Τα Εισόδια της Θεοτόκου

ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΚΟΥΡΙΑ, ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Τα Εισόδια της Παναγίας μας, που η Εκκλησία μας τα γιορτάζει στις 21 Νοεμβρίου, είναι μία από τις πολλές θεομητορικές γιορτές. Και θυμόμαστε αυτή τη μέρα την είσοδο της Παναγίας στο Ναο και την αφιέρωσή της στο Θεο εκ μέρους των ευλαβεστάτων γονέων της, του Ιωακείμ και της Αννης. Εκ πρώτης όψεως, η γιορτή αυτή φαίνεται να μας υπενθυμίζει απλώς κάποιο γεγονός που συνέβη κάποτε, χωρίς να διαπιστώνεται ένα βαθύτερο νόημα. Ωστόσο υπάρχει κάτι που θα μπορούσε κανείς να το προσέξει και να διδαχτεί από αυτό. Και αυτό το κάτι είναι η απόφαση των ευλαβών γονέων να οδηγήσουν οι ίδιοι το παιδί τους στο Θεο και να το αφιερώσουν στο Ναο Του, γνωρίζοντας, από δική τους εμπειρία, την αξία αυτής της ενέργείας τους. Να ένα παράδειγμα προς μίμηση για τούς γονείς όλων των εποχών.

Η νεολαία, τα παιδιά, υπήρξαν το εκλεκτότερο τίμημα της Ανθρωπότητας. Σ αυτήν στήριξε πάντοτε τις ελπίδες της η κοινωνία για ένα καλύτερο μέλλον. Γι αυτό και οι ευθύνες όλων μας, και κυρίως των γονέων, είναι τεράστιες απέναντι στα παιδιά και τούς νέους γενικότερα. Ανάλογα με τις κατευθύνσεις που τούς δίνουμε, δρέπουμε κατά καιρούς και τούς καρπούς. Ομως είναι αναγκαίο να συνειδητοποιήσουν οι γονείς τελικά ότι μόνον ο Χριστός και η Εκκλησία, χωρίς κανένα ιδιοτελές αντίκρυσμα και συμφέρον, αποβλέπουν αποκλειστικά και μόνον στην πραγματική ευτυχία των νέων μέσα σε καθαρούς, διάφανους και υγιείς ορίζοντες, μακριά από σκοπιμότητες και υπολογισμούς.

Αρκετοί γονείς, όμως, δυστυχώς, μπορεί να προσφέρουν τα πάντα στα παιδιά τους, δεν θεωρούν όμως καθόλου απαραίτητο να τα οδηγήσουν κοντά στο Θεο δια της Εκκλησίας, είτε γιατί οι ίδιοι ποτέ δεν είχαν τέτοιου είδους εμπειρία είτε γιατί είχαν σχηματίσει την εντύπωση ότι μέσα στην Εκκλησία υπάρχει ο σκοταδισμός, ο αναχρονισμός, η καθυστέρηση, η εκμηδένιση της προσωπικότητας. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα το έχουν οι γονείς αυτοί, αν κάποιο παιδί τους κάποια στιγμή, κατά Χαριν Θεού, αναπτύξει κάποιες στενότερες σχέσεις με την Εκκλησία και φοβούνται τότε ότι αυτό το παιδί τους θα γίνει παπάς η καλόγερος, σαν και αυτό να ήταν το τρομερότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί στον κόσμο. Κρίμα που υπάρχουν γονείς που σκέπτονται έτσι κάποιες φορές, αδικώντας κατάφωρα την Εκκλησία. Γιατί στ αλήθεια, κανείς δεν μπορεί στα σοβαρά να δεχτεί ότι ο Χριστός και η Εκκλησία έχουν ανάγκη να «στρατολογούν» οπαδούς. Ούτε και μπορεί να γίνει κάποιος κληρικός η μοναχός εκβιαστικά, αν δεν το θέλει ο ίδιος η αν εκ Θεού δεν έχει αυτόν τον προορισμό.

Ποσο λανθασμένες και άδικες είναι αυτές οι απόψεις κάποιων συνανθρώπων μας που τόσο αρνητικά επηρεάζουν και αρκετούς γονείς να μην οδηγούν τα παιδιά τους κοντά στην Εκκλησία, μας το βεβαιώνουν κάποια λόγια του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Λογια που ειπώθηκαν πριν από δεκαπέντε περίπου αιώνες και που δείχνουν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που πιστεύουν αρκετοί Ελληνες σήμερα. Ελεγε λοιπόν ο άγιος Χρυσόστομος• «Ου γαρ ανάγκη εστί τούς παίδας μονάζοντας γενέσθαι. Χριστιανούς αυτούς χρη γενέσθαι». Θα πουν τα λόγια αυτά• «Δεν είναι ανάγκη να κάνουμε τούς νέους μοναχούς η ασκητές, αντικοινωνικούς η απόκοσμους. Είναι όμως ανάγκη να τούς κάνουμε καλούς και συνειδητούς χριστιανούς και για το δικό τους καλό, αλλά και για την ευτυχία των ίδιων των νέων». Δεν πιστεύω να υπάρχουν πιο ρεαλιστικά λόγια από αυτά, που ειπώθηκαν μάλιστα δια στόματος ενός σημαντικότατου εκκλησιαστικού ανδρός.

Δεν είναι «καταπιεστικός» ο Χριστός, όπως νομίζουν πολλοί γονείς και γενικά αρκετοί άνθρωποι. Απλώς τιθασεύει και ομολογεί σωστά τη δραστηριότητα των νέων, για να γίνουν αυτοί περισσότερο δημιουργικοί και ολοκληρωμένοι. Είχα διαβάσει κάπου• «Το άλογο δεν πάει μπροστά, αν δεν το ζέψεις. Ο ατμός δεν κινεί τη μηχανή, αν δεν τον περιορίσεις. Κανένας καταρράκτης δε γίνεται φως και κινητήρια δύναμη, παρά όταν τον βάλεις σε κανάλι και η ζωη ποτέ δεν γίνεται μεγάλη, αν δεν την προσανατολίσει κανείς, αν δεν την συγκεντρώσει και δεν πειθαρχήσει κανείς σε μια ορισμένη ιδέα».

