχειρούν να ερμηνεύσουν θεολογικά το “μέγα θαύμα”, να εκφράσουν κατά το ανθρωπίνως δυνατό το ανέκφραστο, να μιλήσουν για το άρρητο, να δηλώσουν το άδηλο. Οι ύμνοι των Χριστουγέννων, αλλά και ο ηχοχρωματικός πλούτος της μουσικής τους απόδοσης, προσφέρουν μια μοναδική ευκαιρία στον πιστό για ουράνια μέθεξη και πνευματική ανάταση, αποτελούν φάρμακο αλεξιτήριο που θωρακίζει και λυτρώνει το σημερινό άνθρωπο, τον εγκλωβισμένο μέσα στούς αλλοτριωτικούς μηχανισμούς της κοινωνίας που ζει.

«Τι Σοι προσενέγκωμεν Χριστέ, ότι ώφθης επί γης ως άνθρωπος δι’ ημάς»; Η δήλωση απορίας μπροστά στο θαύμα είναι ένα από τα μόνιμα θέματα των χριστουγεννιάτικων τροπαρίων. «Θεός το τεχθέν, η δε Μητηρ Παρθένος• τι μείζον άλλο καινόν είδεν η κτίσις;», « Ο αχώρητος παντί πως εχωρήθη εν γαστρί; Ο εν κόλποις του Πατρός πως εν αγκάλαις της Μητρός»; Σε κάποιους μάλιστα ύμνους φορέας της απορίας είναι η Παναγία• «Τι θαυμάζεις (=απορείς) Μαριάμ, τι εκθαμβείσαι τω εν σοι; Οτι (=επειδή) άχρονον υιόν, χρόνω εγέννησα φησί (=απαντά) [...] Ανανδρός ειμι και πως τέξω Υιόν; Ασπορον γονήν τις εώρακεν»; Παράλληλα, έκδηλη είναι η χαρά για την καινούρια εποχή που ανέτειλε• « Η Γεννησις Σου, Χριστέ ο Θεός ημών, ανέτειλε τω κόσμω το φως το της γνώσεως». «Τα σύμπαντα σήμερον χαράς πληρούνται• Χριστός ετέχθη εκ της Παρθένου». «Χριστός γεννάται δοξάσατε• Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε• Χριστός επί γης, υψώθητε». «Δεύτε αγαλλιασώμεθα τω Κυρίω το παρόν μυστήριον εκδιηγούμενοι».

Σε άλλα, πάλι, τροπάρια κυριαρχεί η περιγραφή των γεγονότων και η ερμηνευτική απόδοσή τους με εκφραστικά μέσα που αγγίζουν τα όρια της αισθητικής τελειότητας. Ας θαυμάσουμε λ.χ. τις παρηχήσεις, τις αντιθέσεις και τις αναλογίες που παρατηρεί κανείς στο δοξαστικό της Κασσιανής• «Αυγούστου μοναρχήσαντος επί της γης, η πολυαρχία των ανθρώπων επαύσατο• Σου δε ενανθρωπήσαντος εκ της Αγνής, η πολυθεΐα των ειδώλων κατήργηται». Μαλιστα, εδώ το όλο αποτέλεσμα τονίζεται εντονότερα με την αξιοποίηση της ομοτονίας και της ισοσυλλαβίας ανάμεσα στα δύο κώλα-μέρη. Και συνεχίζονται, στον ίδιο πάντα ύμνο, οι αναλογίες καθώς και οι αντιθέσεις• «υπό μίαν βασιλείαν εγκόσμιον αι πόλεις γεγένηνται• και εις μίαν Δεσποτείαν Θεότητος τα έθνη επίστευσαν. Απεγράφησαν οι λαοί τω δόγματι του Καίσαρος• επεγράφησαν οι πιστοί ονόματι Θεότητος».

Την κεντρικότερη, ίσως, θέση από τούς υμνογράφους των Χριστουγέννων κατέχει το « Η Παρθένος σήμερον». Το κοντάκιον αυτό, λέει η παράδοση, το έγραψε ο Ρωμανός κατά τη διάρκεια της παννυχίδας των Χριστουγέννων. Παρουσιάστηκε στον ύπνο του η Παναγία, τοποθέτησε ένα κομμάτι χαρτί μέσα στο στόμα του και τον προέτρεψε να γράψει. Ο Ρωμανός ξύπνησε, εμπνεύστηκε το κεντρικό κοντάκιο, ανέβηκε στον άμβωνα της Παναγίας, «της εν τοις Κυρου», και το έψαλε. Οι πιστοί, λένε, τόσο πολύ ενθουσιάστηκαν από το καινοφανές άσμα, ώστε χειροκροτούσαν και ποδοκροτούσαν το νεαρό μελωδό.

Σημερα, μόνο ο πρόλογος της ποιητικής αυτής δημιουργίας ακούγεται στις εκκλησίες. Ολο το κοντάκιο διαπνέεται από σπάνια φραστική ενάργεια, μεγαλειώδη λυρική πνοη, αλλά και σε ορισμένα σημεία του από έντονες δραματικές εξάρσεις, που υπηρετούνται από ανάλογη εικονοποΐα.

