ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ

ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΣΤΗΝ Ι. Μ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ

«Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΣΤΗΝ

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ»

Με την ολοκλήρωση της Εκθέσεως Αγίας Γραφής που διοργάνωσε στο Βόλο, στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας, η Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος και Αλμυρού σε συνεργασία με την Ελληνική Βιβλική Εταιρεία με την ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων 2004, πραγματοποποιήθηκε από τη Μητρόπολή μας από τις 14 ως 16 Οκτωβρίου Διεθνές Συμπόσιο με θέμα· « Η Αγία Γραφή στην Ορθόδοξη Παράδοση».

Στο Συμπόσιο μετείχαν εκπρόσωποι των Πρεσβυγενών Πατριαρχείων και άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιῶν, καθώς και ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος. Προσκλήθηκαν επίσης και μετείχαν με εισηγήσεις τους καθηγητές των Θεολογικών Σχολών Αθηνῶν και Θεσσαλονίκης και ειδικοί βιβλικοί επιστήμονες από τις Η.Π.Α., τη Μ. Βρετανία και τη Γερμανία, καθώς και ηγετικά στελέχη των Ηνωμένων Βιβλικών Εταιρειῶν και της Αμερικανικῆς Βιβλικής Εταιρείας.

Οι Ηνωμένες Βιβλικές Εταιρείες συνιστούν μια παγκόσμια αδελφότητα, στην οποία μετέχουν ως μέλη όλες οι Εθνικές Βιβλικές Εταιρείες των διαφόρων χωρών της γης και έχουν ως στόχο τη μετάφραση της Αγίας Γραφής σε όσο το δυνατόν περισσότερες γλώσσες και την ευρύτατη διάδοσή της σε όλους τούς λαούς. Η προσπάθεια αυτή ξεκίνησε πριν από 200 ακριβώς χρόνια με την ίδρυση της Βρετανικής και Ξενικής Βιβλικής Εταιρείας, η οποία σύντομα ίδρυσε ένα Γραφείο και στη χώρα μας. Το Γραφείο αυτό ανέλαβε αμέσως και κυκλοφόρησε στα μέσα περίπου του ιη´ αιώνα μια αξιόλογη μετάφραση της Αγίας Γραφής στα ελληνικά (τη γνωστή μετάφραση Νεοφύτου Βαμβα). Δυστυχώς η μετάφραση εκείνη συνδέθηκε με τις δραστηριότητες ξένων ευαγγελικών ιεραποστολών, οι οποίες την ίδια εποχή έκαναν την εμφάνισή τους στον ελληνικό χώρο, με αποτέλεσμα, όχι μόνον να απορριφθεί το συγκεκριμένο μεταφραστικό έργο, αλλά και να δημιουργηθεί, όχι αδίκως, ένα κλίμα καχυποψίας του ορθοδόξου πληρώματος της Εκκλησίας απέναντι σε οποιεσδήποτε δραστηριότητες της Βιβλικής Εταιρείας στην Ελλάδα.

Τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα όμως σημειώθηκαν σημαντικότατες εξελίξεις στο χώρο των Ηνωμένων Βιβλικών Εταιρειών, οι οποίες αφορούν άμεσα στην Εκκλησία μας και την Ορθοδοξία γενικότερα. Η « Ελληνική Βιβλική Εταιρεία», λειτουργεί πλέον, σύμφωνα με το Καταστατικό της, που δημοσιεύτηκε στο Πρωτοδικείο Αθηνών στις 22 Δεκεμβρίου 1992, με τη μορφή της Αστικής Εταιρείας. Η Ελληνική Βιβλική Εταιρεία έχει ως Πρόεδρο της Γενικής της Συνέλευσης ορθόδοξο Μητροπολίτη, ο οποίος ορίζεται από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, ορθόδοξο Γενικό Γραμματέα και διοικείται από Διοικητικό Συμβούλιο αποτελούμενο από κατά πλειοψηφία ορθόδοξα μέλη.

Από το 1992 και μέχρι σήμερα η Ελληνική Βιβλική Εταιρεία συνεργάζεται στενά με την Εκκλησία της Ελλάδος, εκδίδοντας για λογαριασμό πολλών Μητροπόλεων μεταφράσεις της Καινής Διαθήκης στη δημοτική. Πρόσφατα, κείμενο και μετάφραση των ευαγγελικών και αποστολικών περικοπών αναγινώσκονται πιλοτικά στις λειτουργίες των Κυριακών στούς ναούς της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Επίσης, η Ελληνική Βιβλική Εταιρεία κυκλοφορεί από το Νοέμβριο του 1997 μετάφραση ολόκληρης της Αγίας Γραφής στη δημοτική (σύστημα μονοτονικό, με επιστημονικές εισαγωγές των βιβλίων, γλωσσάριο, πολύχρωμους χάρτες, παραπομπές κ.λπ.), με έγκριση και ευλογία όλων των ορθόδοξων Εκκλησιών. Η Αγία Γραφή κυκλοφορεί κάθε χρόνο σε περισσότερα από 7.000 αντίτυπα.

Τελος, έχει προγραμματιστεί και βρίσκεται στο στάδιο της ολοκλήρωσης μετάφραση του ελληνικού κειμένου της Παλαιάς Διαθήκης (γνωστό ως «Κείμενο των Εβδομήκοντα») στη δημοτική, το οποίο αναμένεται να εισαχθεί επίσης στη λατρεία της Εκκλησίας μας.

Βασικό ρόλο σε όλη αυτή την κίνηση διαδραματίζουν ο πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης της Εταιρείας, Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, ο οποίος πρόσφατα εκλέχτηκε και Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Βιβλικών Εταιρειῶν και ο διευθυντής της Εταιρείας, ορθόδοξος θεολόγος κ. Μιχ. Χατζηγιάννης, ο οποίος εργάζεται με ιδιαίτερο ζήλο για την όσο το δυνατόν ευρύτερη διάδοση της Αγίας Γραφής στην Ελλάδα.

Στο Διεθνές Συμπόσιο τον Αγιασμό ενάρξεως των εργασιών τέλεσε ο Σεβασμιώτατος κ. Ιγνάτιος και στη συνέχεια απηύθυναν χαιρετισμό ο Γεν. Δ/ντης της Ελληνικῆς Βιβλικής Εταιρείας, θεολόγος κ. Μιχαήλ Χατζηγιάννης, ο Σεβ. Μητροπολίτης Νικολόπεως & Πρεβέζης κ. Μελέτιος, εκπρόσωπος του Οικουμ. Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ο Εξαρχος του Παναγίου Ταφου στην Ελλάδα Αρχιμ. Θεόκτιστος και ο Καθηγητής κ. Νικόλαος Κοντογιάννης, εκπρόσωποι του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, Καθηγητής κ. Νικ. Νικολαΐδης εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Κυπρου, ο Σεβ. Μητροπολίτης Καισαριανής, Βυρωνος και Υμηττοῦ κ. Δανιήλ, ο εκπρόσωπος της Εκκλησία της Ελλάδος και της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπῆς Λειτουργικής Αναγέννησης, ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτ. Λεωνίδας Ψαριανός, Εκπρόσωπος της Αποστολικῆς Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και ο Κοσμήτωρ της Θεολογικής Σχολής του Παν/μίου Θεσ/νίκης κ. Χρ. Οικονόμου. Ακολούθως χαιρέτησε ο Δημαρχος Βολου κ. Κυριάκος Μητρου, η Γραμματέας του Νομαρχιακού Συμβουλίου κ. Μαρίνα Χρυσοβελόνη και ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας κ. Κωνστ. Μπαγιάτης.

Εισηγήσεις στο Συμπόσιο παρουσίασαν ο Ομ. Καθηγητής Γαλίτης Γεώργιος (Θεολογική Αθηνῶν), ο Καθηγητής κ. Ιωάννης Γαλάνης (Θεολογική Α.Π. Θεσσαλονίκης), ο Καθηγητής κ. Ιωάννης Καραβιδόπουλος (Θεολογική Α.Π. Θεσσαλονίκης), ο Καθηγητής κ. Μιλτιάδης Κωνσταντίνου (Θεολογική Α.Π. Θεσσαλονίκης), ο Περιφερειακός Συντονιστής Μεταφράσεων των Ηνωμένων Βιβλικών Εταιρειῶν.

Η Επιστημονική Επιτροπή του Συμποσίου απετελείτο από τούς καθηγητές κ.κ. Ιωάννη Καραβιδόπουλο και Μιλτιάδη Κωνσταντίνου.