Θα νηστεύσουμε;

ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΠΑΜΦΙΛΟΥ ΚΟΙΛΙΑ, ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΟΣ

Εισερχόμενοι στην Τεσσαρακοστή των Χριστουγέννων, αρχίζομε οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί τη νηστεία, που ορίζει η Εκκλησία μας για την περίοδο αυτή.

Τι είναι η νηστεία;
Ο Αγιος Ιωάννης, συγγραφεύς της «Κλίμακος», απαντά:
«Νηστεία είναι βία φύσεως, και περικοπή των ηδονών του λάρυγγος, εκτομή της σαρκικής πυρώσεως, εκκοπή των πονηρών λογισμών, απελευθέρωσις από τούς μολυσμούς των ονείρων, καθαρότης προσευχής, φωτισμός της ψυχής, διαφύλαξις του νου, διάλυσις της πωρώσεως, θύρα της κατανύξεως, ταπεινός στεναγμός, χαρούμενη συντριβή, σταμάτημα της πολυλογίας, αφορμή για ησυχία, φρουρός της υπακοής, ανάλαφρος ύπνος, υγεία σώματος, πρόξενος απαθείας, άφεσις αμαρτημάτων, θύρα και απόλαυσις του παραδείσου» (Κλίμαξ ιδ', 31 ). Καταπάτηση της νηστείας και παράδοση στη γαστριμαργία, μπορεί να οδηγήσει σταδιακά η και ταχέως σε λυπηρές ακρότητες, όπως αυτές που αναφέρει ο Πλούταρχος και αναγράφει και ο Αγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο Συμβουλευτικό του Εγχειρίδιο.

«Οι Συβαρίται», λέγει, «όταν έμελλον να συγκροτήσωσι συμπόσιόν τι τρυφηλόν, δύο χρόνους προητοίμαζον τα φαγητά, και τόσον ήσαν έκδοτοι εις τον ύπνον, ώστε ανά πάσαν την πόλιν αλέκτωρ δεν ευρίσκετο, δια να μην ενοχλή τον ύπνον των δια των φωνών του... Ο Νερων... εις τι συμπόσιον, όπερ παρεσκεύασεν εις τούς πολίτας της Ρωμης, δεν είχεν άλλο φαγητόν, παρά γλώσσας των παγωνίων, ποικιλοειδώς ηρτυμένας, ως γλυκυτέρας εις την γεύσιν και τρυφηλοτέρας... Τοιούτος εστάθη ο Αστυδάμας, ο οποίος προσκαλεσθείς υπό του βασιλέως Αριοβαρζάνους εις εν περιφανέστατον συμπόσιον, κατέφαγεν αυτός μόνος εκείνα τα φαγητά, άπερ έμελλον να φάγωσιν όλοι οι προσκεκλημένοι και εξήρανεν όλους τούς κρατήρας του οίνου. Τοιούτος ο Συλλας ο τύραννος της Ρωμης, ο οποίος δια να κάμη συμπόσιόν τι ηρήμωσε τα δάση εκ των τετραπόδων ζώων, και τον αέρα εκ των πετεινών και κάθε ημέραν του επερίσσευον βρώματα δια να χορτάση λαός αμέτρητος» (Περί φυλακής της γεύσεως, σελ. 99-100).

Τι θα κερδίσει κανείς με τη νηστεία;
« Οπως το λάδι γαληνεύει τη θάλασσα και παρά τη θέλησή της, έτσι και η νηστεία σβήνει εντελώς τις σαρκικές πυρώσεις, και παρά τη θέλησή τους» λέγει ο Αγ. Ιωάννης (Κλίμαξ, κστ', Γ' 18).

«Ει ενήστευσεν από του ξύλου η Εύα, ουκ αν ταύτης νυν εδεόμεθα της νηστείας... Επειδή ουκ ενηστεύσαμεν, εξεπέσαμεν του Παραδείσου• νηστεύσομεν τοίνυν, ίνα προς αυτόν επανέλθωμεν» (Μεγ. Βασιλείου 6 ΕΠΕ, 26-28). Δηλαδή, αν είχε νηστεύσει η Εύα, δεν θα χρειαζόμασταν την παρούσα νηστεία. Επειδή τότε σαν άνθρωποι δεν ενηστεύσαμε, εξεπέσαμε από τον Παράδεισο. Ας νηστεύσουμε λοιπόν, τώρα, για να επανέλθουμε σ αυτόν.

Και ο Ιερός Χρυσόστομος λέγει• «Φιλώ την νηστείαν ότι μήτηρ σωφροσύνης εστίν και πηγήν φιλοσοφίας... νηστεία γαρ ψυχής εστι τροφή» ( Ομιλ. εις Γενεσ. Α', ΟΥΡΑΝΙΟΝ ΜΑΝΝΑ 84). Η νηστεία προσδίδει καθαρότητα στην προσευχή• « Ο νους του νηστευτού προσεύχεται καθαρά και προσεκτικά, του δε ακρατούς είναι γεμάτος από ακάθαρτες εικόνες...» (Κλίμαξ Ιωάννου, ιδ', 16).

