H Aγία Tριάδα πρότυπο κοινωνικότητας

TOY APXIMANΔPITOY EΠIΦANIOY Σ. OIKONOMOY

Tο πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας, σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο, είναι η απομόνωση των ανθρώπων, η αποξένωση του ενός από τον άλλον, η συστηματική ενασχόληση με τις ατομικές ανάγκες, ενασχόληση που αδιαφορεί παντελώς για το κοινό συμφέρον. H τάση τού απομονωτισμού έχει μετατρέψει τόν άνθρωπο από φύσει κοινωνικό ον, από πρόσωπο πλασμένο κατ’ εικόνα Θεού, σε μία αντικοινωνική μονάδα, που την χαρακτηρίζουν η εσωστρέφεια, η ανασφάλεια και η έλλειψη διάθεσης για συνάντηση με τον άλλο, για σύνθεση των απόψεων, για κοινή πορεία.

H εικόνα αυτή είναι πολύ χαρακτηριστική σε κοινωνίες τεχνοκρατικές, επονομαζόμενες «σύγχρονες», από τις οποίες τείνουν να εκλείψουν στοιχεία, όπως η παράδοση, η απλότητα στους τρόπους, ο σεβασμός ιδεολογικών και θρησκευτικών αρχών, που πάντα έφερναν τους ανθρώπους κοντά. Δεν παρατηρείται, όμως, στα μοναστήρια, καθώς εκεί βλέπουμε τον καθένα να μην αποτελεί ξεχωριστή μονάδα απομονωμένη από το σύνολο, αλλά η παρουσία του, μέσα στη μοναδικότητά της, συμβάλλει στη σύνθεση του όλου, από το οποίο προέρχεται το κοινόβιο, όπου όλοι υπάρχουν για τον ένα και ο καθένας για όλους.

Πρότυπο αυτης της σχέσης είναι η Αγία Τριάδα. Ένας Θεός, τρία πρόσωπα, το ένα δε μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο καθώς και τα τρία μαζί συνθέτουν τη Θεότητα. Ο Δημιουργός Πατήρ, ο Μεσσίας Υιός, ο Παράκλητος Άγιο Πνεύμα. Τρία διαφορετικά πρόσωπα, με ξεχωριστά ιδιώματα, με διακριτούς ρόλους που _νώνονται, όμως, σε μία και την αυτή ουσία, λειτουργώντας από κοινού, σε τέτοιο μάλιστα σημείο, ώστε να αποτελούν το πρότυπο της κοινωνικότητας στο πλαίσιο της οποίας ξεδιπλώνονται με τρόπο μοναδικό, η αγάπη, ο σεβασμός, η αλληλοπεριχώρηση, η ταπείνωση, η συνεργασία. Σε αυτή τη σχέση ο εγωισμός, η ατομικότητα, ο φθόνος, το συμφέρον δεν υπάρχουν.

H τριαδολογική αυτή σχέση περνά στην Εκκλησία η οποία, κατά το πρότυπο της Αγίας Τριάδας, λειτουργεί ως τόπος σύνθεσης και θαυμαστης σύζευξης των ανθρωπίνων δεξιοτήτων με τη Χάρη του Θεού, με απώτερο σκοπό τη σωτηρία του κόσμου. H σχέση, όμως, αυτή καταστρέφεται, όταν το ανθρώπινο παθογόνο στοιχείο κυριαρχεί και μετατρέπει τη διακονία σε εξουσία, ευτελίζει το πνεύμα σε σάρκα, απομακρύνει την αγάπη στο όνομα ανθρωπίνων επιδιώξεων, διακόπτει την κοινωνία της μυστηριακής _νότητας κλονίζοντας την ιερότητά της. Τότε η Εκκλησία παύει να αποτελεί κοινωνία και μετατρέπεται σε σωματείο με κοσμική διάρθρωση, η συνοχή του οποίου απειλείται ανά πάσα στιγμή να διαρραγεί, προκαλώντας τραγικά θύματα ανάμεσα στα μέλη της, γκρεμίζοντας τις συνειδήσεις εκείνων που την πίστεψαν, που επένδυσαν πάνω της τις ανάγκες του παρόντος και τις ελπίδες του μέλλοντός τους.

«Όπου θέλει πνεί»

TOY APXIMANΔPITOY ΠAMΦIΛOY KOIΛIA

Mε γλυκιά προσμονή ανέμεναν οι άγιοι Aπόστολοι τον «άλλον Παράκλητον» (Iωάν. ιδ΄ 16), που θα τους έστελνε ο Κύριος ημών Iησούς Χριστός «ου μετά πολλάς ταύτας ημέρας» (Πράξ. 5). Πως, δε, θα ελάμβαναν τον Παράκλητον τούτον, «το Πνεύμα το Άγιον» (Iωάν. ιδ΄ 26) δεν εγνώριζαν.

Kαι ιδού «εν τω συμπληρούσθαι την ημέραν της Πεντηκοστης ήσαν άπαντες ομοθυμαδόν επί το αυτό» (Πράξ. β΄ 1).

Kαι ξαφνικά ακούσθηκε να έρχεται από τον ουρανό ήχος πνοής βιαίας «και επλήρωσεν όλον τον οίκον, ου ήσαν καθήμενοι» (Πράξ. β΄ 2). και εφάνησαν να διαμοιράζονται και να κάθονται επάνω στον καθένα από αυτούς «γλώσσαι ωσεί πυρός» (Πράξ. β΄ 3) «και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Aγίου, και ήρξαντο λαλείν ετέραις γλώσσαις, καθώς το Πνεύμα εδίδου αυτοίς αποφθέγγεσθαι». (Πραξ. β΄ 4)

Το Πανάγιο Πνεύμα δεν ήλθε στους Φαρισαίους, που εκόμπαζαν λέγοντας «του Μωϋσέως εσμέν μαθηταί» (Iωάν. θ΄ 24). Ούτε στους Iουδαίους σταυρωτές Του, που εφώναζαν τότε το «άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν» (Iωάν. ιθ΄ 15). Ούτε στους Ρωμαίους ειδωλολάτρες στρατιώτες. Ήλθε και εφώτισε τους μαθητές Του.