Στο φρενήρη ρυθμό της πολύβουης κοινωνίας που ζούμε και το συνακόλουθο παραλογισμό της, όλα τα μέσα της λογικής λατρείας, η υμνογραφία, οι βυζαντινοί ύμνοι, η αγιογραφία, συναρθρώνουν μια ρηξικέλευθη αντιπρόταση για τα Χριστούγεννα. Η ορθόδοξη παράδοση, με αιχμή της τούς υπέροχους λατρευτικούς ύμνους, προτρέπει όλους εμάς να βιώσουμε τις φετινές εορτές με κατάνυξη, κάνοντας φάτνη την καρδιά μας για να την κατοικήσει το Θείο Βρέφος, «ου μαθόντες αλλά παθόντες τα Θεία».

Ας το προσπαθήσουμε. Ο Χριστός μας είναι πάντα εκεί, μέσα στο Σπήλαιο, κάθε Χριστούγεννα και περιμένει συγκαταβατικά.

Μια λεπτομέρεια...

ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΤΟΥΝΗ, ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Εχουν πει ότι οι εικόνες είναι τα βιβλία των αγραμμάτων και είναι μεγάλη αλήθεια αυτό. Χρειάζεται λοιπόν να διαβάζει κανείς τις εικόνες πολύ προσεκτικά, να τις μελετάει διεξοδικά, για να μπορεί να αντλεί τα πανέμορφα και αμέτρητα μηνύματα που υπάρχουν μέσα τους και εκπέμπονται στον προσκυνητή. Αυτό βεβαίως για άλλες εικόνες είναι εύκολο και για άλλες είναι αρκετά περίπλοκο. Μια από τις πλουσιότερες εικόνες της ορθοδόξου εικονογραφίας είναι η εικόνα της Γεννήσεως. Νοήματα θαυμαστά και υπέροχα την κατακλύζουν, που προσπαθούν να αποδώσουν το «υπέρ νουν» θαύμα της ενανθρωπήσεως του Υιού και Λογου του Θεού. Το να προσπαθήσουμε βεβαίως να αναλύσουμε ολόκληρη την εικόνα της Γεννήσεως είναι ουτοπία. Θα σταθούμε σ 'ένα σημείο της, θα μελετήσουμε μια λεπτομέρειά της που είναι αρκετή για να μας δώσει πολύ όμορφα συνθήματα.

Η εικόνα της Γεννήσεως παρουσιάζει πολλά γεγονότα ταυτόχρονα. Θα τα αφήσουμε όλα για να πάμε στο κέντρο της, στο σπήλαιο, το Βρέφος και τη μητέρα Του. Είναι απορίας άξιον το γεγονός ότι μία εικόνα που διαπραγματεύεται ένα τόσο χαρούμενο θέμα, όπως είναι η σωτηρία του κόσμου δια της ενανθρωπήσεως του Θεού, έχει ένα σκοτεινό κέντρο, χωρίς ούτε ένα ίχνος δόξας γύρω από το σώμα του Θείου Βρέφους. Το Νηπιο περιβάλλεται από το σκοτάδι του σπηλαίου και τα πρόσωπα των αλόγων ζώων. Απορία δημιουργεί και το γεγονός ότι δεν παρουσιάζεται το Βρέφος στην αγκαλιά της Μητέρας Του, αλλά μόνο Του εσπαργανωμένο μέσα στη φάτνη. Θα τολμούσαμε να πούμε ότι όπως είναι τυλιγμένο με τα σπάργανα και ξαπλωμένο μέσα στη φάτνη, που έχει το κρύο χρώμα του τάφου, μοιάζει περισσότερο με νεκρό, τυλιγμένο στα σάβανα, (βλ. τον εντετυλιγμένο Λαζαρο στην εικόνα της εγέρσεώς του) παρά με τον εναθρωπήσαντα Θεο, τον Αρχοντα της ζωής και Σωτήρα και Λυτρωτή του κόσμου.

Με πολλή σκοπιμότητα ο θεολόγος αγιογράφος τοποθετεί τον « Ηλιον της δικαιοσύνης» μέσα στο σκοτεινό σπήλαιο. Το σκοτάδι που περιβάλλει τον ενανθρωπήσαντα Θεο εκφράζει το σκοτάδι του κόσμου, στο οποίο ζει και κινείται ο άνθρωπος, καθώς βιώνει το μέγιστο δράμα της αμαρτίας. Η κάθοδος του Θεού στην κτίση διέλυσε τα σκοτάδια της αγνωσίας, της αδικίας, της απανθρωπίας, του μίσους, του εγωϊσμού, της μοναξιάς. Βεβαίως ολ' αυτά δεν έχουν εκλείψει από την ταλαίπωρη γη. Ο κόσμος συνεχίζει να κείτεται στο πονηρό. Το σκοτάδι παραμένει γύρω από το Θείο Βρέφος. Ο Λυτρωτής όμως είναι εκεί. Μικρός, ταπεινός, φαινομενικά ασήμαντος, αλλά ουσιαστικά παρών, συνεχίζει να εκφράζει την ελπίδα πως όσο η μορφή Του νικάει το σκοτάδι του σπηλαίου, τόσο και η παρουσία Του θα νικάει τις μικρές και μεγάλες πτώσεις του ανθρώπου.