Το Διεθνές Συμπόσιο έκλεισε με μουσική εκδήλωση, στην οποία ο καταξιωμένος συμπολίτης μας Πρωτοψάλτης και Καθηγητής κ. Μανώλης Χατζημάρκος παρουσίασε, με χορωδία Ιεροψαλτῶν της Μητροπόλεώς μας, το πρωτότυπο έργο του «Βυζαντινή Συμφωνία». Στο περιθώριο των εργασιών οι Συνεδροι είχαν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε επισκέψεις, προσκυνηματικές εκδρομές σε Μονές του Πηλίου και Πανηγυρική Θεία Λειτουργία στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναο Αγ. Νικολάου Βολου.

ΤΙΜΙΑ ΚΑΙ ΑΠΛΑ

Τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα στην Οσετία αποτελούν μία ακόμη απόδειξη του ότι η τρομοκρατία δεν αντιμετωπίζεται με τη βία, όπως επίσης και ότι ο όποιος αγώνας για ελευθερία και αυτοδιάθεση, όταν σακατεύει κάθε έννοια ανθρωπιάς, προκαλεί την κατακραυγή και όχι τη συμπάθεια. Τα αδιέξοδα της εποχής μας, τα αδιέξοδα του πολέμου, ο θάνατος που κυβερνά τον κόσμο καθιστούν τη φωνή της πίστης κραυγή ζωής.

Η Εκκλησία μας καλεί παιδιά και νέους στις ενοριακές κατηχητικές της συνάξεις. Ο συκοφαντημένος και περιφρονημένος από πολλούς θεσμός της κατήχησης δεν αποσκοπεί στο να μυήσει τα παιδιά σε έναν θρησκευτικό φονταμενταλισμό, ούτε να τα οδηγήσει στα μοναστήρια, όπως πολλοί προκατειλημμένοι πιστεύουν. Η Εκκλησία αισθάνεται την ευθύνη της να δώσει το περιεχόμενο της πίστης μας στη νέα γενιά, να την προφυλάξει από τις ποικίλες αιρέσεις και παραθρησκευτικές ομάδες, να την στηρίξει με αξίες και ήθος, ώστε να διαφυλαχθεί το ελληνορθόδοξο βίωμα. Αξίζει η στήριξη του θεσμού. Και είναι καθήκον των μεγαλυτέρων να προτρέψουν τα παιδιά να συμμετέχουν στην παρέα της Ενορίας τους.

Οι βομβιστικές επιθέσεις εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά και το γκρέμισμα σταυρών στην Αλβανία από ακραίες ομάδες ισλαμιστών, δείχνουν ότι η ορθόδοξη πίστη ενοχλεί, ότι οι μουσουλμανικές κοινωνίες δεν είναι έτοιμες να ανεχθούν το διαφορετικό. Στην πατρίδα μας υπάρχει τόση ανοχή, ώστε να θεωρείται αυτονόητο δικαίωμα, και από το Κράτος και από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, η απόκτηση λατρευτικών χώρων για τούς αλλόθρησκους. Κι ενώ ουδέν κρούσμα θρησκευτικού φανατισμού έχει εμφανιστεί, μερίδα διανοουμένων και προοδευτικών σπεύδει συνεχώς να κατηγορεί την ελληνική κοινωνία και την Εκκλησία μας ως εμφορούμενες από εθνικισμό και μισαλλοδοξία! Η ιδεοληψία σε όλο της το μεγαλείο!

Ολο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι, και μάλιστα μορφωμένοι, εισέρχονται στις τάξεις του ιερού κλήρου και στον τόπο μας, αλλά και αλλού. Περα από την παρηγοριά του Θεού σε μια περίοδο που υπερεπλεόνασεν η αμαρτία, είναι και μία ουσιαστική απόδειξη ότι οι νέοι μας ζητούν την προσφορά, τη διακονία, την αγάπη, τη σχέση με την Αλήθεια, και μάλιστα χωρίς ουσιαστική ανταμοιβή, καθώς θα μπορούσαν να ζήσουν κατά άνθρωπον πολύ άνετα ασχολούμενοι με το αντικείμενο της σπουδής τους. Ας δοξάσουμε το Θεο και ας παρακαλέσουμε όλοι για την ανανέωση του κλήρου μας και για την καλή διακονία των νέων κληρικών μας.

π. ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΜΟΥΡΤΖΑΝΟΣ

Η κατασκήνωση δεν είναι μόνο για παιδιά...

Στον όμορφο και φιλόξενο χώρο των Κατασκηνώσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος πραγματοποιήθηκε για δεύτερη συνεχή χρονιά το Τριήμερο Πνευματικής Ανανέωσης για κυρίες ηλικίας 25-55 χρονών. Ηταν μια ευκαιρία, που δόθηκε σε μας τις γυναίκες που είμαστε επιφορτισμένες με πολλούς ρόλους, να ξεκουραστούμε, μακριά από τις μέριμνες της πόλης, της οικογένειας, της εργασίας. Στη χαοτική ζωη που ζούμε, δεν είναι λίγο τρεις μέρες χωρίς ευθύνες, με τραγούδι, παιχνίδι, περιπάτους, ευκαιρίες για λατρευτική ζωη και νέες γνωριμίες.

Η δημιουργία αυτών των τριημέρων από την περυσινή χρονιά ήταν μια νέα εμπειρία για μας. Τοσα χρόνια στέλναμε τα παιδιά μας στη γωνιά αυτή του Αη Λαυρέντη και, όταν επέστρεφαν, νιώθαμε πως ήταν γεμάτες οι ψυχούλες τους από όμορφες εμπειρίες. Το ίδιο συνέβη τώρα και σε μας. Ξυπνησε μέσα μας το παιδί, το κατασκηνωτόπουλο. Τραγουδήσαμε, παίξαμε, γελάσαμε, κάναμε εξορμήσεις και κατανυκτικούς εσπερινούς στα ξωκκλήσια, δημιουργήσαμε καινούριες φιλίες. Το σημαντικότερο, όμως, είναι η πνευματική ανανέωσή μας, μέσα απ’ την ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών γύρω από ένα κεντρικό πνευματικό θέμα. Ξεκινώντας πέρυσι με το θέμα « Εκκλησία· Σώμα Χριστού», μάθαμε και βιώσαμε πως είναι να είσαι μέλος, κομμάτι του ίδιου Σωματος της Εκκλησίας του Χριστού. Ως μέλος έχεις ανάγκη τα άλλα μέλη για να λειτουργήσεις και να προοδεύσεις.

Στο φετινό μας θέμα «Οι σχέσεις μας με τον πλησίον» μπορέσαμε να πάμε πιο βαθιά, για να καταλάβουμε πως δεν επαρκεί μια απλή συνύπαρξη. Εχομε ανάγκη από κάτι πιο αληθινό και ουσιαστικό. Εχομε ανάγκη να γνωρίσουμε τον πιο κοντινό μας πλησίον, τον ίδιο τον εαυτό μας. Ανακαλύπτοντάς τον, γνωρίζοντάς τον, γνωρίζουμε τον διπλανό μας, το σύντροφό μας, το παιδί μας, τον συγγενή μας, τον γνωστό και άγνωστο αδελφό μας. Ανακαλύπτουμε πως είναι κομμάτι μας, είναι μέσα μας και δίπλα μας ταυτόχρονα, είναι η εικόνα του Θεού. Με αγάπη, συγχωρητικότητα και ταπείνωση δημιουργούμε σχέσεις ζωής που οδηγούν στη σωτηρία.

Ευχαριστούμε το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας που είχε αυτή την έμπνευση και μας έδωσε αυτή την ευκαιρία, το τελευταίο τριήμερο του Αυγούστου να το αφιερώσει σε μας τις γυναίκες, επειδή η κατασκήνωση δεν είναι μόνο για τα παιδιά αλλά είναι και για μας, που είτε είμαστε σύζυγοι είτε όχι, γονείς η μη, νοικοκυρές η εργαζόμενες, το είχαμε ανάγκη, να τροφοδοτούμε την ψυχή μας και να ξεκουράζουμε το σώμα μας με λίγες ώρες ξεγνοιασιάς και επικοινωνίας.

Ανανεώνουμε τη συνάντησή μας για του χρόνου (26, 27 & 28 Αυγούστου 2005), να μας αξιώσει ο Θεός να ανταμώσουμε ξανά στ’ Αη Λαυρέντη τη γωνιά. Για να επικοινωνήσουμε και πάλι όμορφα, αγαπητικά.

«Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια...» η «...εις οσμήν ευωδίας πνευματικής»

ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΤΟΥΝΗ, ΘΕΟΛΟΓΟΥ-ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΥ

Μυθώδη ποσά εκδαπανώνται κάθε χρόνο στην προώθηση και στην κατανάλωση των προϊόντων αρωματοποιίας των μεγάλων οίκων μόδας στον κόσμο. Από το σχεδιασμό του μπουκαλιού μέχρι το είδος των αρωμάτων, που θα συνθέσουν το τελικό αποτέλεσμα, εργάζεται μία ολόκληρη ομάδα ειδικών, για να παράγάγουν ένα προϊόν δυνατό και πρωτότυπο, που θα μπορέσει να σημειώσει επιτυχία στην παγκόσμια αγορά των αρωμάτων. Οι καταναλωτές αιχμαλωτίζονται από τα ευώδη προϊόντα της διεθνούς αρωματοποιίας και σπεύδουν να τα αποκτήσουν, αγοράζοντας μαζί και ανδρισμό η θηλυκότητα η κύρος και αυτοπεποίθηση η γοητεία και μυστήριο η ο,τι άλλο τούς υπόσχεται η διαφήμιση και το λογότυπο.

Υπάρχουν όμως και αρώματα που κανένας αρωματοποιός η χημικός επιστήμονας στον κόσμο δεν κατάφερε να μιμηθεί. Αρώματα που δε διαρκούν μόνο λίγα λεπτά, αλλά αιώνες ολόκληρους. Αρώματα που δεν καλύπτουν ανθρώπινα ελαττώματα, αλλά αναδεικνύονται από τα προτερήματα αυτών από τούς οποίους πηγάζουν. Αρώματα που δεν ωραιοποιούν τη φθορά και το θάνατο, αλλά σηματοδοτούν τη ζωη και τη χαρά του Παραδείσου. Τετοια αρώματα εκχέονται πλουσιοπάροχα από τούς μυροβλήτες Αγίους της πίστεώς μας. Τον Οκτώβριο τιμούμε το σπουδαιότερο μυροβλήτη Αγιο της Εκκλησίας, που ο λαός αγάπησε με πάθος στο διάβα των αιώνων, το Μεγαλομάρτυρα Δημήτριο.

Το πολύτιμο μύρο του Αγίου Δημητρίου πότισε για αιώνες την αγιοτόκο γη της Θεσσαλονίκης και εύφρανε αμέτρητους πιστούς, που με πίστη στο Θεο και εμπιστοσύνη στο Μεγαλομάρτυρα κατέκλυζαν πάντοτε το μνημειώδη ναο του στη Νυμφη του Θερμαϊκού. Το ευωδέστατο μύρο του Αγίου Δημητρίου αποτελείται από συστατικά σπάνια και ανεκτίμητα. Συστατικά που, αν τα υιοθετήσουμε κι εμείς στη ζωη μας, θα μας βοηθήσουν να γίνουμε μυροβόλοι μιμητές του Μεγαλομάρτυρα. Τα συστατικά αυτά δεν είναι σανδαλόξυλο και γιασεμί, κανέλλα, γαρύφαλο και λιβάνι, λεβάντα, λεμονολούλουδο και άλλα έλαια αρωματικά. Τα συστατικά του μύρου από τον άγιο Δημήτριο είναι άλλης υφής και διατυπώσεως.

Το πρώτο συστατικό από το μύρο του αγίου Δημητρίου είναι η πίστη. Αυτό το πρωτοπαλίκαρο της Εκκλησίας πίστεψε με μία πίστη συγκλονιστική. Στράφηκε προς το Χριστό όχι θεωρητικά και αόριστα, αλλά ουσιαστικά και αμετάκλητα. Η πίστη του για το Θεο ήταν καυτή και καθαρή σαν τον ήλιο. Ηταν μία πίστη λεοντιώδης, χωρίς όριο, ήταν τόσο δυνατή που και το αίμα και το μαρτύριο δε μπόρεσαν να την χαλαρώσουν. Ο κόσμος, τα στρατιωτικά αξιώματα και οι διακρίσεις, η νεότητα με τις ορμές και τις ανάγκες της, οι πειρασμοί και οι επιβουλές του διαβόλου δεν κατάφεραν να αντικαταστήσουν μέσα στην καρδιά του Δημητρίου την πίστη του για το Χριστό με κάτι άλλο. Εμεινε κοντά στον Κυριο του μέχρι την τελευταία πνοη του. Εγινε εκούσιο ολοκαύτωμα στο βωμό του θεϊκού θελήματος και μεγαλείου.

Το δεύτερο συστατικό από το μύρο του Αγίου Δημητρίου είναι η ιεραποστολή. Την πίστη, που βίωσε τόσο έντονα και απόλυτα ο Δημήτριος, δεν την κράτησε για τον εαυτό του. Δεν την σφράγισε με το βουλοκέρι του εγωισμού και της αυτοβεβαίωσης. Θελησε να την μοιραστεί. Ζητησε να την διαδώσει. Το πέτυχε αυτό μέσα από τον καθημερινό αγώνα της ιεραποστολής. Δεν πήγε να κάνει ιεραποστολή σε μακρινές χώρες. Δούλεψε ιεραποστολικά στην πατρίδα του, στην πόλη του, στούς διπλανούς του. Ο στόχος της ιεραποστολής τις περισσότερες φορές βρίσκεται ακριβώς δίπλα μας και όχι σε κάποια εξωτικά μέρη μακριά μας. Καθε μέρα ο Μεγαλομάρτυρας είχε ως στόχο του να οδηγεί τουλάχιστον έναν άνθρωπο κοντά στην αληθινή πίστη του Χριστού. Καθε μέρα με τα λόγια και το παράδειγμά του μαγνήτιζε ψυχές και τις οδηγούσε στον Κυριο. Ο αξιωματικός του στρατού γινόταν παράλληλα και διδάσκαλος της Εκκλησίας. Κανένα κοσμικό η καταχθόνιο εμπόδιο δεν ήταν δυνατόν να τον αποσπάσει από το μεγάλο λειτούργημα της διακονίας του θείου λόγου. Η ιεραποστολή και η διάδοση του Ευαγγελίου ήταν η νοστιμιά της ζωής του, το νόημα και ο στόχος της καθημερινότητάς του.

Το τρίτο πολυτιμότατο συστατικό από το μύρο του αγίου Δημητρίου είναι η αγάπη του για τον άνθρωπο. Αγάπησε ο μυροβόλος Αγιος κατ’ αρχήν τούς μαθητές του. Οπως ο προπονητής αγαπάει τούς αθλητές που προπονεί, έτσι και ακόμη περισσότερο αγάπησε ο Δημήτριος τούς νέους που ζήτησαν κοντά του να μάθουν για το Χριστό. Η αγάπη του αστράπτει, όταν ευλογεί το μαθητή του Νεστορα λίγο πριν από την έξοδό του στην αρένα. Τον προτρέπει να ομολογήσει και να μαρτυρήσει Χριστό. Αν δεν τον αγαπούσε το μαθητή του, θα του συνιστούσε να λουφάξει και να βολευτεί στην αφάνεια. Ο Δημήτριος όμως προτρέπει στο μαρτύριο το Νεστορα, διότι θέλει να εξασφαλίσει στο μαθητή του μία λαμπρή θέση στην αιωνιότητα και όχι μία άνετη και ένοχη βόλεψη στον εφήμερο και φτηνό κόσμο μας. Η πραγματική αγάπη δεν προσέχει μόνο το τώρα, εξασφαλίζει για το αγαπώμενο πρόσωπο το πραγματικό του συμφέρον, «ενός δ’ εστι χρεία». Αυτό το «ένα», τη σωτηρία και τη χαρά της αιωνιότητας, μόνον όποιος αγαπάει πραγματικά μπορεί να την χαρίζει. Η αγάπη του Δημητρίου για τον άνθρωπο φαίνεται και από την προστασία που παρείχε στην αγαπημένη του Θεσσαλονίκη. Ο Μυροβλήτης πολιούχος Αγιος προστάτεψε την πόλη του και όταν δέχθηκε επιδρομές από βαρβάρους και όταν κινδύνεψε από τα στοιχεία της φύσεως και κυρίως από τη φρικτή απειλή του σεισμού. Οι άγιοι έχουν την ικανότητα να τιθασεύσουν τη φύση, διότι η σχέση τους μαζί της είναι αρμονική και εκείνη δέχεται να υπακούσει στις προσταγές τους, αφού στο πρόσωπό τους δε βλέπει τούς βιαστές της, αλλά τούς προστάτες της.

Αντί λοιπόν να εξαντλούμε τα ενδιαφέροντά μας, τις προσταγές των επιταγών της μόδας για το ποιο άρωμα θα φορεθεί φέτος, ας προσέξουμε το άρωμα με το οποίο μας ποτίζει ο Αγιος Δημήτριος για αιώνες τώρα. Ας προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε αυτό το άρωμα καλλιεργώντας τα συστατικά του, που είναι η πίστη, η ιεραποστολή και η αγάπη. Ισως το δικό μας μύρο να μην είναι τόσο δυνατό όσο αυτό του Αγίου Δημητρίου. Θα είναι όμως κάτι που θα φέρει τη μοναδικότητα του προσώπου μας και θα είναι οπωσδήποτε αρεστό στο Θεο και πολύτιμο για τούς ανθρώπους.