Η νηστεία, βέβαια, δεν ισοπεδώνει όλους τούς ανθρώπους:
« Εγκράτεια γαστρός αρίστη, η εκάστην μετρουμένη προς την του σώματος δύναμιν» λέγει ο Μεγας Βασίλειος στις Ασκητικής του Διατάξεις. Εισακούγεται ευκολότερα η προσευχή• «ο ευχόμενος μετά νηστείας διπλάς έχει τας πτερύγας και των ανέμων αυτών κουφοτέρας» ( Ιερ. Χρυσ. ΕΠΕ 11, 304). Δηλαδή, αυτός που προσεύχεται και νηστεύει, έχει διπλές πτέρυγες, πιο ελαφρές και από αυτούς τούς ανέμους. Η Τεσσαρακοστή των Χριστουγέννων, όπως κάθε νηστεία της Εκκλησίας μας, μας καλεί να «νηστεύσωμεν νηστείαν δεκτήν ευάρεστον τω Κυρίω». Και είναι « Αληθής νηστεία η των κακών αλλοτρίωσις, εγκράτεια γλώσσης, θυμού αποχή, επιθυμιών χωρισμός, καταλαλιάς, ψεύδους και επιορκίας• η τούτων ένδεια νηστεία εστίν αληθής και ευπρόσδεκτος».

Ο Αγιος Νεκτάριος

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΠΗΛΙΟΥ

Οι Αγιοι, σχολιάζει ο λόγιος μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης, είναι αυτοί που διήνυσαν το μακρύτερο δρόμο, από τη γη στον ουρανό. Αυτοί που πάλεψαν με τούς αόρατους εχθρούς και τούς νίκησαν, αυτοί που αντέστρεψαν μέσα τους τον εμπαθή ρυθμό της ψυχής, έγιναν ταπεινοί και πράοι, σκηνώματα του Αγίου Πνεύματος, θεοί κατά χάριν. Θεός κατά χάριν είναι και ο παγκόσμιος Αγιος και Διδάσκαλος της Εκκλησίας, ο άγιος Νεκτάριος, ο θαυματουργός Επίσκοπος Πενταπόλεως.

Ιδιαίτερα σήμερα, σε μια εποχή έντονα υλιστική, ανθρωποκεντρική, αντιπνευματική, ο θεόσοφος Ιεράρχης, έχοντας ως πρότυπο το Χριστό, νηστεύοντας, αγρυπνώντας και θέτοντας το θέλημά του κάτω από το θείο Θελημα, δίδει τον αληθινό προσανατολισμό του ανθρώπου• «Μονον το αγαθόν εμελέτησα καθ 'όλην την ζωήν μου και αυτού εραστής και εργάτης εγενόμην».

Εκθαμβο αφήνει το μελετητή του βίου του η αμνησικακία του ανεξίκακου Αγίου• δέχεται τον άδικο διωγμό του από την Αλεξάνδρεια με μακροθυμία, συνεχίζοντας να επικοινωνεί με το διώκτη του Πατριάρχη Σωφρόνιο, αποστέλλοντάς του τα βιβλία του και γράφοντας για όσους τον πίκραναν• « Εγώ ήδη αφήκα πάντα και δέομαι υπέρ των αμαρτησάντων εις εμέ», διδάσκοντάς μας πρακτικά πως να σηκώνουμε το σταυρό των θλίψεων. Σωζεται δε και μία θαυμάσια επιστολή του για την παιδαγωγική και πνευματική αξία των θλίψεων προς τον ενάρετο Γεροντα Δανιήλ Κατουνακιώτη.

Για τούς απανταχού της γης εραστές του πλούτου και της δόξας, η ακτημοσύνη και η κατά Χριστόν πενία του Αγίου αποτελούν σκάνδαλο. Ανθρωπος του «είναι» και όχι του «έχειν», πάντοτε ευχαριστεί το Θεο για την πτωχεία του, η δε ελεημοσύνη του είναι παροιμιώδης. Τιποτε δεν κρατά για τον εαυτό του. Ολα τα μοιράζει, τα λίγα χρήματά του, τα ράσα του, τα παπούτσια του. Η δε εργασία του στο μοναστήρι της Αίγινας (κατασκευή λάσπης για το χτίσιμο της Μονής) γίνεται κάποτε αιτία να δεχθεί την παρατήρηση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών ότι τάχα υποβιβάζει το αξίωμα της αρχιερωσύνης. Ο αγιώτατος Πατέρας ούτε για τα γεράματά του δεν αγωνιά και πεθαίνει φτωχότατος στο θάλαμο ενός νοσοκομείου για απόρους.

Ενα μικρό «δείγμα γραφής» αξίζει να προσεγγίσουμε από τα πάμπολλα ιστορικά, ηθικά, δογματικά, ερμηνευτικά, υμνολογικά, κηρυκτικά κ.α. συγγράματά του. Ως υποστηρικτής της γνήσιας ορθοδόξου ελληνικής παιδείας, τονίζει στούς συγχρόνους του• «Θρησκεία χωρίς παιδεία οδηγεί στη δεισιδαιμονία, ενώ παιδεία χωρίς θρησκεία οδηγεί στην ασέβεια και την αθεΐα».

Υπεραγαπώντας τούς μαθητές του στη Ριζάρειο Σχολή, όπου υπηρέτησε επί αρκετά έτη ως Διευθυντής, είναι ένα διαχρονικό πρότυπο ορθοδόξου χριστιανικού ήθους, που διδάσκει τούς εφήβους κάθε εποχής• « Η αρετή είναι κόσμος (στολίδι) της νεότητος».

Τελος, ο βαρύτατα πληγωμένος από τη βαυαρική προτεσταντική λαίλαπα ορθόδοξος Μοναχισμός βρίσκει στο πρόσωπο του θεοσόφου Ιεράρχου τον ανανεωτή και Πατέρα του. Οι επιστολές του προς τη γυναικεία αδελφότητα της Ι. Μονής Αγίας Τριάδος Αιγίνης αποκαλύπτουν ένα γνήσιο οδηγό του μοναχικού βίου, που διατηρεί και συγκρατεί και σήμερα το Μοναχισμό στο ύψος της ορθοδόξου ησυχαστικής παραδόσεως.