Σκοπίμως ο θεολόγος αγιογράφος δεν τοποθετεί το βρέφος στην αγκαλιά της Μητέρας Του, παρόλο που με το υπερφυσικό μέγεθος που συνήθως τη ζωγραφίζει δηλώνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο που παίζει εκείνη στην εορτή των Χριστουγέννων. Μ αυτό το χωρισμό από τη μητρική αγκαλιά δηλώνεται το θεϊκό στοιχείο του Νηπίου. Ο Λυτρωτής παρουσιάζεται μόνος και ταπεινός, αλλά είναι μόνος και ανεξάρτητος. Είναι ανενδεής. Η Παναγία δεν θηλάζει το μωρό της, διότι προσεύχεται σ αυτό, αφού είναι ο Δημιουργός και Θεός της. Σε πολλές παραστάσεις της Γεννήσεως μάλιστα, εικονίζεται γονατιστή μπροστά Του.

Στο κέντρο της Εικόνος της Γεννήσεως βλέπουμε από τη μία πλευρά του νεογέννητου Χριστού την Υπεραγία Θεοτόκο και από την άλλη τα άλογα ζώα να υποκλίνονται στο Λυτρωτή. Τούτο δείχνει πως σύμπας ο κόσμος, λογική και άλογη δημιουργία, συμμετέχει στο μυστήριο των μυστηρίων, στη Θεία ενσάρκωση.

Τελος πρέπει να πούμε ότι η εικόνα της Γεννήσεως έχει και προφητικό χαρακτήρα. Στο κέντρο της το Θείο Βρέφος εικονίζεται τυλιγμένο μέσα στα βρεφικά σπάργανα. Κατά το έθος όμως, με τον ίδιο τρόπο τυλίγονταν και τα σώματα των νεκρών.

Χαρακτηριστική είναι η παράσταση του τεταήμερου Λαζάρου στην εικόνα της εγέρσεώς του. Η θέα λοιπόν του εσπαργανωμένου βρέφους μέσα στη φάτνη, παραπέμπει συνειρμικά στη θέα ενός νεκρού μέσα στον τάφο που είναι τυλιγμένος με τα σάβανα. Τούτο δεν είναι αδικαιολόγητο. Η κάθοδος του Λυτρωτού στον κόσμο έγινε έχοντας ως τελική κατεύθυνση την άνοδο του Σωτήρος στο Σταυρό και την ενθρόνισή Του στο ζωοδόχο Ταφο. Το έργο του Χριστού ολοκληρώνεται με τη θυσία Του και αυτή η θυσία ήδη προαναγγέλλεται από την εικόνα της Γεννήσεως.

Η εικόνα των Χριστουγέννων είναι πλουσιώτατη. Μια λεπτομέρειά της είναι το κέντρο της, που αν και είναι απλό και απέριττο είναι γεμάτο μηνύματα ηθοπλαστικά και θεολογικά. Ας τα αντλήσουμε φιλότιμα και ας πορευθούμε έχοντάς τα ως οδηγό στη δύσκολη πορεία μας.

Ο μεγάλος απών

ΤΗΣ ΑΣΠΑΣΙΑΣ ΒΑΛΑΣΣΑ, ΦΙΛΟΛΟΓΟΥ

Θα ήθελα να αφιερώσω μερικές σκέψεις σ 'ένα πρόσωπο αδικημένο, σ 'ένα πρόσωπο μοναδικό μα και ξεχασμένο από τούς περισσότερους από μας. Ενα πρόσωπο πρωταγωνιστικό στην ανθρώπινη ιστορία μα και τόσο μακριά από τη σκέψη πολλών. Γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα κι έχω την αίσθηση πως το πρόσωπο του Χριστού «απουσιάζει» πανηγυρικά από τη ζωη μας, όχι γιατί ο Χριστός μας εγκατέλειψε και έφυγε• απλώς εμείς είμαστε «πολυάσχολοι» και δεν μας μένει καιρός ν ασχοληθούμε και με το «Χριστό».

Εχουμε εμπλακεί όλοι σε μια διαδικασία καταναλωτισμού και ζούμε σ 'ένα τέτοιο ρυθμό που ελάχιστα περιθώρια αφήνουμε στον εαυτό μας να αισθανθεί διαφορετικά, να σκεφθεί κάτι άλλο αυτές τις ημέρες πέρα από τα «τυπικά» που έχουν καθιερωθεί και γι αυτή τη γιορτή. Τρέχουμε ασταμάτητα μέχρι τελευταία στιγμή να προλάβουμε να κάνουμε τα ψώνια μας, ν 'αγοράσουμε τα δώρα για τα παιδιά μας, για μας και για τα πρόσωπα που αγαπούμε. Τα παιδιά δεν πρέπει να στερηθούν τίποτε αυτές τις μέρες, λέμε ότι πρέπει να ξεκουραστούν από τα σχολεία τους, να χαρούν, να «γλεντήσουν» κι αυτά με τον τρόπο τους. Οι γυναίκες θα πρέπει να επωμισθούν κι αυτές το δικό τους φορτίο αυτές τις ημέρες• δώρα, κοινωνικές υποχρεώσεις, κομμωτήρια, δουλειές στο σπίτι. Το σπίτι πρέπει να είναι στην εντέλεια, τα πάντα άψογα, ο χριστουγεννιάτικος διάκοσμος διαφορετικός από τον περσινό• «τι; τα ίδια στολίδια θα έχουμε;» Τι θα επιδείξουμε φέτος πρωτότυπο, ξεχωριστό; Προετοιμασίες και ώρες ατελείωτες και κουραστικές, για να έχουμε μια καλή παρουσία στο χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν είτε ως φιλοξενούμενοι είτε ως οικοδεσπότες. Οι μπαμπάδες πάλι κι αυτοί με τη σειρά τους θα διαθέσουν αρκετά χρήματα για τα δώρα των παιδιών κι έτσι θα βγουν και από την υποχρέωσή τους σαν γονείς, αφού βέβαια ποτέ δεν υπάρχει ο χρόνος ν ασχοληθούν περισσότερο με τα παιδιά τους κι αν βρεθεί, δεν έχουν και κάτι να πουν μαζί τους, μια και όλοι, μπαμπάδες και μαμάδες, έχουμε μάθει πια να εξαγοράζουμε τις «τύψεις» μας μ 'αυτόν τον τρόπο. Η τηλεόραση και το ηάίόόώάόώ έχουν κάνει και πάλι το θαύμα τους. Η αγορά γέμισε από είδη προς κατανάλωση, παιχνίδια, πολύχρωμα λαμπερά φωτάκια σε κάθε σχέδιο και χρώμα που προκαλούν και προσκαλούν.