Θ. Λειτουργία Αγ. Ιακώβου Αδελφοθέου

ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΦΛΑΚΗ, ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος είναι μία από τις σημαντικές προσωπικότητες της πρώτης Εκκλησίας. Ηταν γιός του Ιωσήφ του Μνήστορος από προηγούμενη γυναίκα και, κατά το Νομο, αδελφός του Κυρίου. Ως κατά σάρκα συγγενής λοιπόν του Χριστού, απορρόφησε βαθύτατα το πνεύμα Του. Ηταν ο πιο φτωχός άνθρωπος της εποχής του. Φορούσε πάντα ένα λευκό χιτώνα και περπατούσε ξυπόλητος. Και αυτή την εξωτερική του εμφάνιση δεν την χώνεψαν ποτέ οι Εβραίοι. Ηταν και αθλητής. Γερός αθλητής. Πρώτος στο αγώνισμα των γονυκλισιών. Τα γόνατά του είχαν γίνει σαν της καμήλας. Δούλευε ασταμάτητα, την ημέρα στις καρδιές των ανθρώπων και τη νύχτα με τα γόνατα ενώπιον του Θεού. Ηταν εκλεκτό σκεύος της Χαριτος και τόσο δίκαιος, ώστε οι Ιουδαίοι ένιωθαπόν του Χριστού, απορρόφησε βαθύτατα το πνεύμα Του. Ηταν ο πιο φτωχός άνθρωπος της εποχής του. Φορούσε πάντα ένα λευκό χιτώνα και περπατούσε ξυπόλητος. Και αυτή την εξωτερική του εμφάνιση δεν την χώνεψαν ποτέ οι Εβραίοι. Ηταν και αθλητής. Γερός αθλητής. Πρώτος στο αγώνισμα των γονυκλισιών. Τα γόνατά του είχαν γίνει σαν της καμήλας. Δούλευε ασταμάτητα, την ημέρα στις καρδιές των ανθρώπων και τη νύχτα με τα γόνατα ενώπιον του Θεού. Ηταν εκλεκτό σκεύος της Χαριτος και τόσο δίκαιος, ώστε οι Ιουδαίοι ένιωθαπυρήνας της λειτουργίας που φέρει το όνομά του είναι αναμφίβολα αποστολικός, αλλά η σημερινή της μορφή έχει πολλά στοιχεία που μαρτυρούν ότι θα πρέπει να διαμορφώθηκε μετά την οριοθέτηση του χριστολογικού δόγματος (4ο αιώνα - π.χ. ο χριστολογικός ύμνος· « Ο Μονογενής Υιός και Λογος του Θεού...», κ.α.). Στοιχεία παλαιότητας μπορούν να θεωρηθούν μερικές αιτήσεις που αναφέρονται στα κατά τούς διωγμούς παθήματα των χριστιανών, τις εξορίες, τις φυλακές και την καταναγκαστική εργασία στα μεταλλεία. Η λειτουργία του Ιακώβου πάντως, όπως διαμορφώθηκε, τελούνταν στα Ιεροσόλυμα κατά τις μεγάλες γιορτές, ενώ από το 12ο αιώνα άρχισε να εγκαταλείπεται και να αντικαθίσταται από τις βυζαντινές λειτουργίες (Μ. Βασιλείου και Ι. Χρυσοστόμου). Κατά τα χρόνια της Μεταρρύθμισης μεγαλώνει το ενδιαφέρον γι’ αυτήν λόγω της αποστολικότητάς της και προς το τέλος του 19ου αι. επανέρχεται σε λειτουργική χρήση, στην αρχή στα Ιεροσόλυμα και στη συνέχεια αλλού, τελούμενη μία η δύο φορές το χρόνο - κατά τη μνήμη του, στις 23 Οκτωβρίου και κατά την Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα, όπου μαζί με τον Ιωσήφ τον Μνήστορα και τον Προφητάνακτα Δαβίδ τελείται Συναξη προς τιμήν του.

Ενα από τα βασικά χαρακτηριστικά της λειτουργίας του Ιακώβου είναι ο τρόπος μετάδοσης της θείας Κοινωνίας. Οι πιστοί μεταλαμβάνουν χωριστά το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας, ενώ όλη η ιεροπραξία τελείται ενώπιον του λαού, όπως απαιτούσε η αρχαία τάξη.

Η θεία Λειτουργία είτε των αποστολικών χρόνων είτε του βυζαντινού τυπικού είναι αλήθεια μια δωρεά του Αγίου Πνεύματος σε μας τούς ανθρώπους. Είναι μια μυσταγωγία του Πνεύματος, ένας τρόπος αποκαλύψεως του Θεού και όλων των ουρανίων πραγμάτων. Κατά τη θεία Λειτουργία όλα όσα βλέπουμε μέσα στον Ιερό Ναο, οι πολυέλαιοι, ο Ιερέας, η Αγία Τράπεζα, το Ευαγγέλιο, τα τίμια Δώρα, η Είσοδος, η μικρή και η μεγάλη, τα πάντα γίνονται σημάδια της παρουσίας του Χριστού. Επομένως, με τη θεία Λειτουργία συνεχίζουμε το έργο του Χριστού και, κάθε φορά που την τελούμε, είναι σαν να έλκουμε και φέρουμε κοντά μας τον ίδιο το Χριστό. Αυτό λέγει και η ευχή· « Ο άνω τω Πατρί συγκαθήμενος και ώδε ημίν αοράτως συνών».

Αυτοεκτίμηση και παιδί

ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΣ ΚΑΝΔΗΛΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ

Αυτοεκτίμηση σημαίνει

Εμπιστεύομαι την ικανότητά μου να σκέπτομαι. Εμπιστεύομαι το δικαίωμά μου να είμαι ευτυχισμένος.

Αισθάνομαι ότι είμαι άξιος και αντάξιος να ζητώ αυτά τα οποία θέλω και χρειάζομαι.

Νιώθω ικανός να αντιμετωπίζω τις προκλήσεις της ζωής.

Χαίρομαι τούς καρπούς των προσπαθειών μου.

Αποκτώ ξεκάθαρη εσωτερική ταυτότητα και θεωρώ τον εαυτό μου «μοναδικό».

Ενεργώ υπεύθυνα προς τούς άλλους.

Σήμερα είναι ευρύτερα αποδεκτό ότι η βασική δομή της προσωπικότητας και της αυτοεκτίμησης του ανθρώπου χτίζεται κατά τη διάρκεια των πρώτων 5 χρόνων της ζωής του. Όταν ένα μωρό έρχεται στον κόσμο, δεν έχει παρελθόν, πείρα και κριτήρια, για να κρίνει την αξία του. Στηρίζεται στις εμπειρίες του με τούς ανθρώπους που το περιβάλλουν (γονείς, συγγενείς) και τα μηνύματά τους για την αξία τους. Ο τρόπος που πιάνουν το παιδί, η κάθε λέξη, η έκφραση του προσώπου, η διάθεση των γονιών, του στέλνουν ένα μήνυμα για το πόσο αξίζει ο εαυτός του.

Αισθήματα αξίας μπορούν να ανθίσουν μόνον όταν·

-Μέσα στην οικογένεια αναγνωρίζονται οι ατομικές διαφορές και δε γίνονται συγκρίσεις.

- Εκφράζεται ανοιχτά η αγάπη και τα λάθη χρησιμοποιούνται για να μάθεις, ενώ ο ελεύθερος χρόνος των γονέων μοιράζεται δημιουργικά με τα παιδιά.

- Οριοθετείται η μη αποδεκτή συμπεριφορά και συνάμα οι γονείς δείχνουν στα παιδιά ανεκτικότητα και ετοιμότητα να συγχωρήσουν.

Ο γονιός που ασκεί αυστηρά την εξουσία του, μπορεί να περιορίσει και να βλάψει την αυτοπεποίθηση του παιδιού του.

Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε οικογένειες με άκαμπτους κανόνες, που κατακρίνονται για τις ατομικές τους διαφορές και τιμωρούνται για τα λάθη τους, αισθάνονται συχνά ανάξια και συνήθως δεν αποκτούν καμιά εμπειρία υπευθυνότητας. Αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν με τον κίνδυνο να αναπτύξουν καταστροφικές συμπεριφορές απέναντι στον εαυτό τους και στους άλλους.