Τον μεγάλο τούτο διακριτικό, νηπτικό και θαυματουργό Πατέρα της Εκκλησίας μας ευγνωμόνως για όλα ευχαριστούμε και τον παρακαλούμε, ως έμπειρος ιατρός και διδάσκαλος, ως κανών αρετής και πίστεως, ως πρεσβευτής με παρρησία προς το Θεο, να μεσιτεύει υπέρ του σύμπαντος κόσμου και της σωτηρίας κάθε χριστιανού. Αμήν.

Ορθόδοξη Εκκλησία & Βιοτεχνολογία

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΡΜΠΑ, Δρος ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ-ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΟΥ

Το πρόβλημα
Οι εξελίξεις της «τρίτης επανάστασης» στο χώρο της Μοριακής Βιολογίας είναι τόσο ραγδαίες που δυσχεραίνουν όλο και περισσότερο τη διαμόρφωση των όρων και των προϋποθέσεων που αφορούν την παροχή υπηρεσιών προς τον άνθρωπο. Οι εφαρμογές της μεταγονιδιακής εποχής είναι πολλές και ευεργετικές, εγείρουν όμως πλήθος προβλημάτων που προβληματίζουν τον κάθε άνθρωπο που θέτει ερωτήματα υπό τη μορφή ηθικών διλημμάτων που προέρχονται από την έρευνα στη Γενετική Μηχανική. Τον τελευταίο καιρό μιλούμε καθημερινά για τα μεταλλαγμένα. Τι γίνεται άραγε με την ανθρώπινη παρέμβαση στο φυσικό περιβάλλον; Υπάρχουν πολλά παραδείγματα που κινούνται στα όρια της υπερβολής και της φαντασίας. Πως ακούγεται η τοποθέτηση φωτοβόλου γονιδίου από τσούχτρα σε ποικιλία καπνού για να φωσφορίζει, όταν προσβάλλεται από μύκητα; Πως ακούγεται η τροποποίηση του βαμβακιού, ώστε να βγαίνει μπλε από το χωράφι; Γονίδια από σπανάκι να τοποθετούνται σε γουρούνια, ώστε τα κεκορεσμένα λίπη να γίνονται ακόρεστα; Οταν τα ανθεκτικά στις ασθένειες γονίδια κοτόπουλου τοποθετούνται στις πατάτες και τα γονίδια της πυγολαμπίδας στο καλαμπόκι; Αλλά και πως μπορούμε να αξιολογήσουμε το γεγονός ότι η εταιρεία βιοτεχνολογίας Νόίάά του Μοντρεαλ, μαζί με την ερευνητική ομάδα του Υπουργείου Στρατιωτικών των ΗΠΑ, τοποθέτησε στούς γαλακτοφόρους αδένες των κατσικιών γονίδια αράχνης για να αναπαράγουν ανθεκτικό μεταξένιο νήμα που υφαίνουν οι αράχνες και να κατασκευάσουν καινούρια αλεξίσφαιρα γιλέκα για το στρατό των ΗΠΑ;

Υπάρχει Ασφάλεια με τη γενετική παρέμβαση;
Για πολλούς η αβεβαιότητα και το απρόβλεπτο αποτέλεσμα της έρευνας αποτελεί το βασικό σημείο αντίρρησης για τα Γενετικά Τροποποιημένα Προϊόντα (κοινώς μεταλλαγμένα). Ασφαλώς και μπορεί να μην υπάρχει κίνδυνος για την υγεία του ανθρώπου η για το ίδιο το οικοσύστημα, αλλά είναι εύκολο να αποδείξει κανείς ότι τα πειράματα δεν μπορούν να δημιουργήσουν νέα προβλήματα μη αναστρέψιμα; Μπορούμε να ορίσουμε το σύνολο των πειραμάτων που χρειαζόμαστε για ένα «ασφαλές» πείραμα; Η ερώτηση ξεκινά από το πόσες προφυλάξεις μπορεί να πάρει ο ερευνητής για την ποιότητα του πειράματος. Τι ποσοστά λάθους είναι «επιτρεπτά»; Η προφύλαξη δεν είναι μια απλή υπόθεση, που περιγράφεται με τη θέση «εάν κάτι είναι αμφίβολο, μην το κάνεις». Η απάντηση εξαρτάται από τις ηθικές αξίες και τις προτεραιότητες που βάζει ο κάθε ερευνητής.

Ανθρωπος και φυσικό περιβάλλον
Μπροστά στα ερωτήματα αυτά εύλογο είναι να μας απασχολεί κι εμάς τούς χριστιανούς. Ανθρωπος και φυσικό περιβάλλον συνδέονται με σχέσεις αμοιβαίας αναφοράς. Ο,τι συμβαίνει στον άνθρωπο, αποτυπώνεται στο περιβάλλον, και ο,τι συμβαίνει στο περιβάλλον αντανακλάται στον άνθρωπο. Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε την παρέμβαση του ανθρώπου στο γονιδιακό κώδικα, καλούμαστε να δώσουμε μερικές βασικές απαντήσεις ως προς τις σχέσεις μεταξύ του ανθρώπου και της δημιουργίας, όπως αυτές καθορίζονται στα κείμενα της Ορθόδοξης Εκκλησίας (Γεν., 1-2). Από τη μια, ο αδαμιαίος άνθρωπος, έχει πλαστεί με τα ίδια χημικά στοιχεία της γης και έχει την ίδια γενετική σειρά με το φυσικό και ζωικό περιβάλλον. Την ίδια στιγμή όμως ξεχωρίζει από την υπόλοιπη δημιουργία με μια ουσιαστική διαφοροποίηση. Ο άνθρωπος πλάθεται «κατ εικόνα του Θεού» (Γεν., 1•26). Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος καλείται να μεταχειρίζεται την κτίση ως κάτι που προορίζεται για το Θεο, όχι μόνο για να επιζήσει, όπως αυτό τονίζεται από τις διάφορες οικολογικές ομάδες, αλλά για να ολοκληρωθεί στα χέρια του ανθρώπου. Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος γίνεται συνεργός του Θεού (Α' Κορ., 3•9). Η βιβλική ρήση, όπου σημειώνεται ότι ο άνθρωπος καλείται να «εργάζεται και να φυλάσσει» (Γεν., 2•15) την κτίση, εμπεριέχει τη θεία κλήση προς τον άνθρωπο για συνέργεια. Αυτή τη φύση έλαβε στα χέρια του ο άνθρωπος για να τη χρησιμοποιεί και να παρεμβαίνει όταν υπάρχει η «αναγκαία χρεία». Καλούμαστε δηλαδή να παίξουμε το ρόλο του Θεού με τέτοιο τρόπο, ώστε να εκφράζεται «η αγάπη του Δημιουργού». Κι αυτό σημαίνει να δρούμε με τέτοιο τρόπο, ώστε να ενεργοποιούνται όλες οι δυνάμεις της φύσης πάντοτε προς «δόξαν Θεού» και όχι προς όφελος των ανθρωπίνων συμφερόντων.