Κι όμως αμφιβάλλω αν κάνοντας όλα αυτά θα ζήσουμε πράγματι ευτυχισμένα Χριστούγεννα. Ισως μερικοί να αρεσκόμαστε να ζούμε με ψευδαισθήσεις και να νομίζουμε ότι κάνοντας όλα αυτά είμαστε εντάξει και μέσα στο πνεύμα των Χριστουγέννων. Μερικοί, που θέλουν να είναι σύμφωνοι και με τα «έθιμα», μπορεί να πάνε και το πρωι κατά τις 8 για κανένα τεταρτάκι και στην Εκκλησία, έτσι για το καλό• «Χριστούγεννα είναι» και ύστερα θα γυρίσουν στο σπίτι να ξανακοιμηθούν. Τα παιδιά, βέβαια, δεν θα τα ξυπνήσουν• «κρίμα, τα καημένα, να χάσουν τον ύπνο τους».

Κι όμως φοβάμαι το απόγευμα των Χριστουγέννων, φοβάμαι ν αντικρίσω τα περισσότερα πρόσωπα, που μετά το πέρασμα της χριστουγεννιάτικης μέρας νιώθουν μια ανία, μια θλίψη και μια μελαγχολία να τα κυριεύει, γιατί και η μέρα των Χριστουγέννων πέρασε, χωρίς όμως να τούς αγγίξει. Ηταν και πάλι Χριστούγεννα χωρίς Χριστό. Τι κρίμα! Ο «πανταχού παρών», ο πρωταγωνιστής της ημέρας, να είναι «απών» από τα σπίτια και τις καρδιές!

Μακάρι τα φετινά Χριστούγεννα να τα ζήσουμε πραγματικά, με το Χριστό «παρόντα» μέσα στις καρδιές μας, με το δικό Του φως να φωτίζει το πνευματικό μας σκοτάδι και να το διαλύει, με την ουσιαστική βίωση του μυστηρίου της Γεννήσεως μέσα από τη μετάνοια και την εξομολόγηση, μέσα από τη συμμετοχή μας στο «ποτήριον της ζωής».

Ηθη και έθιμα του 12ημερου στο Πηλιο

ΤΗΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΑΣ ΧΡΥΣΑΝΘΗΣ Α. ΚΟΥΡΙΑ

Οι ημέρες των μεγάλων εορτών των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Φωτων, το λεγόμενο και «Δωδεκαήμερο», χρησίμευαν ανέκαθεν σαν ευκαιρία πνευματικής κάθαρσης και ανάτασης• πέραν τούτου όμως, καθώς τοποθετούνται στην «καρδιά του χειμώνα», ο λαός μας τις είδε σαν μια επιπλέον ευκαιρία να ξεφύγει από τη χειμερινή απραξία και την επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα, σαν μια ευκαιρία «ξεδόματος» και έκφρασης κοινωνικότητας πηγαίας και αυθόρμητης, καθώς γνήσιος και αυθεντικός υπήρξε ο ελληνικός λαός της υπαίθρου.

Ετσι και στο όμορφο Πηλιο, με τα πολυάριθμα χωριά του, οι συνήθειες των κατοίκων του, τα ήθη δηλαδή και τα έθιμα κατά τις ημέρες των εορτών ήταν πολλές και ποικίλες• ελάχιστες έχουν διασωθεί μέχρι τις ημέρες μας, οι περισσότερες όμως διατηρήθηκαν άσβεστες στις μνήμες αλλά και στις καρδιές των μεγαλυτέρων στην ηλικία, όσων ακόμη βρίσκονται στη ζωη και έχουν καταγραφεί από εκείνους που προσπαθούν με ζήλο να διατηρήσουν ζωντανή την παράδοση προς όφελος των μελλοντικών γενεών. Ας δούμε, λοιπόν, μαζί μερικά από τα έθιμα των ανθρώπων στο Πηλιο σε παλαιότερες εποχές, αρχίζοντας από τα Καλαντα των Χριστουγέννων, όπως λέγονταν τότε•