Κάθε γονιός πρέπει να καταλάβει καλά ότι το παιδί του είναι μοναδικό και είναι ανάγκη να το ανακαλύψει και να ανταποκριθεί σ’ αυτό, ανάλογα με την ανθρώπινη ιδιαιτερότητά του.

Δεν χρειάζονται προκαθορισμένες αντιλήψεις για το πως πρέπει να είναι ένα παιδί. Αντίθετα, χρειάζεται οι γονείς να δεχτούν την πραγματικότητα για τη μοναδικότητα του παιδιού τους.

Το παιδί θα έχει ομοιότητες αλλά και διαφορές από τούς γονείς και τούς υπολοίπους ανθρώπους. Έτσι, αντί να επικρίνουν, να καταδικάζουν και να «καλουπώνουν», θα ανακαλύπτουν, θα εξερευνούν και θα αναζητούν.

Όταν φερόμαστε στο παιδί με πολλή εκτίμηση, το παιδί θα ανταποκριθεί θετικά στην καθοδήγηση.

Με τη στήριξη της αυτοεκτίμησης βοηθάμε το παιδί να προχωρεί σε δημιουργικές επανορθώσεις και να δέχεται τις συνέπειες των πράξεών του.

Όταν οι ενήλικες ντροπιάζουν, ταπεινώνουν, στερούν η τιμωρούν τα παιδιά για απαράδεκτη συμπεριφορά, καταστρέφουν ανεπανόρθωτα τον αυτοσεβασμό τους.

Είναι αλήθεια ότι εμείς είμαστε τα πρότυπα για την αυτοεκτίμηση στα παιδιά μας κι είναι δύσκολο να τη διδάξουμε, αν οι ίδιοι δεν την έχουμε διδαχθεί ποτέ. Είναι, όμως, και μια ευκαιρία, που μας δίνεται όντας στο ρόλο του γονιού, να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και κοντά στα παιδιά και το σύντροφό μας να αλλάξουμε και να ανεβάσουμε τη στάθμη της αυτοεκτίμησής μας.

απαντήσεις

σε 5 ερωτήσεις!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΑΦΙΔΑ,

ΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ ΤΗΣ Ι.Μ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ

Τι σημαίνει η ημέρα του Αγιασμοῦ έναρξης της νέας σχολικής χρονιάς;

Για τούς εκπαιδευτικούς που βιώνουν το εκπαιδευτικό τους έργο με μεράκι, δίψα για δημιουργία και μετριοπάθεια, ο αγιασμός της σχολικής χρονιάς είναι μέρα χαράς και γιορτής! Δεν είναι μέρα για πολλά λόγια, αλλά για έργα, έργα εκπαιδευτικού και παιδαγωγικού περιεχομένου, που έχουν ως επίκεντρο το παιδί και τα οποία θα δώσουν σάρκα και οστά σε οράματα, σχέδια και στόχους.

Τι περιλαμβάνει η παρέμβαση της τοπικής Εκκλησίας στην Εκπαίδευση;

Δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν ότι είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει κάποιος έναν από τούς, πράγματι, πολλούς τομείς στούς οποίους η Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος έχει επιτελέσει ουσιαστικό έργο. Ωστόσο, το σημαντικότερο και πιο σύνθετο, κατά πολλούς, εγχείρημα αποτελεί η δημιουργία Γυμνασίου που κατά το σχολικό έτος 2002-3 απέκτησε στις τάξεις του και την Α´ Λυκείου, εγκαινιάζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τη λειτουργία Ενιαίου Λυκείου. Εάν σκεφθούμε ότι ήδη λειτουργούσε ο Βρεφονηπιακός-Παιδικός Σταθμός και πριν δύο χρόνια ξεκίνησε και το Δημοτικό Σχολείο, τότε διαπιστώνεται εύκολα ότι η παρέμβαση της Ι. Μ. Δημητριάδος στα εκπαιδευτικά δρώμενα της περιοχής μας είναι πρωτοποριακή και καινοτόμος σε πανελλαδική κλίμακα. Επιπλέον γίνεται αντιληπτό ότι υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός και όραμα, στοιχεία που εγγυώνται την επιτυχή έκβαση και την καταξίωση.

Ποιοί είναι οι στόχοι των Εκπαιδευτηρίων της Ι. Μ. Δημητριάδος;

Κομβικό σημείο αναφοράς είναι ότι τα Εκπαιδευτήρια « Αγιος Απόστολος ο Νεος» (Δημοτικό-Γυμνάσιο-Λυκειο) της Ι.Μ.Δημητριάδος, καθώς και ο Βρεφονηπιακός Σταθμός «Μεταμόρφωση», λειτουργούν στα πλαίσια ιδιωτικού αλλά μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Είναι επίσης σημαντικό ότι οι συντελεστές των Εκπαιδευτηρίων επιδιώκουν μία γόνιμη και δημιουργική αλληλεπίδραση και όχι ένα στείρο ανταγωνισμό με τη Δημόσια Εκπαίδευση. Βασικός στόχος παραμένει, εκτός από μαθητές με πολλές γνώσεις η διαπαιδαγώγηση των νέων με αρχές, αξίες και ιδανικά. Νεων, οι οποίοι δε θα ακολουθούν παθητικά τις κοινωνικές εξελίξεις, αλλά θα διαμορφώνουν οι ίδιοι την κοινωνία. Νεων, οι οποίοι δε θα σκέπτονται με βάση το πως ζούνε, αλλά θα ζούνε με βάση το πως σκέπτονται. Νεων, οι οποίοι όχι μόνο δε θα αγνοούν την ελληνορθόδοξη παράδοση, αλλά θα τη θεωρούν πυξίδα πορείας και απαραίτητο υπέδαφος, πάνω στο οποίο θα ευδοκιμήσουν οι υπόλοιπες γνωστικές αρετές και δεξιότητες.

Ποιός είναι ο βασικός στόχος;

Βασικός στόχος παραμένει η δικαίωση τόσο των εμπνευστών του οικοδομήματος, όσο και των γονέων που έχουν περιβάλει με εμπιστοσύνη το εγχείρημα αυτό για τη μόρφωση και τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους. Αλήθεια, στις μέρες μας, με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, αξίζει τίποτε περισσότερο από την εξασφάλιση σφαιρικής, ανθρωπιστικής και υπεύθυνης παιδείας στούς νέους μας; Παιδείας εμπνευσμένης από την εθνική και θρησκευτική μας παράδοση; Παιδείας, όπου οι έννοιες «αρχές, αξίες, ιδανικά» θα αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο και το εφαλτήριο για την ευδοκίμηση των υπολοίπων γνωστικών αρετών και δεξιοτήτων;

Φετος θα έχετε τούς πρώτους υποψηφίους των Πανελλαδικών Εξετάσεων;

Το Γυμνάσιο-Λυκειο « Αγιος Απόστολος ο Νεος» βρίσκεται στην αφετηρία του 5ου συνεχόμενου σχ. έτους, έχοντας πλέον στις τάξεις του και την τάξη της Γ´ Λυκείου, οι μαθήτριες και οι μαθητές της οποίας θα αποτελέσουν τούς πρώτους απόφοιτους του Σχολείου στο τέλος της φετινής σχολικής χρονιάς. Τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια, με τη βοήθεια του Θεού και την αγάπη, έμπνευση και συνεχή παρακολούθηση και του Σεβασμιωτάτου κ. Ιγνατίου, θεωρούμε ότι έχουν γίνει πολλά· ευχόμαστε, ωστόσο, ότι τόσο στο άμεσο όσο και στο απώτερο μέλλον θα γίνουν ακόμη πολύ περισσότερα, έχοντας διαρκώς στο μυαλό μας τα λόγια του ποιητή· «μπορούμε και ακόμη ψηλότερα».

«Νικητές στην άθληση αλλά και στη ζωη!»

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ κ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ

Το βράδυ του Σαββάτου 4 Σεπτεμβρίου 2004, ο Δήμος Βολου, με συμμετοχή του λαού του νομού μας, υποδέχθηκε πανηγυρικά στην παραλία τούς Ολυμπιονίκες μας Βασίλη Πολύμερο και Νικο Σκιαθίτη, τιμώντας τους για την μεγάλη διάκριση που χάρισαν στην πατρίδα μας. Στην εκδήλωση συμμετείχε η Ιερά Μητρόπολή μας, η οποία δια χειρός του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας τούς απένειμε το ανώτατο παράσιμό της, τον Χρυσό Σταυρό της Ιερᾶς Μητροπόλεως. Προσφωνώντας τούς δύο Ολυμπιονίκες μας ο Σεβασμιώτατος είπε τα εξής·

Νενικήκαμεν»! Τούτη η επινίκια κραυγή μαντεύουμε ότι δονεί θριαμβευτικά τις εσώτερες χορδές της καρδιάς σας, την ώρα αυτή που επιστρέφετε Ολυμπιονίκες στην ιδιαίτερη πατρίδα σας. Κι ο παλμός σας συντονίζει απόψε στο ρυθμό του θριάμβου ολόκληρη την πόλη μας, που με ανείπωτη χαρά και υπερηφάνεια σας καλωσορίζει στη γη που σας γέννησε.