Υπάρχουν Εναλλακτικές λύσεις;
Η Βιοτεχνολογία έχει δημιουργήσει ένα νέο πρόβλημα στη σχέση μεταξύ παραγωγού και καταναλωτή. Υπάρχει ένα πρόβλημα ανάμεσα στη θεωρία της παραγωγής και τη θεωρία της πράξης. Σημερα η Βιοτεχνολογία καθοδηγείται τόσο από τη φαντασία του επιστήμονα, αλλά και από τον ανταγωνισμό, τη δύναμη και τις προτεραιότητες των ειδικών αγορών. Τα νέα προϊόντα παρουσιάζουν σίγουρα βελτιωμένες ποικιλίες. Ο παραγωγός όμως αυτομάτως είναι δέσμιος στις βιομηχανίες με την αγορά του σπόρου, αφού πρέπει να δεχθεί και την έμμεση αγορά του λιπάσματος που θα χρειασθεί κατά τη διάρκεια της καλλιέργειάς του (Βλ. την «Ευχή επί ευλογήσει σπόρου», Μικρό Ευχολόγιον, σελ. 287).

Σιγουρα η Εκκλησία δεν προτείνει την απομάκρυνση του ανθρώπου από την έρευνα αφαιρώντας και τα τελευταία ίχνη ελπίδας για το μέλλον του. Επαναλαμβάνει και σήμερα το «πάντα μοι έξεστιν, αλλ ου πάντα συμφέρει» (Α' Κορ. 6•12) του αποστόλου Παύλου. Η συμπόρευση της επιστήμης με την αρετή δεν είναι απλή ηθικολογία αλλά υπόθεση ζωής. Και, όπως ο ίδιος ο Πλάτων το υπογραμμίζει, «πάσα επιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής, πανουργία τις και ου σοφία φαίνεται». Το πρόβλημα των μεταλλαγμένων είναι διεπιστημονικό, αλλά κάποτε θα πρέπει να απασχολήσει σοβαρά και την Εκκλησία.

Βιώνοντας ένα καθημερινό «θαύμα»

ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΑΓΙΑΣ

Το έτος 2000 μ.Χ. θεωρήθηκε σταθμός στην ιστορία της ανθρωπότητος και εορτάστηκε με ποικίλους τρόπους και εκδηλώσεις σε όλη την υφήλιο.

Για τη μοναστική μας κοινότητα είναι επίσης ένας σταθμός. Με τις πρεσβείες των Αγίων Αποστόλου Παύλου και Τιμίου Προδρόμου, την ευχή του Πνευματικού μας Πατέρα και τις ευχές των Αγίων Μητροπολιτών, Δημητριάδος και Μεσογαίας, ξεκίνησε η ταπεινή μας προσπάθεια στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Ανατολής Αγιάς.

Η ιερά μας Μονή βρίσκεται σε υψόμετρο 1100 μ. στον ορεινό όγκο του Κισσάβου και ανήκει στην αρχιερατική περιφέρεια της Αγιάς. Το καθολικό της Μονής, που τιμάται στον Τιμιο Πρόδρομο, καθώς και το κτηριακό συγκρότημα γύρω του, κτίστηκε από τον οσιομάρτυρα ασκητή και ερημίτη Δαμιανό και τη συνοδεία του, γύρω στο 1550 μ.Χ. Ηκμασε ως πριν τον Β' Παγκόσμιο Πολεμο και κατόπιν ερημώθηκε. Το 1980, κοντά στο μεταβυζαντινό αρχικό οικοδόμημα, αγιορείτες πατέρες άρχισαν να κτίζουν καινούρια πτέρυγα, την οποία εγκατέλειψαν μετά το 1983.

Ο χρόνος, οι ακραίες καιρικές συνθήκες, και, δυστυχώς, η κακή μεταχείριση του κτηρίου από τούς περαστικούς, άφησαν έντονα τα καταστροφικά τους σημάδια στο κτήριο και γενικά στο χώρο και τη γύρω φύση του Μοναστηριού.

Η μοναστική μας κοινότητα ανέλαβε με ζήλο, εργατικότητα και αφοσίωση το έργο της «μεταμόρφωσης» με έναν έντονα ευλογημένο ρυθμό έτσι, ώστε να χαρακτηρίζεται το αποτέλεσμα σαν ένα «θαύμα».

Η προσωπική εργασία καθάρισε και ομόρφηνε τον τόπο, άμεσα θα λεγε κανείς, έτσι, ώστε μετά από τέσσερα χρόνια να λειτουργεί η Μονή με μία αδελφότητα 20 μοναχών, που παράλληλα διακονούν και το Ησυχαστήριο του « Αποστόλου Παύλου» στην Αττική. Μετά από 4 χρόνια, κτίστηκε εκκλησία ταπεινή, που τιμάται στον κτήτορα της Ιεράς Μονής Οσιομάρτυρα Δαμιανό του εν Κισσάβω, καθώς επίσης προχωρεί και η προσπάθεια για αναστήλωση της Παλαιάς Μονής και του Καθολικού του Τιμίου Προδρόμου.