Χριστούγεννα, πρωτούγεννα, τώρα Χριστός γεννιώται,
γεννιώται και βαφτίζεται στούς ουρανούς επάνω.
Το μέλι τρών’ οι άρχοντες και τα κηριά στούς Αγιους
και τα κηροσταλάματα μπροστά στον Αι-Γιάννη.
Οσα καλά έχ’ η Μπαρμπαριά κι όσα καλά έχ’ η Πολη
τόσα καλά να δώσ’ ο Θεός στο σπίτ’ που τραγουδούμε!
Την ώρα που χτυπούσαν οι καμπάνες, τη νύχτα των Χριστουγέννων, γύριζαν «οι κράχτες», άνθρωποι δηλαδή πληρωμένοι από την εκκλησία, και ξυπνούσαν όλο το χωριό, χτυπώντας τις πόρτες με τις «ματσούκες» φωνάζοντας• ώρα για την εκκλησία. Την ώρα δε της Λειτουργίας περιφερόταν ιδιαίτερος δίσκος και τα χρήματα από την περιφορά μοιράζονταν στα παιδιά, σαν δείγμα μαρτυρίας της γέννησης του Χριστού• στο προσωπικό της εκκλησίας και τούς «κράχτες» προσφερόταν μετά την απόλυση χαλβάς. Γυρνώντας στα σπίτια τους οι πιστοί έτρωγαν αμέσως τη ζεστή κοτόσουπα (από την κότα που έσφαζαν την παραμονή) καθώς και το απαραίτητο πρασοσέλινο με χοιρινό (συνήθεια που σε μεγάλο ποσοστό διατηρείται μέχρι σήμερα), αφού λίγο πριν η ψυχή τους «είχε μπολιαστεί από τη χάρη και τη χαρά της θείας φάτνης και την ευφροσύνη του χαροποιού μηνύματος, που ’ρχεται γλυκό από τη μακρινή Βηθλεέμ και μεταγγίζει αγάπη στις καρδιές και διαλύει τα «πούσια» που φέρνουν στα σκοτισμένα φρένα οι βασανιστικές βιοτικές μέριμνες».

Στις μέρες που μεσολαβούν από τα Χριστούγεννα ως την Πρωτοχρονιά, γίνονταν οι απαραίτητες προετοιμασίες• απαραίτητα (όπως και μέχρι σήμερα γίνεται) ετοιμαζόταν «η Αιβασιλόκλουρα», μέσα στην οποία η νοικοκυρά συνήθιζε να βάζει εκτός από τον «παρά», κλαδάκι ελιάς, πουρναριού, κλήματος, μουριάς, στάχυ κ.λπ. Σ’ όποιον από την οικογένεια έπεφτε (στο κομμάτι του) ένα συγκεκριμένο κλαδάκι από αυτά, θα ασχολούνταν καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου με την ανάλογη εργασία, αμπελουργία, καματερός (μεταξοσκωληκοτροφεία) κ.ο.κ.

Επίσης, εντύπωση κάνει η αγάπη των ανθρώπων των παλαιοτέρων χρόνων προς τα ζώα του σπιτιού• ιδιαιτέρως τα φρόντιζαν με στοργή την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, γιατί πίστευαν ότι ο Αι-Βασίλης θα περνούσε και από αυτά να τα ρωτήσει αν τα περιποιούνται τα αφεντικά τους! - Η καλή σχέση του ανθρώπου με όλα τα δημιουργήματα του Θεού- Τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς οι κοπέλες πήγαιναν και φίλευαν τη βρύση της γειτονιάς με λογής-λογής σπόρους και γλυκίσματα για να γλυκάνουν «το στοιχειό» του νερού και τα χαράματα κουβαλούσαν από την ίδια βρύση το «ασύντ’ χου νερό», αμίλητο νερό, με το οποίο ράντιζαν το σπίτι λέγοντας• όπως τρέχ’ το νιρό, να τρέχ’ κι του βιο στου σπίτ’ κι στου χουριό». Το νερό, ένα από τα βασικά αγαθά του ανθρώπου το οποίο, όπως και όλοι γνωρίζομε ακόμα και σήμερα θεωρούνταν «μαγαρισμένο» από τα καλικαντζάρια η καρκατζέλια η κουτσουνούρηδες, καθ’ όλη τη διάρκεια του Δωδεκαημέρου, τα οποία ταλαιπωρούσαν τούς Πηλιορείτες και το βιο τους, οπότε παραμονιάτικα των Φωτων -την τελευταία μεγάλη εορτή των ημερών αλλά και της Χριστιανοσύνης- έπαιρνε ο παπάς του χωριού «σβάρνα» τα σπίτια και με την «αγιαστούρα» έδιωχνε το τρομερό λεφούσι των καλικαντζάρων.

Οπως πολύ παραστατικά αναφέρει ο γνωστός λαογράφος Κωστας Λιάπης, ο οποίος και εύχεται• « Αμποτε τούτες οι μοσχομύριστες ώρες της παράδοσης να μη λείψουν ποτέ από το πανώριο μας Πηλιο»!

Η τουλάχιστον, θα λέγαμε εμείς, κάποιες από αυτές τις ώρες τις πολλές και ανεπανάληπτες (γιατί υπάρχουν και άλλα πολλά και ωραία που θα μπορούσαν να αναφερθούν κάποια άλλη φορά) των εορτών, να καταφέρναμε να διατηρήσουμε ανόθευτες, εν τω μέτρω του δυνατού, μια και τα ήθη και τα έθιμα αλλάζουν και προσαρμόζονται στις ανάγκες της εποχής, αλλά ωστόσο υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα κάποιες συνήθειες και συμπεριφορές του λαού μας για να μας υπενθυμίζουν κάποιες αξίες, ικανές να μας κρατούν ζωντανούς και να μας δίνουν χαρά σε μια εποχή που μας έχει γεμίσει με άγχος, αβεβαιότητα και αγωνία, να μας δροσίζουν ευχάριστα στο κοπιαστικό ταξίδι της καθημερινότητας και του αγώνα της επιβίωσης σε μια εποχή κατ’ εξοχήν ανταγωνιστική!