Ναι, αγαπητά μου παιδιά, σας υποδεχόμαστε με συγκίνηση και θαυμασμό, σας καμαρώνουμε και απολαμβάνουμε άπληστα τις στιγμές αυτές της δόξας, που αναντίρρητα δικαιούστε. Ερχεστε και εμείς γκρεμίζουμε όχι πέτρινα τείχη - κατά την αρχαία συνήθεια - αλλά αυτά που πολλές φορές η μιζέρια και η απαισιοδοξία υψώνουν ανάμεσά μας. Μας κοιτάτε και τα μάτια σας ακτινοβολούν τη λάμψη των ιδανικών σας. Σας σφίγγουμε το χέρι και μας μεταλαμπαδεύετε το πνεύμα «του ωραίου», του μεγάλου και του αληθινού, για το οποίο αγωνιστήκατε.

Μεσα στον παγκόσμιο στίβο της ευγενικής άμιλλας αναδειχθήκατε νικητές· τιμήσατε την Ελλάδα και τις ιδέες του Ολυμπισμοῦ και σας χρωστάμε την ευγνωμοσύνη μας! Βεβαια, μόνον εσείς και οι προπονητές σας γνωρίζετε με πόσους κόπους και θυσίες πετύχατε τη νίκη. Ωστόσο, όλοι διδαχθήκαμε από την αποφασιστικότητα και επιμονή σας να αγωνίζεσθε και να προπονείστε και κάτω από αντίξοες πολλές φορές συνθήκες. Χαρήκαμε τη σεμνότητα του ήθους σας. Επαινέσαμε την ενότητά σας και την απαράμιλλη συνεργασία σας, που σας οδήγησαν στην επιτυχία. Θαυμάσαμε την ισχυρή σας θέληση να μην φείδεσθε κόπων και θυσιών, προκειμένου να κατακτήσετε το στόχο σας. Και τελικά δικαιωθήκατε. Εκατομμύρια ανθρώπων έστρεψαν πάνω σας με θαυμασμό το βλέμμα τους. Οι Ελληνες στήριξαν σε σας τις πιο χρηστές τους ελπίδες. Κι εμείς, οι συμπολίτες σας, ήμασταν όλοι δίπλα σας εκείνες τις κρίσιμες ώρες. Ζησαμε την αγωνία σας, προσευχηθήκαμε για σας, σας χειροκροτήσαμε, δακρύσαμε από συγκίνηση, όταν σας είδαμε στεφανωμένους στο βάθρο των νικητών...

Και σήμερα συμμετέχουμε όλοι στη χαρά της υποδοχής σας. Χαιρόμαστε που μπορούμε να σας δούμε από κοντά, να αγγίξουμε τα μετάλλιά σας, να στηρίξουμε στην αγωνιστικότητά σας πολλές ελπίδες μας. Το διετύπωσε τούτο πιο πειστικά ο Παλαμάς·

«Κι αν είναι πλήθος τ’ άσχημα, κι αν τ’ άδεια αφέντες

φτάνει μια σκέψη, μια ψυχή,

να δώσει νόημα στων πολλών την ύπαρξη ένας φτάνει».

Μπορούμε να πούμε ότι σήμερα φτάνει η παρουσία σας ανάμεσά μας να επαναπροσδιορίσει σωστά τις προϋποθέσεις της επιτυχίας στούς αγώνες μας.

Γιατί είν’ αλήθεια πως όλοι επιδιδόμαστε στο δικό του αγώνα ο καθένας και διεκδικούμε τη νίκη. Οι μαθητές αγωνίζονται στο στίβο της μάθησης, οι νέοι προπονούνται στον αγώνα για την επιβίωση, οι ασθενείς παλεύουν για την υγεία τους, οι επιστήμονες ιδρώνουν στα εργαστήριά τους, οι Χριστιανοί αναλαμβάνουμε τον καλό αγώνα της πίστεως. Αξίζει συνεπώς απόψε να διακρίνουμε όλοι στο σπινθηροβόλο βλέμμα σας τις αρετές που οδηγούν στην επιτυχία· την αποφασιστικότητα, την πειθαρχία, την επιμονή, την εγκράτεια, την υπακοή στούς κανόνες, την ενότητα. Ετσι αναδεικνύονται οι νικητές, έτσι κερδίζονται οι αγώνες, έτσι θριαμβεύσατε, έτσι «νενικήκατε, καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες»!

Αγαπητά μου παιδιά, καθώς τούτη την ώρα σας αντικρίζω με φόντο τη γλαυκή ευρύτητα του Παγασητικού, εδώ που κάποτε κατέπλευσε ένδοξος ο Ιάσονας με την καλοτάξιδη Αργώ, και καθώς αυθόρμητα έρχεται στο νου μου η δική σας εικόνα με τα κουπιά να πλαταγίζουν δυνατά στα νερά και την επιτυχία δικαίως να σας στεφανώνει, θέλω να σας πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» εκ μέρους όλων μας.

Οχι μόνο γιατί μας προσφέρατε ανείπωτη χαρά και εθνική υπερηφάνεια, αλλά και γιατί αποδείξατε πως το λιμάνι αυτού του τόπου, όπως και πριν από χιλιάδες χρόνια, έτσι και τώρα και πάντοτε θα υποδέχεται ήρωες και νικητές στην άθληση αλλά και στη ζωη.

Ενα «αγιοβάδιστο» προσκύνημα

Προσκυνηματικό ιερό οδοιπορικό στις Ι. Μονές της Μακεδονίας, με αποκορύφωμα τον περίπλου του Αγίου Ορους, πραγματοποίησε η τοπική μας Εκκλησία, προς χάριν των γυναικείων Αδελφοτήτων των Ι. Μονών της, κατά το διήμερο 20-21 Σεπτεμβρίου.

Επικεφαλής ήταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Ιγνάτιος, ενώ συμμετείχαν μοναχές από όλες σχεδόν τις γυναικείες αδελφότητες της μητροπολιτικής μας περιφερείας.

Το προσκύνημα αυτό υπήρξε μια πρωτοβουλία του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας για την πνευματική ωφέλεια αλλά και την αναψυχή των μοναζουσών· μια πρωτοβουλία που εκφράζει εμπράκτως την ιδιαίτερη αγάπη και την πατρική στοργή του προς το Μοναχισμό της Επαρχίας μας, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα και τη δική του γνήσια μοναχική «ταυτότητα», για την οποία φαίνεται να καυχάται στα πρόσωπα των μοναζόντων τέκνων του.

Παράλληλα, η εκδρομή στόχευε σε μία ζωντανή επικοινωνία των μοναζουσών της τοπικής μας Εκκλησίας, αφ’ ενός μεν με μακρινές μοναστικές αδελφότητες, με σκοπό την οικοδομή, τον καταρτισμό και την ενίσχυσή τους στην πνευματική πορεία τους, αφ’ ετέρου δε στη μεταξύ τους αδελφική επαφή, αλλά και στην υιική επικοινωνία με τον ίδιο τον Επίσκοπό τους. Το τελευταίο αυτό υπήρξε όχι μόνο πατρική επιθυμία του Σεβασμιωτάτου, αλλά και παλαιός πόθος των μοναστικών αδελφοτήτων της Μητροπόλεώς μας.

Αφετηρία της εξορμήσεως ήταν ο Ι. Ναός Αναλήψεως Χριστού Βολου, απ’ όπου το λεωφορείο με τις μοναχές ξεκίνησε στις 7.00 το πρωι με πρώτο σταθμό την Ι. Μονή Οσίου Εφραίμ του Συρου στην Κονταριώτισσα Κατερίνης. Εκεί η Καθηγουμένη της Μονής, Γερόντισσα Αικατερίνη, τούς ξενάγησε στούς εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους του κτηριακού συγκροτήματος, που περιβάλλεται από μεγάλους, φροντισμένους και εξαιρετικά καλαίσθητους κήπους.

Μετά από το παραδοσιακό μοναστηριακό κέρασμα η προσκυνηματική συνοδεία ανεχώρησε για την Ι. Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Πανοράματος, όπου έφθασε νωρίς το μεσημέρι. Η Γερόντισσα Φεβρωνία και οι αδελφές της Μονής, εξαιρετικά εγκάρδιες και πρόσχαρες, ανέπαυσαν τούς εκδρομείς με τη γνωστή αβραμιαία φιλοξενία τους, προσφέροντας κέρασμα στο αρχονταρίκι και παραθέτοντας πλούσιο γεύμα στη μοναστηριακή τους τράπεζα.