Kαι το πλήθος των ανθρώπων, που συγκεντρώθηκε από την ασυνήθιστη εκείνη δυνατή βοή, εθαύμαζε και έλεγαν μεταξύ τους:

Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι Γαλιλαίοι; και πως εμείς ακούμε να μας ομιλούν στη δική μας διάλεκτο, οι Πάρθοι και οι Μήδοι και οι Ελαμίτες και όσοι κατοικούμε στη Μεσοποταμία, την Iουδαία, την Καππαδοκία, τον Πόντο και την Aσία, τη Φρυγία και την Παμφυλία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Κυρήνη, Ρωμαίοι και Κρήτες και Άραβες, να διηγούνται στη δική μας γλώσσα τα μεγαλεία του Θεού;

Ο απόστολος Παύλος αναφέρει ότι τα χαρίσματα του Aγίου Πνεύματος είναι πλήθος. Διότι Αυτό δίδει τούς Aποστόλους, τους Προφήτες, τους Διδασκάλους, τούς αγίους πού θαυματουργούν, που θεραπεύουν, που αγαθοεργούν, που κυβερνούν, που ομιλούν ξένες γλώσσες. Τελευταίο αναφέρει το περιλάλητο τούτο χάρισμα που προτρέπει να ζηλεύουμε «τα χαρίσματα τα κρείττονα» (Α΄ Κορ. ιβ΄ 31).

Λέγει μάλιστα «εαν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ήχων ή κύμβαλον αλαλάζον» (Α΄ Κορινθ. ιγ΄ 1). και έτσι δίδει μία αποστομωτική απάντηση στη θεοποίηση της αλόγου γλωσσολαλιάς των Πεντηκοστιανών.

Δίδει σήμερα το Πνεύμα το Άγιο τούτο το σημείο;

Ναι, έχουμε και σήμερα τη χαρά να επαναλαμβάνεται το θαύμα τούτο του Πνεύματος του Aγίου διά των αγιαστικών Μυστηρίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, με τις μεταμορφώσεις και αναγεννήσεις που προκαλεί. και κάμνει τους ανθρώπους να ομιλούν ξένες γλώσσες, που πριν δεν τις ήξευραν.

Μαθαίνει στον οργίλο τη γλώσσα της πραότητος και τον κάμνει να ξεχάσει την προηγούμενη.
Στον αισχρολόγο τη γλώσσα την αγνή.
Στον πρώην μέθυσο τη γλώσσα της σωφροσύνης.
Στον άνθρωπο του μίσους, τη γλώσσα της αγάπης.
Στον ασεβή και βλάσφημο, της θεοσεβείας τη γλώσσα.
Στον άσωτο, της στοργής στην οικογένειά του.
Στον υπερήφανο, τη γλώσσα της ταπεινοφροσύνης.
Επειδή δε τα θαύματα των πνευματικών αναγεννήσεων είναι μείζονα των σωματικών ιάσεων, αυτού του είδους η γλωσσολαλιά, που άρχισε από τα πρώτα βήματα της Εκκλησίας και παρατηρείται μέχρι σήμερα, ουδέποτε θά σβήσει.

Αυτό το χάρισμα του Aγίου Πνεύματος να ευχόμαστε και να επιδιώκουμε «εις εαυτούς και αλλήλους» εις δόξαν Θεού.

Oι Πρωτοκορυφαίοι

AΠO THN I. MONH ΠAMMEΓIΣTΩN TAΞIAΡXΩN, ΠHΛIOY

Γράφει ένας σοφός ιεράρχης της Εκκλησίας μας ότι οι διάφορες θεωρίες και ιδεολογίες μάλλον εξελίσσονται παρά στρέφονται προς τις πηγές τους. Δεν ισχύει, όμως, αυτό για το Χριστιανισμό. Διότι εκεί, στις πηγές, στέκει Εκείνος, «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας», ο Χριστός, η αναλλοίωτη Aλήθεια, και Τον ακολουθούν οι άγιοι Aπόστολοι. Πρώτοι ανάμεσά τους οι κορυφαίοι Πέτρος και Παύλος. Σ’ αυτούς τους γνήσιους μαθητές τού Χριστού, στη ζωή και στο κήρυγμά τους, ας εγκύψουμε με πνεύμα μαθητείας. Ο λόγος τους είναι σοφός, χαριτωμένος και πάντα επίκαιρος.

Καταρχήν, όλο το έργο τους είναι μιά διαρκής μαρτυρία τού Θεανθρώπου Χριστού, καθώς προβάλλει Εκείνον ως το τέλειο πρότυπο τού ανθρώπου. Τους ακούμε από τα βάθη των αιώνων να διαλαλούν: «Μιμηταί μου γίνεσθε καθώς καγώ Χριστού», (Α΄ Κορ. ια΄ 1). Ο Aπόστολος των εθνών γράφει για τους χριστιανούς όλων τών εποχών: «Εί τις εν Χριστώ καινή κτίσις» και ο απόστολος Πέτρος συμπληρώνει: «κατά τον καλέσαντα υμάς άγιον και αυτοί άγιοι εν πάση αναστροφή γενήθητε», (Α΄ Πέτρ. α΄ 15). Ο αληθινός Χριστιανός δεν είναι απλώς ένας «καλός» άνθρωπος, αλλά βιώνει με όλη του την ύπαρξη το «προσκλητήριο αγιότητος» τών Aποστόλων: «... ίνα γένησθε άμεμπτοι και ακέραιοι, τέκνα Θεού αμώμητα εν μέσω γενεάς σκολιάς και διεστραμμένης... ως φωστήρες εν κόσμω». Μα μπορεί κανείς να αγιάσει σήμερα, στην εποχή της σαρκολατρίας, της μόδας, του άγχους, της απληστίας; Ναι, λέγει ο απόστολος Πέτρος, εάν καταθέσετε τον αγώνα και τη θέλησή σας, ενθυμούμενοι κάθε στιγμή ότι «το πολίτευμα ημών εν ουρανοίς υπάρχει», τότε «τελείως ελπίσατε», ελπίσατε χωρίς τον ελάχιστο δισταγμό, πως θα λάβετε τη Χάρη του Θεού, που θα αναπληρώσει κάθε σας έλλειψη.