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ο ΠΛΑΝΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΠΗΛΙΟΥ

Στις πρώτες δεκαετίες μετά τη σύσταση του Ελληνικού Κράτους, σε μία εποχή δύσκολη για την πατρίδα μας, εποχή σύγχυσης, φτώχειας, ευρωπαϊκής διανόησης και πολιτικών αναταραχών, σαν δώρο απεστάλη από το Θεο ο άγιος Νικόλαος Πλανάς, για να στερεώσει και να αγιάσει τον ορθόδοξο λαο μας με το ψυχοσωτήριο παράδειγμά του. Ο «παπα-Νικόλας, ο ταπεινότερος των ιερέων και ο απλοϊκότερος των ανθρώπων», κατά τον Παπαδιαμάντη, γεννήθηκε στη Ναξο το 1851. Μετά το θάνατο του πατέρα του, ήρθε στην Αθήνα μόλις 14 χρόνων παιδί. Το 1879 χειροτονήθηκε διάκονος και πέντε χρόνια αργότερα ιερέας, ζώντας στον κόσμο σαν παπακαλόγερος.

Πενήντα ολόκληρα χρόνια τελούσε καθημερινά τη Θεία Λειτουργία. Αν και υπέφερε από πολλές ασθένειες, παρέμενε άγρυπνος και όρθιος 10-11 ώρες στις αγρυπνίες και τα ξημερώματα πήγαινε στην ενορία του για να συνεχίσει τον Ορθρο και τη Θεία Λειτουργία άλλες 4-5 ώρες! Η ζωη και η χαρά του ήταν να λατρεύει το Θεο. Στην προσκομιδή μνημόνευε χιλιάδες ονόματα, τα δε χαρτιά τα έσερνε μαζί του σε δέματα επί χρόνια. Επί πενήντα χρόνια δεν αναπαύθηκε ποτέ το μεσημέρι, έτρωγε δε μόνο το βράδυ, ελάχιστα, σαν ασκητής.

Ως υπόδειγμα ιερέως και εξομολόγου, δεν άργησε να κερδίσει την εκτίμηση των ανθρώπων. Σαλος στο εκκλησίασμα γινόταν κάθε φορά που εισερχόταν στο Ναο• άλλοι του φιλούσαν τα χέρια, τα ράσα, το κεφαλάκι του, άλλοι σταυροκοπιούνταν. Τον τιμούσαν οι πάντες στην Αθήνα, από τούς άρχοντες μέχρι τον τελευταίο ανθρωπάκο.

Κανείς δεν τον είδε ποτέ να οργίζεται, να σκυθρωπάζει, να κατηγορεί κάποιον. Παντα ήταν γελαστός και χαρούμενος σαν παιδάκι, παρόλες τις πίκρες που περνούσε. « Ο άγρυπνος Αγιος» -όνομα που είχε όσο ζούσε- διακρινόταν για το προφητικό, το διορατικό και το ιαματικό του χάρισμα. Οι πιο μεγάλες, όμως, αρετές του ήταν η ταπείνωση και η γρανιτένια υπομονή του έναντι όσων από κακία τον ταπείνωναν, τον κακομεταχειρίζονταν, η ακόμα και τον έκλεβαν. Ζούσε σαν ένα πάμπτωχο γεροντάκι, διοχετεύοντας όλα τα χρήματα που περνούσαν από τα χέρια του σε ελεημοσύνες.

Στις 2 Μαρτίου 1932, σε ηλικία 82 ετών, οραματιζόμενος ένα ουράνιο φως και ένα παιδάκι (άγγελο) να πιέζει το στήθος του, ξεψύχησε σαν πουλάκι... Είκοσι χρόνια μετά την οσιακή του κοίμηση, κατά την ανακομιδή του αγίου του λειψάνου, τα ράσα του βρέθηκαν τελείως άθικτα και τα οστά του ευωδίαζαν λιβάνι!

Ο απλός παπα-Νικόλας ήξερε να ελέγχει και να μεταμορφώνει ψυχές χωρίς πολλά λόγια, χωρίς ρητορικά κηρύγματα, μόνο με την αγία ζωη του, με την παρουσία του, με την πλούσια χάρη που αναπαυόταν στην καρδιά του.

«Ποιός ρήτορας στάθηκε πιο εκφραστικός από τον παπα-Νικόλα, που ψεύδιζε σαν κανένα νήπιο;» γράφει ο Κοντογλου. «Συγχώρεσε, συγχώρεσε, εν (=δεν) πειράζει», έλεγε, «αγάπα τον Κυριο με όλη σου την καρδιά». « Οταν δεν ανοίγεις την πόρτα στο ληστή διάβολο και είσαι μέσα αμπαρωμένος, είσαι συ ο δυνατός». «Στη σκια του Μεγαλοδύναμου είμαστε όλοι. Τιποτις άλλο να μη λέμε. Κείνος ξέρει. Και καταπώς λένε, μας κυνηγάει η αγάπη Του». « Ετσά το θέλησε, κόρη μου, ο Θεός και ελόγου μας πρέπει να υπακούσουμε». «Μην απελπίζεσαι, μη χάνεις τα θάρρητά σου και την ψυχή σου». Για το θυμό έλεγε• «Νομίζεις, παιδί μου, πως και εγώ δεν ξέρω να μιλήσω; Ξερω, αλλά σκέφτομαι το αποτέλεσμα και έτσι σιωπώ».