Το λεωφορείο ανεχώρησε από κει περίπου στις δύο το μεσημέρι, με προορισμό το Ι. Πατριαρχικό και Σταυροπηγιακό Μετόχιο του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ορμυλία Χαλκιδικής, όπου αφίχθη στις τέσσερις το απόγευμα. Εκεί τούς υποδέχθηκε η Αδελφότητα του Ι. Μετοχίου που αριθμεί τα 120 περίπου μέλη, με επικεφαλής το Γεροντα Ελισσαίο, Καθηγούμενο της Ι. Μονής Σιμωνος Πετρας, της οποίας Μετόχιο αποτελεί η Μονή, και τη Γερόντισσα Νικοδήμη, Καθηγουμένη του Ι. Κοινοβίου.

Μετά την επίσημη υποδοχή και την ακολουθία του Εσπερινοῦ, που τελέσθηκε με εξαιρετική μεγαλοπρέπεια και στην οποία ο Σεβασμιώτατος χοροστάτησε, παρετέθη τράπεζα, στο τέλος της οποίας ο Γεροντας Ελισσαίος υποδέχθηκε επισήμως εξ ονόματος των αδελφών τον Σεβασμιώτατο και μίλησε για την κοινωνική του δράση στο χώρο της Εκκλησίας, καθώς και για τα φιλομόναχα αισθήματά του, που τον καθιστούν «πράγματι και ονόματι» Πατέρα των μοναχών της Επαρχίας του.

Στην παράκληση του Γεροντα Ελισσαίου να πει «λόγον ωφελείας» στην Αδελφότητα, ο Σεβασμιώτατος ανεφέρθη στα θερμά αισθήματα που του είχε εμπνεύσει ο Γεροντας του, Αγιος Πειραιώς, προς το Γεροντα Αιμιλιανό, από την εποχή της εγκαταβιώσεώς του στα Μετέωρα, και εξήρε την πολύπλευρη πνευματική και κοινωνική δράση του Ι. Κοινοβίου της Ορμυλίας.

Μετά τη μοναστηριακή τράπεζα ακολούθησε ξενάγηση στούς χώρους της Μονής. Τοτε δόθηκε η ευκαιρία στις μοναχές μας να γνωρίσουν την τάξη και την άρτια οργάνωση των χώρων ασκήσεως και διακονίας των μοναζουσών, όπου ήταν δυνατόν να διαπιστώσει κανείς την προσωπική σφραγίδα μιας εξαιρέτου πνευματικής δημιουργίας.

Το πρωι της Τρίτης, η συνοδεία του Σεβασμιωτάτου συμπροσευχήθηκε με την Αδελφότητα στην ακολουθία του Ορθρου και της Αρχιερατικῆς Θείας Λειτουργίας, όπου έλαβε μία μικρή γεύση από το πνευματικό κλίμα της Ιερᾶς αυτής Μονής, στο οποίο διασώζεται ακραιφνής η βυζαντινή μεγαλοπρέπεια, η τάξη και η αρμονία της εκκλησιαστικής μας παραδόσεως.

Μεχρι την αναχώρησή τους οι μοναχές μας είχαν τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν και προσωπικά με τις αδελφές του Ι. Κοινοβίου και να διδαχθούν τόσο από την πνευματική τους πείρα, όσο και από την άρτια οργάνωση της μοναστικής τους βιοτής· κυρίως δε, να βιώσουν εμπράκτως τις ευαγγελικές αρετές της αγάπης, της θυσίας, της προσοφοράς, της χριστομιμήτου διακονίας του πλησίον, μέσα από την αρχοντική φιλοξενία που τούς προσφέρθηκε.

Στις 8.00 το πρωι η συνοδεία των μοναχών μας, με επικεφαλής τον Σεβασμιώτατο, ανεχώρησε για την Ουρανούπολη, όπου επιβιβάσθηκε σε ειδικά ναυλωμένο πλοιάριο για τον περίπλου της νοτίου πλευράς της Αθωνικῆς χερσονήσου. Στις μοναχές μας δόθηκε η ευλογημένη ευκαιρία να δουν, από απόσταση μόλις 500 μέτρων, κατά σειρά τις αγιορείτικες Ι. Μονές Δοχειαρίου, Ξενοφώντος, Παντελεήμονος, Ξηροποτάμου, Σιμωνος Πετρας, Οσ. Γρηγορίου, Αγ. Διονυσίου, Αγ. Παύλου, καθώς και μία άποψη από κελιά και σκήτες, έως τα Καυσοκαλύβια.

Ηταν μία πολύτιμη εμπειρία, διότι μέσα από τη θέα των επιβλητικών μοναστικών συγκροτημάτων, που θύμιζαν κάστρα, αναβίωνε ενώπιον των οφθαλμών τους ολόκληρη η αγιορείτικη παράδοση των ασκητικών αγώνων, της αγιότητος, της προσευχής, της διακονίας, των μυστικών εμπειρικών βιωμάτων χιλιάδων ανθρώπων, που θεώρησαν «τα πάντα σκύβαλα είναι ίνα Χριστόν κερδήσωσι».

Μετά την επιστροφή του πλοιαρίου και την αποβίβαση στην Ουρανούπολη, η μοναστική συνοδεία του Σεβασμιωτάτου ανεχώρησε για την τελευταία στάση της εξορμήσεώς της, την Ιεραποστολική Αδελφότητα «ΛΥΔΙΑ». Εκεί οι αδελφές με επικεφαλής τον Πνευματικό τους, π. Θεόφιλο Ζησόπουλο, τούς επεφύλαξαν θερμή υποδοχή και τούς παρέθεσαν γεύμα. Δοθηκε έτσι μια ευκαιρία εν Χριστώ επικοινωνίας μεταξύ των Αδελφοτήτων, μοναστικών και μη, κατά την οποία ο Σεβασμιώτατος εξήρε την ιεραποστολική προσφορά της Αδελφότητος «ΛΥΔΙΑ» και ευχήθηκε για την αισία συνέχιση του ευλογημένου έργου της.

Το προσκύνημα έληξε με την άφιξη των μοναχών στο Βολο. Από κει οι αδελφές των Ι. Μονών μας, αφού προηγουμένως εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους προς τον Επίσκοπό τους για την πατρική του φροντίδα και την ευχή να τούς δώσει και στο μέλλον παρόμοιες ωραίες ευκαιρίες πνευματικού ανεφοδιασμού, ανεχώρησαν για τον τόπο της μετανοίας τους, πλούσιες σε πνευματικές εμπειρίες.

Τι είναι ο παγανισμός;

Οόρος παγανισμός προέρχεται από τη λατινική λέξη άάώάόά, που σημαίνει χωρικοί. Η ονομασία αυτή δόθηκε τα πρωτοβυζαντινά χρόνια στούς εναπομείναντες ειδωλολάτρες της εποχής εκείνης, που αντιδρούσαν στο ευαγγελικό μήνυμα της σωτηρίας και έμειναν προσηλωμένοι, λόγω αμάθειας και τυφλού φανατισμού, στις πρωτόγονες ειδωλολατρικές πίστεις του παρελθόντος. Η προσηγορία “παγανιστής” την εποχή αυτή ήταν σκωπτική ύβρις. Ας σημειωθεί πως λείψανα της αρχαίας ειδωλολατρικής θρησκείας συναντάμε ως τον ζ´ αιώνα στα νησιά της Ιταλίας και ως τον θ´ περίπου αιώνα στις απομονωμένες περιοχές της Μανης της Πελοποννήσου (Βλ. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Φοίνιξ, τομ. ΙΘ´, σελ. 318).

Ο παγανισμός είναι ουσιαστικά ειδωλολατρία. Τοσο η αρχαιοελληνική θρησκεία, όσο και οι θρησκείες των άλλων προχριστιανικών λαών ήταν σαφώς ειδωλολατρικές. Η έννοια του Θείου σε αυτές, συγκρινόμενη με την σύγχρονη μονοθεϊστική αντίληψη, έχει όλα τα γνωρίσματα της ειδωλολατρίας.

Η λατρεία αψύχων αντικειμένων και φανταστικών θείων οντοτήτων είναι καθαρή ειδωλολατρία.

Η ειδωλολατρία από την άποψη της χριστιανικής διδασκαλίας είναι η χειρότερη συνέπεια της πτώσεως του ανθρωπίνου γένους. Είναι η κυριότερη έκφραση αποστασίας του ανθρώπου από το Θεο. Ο άνθρωπος, σκοτισμένος από τις συνεχείς πτώσεις του, λησμόνησε τον αληθινό θεο και τον υποκατέστησε, σταδιακά, με είδωλα του περιβάλλοντός του (ζώα, δένδρα, ποταμούς, λίθους, άστρα, φυσικά φαινόμενα, κοσμικές δυνάμεις, κ.λ.π.). Οι μεταπτωτικοί άνθρωποι, σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο “μετήλλαξαν την αλήθειαν του θεού εν τω ψεύδει και εσεβάσθησαν και ελάτρευσαν τη κτίσει παρά τον κτίσαντα” (Ρωμ. 1·25), “φάσκοντες είναι σοφοί εμωράνθησαν και ήλλαξαν την δόξαν του αφθάρτου Θεού εν ομοιώματι εικόνος φθαρτού ανθρώπου και πετεινών και τετραπόδων και ερπετών” ( Ρωμ. 1·22). Παράλληλα, συνεπαρμένοι από την πνευματική και ηθική τους σκοτοδίνη, έπλεξαν “γραώδεις μύθους” για τούς ψεύτικους Θεούς τους. Ετσι προέκυψαν, με την πάροδο του χρόνου, οι διάφορες ειδωλολατρικές θρησκείες.

Η Θρησκεία του κάθε λαού είναι ανάλογη με την πνευματική του εξέλιξη. Στούς αρχαίους, αλλά και σε ορισμένους σύγχρονους λαούς, συναντούμε θρησκείες, άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο ειδωλολατρικές. Οι πιο πρωτόγονες μορφές ειδωλολατρίας είναι ο φετιχισμός και ο τοτεμισμός, οι οποίες είναι λατρεία αψύχων αντικειμένων και εμψύχων όντων. Η πιο εξευγενισμένη ειδωλολατρία είναι η ανθρωπομορφική ειδωλολατρία και ιδιαίτερα η ιδεατή ειδωλολατρία. Στις κατηγορίες αυτές μπορεί να ενταχθεί η εξελιγμένη αρχαιοελληνική θρησκεία, τουλάχιστον όπως τη βίωσαν οι διανοούμενοι, οι φιλόσοφοι και οι μορφωμένοι πρόγονοί μας. Αντίθετα οι αμαθείς μάζες και οι αμόρφωτοι χωρικοί βίωναν την πιο πρωτόγονη μορφή της. Αυτό το ομολογεί και σύγχρονος “αρχαιολάτρης” συγγραφέας (περ. “ Απολλώνειον Φως”, Ιανουάριος- Φεβρουάριος 1998, σελ. 9).

Από την έκδοση της Αποστολικῆς Διακονίας· “Νεοπαγανισμός, η απειλή από το παρελθόν”.

Δυο ημέρες αλλιώτικες απ’ τις άλλες!

Είναι κάποιες μέρες που μπορούν να αποκτήσουν εκείνη τη σημαντική και να σου φανερώσουν τη δυνατότητα η οποία απουσιάζει σε μεγάλο βαθμό από την καθημερινότητα. Είναι κάποιες μέρες, είναι κάποιες στιγμές, που τις αναπολείς έχοντας φύγει μακρυά τους, και ανακαλύπτεις πως απέκτησαν μέσα σου ένα ειδικό, μα και απροσδιόριστο, βάρος.

Και η αναχώρηση έγινε εκείνη τη Δευτέρα το πρωι, με τούς ήχους της καμπάνας της Ανάληψης να συνοδεύουν το λεωφορείο, να το ντύνουν με έναν μανδύα αλλιώτικο. Τεσσερις δεκάδες κληρικοί με τον Επίσκοπό τους ξεκινούσαν ένα ταξίδι στη μυθική Αθήνα, στην Αθήνα των Αρχαίων, μα και σ’ εκείνη του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, του αγ. Λεωνίδα, επισκόπου Αθηνῶν, του Κολοκοτρώνη και του Μακρυγιάννη.

Και ο ήλιος σκαρφάλωνε στο στερέωμά του και φιλούσε με τις αχτίνες του κάθε σπιθαμή της αττικής γης... Το μεσουράνημά του μας βρήκε μπροστά στον «Ταφο των Επιφανῶν», με τούς εν επιγνώσει προσκυνούντας αλλά και τούς ανεπίγνωστα επισκεπτομένους. Διαβήκαμε τις πύλες ενός άλλου ναού, εκείνου της Δημοκρατίας, και ξεναγηθήκαμε στις καλλιμάρμαρες αίθουσες, όπου συζητούνται τα κοινά και οι εκπρόσωποί μας αγωνίζονται για το καλύτερο αύριο της πατρίδας μας.

Και από τη σκέπη της γαλανόλευκης του υπέρθυρου της Βουλής, κατευθυνθήκαμε στην αγκαλιά της Παναγιάς της Ευαγγελίστριας του Πειραιά, πρώτου λιμανιού της χώρας, για να γευτούμε τη φιλοξενία, αλλά και να συζητήσουμε για τούς δαιδαλώδεις δρόμους της ποιμαντικής ενοριακής δραστηριότητας. Ο παπα-Γιώργης περισσότερο συνοδοιπόρος κατέθεσε τον μόχθο και την αγωνία και κοινώνησε μαζί με τον θαυμασμό δικές μας προσωπικές προοπτικές και οράματα.

Το απόγευμα μας βρίσκει να παίρνουμε την ευχή του Μακαριωτάτου, πολλοί να βλέπουμε ξανά τα μάτια που μας ενέπνευσαν στην ιερατική μας κλίση, και άλλοι να τον συναντούν για πρώτη φορά. Το κλίμα στη συνάντηση ήταν συναισθηματικά φορτισμένο και το ενδιαφέρον του Μακαριωτάτου έκδηλο για τον καθένα από εμάς ξεχωριστά, αλλά και για την Μητρόπολη στο σύνολό της. Η επίσκεψη στον Καθεδρικό Ναο των Αθηνῶν ωφέλιμη και το μουσείο του ναού, που έγινε με την φροντίδα του άοκνου παπα-Θωμά, υπέροχα διαμορφωμένο και με αξιόλογα εκθέματα.

Βράδυ... « Ο ήλιος έγνω την δύσιν αυτού», μα εμείς μόλις έχουμε ξεκινήσει τη συζήτηση με τον Γεροντα Πειραιώς στο παρεκκλήσι ενός αλλιώτικου χωριού. Το «Πειραϊκό Χωριό» στην Παιανία κοίμισε στην αγκαλιά του τα όνειρά μας, αλλά φιλοξένησε στη δροσερή αυλή του τα γέλια μας και τις ευχάριστες στιγμές της παρέας των νεοτέρων από εμάς!

Ανατολή... Τα Μεσόγεια και η Παιανία λούζονται στο φως και εμείς κοινωνούμε το νοητό φως του Χριστού στο Ποτήριο της Ζωής από τα χέρια του εορτάζοντος Χαρίτωνος ιερομονάχου. Αναχώρηση, μα η μέρα έχει κάτι το μελαγχολικό, μια και μετρούμε πλέον τις ώρες της επιστροφής. Βυζαντινό Μουσείο, Μουσείο Μπενάκη, Μοναστήρι του Προδρόμου στον Καρέα... στάσεις στην ιστορία, την παράδοση, τον πολιτισμό, την πίστη. Στάσεις σε εκθέματα, σε πρόσωπα, στη βουη της μεγαλούπολης, αλλά και στην ηρεμία του Υμηττοῦ. Ακόμη ένα πρόσωπο οικείο, ο Μητροπολίτης Δανιήλ, πληθωρικός, πρόσχαρος, ειλικρινής. Γεύμα από την αγάπη πατέρων, αδελφών, συνεφημερίων από την εκεί Μητρόπολη και πλέον μαζί με τις ώρες, μετρούμε αντίστροφα και τα χιλιόμετρα.

Η πόλη του Βολου μας φανερώνεται από μακριά και οι λέξεις μέσα στο λεωφορείο σταματούν. Οι σκέψεις πετούν απεγνωσμένα πίσω, θέλοντας να περισώσουν κάτι περισσότερο απ’ ο,τι μένει ως ανάμνηση. Η εκδρομή μας τελειώνει και η εικόνα του Επισκόπου να κάθεται μαζί σου στο τραπεζάκι και να πίνετε καφέ στραφταλίζει στο μυαλό σου. Πατέρας και αδέλφια μαζί σε 48 ώρες αλλιώτικες από τις άλλες!

* Αναφορά στη διήμερη εκδρομή του Σεβασμιωτάτου κ. Ίγνατίου με κληρικούς της Μητροπόλεως Δημητριάδος στην Αθήνα στις 27 & 28 Σεπτεμβρίου 2004.