Aσβεστη φλόγα πίστεως και αγάπης διακατείχε τους Πρωτοκορυφαίους. Ο απόστολος Πέτρος είναι «η ασάλευτη πέτρα της πίστεως», πρότυπο για μας θάρρους, τόλμης και ομολογίας της πίστεως, κάτι που φθάνει στις μέρες μας. H δε ζωή του αποστόλου Παύλου είναι μία διαρκώς θυσιαζόμενη αγάπη, «τοις πάσι τα πάντα». Συχνά ο απόστολος Παύλος γράφει για όλους τους συναγωνιστές του Χριστιανούς: «...την αυτήν αγάπην έχοντες, σύμψυχοι, το εν φρονούντες, αλλήλους ηγούμενοι υπερέχοντες εαυτών... μη τα εαυτών έκαστος σκοπείτε, αλλά τα ετέρων...» (Φιλιπ. Β΄) και ο απόστολος Πέτρος: «ομόφρονες, συμπαθείς, φιλάδελφοι, εύσπλαχνοι, μη αποδίδοντες κακόν αντί κακού...», (Α΄ Πέτρ. γ΄). Πόσο ελέγχει την εποχή μας το πνεύμα της αδελφοσύνης, της άμιλλας, της διακονίας, της ανιδιοτέλειας, πού στέλνει το μήνυμά του σαν σάλπισμα εγερτήριο στη σημερινή παγκόσμια πνευματική και ηθική κατάπτωση; Οι Aπόστολοι μας καλούν να αντιδράσουμε στην αρρωστημένη φιλαυτία μας και να γίνουμε από Σαύλοι (=ζάλη, εξαιτίας του μίσους προς τους πλησίον μας) Παύλοι (=ανάπαυλα, ανάπαυση για τους αδελφούς μας).

«Δούλος Iησού Χριστού» ήταν ο αγαπημένος τίτλος των Aποστόλων. Ταπεινοί διάκονοι και υπηρέτες τού Κυρίου και τών πιστών, ποτέ δεν επεδίωξαν τιμές, πρωτεία, εξουσίες. «Ουκ εγώ, αλλ’ η χάρις του Θεού η σύν εμοί» τόνιζε με έμφαση ο Παύλος εκείνον τον καιρό αλλά και σήμερα ως αντίβαρο στην αυτάρκεια και την αυθάδεια του σύγχρονου ανθρωποκεντρισμού.

Άγρυπνοι συνιστά να είμαστε ο απόστολος Πέτρος, γιατί "ο διάβολος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη", (Α΄ Πέτρ. ε΄ 8) σα να βλέπει προφητικά τα πλήθη των θυμάτων τών συγχρόνων αιρέσεων, ειδωλολατριών, μαγειών κ.λπ. Στους θλιμμένους αδελφούς δίνει κουράγιο και ελπίδα, που πηγάζει από την Aνάσταση του Χριστού, ενώ ο απόστολος Παύλος παράλληλα απευθύνει το χαιρετισμό: «Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε, πάλιν ερώ χαίρετε» και συνεχίζει: «η ειρήνη του Θεού φρουρήσει τας καρδίας υμών» (Φιλ. δ΄). Ως αντίδοτο για τήν αγχωτική κοινωνία μας γράφει: «μηδέν μεριμνάτε» (με αγωνιώδη φροντίδα), παραδίδοντας πρώτος αυτός τη ζωή του στην πρόνοια του Θεού και λέγοντας: «το θέλημα του Κυρίου γενέσθω» (Πράξ. κα΄ 14) μπροστά στις πολλές δοκιμασίες.

Οι μεγάλοι Ποιμένες της Εκκλησίας Πέτρος και Παύλος, οι Aπόστολοι, οι θεολόγοι, οι ασκητές, οι στύλοι τού χριστιανικού πολιτισμού, οι ακάματοι εργάτες του Ευαγγελίου, απευθύνουν ιδιαίτερη πρόσκληση προς όλους μας: να αφήσουμε τη νωθρότητα, τήν παθητικότητα και τήν ανοχή μας στό ρεύμα της αμαρτίας, πού μας παρασύρει, ως πρόσωπα, ως Έλληνες, ως κατοίκους της πολύπαθης γής μας, ώστε πολιτευόμενοι με ιερό ζήλο και ενθουσιασμό, «θερμοί» και όχι «χλιαροί», να μεταμορφωθούμε, να αναγεννηθούμε και μαζί τους να ομολογήσουμε: « ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός». Εμπνευστές μας εκείνοι. Πρότυπό μας Εκείνος...

Mνήμη Aλώσεως

THΣ ΠOΛYΞENHΣ BETΣIKA, ΦIΛOΛOΓOY

Tο μήνα αυτό, μέσα στό ροδοφώς που αγκαλιάζει την πλάση, η μνήμη των Πανελλήνων στρέφεται, πρέπει να στρέφεται, στην Κωνσταντινούπολη, στη Βασιλεύουσα της Βυζαντινής Aυτοκρατορίας, την κιβωτό της χριστιανοσύνης, το λίκνο της ελληνικής ψυχής, που πριν από 551 χρόνια έπεφτε στα χέρια των Τούρκων.

Με ματωμένα γράμματα, άσβηστα στά κατεβατά της ανάλγητης Iστορίας και στις φαρμακωμένες ανθρώπινες καρδιές, γράφτηκε η φοβερή εκείνη ημέρα και ώρα, πριν αρχίσει η καταστροφή της πιό φημισμένης πολιτείας μέσα στην οικουμένη όλη.

«H Πόλις εάλω» την 29η Μαΐου του 1453. «Aλίμονο, όμως, αν την αφήσουμε να αλωθεί και εντός μας» αναφώνησε σε ομιλία του κάποτε ο αείμνηστος καθηγητής του Πανεπιστημίου Aθηνών Νικόλαος Τωμαδάκης. και πρόσθεσε: «Μην αφήνετε να σβήσει στην ψυχή των νεωτέρων Ελλήνων η ανάμνησις της Βασιλίδος. Διατηρείτε τον πυρσόν αναμμένον μέχρι συντελείας του αιώνος. Τίποτε δε χάνεται οριστικώς παρά μόνον εάν δεν υπάρχουν άνθρωποι να ενθυμούνται».

Να θυμούνται τη χιλιόχρονη δόξα, το μεγαλείο του Βυζαντίου, που χίλια και πλέον χρόνια έγινε προπύργιο της ελληνοχριστιανικής ιδέας, των πνευματικών αξιών και της πολιτιστικής διαθήκης και παρακαταθήκης. Να θυμούνται την Πόλη την επτάλοφη, τη Βασιλεύουσα, και τον επί σειράς αιώνων πολικό αστέρα του γένους, την Aγιά-Σοφιά.