Το αγνό, το πράο, το άκακο, το αμνησίκακο, το φιλάδελφο και φιλόθεο, το χαροποιόν πένθος, το αδιάλειπτο της προσευχής του Αγίου παπα-Νικόλα στηλιτεύει το κοσμικό φρόνημα της εποχής μας. Ας μιμηθούμε, λοιπόν, κατά το δυνατόν τις αρετές του, για να αναπαυθεί και στις δικές μας καρδιές ο Παράκλητος. Αμήν.

Μητροπολιτικός Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Βολου

Πρωτοπρεσβύτερος Χαρίλαος Παπαγεωργίου,
Γραμματεύς Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος,
Εφημέριος Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Νικολάου, Πολιούχου Βολου

ΙΣΤΟΡΙΚΑ
Στο κέντρο της πόλης του Βολου, της νύμφης του Παγασητικού, με τις σπάνιες φυσικές ομορφιές και την πλούσια ιστορική και πολιτιστική φυσιογνωμία, προβάλλει μεγαλόπρεπα ο Μητροπολιτικός Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου, Πολιούχου της πόλης και προστάτη των ναυτικών.

Ο Ναός του Αγίου Νικολάου αποτελεί το κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής των κατοίκων του Βολου, καθώς φιλοξενεί ανέκαθεν τις σπουδαιότερες εκδηλώσεις θρησκευτικού, εθνικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος. Ο 'Αγιός μας κατέχει ιδιαίτερη θέση στη ζωη και την καρδιά των Βολιωτών, γεγονός που αποδεικνύεται από τις εκδηλώσεις τιμής και ευλάβειας των πιστών προς το πανάγιο πρόσωπό του.

Ο περικαλλής, βυζαντινός μετά τρούλου, Μητροπολιτικός Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Βολου κτίσθηκε με πρωτοβουλία των εκάστοτε Δημάρχων και των Δημοτικών Συμβουλίων της πόλης. Θεμελιώθηκε στις 9-12-1928 και εγκαινιάστηκε στις 2-12-1934 από τον τότε Μητροπολίτη Δημητριάδος Γερμανό. Είναι έργο του μεγάλου αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Ζαχου πάνω στα θεμέλια παλαιότερου ναού που είχε καεί στις 21 Ιουνίου 1898. Το μοναδικής τέχνης καμπαναριό του, ρυθμού μπαρόκ, κτίσθηκε μεταξύ των ετών 1886 - 1890 από Ιταλούς τεχνίτες με σχέδια του Ιταλού μηχανικού Εβαρίστο Ντε Κιρικο, πατέρα του γνωστού μεγάλου Ιταλού ζωγράφου. Υπέστη σοβαρές ζημιές από τούς σεισμούς του 1980 και αναστηλώθηκε ως διατηρητέο μνημείο με τα ίδια μάρμαρα το 1999.

Σημαντικές και ιστορικές για τον Ιερό Καθεδρικό μας Ναο υπήρξαν οι επισκέψεις του αειμνήστου Βασιλέως Γεωργίου Β' το 1938, των Πατριαρχών Αλεξανδρείας Νικολάου ΣΤ' το 1970 και Πετρου Ζ' το 2001.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΝΑΟΥ
Ο Ναός είναι εξωτερικά επενδεδυμένος με πελεκητή χρωματιστή πέτρα που αρμολογείται με τούβλα, πράγμα το οποίο του προσδίδει ιδιαίτερη χάρη. Παρά το μεγάλο του όγκο, διατηρεί μια αρμονία, η οποία τονίζεται και με διάσπαρτα λιθανάγλυφα σπουδαίας καλλιτεχνικής αξίας. Ιερό δέος προκαλεί στον επισκέπτη - προσκυνητή η υποβλητική ψηφιδωτή εικόνα του Αγίου Νικολάου στην πρόσοψη του Ναού, έργο της Ελλης Βοΐλα καθώς και άλλες δύο ψηφιδωτές εικόνες του Κυρίου και της Παναγίας στην ανατολική του όψη, έργα του Παύλου Σαρφατή.