Η μοναστική μας κοινότητα λειτουργεί κοινοβιακά, μοιράζοντας το 24ωρο μεταξύ εργασίας και προσευχής. Ακολουθίες, νυχθημερόν, εναλλάσσονται με τη φιλοξενία και την εργασία στις λειτουργικές τέχνες, καθώς επίσης τη διακονία της φύσης και της κτίσης... Ενα «οικολογικό» αγρόκτημα, με αρμονική συμβίωση φυτών και ζώων, κυρίως γαλακτοπαραγωγής, είναι η πηγή της χαράς, της δοξολογίας προς το Δημιουργό, που τα έπλασε όλα «λίαν καλώς». Οι καρποί της φροντίδας του μεταποιούνται σε προϊόντα «βιολογικής καλλιέργειας και επεξεργασίας» και διατίθενται προς πώληση στο εκθετήριο της Μονής, για την εξασφάλιση του «επιούσιου» και της συντήρησης της Ιεράς Μονής. Η μοναστική μας κοινότητα επίσης λειτουργεί με ένα πολυεθνικό σύνολο μοναζουσών. Ο τρόπος που βιώνουμε τον πολυεθνικό χαρακτήρα του Μοναστηριού μας είναι μια διεθνής ιεραποστολή, που επιβεβαιώνει έμπρακτα ότι στην Ορθοδοξία μας δεν υπάρχει διάκριση έθνους, φυλής και γλώσσας.

Στούς άλλους λιτούς χώρους της Ιεράς Μονής οργανώνονται κατά καιρούς συναντήσεις ομάδων με ενδιαφέρον για την Ορθοδοξία, το Μοναχισμό, την οικολογική συνείδηση, την καλλιέργεια στην πράξη και άλλα παρεμφερή θέματα, καθώς και την απόλαυση της συμμετοχής στη λειτουργική ζωη, την εργασία στη φύση και την πνευματική συναναστροφή.

Στόχοι της μοναστικής μας κοινότητας είναι η προσπάθεια για το «καθ ομοίωσιν» μέσα από την πράξη και τη διατήρηση της μοναστικής παράδοσης...

Είναι η αύξηση του πόθου για το Χριστό, «υπέρ ου το πάσχειν πάσχα», σύμφωνα με το λόγιον του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου, και ακόμη ο σεβασμός στη φύση, την οποία ο αναγεννημένος άνθρωπος δε βεβηλώνει, αλλά εξαγιάζει, σεβόμενος την ακεραιότητα του έργου του Θεού.

Από πρακτικής πλευράς, και επειδή υπάρχουν ανειλημμένες υποχρεώσεις, η προσοχή της αδελφότητας στρέφεται στην αναστήλωση του Παλαιού Μοναστηριού και πρωτίστως του Ιερού Ναού του Τιμίου Προδρόμου, και την ολοκλήρωση του νέου, με χώρους λειτουργικούς και εντελώς απαραίτητους, όπως εργαστήρια και άλλα, που θα βοηθήσουν στην απρόσκοπτη λειτουργία και ζωη της μοναστικής κοινότητας.

Εκ βαθέων δοξάζοντας τον Τρισάγιο Θεο, ζητούμε τις ευχές όλων για την μετάνοιά μας και την προαγωγή του όλου έργου, που ο Τιμιος Πρόδρομος εμπιστεύεται στην αναξιότητά μας. Εύχεσθε...

Το έτος 2000 μ.Χ. θεωρήθηκε σταθμός στην ιστορία της ανθρωπότητος και εορτάστηκε με ποικίλους τρόπους και εκδηλώσεις σε όλη την υφήλιο.

Για τη μοναστική μας κοινότητα είναι επίσης ένας σταθμός. Με τις πρεσβείες των Αγίων Αποστόλου Παύλου και Τιμίου Προδρόμου, την ευχή του Πνευματικού μας Πατέρα και τις ευχές των Αγίων Μητροπολιτών, Δημητριάδος και Μεσογαίας, ξεκίνησε η ταπεινή μας προσπάθεια στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Ανατολής Αγιάς.

Η ιερά μας Μονή βρίσκεται σε υψόμετρο 1100 μ. στον ορεινό όγκο του Κισσάβου και ανήκει στην αρχιερατική περιφέρεια της Αγιάς. Το καθολικό της Μονής, που τιμάται στον Τιμιο Πρόδρομο, καθώς και το κτηριακό συγκρότημα γύρω του, κτίστηκε από τον οσιομάρτυρα ασκητή και ερημίτη Δαμιανό και τη συνοδεία του, γύρω στο 1550 μ.Χ. Ηκμασε ως πριν τον Β' Παγκόσμιο Πολεμο και κατόπιν ερημώθηκε. Το 1980, κοντά στο μεταβυζαντινό αρχικό οικοδόμημα, αγιορείτες πατέρες άρχισαν να κτίζουν καινούρια πτέρυγα, την οποία εγκατέλειψαν μετά το 1983.

Ο χρόνος, οι ακραίες καιρικές συνθήκες, και, δυστυχώς, η κακή μεταχείριση του κτηρίου από τούς περαστικούς, άφησαν έντονα τα καταστροφικά τους σημάδια στο κτήριο και γενικά στο χώρο και τη γύρω φύση του Μοναστηριού.

Η μοναστική μας κοινότητα ανέλαβε με ζήλο, εργατικότητα και αφοσίωση το έργο της «μεταμόρφωσης» με έναν έντονα ευλογημένο ρυθμό έτσι, ώστε να χαρακτηρίζεται το αποτέλεσμα σαν ένα «θαύμα».

Η προσωπική εργασία καθάρισε και ομόρφηνε τον τόπο, άμεσα θα λεγε κανείς, έτσι, ώστε μετά από τέσσερα χρόνια να λειτουργεί η Μονή με μία αδελφότητα 20 μοναχών, που παράλληλα διακονούν και το Ησυχαστήριο του « Αποστόλου Παύλου» στην Αττική. Μετά από 4 χρόνια, κτίστηκε εκκλησία ταπεινή, που τιμάται στον κτήτορα της Ιεράς Μονής Οσιομάρτυρα Δαμιανό του εν Κισσάβω, καθώς επίσης προχωρεί και η προσπάθεια για αναστήλωση της Παλαιάς Μονής και του Καθολικού του Τιμίου Προδρόμου.

Η μοναστική μας κοινότητα λειτουργεί κοινοβιακά, μοιράζοντας το 24ωρο μεταξύ εργασίας και προσευχής. Ακολουθίες, νυχθημερόν, εναλλάσσονται με τη φιλοξενία και την εργασία στις λειτουργικές τέχνες, καθώς επίσης τη διακονία της φύσης και της κτίσης... Ενα «οικολογικό» αγρόκτημα, με αρμονική συμβίωση φυτών και ζώων, κυρίως γαλακτοπαραγωγής, είναι η πηγή της χαράς, της δοξολογίας προς το Δημιουργό, που τα έπλασε όλα «λίαν καλώς». Οι καρποί της φροντίδας του μεταποιούνται σε προϊόντα «βιολογικής καλλιέργειας και επεξεργασίας» και διατίθενται προς πώληση στο εκθετήριο της Μονής, για την εξασφάλιση του «επιούσιου» και της συντήρησης της Ιεράς Μονής. Η μοναστική μας κοινότητα επίσης λειτουργεί με ένα πολυεθνικό σύνολο μοναζουσών. Ο τρόπος που βιώνουμε τον πολυεθνικό χαρακτήρα του Μοναστηριού μας είναι μια διεθνής ιεραποστολή, που επιβεβαιώνει έμπρακτα ότι στην Ορθοδοξία μας δεν υπάρχει διάκριση έθνους, φυλής και γλώσσας.

Στούς άλλους λιτούς χώρους της Ιεράς Μονής οργανώνονται κατά καιρούς συναντήσεις ομάδων με ενδιαφέρον για την Ορθοδοξία, το Μοναχισμό, την οικολογική συνείδηση, την καλλιέργεια στην πράξη και άλλα παρεμφερή θέματα, καθώς και την απόλαυση της συμμετοχής στη λειτουργική ζωη, την εργασία στη φύση και την πνευματική συναναστροφή.

Στόχοι της μοναστικής μας κοινότητας είναι η προσπάθεια για το «καθ ομοίωσιν» μέσα από την πράξη και τη διατήρηση της μοναστικής παράδοσης...

Είναι η αύξηση του πόθου για το Χριστό, «υπέρ ου το πάσχειν πάσχα», σύμφωνα με το λόγιον του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου, και ακόμη ο σεβασμός στη φύση, την οποία ο αναγεννημένος άνθρωπος δε βεβηλώνει, αλλά εξαγιάζει, σεβόμενος την ακεραιότητα του έργου του Θεού.

Από πρακτικής πλευράς, και επειδή υπάρχουν ανειλημμένες υποχρεώσεις, η προσοχή της αδελφότητας στρέφεται στην αναστήλωση του Παλαιού Μοναστηριού και πρωτίστως του Ιερού Ναού του Τιμίου Προδρόμου, και την ολοκλήρωση του νέου, με χώρους λειτουργικούς και εντελώς απαραίτητους, όπως εργαστήρια και άλλα, που θα βοηθήσουν στην απρόσκοπτη λειτουργία και ζωη της μοναστικής κοινότητας.

Εκ βαθέων δοξάζοντας τον Τρισάγιο Θεο, ζητούμε τις ευχές όλων για την μετάνοιά μας και την προαγωγή του όλου έργου, που ο Τιμιος Πρόδρομος εμπιστεύεται στην αναξιότητά μας. Εύχεσθε... Η Ιερά Μονή παραμένει ανοικτή για τούς προσκυνητές από την ανατολή ως τη δύση του ηλίου καθημερινά.
Τηλέφωνο επικοινωνίας• 24940-81289

Στα αδιέξοδα της εποχής, απαντάμε με την αγάπη...

ΚΕΝΤΡΟ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ
Επιλαμβάνεται οικογενειακών προβλημάτων, χορηγεί βοηθήματα και διερευνά περιπτώσεις αναξιοπαθούντων. Λειτουργούν Σχολές Γονέων στο Βολο, στον Αλμυρό και στην Αγιά με πλούσιο πρόγραμμα διαλέξεων από ειδικούς επιστήμονες με σκοπό την επιμόρφωση των Γονέων στην αγωγή των παιδιών τους. Στα πλαίσια της βοήθειας προς τη σύγχρονη οικογένεια εντάσσεται και η λειτουργία του Βρεφονηπιακού Σταθμού Βολου. Ηδη ανοικοδομείται στην Αγριά του Βολου ο νέος Παιδικός Σταθμός της Μητροπόλεώς μας.

ΣΤΑΘΜΟΣ ΠΡΩΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΒΟΗΘΕΙΩΝ
Στο Βολο, στη συμβολή των οδών Γ. Καρτάλη και Γλάδστωνος, ανοικοδομείται πολυώροφο κτίριο, το οποίο θα στεγάσει όλες τις κοινωνικές και φιλανθρωπικές υπηρεσίες της Μητροπόλεως (Γιατροί της Αγάπης, Εθελόντριες κ.λπ.), καθώς και αποθήκη με είδη πρώτης ανάγκης για κάλυψη εκτάκτων αναγκών.

ΥΠΟΤΡΟΦΙΕΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ
Στο πρόγραμμα υποτροφιών της Ι.Μ. Δημητριάδος παίρνουν μέρος 50 νέοι φοιτητές, με σκοπό την ανακούφιση πολλαπλών αναγκών τους.

«ΔΟΣ ΗΜΙΝ ΣΗΜΕΡΟΝ»
Η Μητρόπολις Δημητριάδος, εκτός από τις 800 μερίδες φαγητό που προσφέρει καθημερινά μέσω των «Σπιτιών Γαλήνης Χριστού» λειτουργεί σε ειδικό χώρο στο Μητροπολιτικό Ναο Αγίου Νικολάου, εστιατόριο στο οποίο προσφέρεται δωρεάν φαγητό, από τις 9 το πρωι έως τις 2 το μεσημέρι, σε όποιον το έχει ανάγκη. Στόχος μας: «Κανείς πια στο Βολο χωρίς φαγητό!».

ΣΠΙΤΙΑ ΓΑΛΗΝΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ
Λειτουργούν καθημερινά στις Ενορίες Αναλήψεως, Αγ. Δημητρίου, Αγ. Αναργύρων, Μεταμορφώσεως, Αγ. Αικατερίνης του Βολου, Αγίου Δημητρίου Αλμυρού και στην Ευαγγελίστρια της Ν. Ιωνίας. Προσφέρουν 800 μερίδες φαγητό ημερησίως και έκτακτα δέματα με τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης στις εορτές Χριστουγέννων και Πασχα.

ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΟΚΙΜΑΖΟΜΕΝΟΥΣ
Σε είδη πρώτης ανάγκης και φαρμακευτικό υλικό στούς δοκιμαζομένους από τον πόλεμο λαούς, πατριώτες μας που έχουν πληγεί από θεομηνίες, σεισμούς κ.λπ.

ΙΔΡΥΜΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΥΠΕΡΗΛΙΚΩΝ
Λειτουργεί στα Κανάλια το «Σουρλίγκειο» Ιδρυμα και περιθάλπει μόνιμα 25 ηλικιωμένους.Τούς παρέχει στέγαση, τροφή, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, στοργή, κοινωνική συμπαράσταση κ.λπ.

ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Στο Ιδρυμα «Λειτουργοί Υγείας της Αγάπης οι Αγιοι Ανάργυροι» δραστηριοποιούνται γιατροί, φαρμακοποιοί, οδοντίατροι, νοσηλεύτριες κ.λπ. οι οποίοι προσφέρουν τις υπηρεσίες τους εθελοντικά σε απόρους ασθενείς, διοργανώνουν ανθρωπιστικές αποστολές και ενισχύουν τα ιεραποστολικά κλιμάκια σε όλο το κόσμο.

ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ
Στις ιδιαιτερότητες της εποχής μας και στην αύξηση των ειδικών προβλημάτων υγείας, η Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος έρχεται να προσφέρει στο Ινστιτούτο Αλτσχάιμερ, το οποίο λειτουργεί σε ειδικά διαμορφωμένο ισόγειο οίκημα. Σε ημερήσια βάση, απευθύνεται, με τη βοήθεια των ειδικών επιστημόνων, στις οικογένειες που έχουν στο σπιτικό τους το ιδιαίτερα δύσκολο αυτό πρόβλημα, με προγράμματα τόσο για τούς πάσχοντες όσο και για τούς συγγενείς τους. Λειτουργεί Συμβουλευτικός Σταθμός ενημέρωσης και ημερήσια περίθαλψη και διαμονή ασθενών με νόσο Αλτσχάϊμερ.

ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ
Πλήθος εθελοντών δραστηριοποιούνται με ενθουσιασμό και ιδιαίτερη ευαισθησία και στελεχώνουν τούς τομείς προσφοράς της Μητροπόλεώς μας.
Για τον πληρέστερο καταρτισμό των στελεχών αυτών και την επιμόρφωση όσων θα ήθελαν να προσφέρουν στο μεγάλο κοινωνικό μας έργο, η Ι.Μ. Δημητριάδος οργανώνει Σχολή Εθελοντών Κοινωνικής Προσφοράς η οποία λειτουργεί σε εβδομαδιαίες συναντήσεις.

ΙΔΡΥΜΑ ΧΡΟΝΙΩΣ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ
Στην περιοχή του Αλμυρού έχει προγραμματισθεί η κατασκευή και ήδη βρίσκεται στο στάδιο της εκπόνησης των μελετών, ενός ιδρύματος περίθαλψης ατόμων με ειδικές ανάγκες, με χρόνιες παθήσεις και φροντίδας τρίτης ηλικίας.

ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ
Εκτός από τις τακτικές επισκέψεις στα Νοσοκομεία, εντεταλμένοι Ιερείς της Μητροπόλεως συμπαρίσταν-ται στούς ασθενείς, πνευματικά και υλικά, στο Νοσοκομείο Βολου και στις κλινικές της πόλης.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΦΗΒΩΝ
Συμβουλευτικός Σταθμός ασχολείται με εφηβικά προβλήματα και συντονίζει τον αγώνα της Μητροπόλεως για ενημέρωση κατά του καπνίσματος, των ναρκωτικών και του ΑΙιω. Συμπαρίσταται σε νέους οι οποίοι παλεύουν για την απεξάρτησή τους από σύγχρονες ιατροκοινωνικές μάστιγες.

ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΙΜΑΤΟΣ
Σε συνεργασία με το νοσοκομείο Βολου, σε τακτά χρονικά διαστήματα Ενορίες οργανώνουν αιμοδοσίες στις οποίες εθελοντές αιμοδότες προσφέρουν «ζωη» στούς συνανθρώπους τους.

ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ
Με την εβδομαδιαία επίσκεψη κρατουμένων στις φυλακές Βολου, στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Ανηλίκων Κασσαβετείας και στο Ιδρυμα Αγωγής Ανηλίκων Βολου. Τακτικές λατρευτικές εκδηλώσεις και λύσεις προβλημάτων των ιδίων και των οικογενειών τους. Επίσης ο Συλλογος Συμπαραστάσεως Κρατουμένων « Ο Εσταυρωμένος» προσφέρει ρουχισμό, βοηθήματα και μεριμνά για τούς αποφυλακιζομένους.