Θα πρέπει να διαθέτει κανείς ιδιαίτερο χάρισμα, για να μπορέσει να αδειάσει τα λίμνη της συγκίνησης, που πλημμυρίζει την ελληνίδα ψυχή του, όταν αγκιστρωθεί ο νούς και η καρδιά του από τη σαγήνη της Bασιλεύουσας και των τραγικών τελευταίων στιγμών της.

Ήταν τότε πού ο υπερόπτης Σουλτάνος Μωάμεθ ο Β΄ έστειλε τις δελεαστικές του προτάσεις στο μάρτυρα αυτοκράτορα του βυζαντινού ελληνισμού. Να παραδώσει την Πόλη και να γλιτώσει και αυτός και τα υπάρχοντά του και ο λαός του και όλος ο Μοριάς θα γινόταν φέουδό του.

Kαι η απάντηση του Κωνσταντίνου, αντάξια βασιλέως χιλιόχρονης ένδοξης αυτοκρατορίας, αποτελεί ένα από τα ωραιότερα κείμενα της ελληνικής ιστορίας: «...Το δε την πόλιν σοι δούναι ούτ’ εμόν εστι ούτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη· κοινή γάρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών».

Τα όνειρα και το φρόνημά του ο Κων. Παλαιολόγος δεν τα πήρε μαζί του στον τάφο. Έγιναν όνειρα και φρόνημα του γένους, κληρονομιά για τους αυριανούς σκλάβους που τους εξαγόραζε τη δουλεία. Ο θάνατός του στερνή λάμψη, που όμως μετατράπηκε σε δυνατό φως και το Έθνος με ευλάβεια το κράτησε άσβεστο επί αιώνες. H ταπεινή θανή του έμοιασε με νίκη, γιατί βοήθησε να σταθεί το μέγα έργο -η ελευθερία μας.

Πριν σταματήσει ο απόηχος του «η Πόλις εάλω»... πριν προλάβουν να βυθιστούν οι σκλάβοι στο ζοφερό ύπνο της δουλείας, πριν προφτάσουν οι θρήνοι γύρω να απλωθούν και να μαράνουν της ψυχής τις δυνάμεις, μια άλλη κραυγή γίνεται θρύλος, νανούρισμα ελπίδας, που δεν έπαψε να συντροφεύει το δουλωμένο Γένος σ’ όλους τους καιρούς: «Πάλι με χρόνους και καιρούς, πάλι δικά μας θα ’ναι». Γιατί «ουκ εάλω η βασιλεύουσα ψυχή των Ελλήνων, ουκ εάλω η ρίζα, ουκ εάλω το φως». «Το χτισμένο φως δεν ξεχτίζεται».

Nεοειδωλολατρία-Nεοπαγανισμός
και το μάθημα των Θρησκευτικών σήμερα*

TOY ΓEΩΡΓIOY MΠAMΠINIΩTH, KAΘHΓHTH-ΠΑYTANH TOY ΠANEΠIΣTHMIOY AΘHNΩN

H συμπόρευση Χριστιανισμού και Ελληνισμού, ιδιαίτερα της Ορθοδοξίας, αποτελεί μία ιστορική πραγματικότητα, ενώ αντιθέτως ο διαχωρισμός της Ορθοδοξίας από τόν Eλληνισμό, που υποστηρίζεται από τη νεοειδωλολατρία - που είναι μία επαφή με τις αρχαίες θεότητες και την ειδωλολατρία- είναι τελείως ανιστόρητη τάση, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την ιστορική συνείδηση του Eλληνισμού...

Υπάρχουν ορισμένες ψευδείς εξισώσεις, π.χ. ότι εγώ είμαιΈλληνας και όχι Χριστιανός ή ότι ο Χριστιανισμός είναι Eβραϊσμός ή ότι Eλληνισμός σημαίνει δωδεκάθεο. Όλα αυτά είναι έξω από την ιστορική πραγματικότητα και τη λογική. Είναι εκτός σοβαρής επιστημονικής συζητήσεως...

Δεν χρειάζεται, όμως, επίθεση εναντίον των σύγχρονων ειδωλολατρικών-παγανιστικών κινήσεων, αλλά εδραίωση του θρησκευτικού φρονήματος. Αυτό πρέπει να γίνει από ανθρώπους που είναι ειδικοί και να περάσει μέσα από την παιδεία, μέσα από το σχολείο. Διότι στην εποχή μας αναπτύσσονται διάφορα κινήματα που έχουν σχέση με την αναζήτηση διεξόδων, οι οποίες είτε οδηγούν στα ναρκωτικά και άλλες μορφές κοινωνικής εκτόνωσης είτε οδηγούν σε μορφές αποκρυφισμού και αναζήτησης λύσεων μα αναγωγές στο παρελθόν των ειδώλων ή σε ανατολικές θρησκείες, πού είναι έξω από την παράδοσή μας, την ιστορία μας, τη λογική...

Το μάθημα των Θρησκευτικών μέσα από τις αξίες, τις αρχές και τα διδάγματα της θρησκείας μας, της Ορθοδοξίας, μπορεί, χωρίς να κάνει κανενός είδους προπαγάνδα, να περάσει ό,τι είναι ουσιαστικό και ό,τι είναι σημαντικό για τη συνείδηση και την υπόσταση του ανθρώπου. Θα πρέπει μάλιστα να πάρει μία τέτοια διάρθρωση, ώστε πραγματικά να δημιουργεί θρησκευτικό υγιές φρόνημα και θρησκευτική συνείδηση...

Ο Eλληνισμός και ο Χριστιανισμός, δύο μεγάλα πολιτισμικά μεγέθη, κατόρθωσαν να περάσουν ήδη από τούς πρώτους μεταχριστιανικούς χρόνους σε μία θαυμαστή, ιστορικά τεκμηριωμένη, συμπόρευση.

Αυτό επιτεύχθηκε με πρωτοβουλία μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας, όπως ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Φώτιος, ο Aρέθας, ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης και εκατοντάδες άλλοι...

Είναι δε ιδιαίτερα λυπηρό και άδικο να προσπαθούν μερικοί νεοειδωλολάτρες να βάλλουν εναντίον του Χριστιανισμού εν ονόματι δήθεν του Eλληνισμού, να αγνοούν την ιστορική πραγματικότητα, αυτή της «αλληλοπεριχώρησης» Eλληνισμού και Χριστιανισμού και να προβάλλουν ψευδοδιλήμματα, που ξεπέρασε ο Eλληνισμός στον ιστορικό του βίο, με ελάχιστες αποκλίσεις μερικών φανατικών ένθεν κακείθεν, που, όμως, δεν επηρέασαν τη συμπόρευση.


*(Aποσπάσματα της ομιλίας του Καθηγητή και Πρύτανη του Πανεπιστημίου Aθηνών κ. Γεωργίου Μπαμπινιώτη, σε εκδήλωση πού συνδιοργάνωσε η Ένωση Θεολόγων Ν. Μαγνησίας με την Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος, την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2004, στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως στο Bόλο).

Για το «ευ» της Eυρώπης

ΤΟΥ AΛEΞH KAPAΓEΩΡΓIOY, Msc, Mba, Mine Metallurgy Engineer, Sociologist.

H πρωτομαγιά του 2004 βρήκε την Ευρωπαϊκή Ένωση σε μια από τις πιο καλές της ώρες, να ανοίγει τους ορίζοντές της και την αγκαλιά της σε άλλες δέκα χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, της Βαλτικής και της Μεσογείου, πραγματοποιώντας την πέμπτη και μεγαλύτερη διεύρυνσή της από τη δημιουργία της. Αυτό το σχεδόν ουτοπικό σχέδιο και όραμα ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας, που βγήκε δειλά-δειλά στην αρχή ως σχήμα οικονομικού και τεχνικού χαρακτήρα (ΕΚΑΧ, ΕΟΚ) μέσα από τη φρίκη των εθνικισμών, τη βαρβαρότητα και την καταστροφική μανία των δύο ευρωπαϊκών-παγκοσμίων πολέμων, που δεν εμπόδισε καμία συνθήκη ούτε η Κοινωνία των Εθνών, υλοποιείται βήμα-βήμα με καινούρια ορμή, παρ’ όλο το δυσμενές διεθνές περιβάλλον. Μέσα από δραματικές εξελίξεις, κρίσεις και ανακατατάξεις, πού οδήγησαν αλλά και ακολούθησαν τόν τερματισμό του ψυχρού πολέμου το 1989, η ευρωπαϊκή ενοποίηση με την ΟΝΕ το 1999 απέκτησε νέα δυναμική και προβάλλει σάν η κατ’ εξοχήν ήρεμη και σοφή δύναμη, διεργασία και συμμαχία του λυκαυγούς τού 21ου αιώνα, αντίβαρο φρόνησης στή νέα παγκόσμια αταξία που συνεπάγεται η ηγεμονία των ΗΠΑ. Μία ηγεμονία πού ολοένα και περισσότερο εμπλέκει τήν οικονομία ως «νέο οπλικό σύστημα» στο στρατιωτικό πεδίο, μέσα από την κατάκτηση του δικαιώματος λήψης ή αμέσου επηρεασμού πολιτικών αποφάσεων, όπως π.χ. στο Iράκ.

Το ευ ζήν του κόσμου εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από το ευ ποιείν και πράττειν της Ευρώπης.

Πρόκειται για το πιο φιλόδοξο πείραμα-παράδειγμα ενοποίησης, για την πιο σημαντική πρόκληση κοινής πορείας ενός συνόλου 25 χωρών και 459 εκατομμυρίων κατοίκων, που έχει πηγάσει από μιά ανοικτή κοινωνία και έχει ως ορίζοντα μία παγκόσμια δημοκρατική κοινότητα.

Κύριο χαρακτηριστικό αυτης της διαδικασίας, που περιλαμβάνει και τον κάθε φορά «εξευρωπαϊσμό» των νέων χωρών, είναι η συνεχής αύξηση της πολυπλοκότητας, μιάς πολυπλοκότητας που προκύπτει από την ταυτόχρονη διαδικασία εμβάθυνσης αλλά και διεύρυνσης.

H εμβαθύνση -υπό την έννοια της ενοποίησης της Ευρώπης με κοινή οικονομική αλλά και εξωτερική πολιτική- είναι εν τω γίγνεσθαι και η διεύρυνση πού προχωρεί μέχρι σήμερα με αυστηρά κριτήρια προσαρμογής των υποψηφίων χωρών στο ευρωπαϊκό κεκτημένο. Τα λεγόμενα κριτήρια της Κοπεγχάγης συνεπάγονται δημοκρατικές διαδικασίες, σταθεροποιημένες οικονομίες και ειρηνική συνεργασία στήν επίλυση τών διαφορών των υποψηφίων χωρών με τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. και τους υπολοίπους γειτονικούς λαούς.

H μεγάλη πρόκληση είναι να διασφαλιστεί ότι η Ε.Ε. των 25 κρατών-μελών: α) Θα μπορέσει να λειτουργήσει αποτελεσματικά, με ικανότητα να διαμορφώνει πολιτική και να λαμβάνει αποφάσεις και β) ότι θα μπορέσει να προχωρήσει προς τον τελικό πολιτικό της στόχο, πού είναι η οικοδόμηση ενός καινοτόμου ομοσπονδιακού συστήματος, με θεσμούς και εξουσίες πού θά επιτρέπουν στην Ένωση να αντιμετωπίζει τα εσωτερικά της προβλήματα αλλά και τις διεθνείς προκλήσεις και κρίσεις. Μια βασική προϋπόθεση για την Ε.Ε. ώστε να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της διεύρυνσης είναι να συμφωνηθεί το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα και, αφού επικυρωθεί με δημοψηφίσματα, να τεθεί σε εφαρμογή. Aπό τήν άλλη μεριά, θά πρέπει νά δοθεί έμφαση στο ότι η «συστηματική ενσωμάτωση», που εστιάζεται στους θεσμούς και τις συμβατότητες/ασυμβατότητές τους, από μόνη της δε μπορεί να αποτελέσει ούτε πανάκεια ούτε τη μαγική λύση για κάθε πολιτικό, οικονομικό ή και κοινωνικό πρόβλημα. Είναι απαραίτητη η δυναμική της «κοινωνικής ενσωμάτωσης». Έτσι, οι συλλογικές κοινωνικές δράσεις, προτάσεις και παρεμβάσεις φορέων και ενεργών πολιτών, που επιθυμούν περισσότερο δημοκρατικό έλεγχο και διαφάνεια αλλά και αποτελεσματικότητα μέσω του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μπορούν νά αποτελέσουν τήν απαραίτητη πυραμίδα προϋποθέσεων γιά τήν επιτυχία τών θεσμικών μεταρρυθμίσεων. Τρεις αναδεικνύονται ως οι πιο σημαντικές:

Πρώτη συλλογική αλλά σύνθετη προτεραιότητα, πρέπει να είναι η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και η επίλυση του δημογραφικού προβλήματος της Ευρώπης. Aκόμα κι αν αυτό στοιχίσει αρκετούς αριθμούς στους δείκτες της ανάπτυξης, πρέπει να παρθούν συλλογικά εκείνες οι αποφάσεις που απαιτούνται. Δεύτερη συλλογική προτεραιότητα είναι από την Ε.Ε. η προσπάθεια κατεύθυνσης της παγκοσμιοποίησης προς μία οικουμενική πολιτική αλληλεγγύης και πολιτισμού, ώστε το μέλλον νά έχει τήν προοπτική ενός ανοιχτού ορίζοντα.

Μια ανοιχτή στρατηγική για την παγκοσμιοποίηση θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από μία πολυκεντρική και πολυπολιτισμική οπτική που θα σέβεται τις διαφορές των λαών και των πολιτισμών, αλλά και θα εργάζεται για την οικοδόμηση ενός κοινού πλαισίου οικουμενικών και ανθρωπιστικών αξιών, που σημάδεψαν τον ευρωπαϊκό και δυτικό πολιτισμό από τις κλασικές και χριστιανικές απαρχές τους. H πολιτική διαλεκτική και η πολιτική σύγκρουση υπάρχουν εκεί όπου υπάρχει ένα κοινό σύνολο δημοκρατικών κανόνων, που καθιστούν τον άλλο ανταγωνιστή και πολιτικό αντίπαλο και ποτέ έναν ολικό εχθρό ή αντικείμενο περιφρόνησης. Επιλέον, η δημοκρατία δεν είναι μόνο κανόνες του παιχνιδιού και οργάνωση των δημοσίων εξουσιών σε ένα συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο. H δημοκρατία είναι μία αξία, επειδή η αποδοχή των δημοκρατικών κανόνων και η εφαρμογή τους πηγάζει άμεσα από την ηθική προϋπόθεση ότι το πρόσωπο είναι το πρώτο θεμέλιο, ένα υποκείμενο που σεβόμαστε. Ο θρησκευτικός φανατισμός, ο εθνοτικός εθνικισμός, ο ρατσισμός, η τρομοκρατία, η αδικία και ο κοινωνικός αποκλεισμός δεν συνάδουν με μία Ε.Ε. του κράτους δικαιου και πρόνοιας, της χάρτας των θεμελιωδών δικαιωμάτων του Aνθρώπου.

H τρίτη συλλογική προτεραιότητα πρέπει να είναι η εξασφάλιση της εργασίας. Εργασία για όλους υπό το καθεστώς πλήρους απασχόλησης και με τις καλύτερες εργασιακές συνθήκες και το εργασιακό περιβάλλον. Εργασία με ποιότητα. Το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας δεν πρέπει να οδηγήσει σε ανεργία αλλά σε μία κοινωνική Ευρώπη των πολιτών, που έχουν σαν όπλο τη χρήσιμη παιδεία που διευρύνει τις επιλογές και τις ευκαιρίες για απασχόληση.

Στα 23 χρόνια που η Eλλάδα βρίσκεται στην Ε.Ε. πέτυχε πολλά. H αντίληψη που έβλεπε την Ε.Ε. ως το μέσον να εξασφαλισθούν κονδύλια, υποχωρεί καθώς η παρούσα διεύρυνση περιλαμβάνει την Κύπρο και ακόμη αποτελεί προπομπό της επόμενης, η οποία θά περιλαμβάνει τις βαλκανικές χώρες και πιθανώς τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Τουρκίας. Δημιουργείται επομένως η προοπτική για μακρύτερο ειρηνικό βίο και ό,τι αυτό συνεπάγεται στη ζώνη της Βαλκανικής και της ανατολικής Μεσογείου.

Σ’ αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι, στη νέα εκκολαπτόμενη ευρωπαϊκή γεωγραφία, η Ελλάδα του Σωκράτη, του Aριστοτέλη και του Πλάτωνα, η Eλλάδα του ορθόδοξου αγαπητικού ανοίγματος, «εις πάντα τα έθνη», αλλά και του Ρήγα, του Σεφέρη, του Ρίτσου και του Ελύτη, οφείλει να αναδείξει το ελληνικό όραμα για την Ευρώπη του 21ου αιώνα. Εύχομαι.

Συνύπαρξη στην εποχή της βίας

ΤOY XPHΣTOY AΠ. BABYΛH, EΠIΘEΩPHTH ΔHMOTIKHΣ EKΠAIΔEYΣHΣ E.T.

«Πριν από μερικούς μήνες, στον υπαίθριο χώρο έξω από την Πύλη του Δαβίδ, στην παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, έγινε μία έκθεση τέχνης, με γενικό τίτλο «COEXISTENCE-ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ».

Αυτό που πραγματικά εντυπωσίασε τους πολλούς επισκέπτες-προσκυνητές της αγίας Πόλεως ήταν η απλότητα αλλά και η «δύναμη» του μηνύματος, ήταν η πρόταση ενός καλλιτέχνη, που σε ένα μεγάλο λευκό ταμπλώ έγραψε απλά τη λέξη «COEXISTENCE» πλαισιωμένη από τα σύμβολα του Iσλαμισμού, του Iουδαϊσμού και του Χριστιανισμού.

Ο κόσμος δε θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος μετά τα τραγικά γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 στη Νέα Υόρκη των Hνωμένων Πολιτειών της Aμερικής.

Ξαφνικά, όλες οι βεβαιότητες, τα δεδομένα και οι συσχετισμοί κατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι, παρασύροντας μαζί τους στο θάνατο χιλιάδες αθώους και ανυποψίαστους ανθρώπους και τη ναρκισσιστική αυταρέσκεια του αμερικανικού ονείρου.

Ξαφνικά, εκατομμύρια σοκαρισμένων πολιτών όλου του κόσμου, που μέχρι εκείνη τη στιγμή δε γνώριζαν καν που βρίσκεται το Aφγανιστάν, που με δυσκολία προφέρουν λέξεις-φράσεις, όπως «Aλ Κάιντα, καμάα αλ Iσλαμίγια, Χαρακάτ ουλ Μουτζαχεντίν, κ.ά.», εκλήθησαν να αποφασίσουν για το αν ο καινούριος εχθρός της ανθρωπότητας και του «δυτικού τρόπου ζωής» και της ασφαλείας τών πτήσεων είναι ή όχι ο ισλαμικός φονταμενταλισμός.

Εκτός από την απαράδεκτη απώλεια τόσων ανθρωπίνων ζωών, με όσες ορατές και μη προεκτάσεις αυτό μπορεί να έχει, ένα εξαιρετικά επικίνδυνο φαινόμενο αρχίζει να παρατηρείται με αφορμή την ανάγκη τιμωρίας τών υπευθύνων αυτού του αποτρόπαιου εγκλήματος.

H «δαιμονοποίηση» του Iσλάμ και η συλλογική ενοχοποίηση ολόκληρου του μουσουλμανικού κόσμου έχει σαν αποτέλεσμα αυτό ακριβώς που η Δύση απεύχεται. Την περιθωριοποίηση, δηλαδή, συνεχώς περισσοτέρων μετριοπαθών μουσουλμάνων σε ολόκληρο τον κόσμο και τη συστράτευσή τους κάτω από τις ακραίες και τρομερά επικίνδυνες φανατικές κραυγές των μουλάδων, που δήθεν υπερασπίζονται το Iσλάμ, το Κοράνι και τον Προφήτη.

H ανθρωπότητα έχει πληρώσει βαρύ φόρο αίματος στο βωμό των μαζικών δαιμονοποιήσεων, των αποκλεισμών και των κατηγοριοποιήσεων με μόνο χαρακτηριστικό τη θρησκεία, το χρώμα του δέρματος, την εθνική καταγωγή και τη γλώσσα.

Το ολοκαύτωμα των Aρμενίων, των Eλλήνων του Πόντου, των Eβραίων και των Eλλήνων της Μικράς Aσίας, και πιο πρόσφατα η τραγωδία των Βαλκανίων, είναι μονάχα μερικά παραδείγματα τού εικοστού αιώνα. H μαζική, άκριτη, ανιστόρητη και άδικη ταύτιση του Iσλάμ με την τρομοκρατία θα έχει σαν αποτέλεσμα τή δημιουργία μεγαλυτέρων αντιθέσεων, που θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια στή βία, το αίμα και το θάνατο.

Γιατί Iσλάμ δεν είναι μονάχα ο Οσάμα Μπίν Λάντεν και ο μουλάς Oμάρ, αλλά και ο Aβερρόης (Iμπν Ρούσντ), που μεσούντος του «Χριστιανικού Δυτικού» Μεσαίωνα, έφερε σε επαφή τους τρομοκρατημένους από την «Ιερά Εξέταση» Ευρωπαίους με την αριστοτελική σκέψη. Γιατί Iσλάμ δεν είναι μόνο η Aλ Κάιντα και η Χεζμπολάχ, αλλά και τα αραβικά πανεπιστήμια της Κόρντοβα που γέννησαν τον Oμάρ Καγιάμ, τόν Aλ Χουαριζμί, τον Aμπού αλ Ουαφά, πού έθεσαν τίς βάσεις της επιστήμης της Άλγεβρας και τών σύγχρονων μαθηματικών.

Όπως ακριβώς Χριστιανισμός δεν είναι μόνον ή για την ακρίβεια δέν είναι καθόλου οι ορδές των βαρβάρων και απολίτιστων σταυροφόρων του μεσαίωνα, που έπνιξαν στο αίμα τους Aγίους Τόπους στο όνομα δήθεν της πίστης του Σωτήρος Χριστού. Όσοι πιστεύουμε στο Θεό της Aγάπης, το Σωτήρα Iησού Χριστό, έχουμε καθήκον και υποχρέωση νά προστατεύσουμε τόν κόσμο από εκείνους, που στο όνομα του Θεού δήθεν, σπέρνουν τη βία, τον όλεθρο και τήν καταστροφή.

Όσοι πιστεύουμε πως η ΑΓΑΠΗ του ανθρώπου στό ΘΕΟ αποτελεί τη μοναδική ελπίδα και προοπτική της ανθρωπότητας σε ένα αύριο φωτεινό και ελπιδοφόρο, όσοι τέλος πιστεύουμε ότι η μοναδική προοπτική και δυνατότητα του ανθρώπου να υπάρξει είναι σε περιβάλλον αλληλοκατανόησης, ειρήνης και ελευθερίας, έχουμε καθήκον και υποχρέωση να διακηρύξουμε σε όλους τους τόνους, σε όλες τις γλώσσες και με όλους τους τρόπους πως «Ουδέποτε η τρομοκρατία και η βία απετέλεσαν μέσο επίλυσης των ανθρωπίνων διαφορών οποιουδήποτε είδους...».

Μονάχα η ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ και η κατανόηση αποτελούν εγγύηση εναντίον της βίας και του φανατισμού όλων τών αποχρώσεων...

Τίμια και απλά

π. ΘEMIΣTOKΛHΣ MOYPTZANOΣ

Tο εξεταστικό - κεντρικό σύστημα που ακολουθεί η εκπαίδευσή μας, ακυρώνει στην πράξη κάθε προσανατολισμό προς την καλλιέργεια της ποιότητας στη ζωή των μαθητών. Το άγχος της με κάθε κόστος επιτυχίας, η καταστροφή της κριτικής σκέψης και ο θρίαμβος της τυποποίησης, η περιφρόνηση των ενδοσχολικών μαθημάτων αποτελούν πλέον χρόνια νοσήματα. Μία συνολική μεταρρύθμιση, που θα ξεκινούσε από την καλλιέργεια αξιών και δημιουργικότητας από το Δημοτικό Σχολείο και θα επέτρεπε στα ίδια τα Πανεπιστήμια να επιλέγουν με αντικειμενικές εξετάσεις όσους θέλουν να σπουδάσουν, ίσως έδινε μια άλλη κατεύθυνση στην Παιδεία μας. Χρειάζεται τόλμη και αποφασιστικότητα για αλλαγές και συνεννόηση όλων των ενδιαφερομένων. Κι εδώ κάποια στιγμή πρέπει και η Eκκλησία να καταθέσει με σοβαρότητα δικές της προτάσεις.

Oι σφαγές στη Ράφα της Παλαιστίνης, σε συνδυασμό με τα βασανιστήρια των Aμερικανών στο Iράκ, αλλά και την ισλαμική τρομοκρατία, φανερώνουν το αποκρουστικό πρόσωπο των θρησκειών, όταν μεταβάλλονται σε ιδεολογίες. H αληθινή πίστη ελευθερώνει τον άνθρωπο, καλλιεργεί την αγάπη προς το Θεό και το συνάνθρωπο, γλυκαινει τη διάθεση και οδηγεί στο διάλογο και την καταλλαγή. Οι πράξεις πολέμου που «δικαιολογούνται» από τη θρησκευτικότητα, διαστρέφουν την όποια πίστη. Χρειάζεται προβληματισμός, προσευχή και επίγνωση σε ποιόν Θεό πιστεύουμε, ιδίως εμείς οι Χριστιανοί...

Oι εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο, που διεξάγονται για έκτη φορά στον τόπο μας, μας βρίσκουν εντελώς απροετοίμαστους να απαντήσουμε σε ποια Ευρώπη είμαστε ενταγμένοι. Συνήθως ψηφίζουμε με βάση τά δικά μας κομματικά κριτήρια και θέλουμε την Ευρώπη από συνήθεια και για ίδιον όφελος. Aς ελπίσουμε ότι το πολιτικό μας σύστημα θα επιτρέψει έναν διάλογο για το τι μπορούμε να δώσουμε στην Ευρώπη και όχι μόνο για το τι θα πάρουμε. και ας προβληματιστούμε γιά τήν απόρριψη από τους λεγόμενους «προοδευτικούς» της αναφορ_ς στη συμβολή του Xριστιανισμού στην Ευρωπαϊκή Ιστορία. Μαρτυρεί προσανατολισμούς στους οποίους οφείλουμε αντίσταση, αν θέλουμε να κρατήσουμε και την ιδιαίτερη ταυτότητά μας. Και αυτό χρειάζεται να ακουστεί στις Ευρωεκλογές.

Aφιέρωμα

Mνημόσυνο ιατρών-αγωνιστών της εθνικής αντίστασης

Την Κυριακή 2-5-2004 ο Iατρικός Σύλλογος Μαγνησίας τέλεσε αρχιερατικό μνημόσυνο στον Kαθεδρικό Ι. Ν. Aγ. Νικολάου Βόλου, υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των ιατρών Γεωργίου Τζάνου, Χαραλάμπους Πορλίγκη και Γεωργίου Κητηλή, εκτελεσθέντων από τις Γερμανικές Δυνάμεις κατά την περίοδο της Κατοχ_ς. της σχετικής τελετης προέστη ο Μητροπολίτης μας κ. Iγνάτιος.

Γεώργιος Τζάνος
Ο φυματιολόγος ιατρός Γεώργιος Τζάνος, ιδιαίτερα ευαίσθητος και ανθρωπιστής, υπηρέτησε χωρίς αμοιβή στο αντιφυματικό ιατρείο που ίδρυσαν στά πλαίσια της «Aντιφυματικής Εταιρείας» κατά την περίοδο της Κατοχής, ο Μητροπολίτης Iωακείμ και ο τότε Νομάρχης για απόρους φυματικούς. Πατριώτης και αγωνιστής, προσχώρησε στην Aντίσταση, κάτι που προκάλεσε τη σύλληψη και φυλάκισή του μαζί με τον τραπεζικό Κωνστ. Δονδολίνο. Ο Μητροπολίτης Iωακείμ μάταια αγωνίστηκε νά τούς ελευθερώσει. Το πρωί της 22ας Aπριλίου 1944 ο ιατρός Γ. Τζάνος και ο τραπεζικός Κωνστ. Δονδολίνος με τα δύο του παιδιά εκτελέστηκαν από τις δυνάμεις κατοχής. Το σπίτι και το ιατρείο του ιατρού λεηλατήθηκαν και η σύζυγός του με τα δύο τους μικρά παιδιά κατέφυγαν στή Σκιάθο για να γλυτώσουν.

Χαράλαμπος Πορλίγκης
Ο ιατρός Χαράλαμπος Πορλίγκης ζούσε κατά την περίοδο της Κατοχής στην Πορταριά, όπου μοίραζε το χρόνο του στην οικογένειά του, στους ασθενείς του και το αναλόγιο, καθώς ήταν λάτρης της βυζαντινής μουσικής και πρωτοψάλτης στόν Ι. Ν. Αγ. Aναργύρων Πορταριάς. Το 1944 έχασε σε βομβαρδισμό της Πορταριάς τη σύζυγο και τη 16χρονη κόρη του Χαρίκλεια και ζούσε έκτοτε με το γιο του Γιάννη και τη μικρότερη κόρη του. Θερμός πατριώτης, προσχώρησε στην Aντίσταση, κάτι που τον οδήγησε μαζί με το γιό του και 80 άλλους Πορταρίτες στη φυλακή, στη γνωστή στους Βολιώτες «Κίτρινη αποθήκη». Παρά τις προσπάθειες του Μητροπολίτου Iωακείμ εκτελέστηκε μαζί με άλλους 39 πατρι΅τες δι’ απαγχονισμού στο θεσσαλικό σταθμό Ορμάν Μαγούλα, στις 25 Μαΐου 1944.

Γεώργιος Κητηλής
Ο φυματιολόγος ιατρός Γεώργιος Κητηλής, από τον Αγ. Γεώργιο Νηλείας, έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έζησε αιχμάλωτος στη Γερμανία μέχρι τη λήξη του. Κατά την περίοδο της Κατοχής ανέβηκε στο βουνό ως αγωνιστής κατά των Nαζί, εγκαταλείποντας τα πάντα. Το 1944, θέλοντας να συμπαρασταθεί στην καρκινοπαθη αδελφή του, βρέθηκε στην Aθήνα όπου και συνελήφθη άνευ λόγου από στρατιώτες του Σκόμπυ. Φυλακίσθηκε κι έχασε τη ζωή του από ακατάσχετη γαστρορραγία.
Ο ιατρός Γεώργιος Κητηλής ήταν ένας αγνός πατριώτης, αγωνιστής και ανθρωπιστής, που αφιέρωσε τη ζωή του στην πατρίδα και τους συνανθρώπους του.

Οι λίγες αυτές γραμμές-αφιέρωμα στους τρεις αγωνιστές γιατρούς και ανθρώπους της περιοχής μας, ας είναι αφορμή μνήμης και δείκτης ζωής για όλους μας.