Περνώντας κανείς στο εσωτερικό του αιχμαλωτίζεται από το μοναδικό στο είδος του πολυέλαιο με κρύσταλλα Βοημίας, δωρεά ομογενών της Αμερικής στον εκ Βοστώνης μετέπειτα Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιωακείμ. Παρατηρώντας κατόπιν τις αγιογραφίες του προσέχει ιδιαιτέρως την Πλατυτέρα, που ιστορήθηκε το 1952 από το γνωστό Ελληνα ζωγράφο Αγήνορα Αστεριάδη. Η παράσταση αυτή είναι αντικείμενο μελέτης των συγχρόνων ιστορικών της Τεχνης εφόσον αποτελεί ένα από τα ελάχιστα αγιογραφικά έργα του μεγάλου καλλιτέχνη. Ο Παντοκράτωρ και το ανατολικό τύμπανο ιστορήθηκαν από τον αείμνηστο και ευλαβή αγιογράφο Απόστολο Φιλίππου. Μετά τον πρόωρο θάνατό του την ιστόρηση του Ναού συνέχισαν ο Νικόλαος Γεωργιάδης με συνεργάτες του, οι Θεσσαλονικείς αγιογράφοι Στούπκας, Καρλας και Αβραμίδης και ολοκλήρωσε ο γνωστός συμπολίτης μας αγιογράφος Κων/νος Σπανοδήμος. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο, ο δεσποτικός θρόνος, τα παραθρόνια και ο άμβωνας είναι έργα τα οποία φιλοτέχνησε μοναδικά ο συμπολίτης καλλιτέχνης και πρώην Δημαρχος Ν. Ιωνίας Γεώργιος Μπαλής, ενώ το σύνθρονο, τα στασίδια, η σολέα, τα τέμπλα των παρεκκλησίων και τα καθίσματα είναι έργα συγχρόνων καλλιτεχνών.

Εκτός του κυρίως Ναού λειτουργούν παράλληλα και τρία παρεκκλήσια• των Αγίων Δωδεκα Αποστόλων, του Αγίου Χαραλάμπους και των Αγίων Εθνομαρτύρων Κοσμά του Αιτωλού και Γρηγορίου του Ε'.

«ΚΑΤΑΚΟΜΒΗ»
Πρόκειται για τον υπόγειο χώρο του Ιερού Ναού που καλύπτει χώρο 600 τ.μ.. Στις δύσκολες περιόδους της Κατοχής και του Εμφυλίου υπήρξε το κέντρο της φιλανθρωπικής δραστηριότητας της Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος. Φιλοξένησε και την πρώτη στον ελλαδικό χώρο Σχολή Βυζαντινής Μουσικής από το 1947. Από το 1990 λειτουργεί ως χώρος πολλαπλών δυνατοτήτων και δράσεων. Συγκεκριμένα ως Πνευματικό Κεντρο του Ιερού Ναού με χώρους εορταστικών εκδηλώσεων, ενοριακών κατηχητικών συνάξεων, διαλέξεων, ενοριακών συγκεντρώσεων προς τιμήν των εκπαιδευτικών, των γονέων και των μητέρων της ενορίας, αλλά και τελέσεως μνημοσύνων. Στο χώρο πραγματοποιείται και η ετήσια Δωροέκθεση της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος.

ΙΕΡΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟΥ ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ
Ιερός και μύχιος πόθος των Βολιωτών ήταν η απόκτηση μέρους του ιερού λειψάνου του Αγίου Νικολάου. Ηδη άπό το 1945 χρονολογείται η προσπάθεια για υλοποίηση αυτού του πόθου του λαού της Μαγνησίας ο οποίος έμελλε να ευοδωθεί το 2003, οπότε και παρεχωρήθη από τις εκκλησιαστικές αρχές της Ιταλικής πόλεως του Ριμινι τεμάχιο του Ιερού Λειψάνου, προερχόμενο άπό τον αριστερό βραχίονα του Αγίου Νικολάου.

Το ιερό λείψανο ενθρονίστηκε σε ειδικό προσκυνητάρι και κάθε Πεμπτη (ημέρα αφιερωμένη από την Εκκλησία μας στον Αγιο Νικόλαο) τελείται το πρωι η Θεία Λειτουργία και το απόγευμα ο Παρακλητικός Κανόνας του Αγίου.

“Γιατροί της Αγάπης”
Νεος στόχος!

Οι «Γιατροί της Αγάπης», μετά την 4η Διεθνή Συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στην πόλη μας στις 22 και 23 Οκτωβρίου 2004, ανέλαβαν την προσπάθεια για τη λειτουργία ενός συσσιτίου που θα προσφέρει φαγητό σε 200 άτομα ημερησίως, στο Ρουστάβι της Γεωργίας. Το κόστος λειτουργίας του συσσιτίου υπολογίζεται ότι θα είναι 1.000 ευρώ το μήνα και ήδη ξεκίνησε η προσπάθεια εξεύρεσης των αναγκαίων πόρων, που θα εξασφαλίσουν τη λειτουργία του συσσιτίου για ένα χρόνο. Δημιουργήθηκε μια ομάδα μελών και φίλων του Ιδρύματος, που ανέλαβαν την υποχρέωση να προσφέρουν κάθε μήνα ένα ποσό και για έναν χρόνο, ώστε (να) καλυφθούν τα αναγκαία έξοδα. Την ευθύνη λειτουργίας του συσσιτίου θα έχει ο πυρήνας των «Γιατρών της Αγάπης» στο Ρουστάβι, εκεί που έχει συσταθεί από το 2001, μετά την επίσκεψη που είχε πραγματοποιηθεί από μέλη των «Γιατρών της Αγάπης» από το Βολο, οπότε και τούς είχε δοθεί η ιδέα και τα σχετικά μέσα για την οργάνωση του συσσιτίου. Αξίζει να τονιστεί ότι το Ρουστάβι είναι μια πόλη που έχει πληγεί ανεπανόρθωτα από την ανεργία και οι συνθήκες διαβίωσης είναι απελπιστικές. Σκοπός μας είναι το πρόγραμμα σίτισης να ξεκινήσει τη λειτουργία του το Φεβρουάριο του 2005.

Εαν επιθυμείτε να συνδράμετε στο έργο που επιτελούν οι “ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ” μπορείτε: