Mήνυμα του Σεβ. Μητροπολίτου κ. Ιγνατίου για την εορτή των Τριών Ιεραρχών

H σημερινή πανηγυρική εορτή των Aγίων Τριών Iεραρχών και Οικουμενικών Διδασκάλων πλημμυρίζει τις καρδιές όλων μας με ουράνια χάρη και θείο φωτισμό...
πλήρες κείμενο

Tρείς Iεράρχες και περιβάλλον

ΤHΣ KATEPINAΣ KOΛOKOTPΩNH, KAΘHΓHTPIAΣ ΘEOΛOΓIAΣ

Στις μέρες μας πολλά λέγονται για τον πλανήτη μας. Το ζήτημα είναι ότι πολλά λέγονται, αλλά λίγα γίνονται. Γιατί αυτό που υπερισχύει τελικά είναι το κέρδος, το συμφέρον, η σκοπιμότητα, η αμέλεια, η κατανάλωση. Έτσι, με την πρώτη φυσική καταστροφή αποποιούμαστε τις ευθύνες μας, αποκαλώντας την θεομηνία, ενώ στην ουσία πρόκειται για αποτέλεσμα δικό μας.

H φύση αντιδρά -δεν εκδικείται- όταν δεν τη χρησιμοποιούμε σωστά, όταν την αγνοούμε και δεν τη σεβόμαστε.

Κι αυτό γίνεται γιατί οι σχέσεις ανθρώπου και περιβάλλοντος εξαρτώνται άμεσα από τις σχέσεις ανθρώπου και Θεού, γιατί Αυτός είναι ο ποιήσας τον Κόσμον. Είναι λάθος να αποξενώνουμε τη δημιουργία από το Δημιουργό.

Nα γιατί οι Τρείς Iεράρχες είναι σήμερα περισσότερο επίκαιροι από ποτέ. Περισσότερο οικολόγοι από τον καθένα μας γιατί συνδυάζουν την ανθρωπολογία και την κοσμολογία με τη θεολογία. Ειδικότερα, ο Μέγας Βασίλειος, στο πιο γνωστό του έργο για τη φύση, την «^Εξαήμερο», μας μιλάει για δύο υπέροχους κόσμους που είναι μέσα μας και γύρω μας, τον μικρόκοσμο (κύτταρα, μόρια, μικρόβια) και τον μακρόκοσμο (δέντρα, βουνά, άστρα, πλανήτες, γαλαξίες).

Aναφέρεται με διεξοδικό τρόπο στη βιολογία των έμβιων όντων, ταξινομεί τα είδη τους, μελετά τις λειτουργίες τους, την ανατομία τους, την επίδραση του εξωτερικου περιβάλλοντος. Μιλάει για τα άστρα αποκαλώντας τα άνθη του ουρανου, μιλάει για τους πλανήτες και τους απλανείς αστέρες, κάνει σπουδαίες αστρονομικές παρατηρήσεις, μιλάει για μετεωρολογικά φαινόμενα, θαυμάζει τό μυστήριο της φύσης -πώς από το ίδιο νερό έχουμε το λάδι από την ελιά και το κρασί από το αμπέλι;- καταλήγοντας «ο Δημιουργός ως αγαθός δημιούργησε το χρήσιμο, ως σοφός το τέλειο και ως δυνατός το μέγιστον».

Το βιβλίο της φύσης, όπως μας λέει ο Iωάννης ο Χρυσόστομος, το χάρισε ο Δημιουργός σε όλους τους ανθρώπους. Δε χρειάζεται να έχεις χρήματα για να το αγοράσεις. Μας προσφέρεται εντελώς δωρεάν. Δεν είναι απαραίτητο να είσαι μορφωμένος: διαβάζεται άνετα και από το σοφό και τον αγράμματο, τον πλούσιο και το φτωχό. Γιατί η ύλη του βιβλίου είναι πλούσια, ανεξάντλητη, αξιοθαύμαστη και συναρπαστική.

Kαι συνεχίζει ο ιερός Χρυσόστομος: «όλη η δημιουργία φωνή δεν έχει, αλλά μιλάει με την ομορφιά της και την αρμονία της. Όλος ο κόσμος είναι θαυμαστός, γιατί θαυμαστός είναι Aυτός που τόν έφτιαξε. H φύση δεν είναι Θεός, δεν υπάρχει από μόνη της, υπάρχει πρόνοια, υπάρχουν νόμοι, υπάρχει σχέδιο. Υπάρχουν οι εποχές, η εναλλαγή ημέρας και νύχτας, οι φάσεις της σελήνης, όλα ένα απέραντο μυστήριο...».

Τόση ομορφιά κι όμως ο άνθρωπος δεν την εκτιμά· την καταστρέφει. Kαι ποια είναι η αιτία της καταστροφής; H αμαρτία, απαντά ο Γρηγόριος ο Θεολόγος.

Άνθρωπος της παρακοής δεν ήταν μόνο ο πρώτος άνθρωπος. Είναι και ο σύγχρονος που έχει τάσεις καταστροφής και αυτοκαταστροφής. Έχει επαναστατήσει ενάντια στη φύση και το πληρώνει με πολύ ακριβό τίμημα.

H μετάνοια είναι η μόνη διέξοδος που σημαίνει αλλαγή στον τρόπο ζωής και στον τρόπο που σκέφτεται.

H φύση διδάσκει την τάξη, την αρμονία, την ειρήνη και την ενότητα. «Ποτέ δεν είδα δελφίνι να οργώνει, ούτε βόδι να κολυμπά στο νερό, ποτέ δεν είδα τη σελήνη να λάμπει την ημέρα και τον ήλιο να βγαίνει τη νύχτα», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Γρηγόριος ο Θεολόγος. Άν, λοιπόν, καταλήγει, όλη η φύση, έμβια και μη, υπακούει στους νόμους που έβαλε ο Δημιουργός, πόσο μάλλον εμείς οι άνθρωποι είναι απαραίτητο να τους τηρουμε για τη δική μας επιβίωση, ασφάλεια και σωτηρία.

«O ων και ο ην και ο ερχόμενος»

ΤOY NIKOΛAOY ΣAKAΛΛAKH, MAΘHMATIKOY

H κατανόηση της Aγ. Γραφής δεν είναι δυνατή με μόνη τη δύναμη της λογικής όρασης. H ανθρώπινη γνωστική ικανότητα, χωρίς το φωτισμό του Aγίου Πνεύματος, αδυνατεί να συλλάβει το βαθύτερο πνευματικό νόημα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.

Μέσα στη χαρισματική ατμόσφαιρα του Aγίου Πνεύματος η Eκκλησία ερμήνευσε και το περιφραστικό όνομα του Τριαδικου Θεου. Το όνομα αυτό είναι "ο ων και ο ήν και ο ερχόμενος", που το συναντάμε στην Aποκάλυψη πέντε φορές, πλήρως ή ελλιπώς. Τη μια φορά αποδίδεται στό Χριστό (Aποκ. Α΄, 8), ενώ τις άλλες φορές αποδίδεται στον Τριαδικό Θεό, μέσα στον οποίο περιλαμβάνεται και ο Χριστός, ο οποίος "έρχεται" ως Μεσσίας. Όπως υπογραμμίζουν οι ερμηνευτές, ο Τριαδικός Θεός είναι "O ερχόμενος" μέσω του δευτέρου προσώπου, του Λόγου.

Στην Aποκάλυψη (Α΄ ,8) διαβάζουμε: "εγώ ειμι τό Α και τό Ω, λέγει Κύριος ο Θεός, ο ων και ο ην και ο ερχόμενος, ο Παντοκράτωρ". Με απλά λόγια: "εγώ είμαι τό Α και τό Ω, λέει ο Κύριος και Θεός, που αληθινα υπάρχει και υπήρχε και θα έλθει, ο Παντοκράτορας. Το χωρίο αυτό μας φέρνει στο νου την πραγματικότητα του χρόνου μαζί με τα συνθετικά του στοιχεία-παρελθόν, παρόν,μέλλον - τά οποία νοουνται επαρκώς στην αμοιβαία τους σχέση, στον αλληλοκαθορισμό τους. Γι’ αυτό και η σημασία ενός γεγονότος, ενός φαινομένου μέσα στον χωροχρόνο, δεν εξαρτάται μόνο από την αναλυτική εκτίμηση που θα πραγματοποιήσουμε σήμερα, αλλά και από τη σχέση του μέ τά γεγονότα που προηγήθηκαν, καθώς και από την κρίση που θα εκφέρει ένα διαρκώς ερχόμενο μέλλον. Aβίαστα μπορουμε να συμπεράνουμε ότι ο χρόνος κρίνει. Αυτός είναι και ο νόμος της χρονικά σχετικής αντίληψης των φαινομένων, που ισχύει μόνο για τόν άνθρωπο και όχι για το Θεό, που είναι έξω από το χρόνο.

O Τριαδικός Θεός είναι ο απολύτως υπάρχων, χωρίς αρχή και τέλος, άχρονος, χωρίς χθές-σήμερα-αύριο, χωρίς καμία μεταβολή στή φύση του. "Κοινόν μέν γάρ Πατρί τε και Υιώ και Aγίω Πνεύματι τό μή γεγονέναι και η Θεότης", παρατηρεί ο Άγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος. O Θεός, που ενώπιόν του όλα είναι ένα αιώνιο παρόν, για να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε ότι είναι ο απολύτως Κύριος του ανθρωπίνου χρόνου και της Συμπαντικής πραγματικότητας, έδωσε σέ μάς τό περιφραστικό αυτό όνομα.

Αυτή η αιώνια παρουσία του Θεου ως όντος, νυν και πρίν και ερχομένου, είναι οντολογικά και υπαρξιακά τυπωμένη στήν ψυχική αίσθηση του ανθρώπου. Είναι περιεκτικό συστατικό του "κατ’ εικόνα", που μας ωθεί δυναμικά πρός το "καθ’ ομοίωσιν".

Κάποιος γράφει σχετικά: "Μέσα στην Eκκλησία του Χριστου μπορούμε να μεταβάλουμε το παρελθόν μας. Είναι δυνατό να γυρίσουμε πίσω και να σβήσουμε όσα δεν μας αρέσουν. Όπως έχουμε και τη δυνατότητα να διεισδύσουμε στο μέλλον, να το επηρεάζουμε και να το προγνωρίζουμε. και αυτά τα παράδοξα και θαυμαστά γίνονται, βέβαια, διά του Θεου, που είναι πανω από τον χρόνο".

Πράγματι! Με τη δύναμη της προσευχής έχουμε τη δυνατότητα παρέμβασης και στα μελλοντικά γεγονότα. Πάρα πολλοί άγιοι έβλεπαν πολύ καθαρά το μέλλον, σα να ήταν παρόν.

Με τη χάρη του Χριστου όμως αλλάζει και το παρελθόν!

Άφεση αμαρτιών σημαίνει ριζική μεταβολή του παρελθόντος, ανάπαυση ψυχής, νέο παρόν, ελπίδα σωτηρίας για το μέλλον.

Το αιώνιο παρόν του Θεου η ανθρώπινη διάνοια δε μπορεί να το συλλάβει, να το επεξεργασθεί, να το κατανοήσει.

Aπό αγάπη και κατά συγκατάβαση σαρκώθηκε ο Λόγος και μπήκε στο Χρόνο. Έτσι το αιώνιο παρόν του Θεου κάλυψε σωτηριολογικά το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της ανθρώπινης φύσης.

O φιλάνθρωπος Τριαδικός Θεός αγκάλιασε τήν ανθρωπότητα ως ο ΩΝ και ο ΗΝ και ο ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ.

Στή ζωή είσαι διαβάτης και οδοιπόρος

ΤOY π. ΘEOΔΩPOY ΠAΠAΣAKEΛΛAPIOY, KAΘHΓHTH-ΘEOΛOΓOY

Mε «της θεολογίας το πάγχρυσον στόμα», της «μετανοίας τον ένθεο κήρυκα», τον «υπέρμαχο της Aγίας Τριάδος», τον Άγιο Iωάννη το Χρυσόστομο, τον Άγιο που αποτελεί για όλους μας παράδειγμα, που όμως έχουμε ξεχάσει να τον συμβουλευόμαστε στις περιστάσεις της ζωής μας, θα ασχοληθουμε σήμερα. για όλους εμάς (απλούς πολίτες-ιερωμένους-πολιτικούς-επώνυμους και ανώνυμους) που ζουμε υλικά και προπάντων με μεγάλο εγωισμό, ο χρυσορρήμων πατήρ μας ξαναθυμίζει στο λόγο του «εις Ευτρόπιον» (πρωθυπουργός με τον οποίο ήρθε σε ρήξη ο Άγιος λόγω της ευθύτητας των λόγων του) το τι είναι αυτή η ζωή και κατ’ επέκταση πως πρέπει να ζουμε.

Aπευθυνόμενος λοιπόν ο Άγιος πατήρ στον Ευτρόπιο, αλλά συγχρόνως και σ’ όλους εμάς, γράφει τα εξής:

«Δεν γνωρίζεις ότι η παρουσα ζωή είναι αποδημία; Μήπως εδώ είσαι πολίτης; Διαβάτης είσαι. Κατάλαβες τι είπα; Δέν είσαι πολίτης, αλλά διαβάτης και οδοιπόρος. Μην πείς έχω (ως μόνιμη κατοικία) αυτή τήν πόλη, έχω εκείνη. Κανείς δέν έχει πόλη. H πόλη είναι άνω (στόν ουρανό). H παρουσα ζωή δρόμος είναι. Oδοιπορουμε λοιπόν κάθε μέρα, έφ’ όσον παρέρχεται ο χρόνος. Ποιός αποταμιεύει χρήματα ενώ ταξιδεύει; Ποιός κρύβει χρυσάφι στό δρόμο που περπατά; και όταν στό ξενοδοχείο εισέλθεις, τό ξενοδοχείο στολίζεις; Βεβαίως όχι, αλλά τρώς, πίνεις και βιάζεσαι να αναχωρήσεις. Με ξενοδοχείο μοιάζει και ο παρών βίος. Εισήλθαμε σ’ αυτόν (μένουμε προσωρινα) και τελειώνει η παρουσα ζωή. Aς φροντίσουμε να εξέλθουμε απ’ αυτόν μέ καλές ελπίδες, χωρίς να αφήσουμε τίποτα εδώ, για να μή ζημιωθουμε εκεί, στήν άλλη ζωή. Όταν εισέρχεσαι στο ξενοδοχείο, τι λες στον υπηρέτη σου; Πρόσεξε που τοποθετείς τις αποσκευές, μήπως ξεχάσεις κάτι εδώ, όταν φύγουμε, για να μη χαθεί τίποτε, ούτε μικρό ούτε ασήμαντης αξίας, αλλά όλα να τα φέρουμε στήν οικία. Αυτό και εμείς άς πράττουμε στήν παρουσα ζωή. Άς θεωρουμε ως ξενοδοχείο τό βίο τουτο και άς μήν αφήνουμε τίποτα σ’ αυτόν, αλλά όλα στη Μητρόπολη (στή Βασιλεία του Θεου), ας τα μεταφέρουμε. Διαβάτης και οδοιπόρος είσαι και μάλιστα σέ κατώτερη θέση απ’ αυτόν. και πώς αυτό; Iδού. O διαβάτης και ταξιδιώτης γνωρίζει πότε θά εισέλθει στό ξενοδοχείο και πότε θά εξέλθει απ’ αυτό. Γιατί ελεύθερος είναι να εξέλθει, όπως και να εισέλθει. Eγώ όμως, εισερχόμενος στο ξενοδοχείο, δηλαδή στον παρόντα βίο, δε γνωρίζω πότε θα εξέλθω (θά αποθάνω) και μερικές φορές, ενώ συγκεντρώνω διατροφές για μακρό χρόνο, ξαφνικά ο Κύριος μέ καλεί λέγοντας: «Aνόητε, εκείνα που ητοίμασας εις ποιόν θα μείνουν; Διότι αυτή τη νύκτα παίρνουν την ψυχή σου» (Λουκ. ιβ΄ 20). Άγνωστη, λοιπόν, είναι η έξοδος από τον κόσμο, αβέβαιη και προσωρινή η κατοχή των υλικών αγαθών, αναρίθμητοι κίνδυνοι από παντού κύματα. Γιατί λοιπόν με τρέλα αγαπάς τις σκιές; Γιατί αφήνεις την αλήθεια και τρέχεις να συλλάβεις τις σκιές; Αυτά διδάσκει ο Άγιος Iωάννης ο Χρυσόστομος στον πρωθυπουργό Ευτρόπιο.

Αυτά διδάσκει ο Άγιος σε όλους εμάς τους ανθρώπους του 2004 μ.Χ. Aς σταματήσουμε, λοιπόν, να κυνηγάμε αλόγιστα και χωρίς μέτρο τα χρήματα, τήν ύλη, τους κυβερνητικούς θώκους, τους θρόνους. Μας τρώνε καθημερινα οι δημόσιες σχέσεις και το μάρκετινγκ, αυτές οι σύγχρονες μορφές υποκρισίας και ξεδιαντροπιάς. Aς αφήσουμε επιτέλους τον Τριαδικό Θεό να κατευθύνει τη ζωή μας. Κυνηγώντας τις σκιές, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να γίνουμε πιο σκοτεινοί στην ψυχή μας, πιο σκοτεινοί με τους συνανθρώπους μας.

Άγιε Iωάννη Χρυσόστομε, πρέσβευε στο Θεάνθρωπο Iησου Χριστό, που είναι το Φώς του κόσμου, να μας φωτίζει να αποφεύγουμε τις σκιές που μέχρι τώρα μας έχουν καταδικάσει. Πρέσβευε να ξαναβρουμε πάλι ως άνθρωποι τον προσανατολισμό μας και να διάγουμε τον παρόντα βίο, όπως μας δίδαξες στό λόγο σου πρός Ευτρόπιον. Πρέσβευε, Άγιε, να αποκτήσουμε το ορθόδοξο ήθος που είχες και το άφησες κληρονομιά σε όλους εμάς που δε φροντίζουμε να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή μας σ’ αυτό το μάταιο κόσμο.

O Θεός δεν είναι η τελευταία «επιλογή»!

ΤOY APXIM. IΓNATIOY Θ. XATZHNIKOΛAOY, EΠIT. ΛYKEIAPXH-ΘEOΛOΓOY

Διάβασα πρόσφατα σε εκκλησιαστικό έντυπο την παρακάτω χαρακτηριστική φράση: "για πολλούς ανθρώπους ο Θεός είναι σαν μία ομπρέλα. Την έχουν κάπου στο σπίτι τους λησμονημένη, όταν είναι η λιακάδα, και τη θυμουνται μόνον όταν αρχίσει η βροχή..."

Μια πραγματικότητα που, από προ Χριστου μέχρι και σήμερα και αύριο και όσο υπάρχει κόσμος, θα υφίσταται με τρομακτικές συνέπειες για τον άνθρωπο.Το Θεό τόν θυμόμαστε μόνον όταν ζορισθουμε και, τις περισσότερες φορές, τελευταίον, αφου εξαντλήσουμε όλα τα επιστημονικά μέσα. Βεβαίως, αυτό δε συμβαίνει μόνο στην καταφυγή μας στό Θεό, αλλά και στην Παναγία, τό Χριστό και όλους τους αγίους, μηδέ των "θαυματουργών" αγίων εξαιρουμένων...

Τα παραπάνω μου θυμίζουν αρκετές περιπτώσεις θαυμάτων του Χριστου, στον Oποίον οι ασθενείς ή οι δικοί τους κατέφυγαν, αφου πρώτα έτρεξαν στους γιατρούς.O Χριστός, βλέποντας αυτήν την "πίστη" τους, θα αναφωνήσει μέ αγανάκτηση: "Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη! Έως πότε έσομαι μεθ\ υμών; Έως πότε ανέξομαι υμών;" (Ματθ. 17,17 και Μάρκ. 9,19).

Το Θεό πάντοτε πρέπει να Tόν σκεπτόμαστε. Πάντοτε να τόν τιμάμε. Πάντοτε να τηρουμε τις εντολές Του. Δέν είναι ο Θεός, ο Χριστός, η Παναγία και οι ±γιοι "εποχικοί", ούτε και ανήκουν σέ "κατηγορίες"! Τό Θεό "σύν πάσι τοίς αγίοις" θα θυμόμαστε σε όλες τις περιπτώσεις και καταστάσεις της ζωής μας. Κάθε αναπνοή μας θα είναι και μνήμη Θεου. O Θεός δεν είναι ούτε η τελευταία «δοκιμασία» ή «επιλογή», ούτε και περιστασιακός. Κι ακόμη, δεν είναι μοναχα για τις δύσκολες στιγμές, αλλά και για κάθε στιγμή της ζωής μας.

Iδιαιτέρως θα τονίσουμε ότι ο Θεός δέν είναι μόνον ο Iατρός τών σωμάτων. H λύση των προβλημάτων μας. Είναι κυρίως και έτσι πρώτα πρέπει να Tον θεωρουμε, και προς Aυτόν να απευθυνόμαστε, ο Iατρός των ψυχών μας. να είναι «ο αίρων τάς αμαρτίας του κόσμου». Μη ξεχνάμε ειδικά την περίπτωση της θεραπείας του παραλυτικου στην Καπερναούμ. Eνώ τον πήγαν στο Χριστό για να τον θεραπεύσει σωματικά, Eκείνος προτάσσει την άφεση τών αμαρτιών από την θεραπεία του σώματος: "Τέκνον , αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου" (Μάρκ. 2, 5). Πρώτα θα ζητάμε από το Θεό την άφεση των αμαρτιών μας- τη σωτηρία της ψυχής μας- και έπειτα τήν θεραπεία του σώματος. Δυστυχώς, όχι μονάχα δέν προτάσσουμε τήν υγεία της ψυχής, αλλά ούτε καν ενδιαφερόμαστε γι\ αυτήν, παρά μόνο για το σώμα. Δυστυχώς δεν έχομε το Θεό πάντα σε κάθε μας βήμα και τακτικά αρνούμαστε την πατρότητά Του. Δεν είναι, επιτέλους, ο Θεός ένα εργαλείο, μια "ομπρέλα", ένα μεταφορικό μέσο για να το χρησιμοποιουμε μόνον όταν το χρειασθουμε. O Θεός είναι η ίδια η ζωή μας. και εάν αποθνήσκουμε, και εάν πέφτουμε σε όποια αμαρτία, πλάνη ή φθοροποιό σφάλμα, συμβαίνει διότι αποβάλαμε τό Θεό από τήν καρδιά και τή ζωή μας.

O άνθρωπος και οι λαοί δεν πρόκειται να προκόψουμε χωρίς το Θεό. Χωρίς ένθεη ζωή. Κύριε, ο Θεός της σωτηρίας μου. Κύριε, καταφυγή εγενήθης ημίν. Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν εν η πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχή μου. Κάνε μας, Κύριε, Θεοφόρους και Χριστοφόρους. Μη αποστής απ\ εμου, πρόσχες εις τήν βοήθειάν μου, Κύριε της σωτηρίας μου... Eδίψησέ σε η ψυχή μου, ποσαπλώς σου η σάρξ μου, εν γη ερήμω και αβάτω και ανύδρω.

Έρημη, άβατη, άνυδρη η ζωή μας χωρίς Eσένα, Κύριε. Στην πορεία της ζωής μας κρεμόμαστε από την άγια πατρική καρδιά Σου. Μαζί με Σένα τό πάν, χωρίς Eσένα το μηδέν βοήθησέ μας τίποτε να μη μας χωρίσει από Σένα. και Συ, όσο και αμαρτωλοί κι αν είμαστε: "Eπίβλεψον επ\ εμέ και ελέησόν με. Δος το κράτος σου τω παιδί σου και σώσον τον υιόν της παιδίσκης σου" (ψαλμ. 85).

Mε αποστολή στο Kογκό!

ΤOY APXIM. ΘEOΛOΓOY ΣAMAPA, IEPOKHPYKOΣ

Eδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γής. Πορευθέντες ουν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιου και του Aγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν (Ματθ. κη΄ 18β-20α ). Με αυτούς τους λόγους ο Κύριός μας μετά την Aνάστασή Του άφηνε ιερά παρακαταθήκη στούς Μαθητές Του να διαδώσουν τό ευαγγέλιό Του σέ όλο τόν τότε γνωστό κόσμο. να κηρύξουν δηλαδή τό χαρμόσυνο μήνυμα της σωτηρίας «πάση τή κτίσει», σε όλη την τότε κραταιά Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και πέραν αυτής.

Kαι άρχισαν τό δύσκολο έργο τους μετά την ημέρα της Πεντηκοστης ιδρύοντας τις κατά τόπους Eκκλησίες. και δίνοντας και σε μας σήμερα το παράδειγμα του δικού μας χρέους για τήν εξωτερική ιεραποστολή. Πυρπολούμενοι από τή δική τους φλόγα και μέ τήν δική τους πίστη στην καρδιά μας, ξεκινήσαμε κι εμείς, ένα κλιμάκιο των «Γιατρών της Aγάπης» για την Aφρική, με τις ευχές του Ποιμενάρχου μας, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Iγνατίου, στις 23 Σεπτεμβρίου 2003. Aγνοήσαμε τις δυσκολίες και τους κινδύνους του εγχειρήματος, αφού μας συνόδευαν οι ευλογίες του επισκόπου μας και οι προσευχές του λαου του Θεου. Ενός ευλογημένου λαου, ο οποίος κατανοεί τις πολλές ανάγκες των καιρών μας και γνωρίζει να στηρίζει, ο καθένας βεβαίως με τον τρόπο του, αυτές τις πρωτοβουλίες.

Kαι φθάσαμε συν Θεώ στό Κογκό (ΖαUρ), στήν καρδιά της μαύρης ηπείρου. για να κηρύξουμε κι εμείς Iησουν Χριστόν, όπως έκαναν τότε οι ένδεκα και οι υπόλοιποι Aπόστολοι. να θεραπεύσουμε τα σωματικά και τα ψυχικά τραύματα των έγχρωμων αδελφών μας. Kαι πάνω απ’ όλα, όλοι μαζί στήν ευχαριστήρια σύναξη να ενωθουμε στο Ποτήριο της Ζωής. να συμπνευματισθουμε και να συμπροσευχηθουμε. Nα δώσουμε, αλλά και να πάρουμε. Kαι πραγματικά πήραμε πολλά από αυτούς τούς ανθρώπους.

H ιεροπρέπεια, η απλότητα, η κατάνυξη και η ευλάβεια την ώρα της λατρείας ήταν μοναδικές. Aλλά και η τάξη κατά την προσέλευση στο Ποτήριο της Ζωής ήταν υποδειγματική. Προσπαθήσαμε πολλές φορές να επιβληθουμε στον εαυτό μας. Άλλοτε τα καταφέρναμε, άλλοτε όμως τα γόνατα λύγιζαν, η καρδιά πάλλονταν και τα μάτια γέμιζαν δάκρυα. Δάκρυα χαράς και δοξολογίας σ\ Eκείνον που ξέρει να αγγίζει τίς καρδιές τών ανθρώπων, που ξέρει να πυρπολεί με το μυστήριο της πίστεως.

Ζήσαμε πραγματικά τη ζωή των πρώτων χριστιανών όπως μας την ιστορεί ο Ευαγγελιστης Λουκάς στις «Πράξεις των Aποστόλων». Βιώσαμε τον παύλειο λόγο ότι «εν Χριστώ» υπερβαίνεται η διαφορά μεταξύ άνδρα και γυναίκας, Eθνικών και Iουδαίων, Ελλήνων και Κογκολέζων, λευκών και μαύρων. Όλες αυτές οι διακρίσεις παραμερίζονται γιατί όλοι ενώνονται στό ποτήριο της Ζωής. Γιατί όλοι γίνονται ένα με τον «Ένα». Κι όταν η γλώσσα δε μπορεί να εκφράσει αυτά τα συναισθήματα, τότε αφήνει την καρδιά να μιλήσει με το δικό της τρόπο, επειδή πάντοτε μόνο αυτή είναι ικανή να βιώσει το μυστήριο της αδελφοσύνης, το μυστήριο της Eκκλησίας.

Όλα αυτά συνέβησαν στην Κανάγκα του Κογκό, στο ιεραποστολικό της κέντρο. Σ’ ένα κέντρο που ίδρυσε με τη βοήθεια του Θεου και τη συμπαράσταση του Aποστόλου Aνδρέα του Πρωτοκλήτου, ο μακαριστός πλέον Aρχιμ. Χαρίτων Πνευματικάκης, του οποίου το έργο συνεχίζει με ζήλο ο σημερινός Μητροπολίτης Κεντρώας Aφρικής, ο γνωστός στη θεσσαλική γή π. Iγνάτιος Μανδελίδης. H αγάπη του π. Iγνατίου μάς φιλοξένησε τις εικοσιπέντε αυτές ημέρες της παραμονής μας στήν Κανάγκα.

Ευχαριστίες του οφείλουμε και ευχόμαστε ο Κύριός μας να του δίδει δύναμη και μακροημέρευση, για να ορθοτομεί το λόγο Του εκεί που Αυτός τον εκάλεσε να διακονήσει και να μαθητεύσει. Aμήν.

Aκαδημία Θεολογικών Σπουδών Iεράς Mητροπόλεως Δημητριάδος
Ορθοδοξία & πολυπολιτισμικότητα

Οι επόμενες συνεδρίες της Aκαδημίας θά πραγματοποιουνται στο γνωστο χώρο του Συνεδριακου Κέντρου FOΙUM (Δεληγιώργη 9 με Πολυμέρη), αλλά και στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας (Μελλισάτικα). Στή συνέχεια ακολουθουν κάποιες σκέψεις, οι οποίες καθόρισαν την επιλογή της φετινής θεματικής και το πλήρες πρόγραμμα.

H καταιγιστική εμφάνιση και εδραίωση ποικίλων ετεροτήτων (εθνικών, φυλετικών, θρησκευτικών, ιδεολογικών, κοινωνικών, ηλικιακών κ.λπ.) στη ζωή των ανθρώπων και των κοινωνιών, οδήγησαν στήν απώλεια του ομογενοποιημένου κοινωνικου και θρησκευτικου χώρου και στη ριζική μεταμόρφωση των κλειστών παραδοσιακών κοινωνιών. H οικονομική ανάπτυξη, η επανάσταση της πληροφορικής, οι ραγδαίες γεωπολιτικές μεταβολές και οι συνακόλουθες πληθυσμιακές μετακινήσεις επέφεραν ριζικές ανακατατάξεις και αναμίξεις πληθυσμών και πολιτισμών, καθιστώντας επείγον και επίκαιρο το αίτημα της θρησκευτικής συνύπαρξης και του διαλόγου τών πολιτισμών, αλλά και αναδεικνύοντας τόν κίνδυνο του θρησκευτικου συγκρητισμου, με πάντοτε ανοιχτή όμως την πρόκληση του ευαγγελισμου και της ιεραποστολής. Παράλληλα, η προϊουσα ολοκλήρωση του φαινομένου της εκκοσμίκευσης, με τη χειραφέτηση της κοινωνικής και πολιτικής ζωής από την εκκλησιαστική επιρροή, ασκεί όλο και περισσότερη πίεση για την υποχώρηση της κυρίαρχης θέσης των θρησκειών – πολύ περισσότερο της μιάς θρησκείας – από τή δημόσια σφαίρα.

Καταγράφεται, επίσης, μία σαφής μετατόπιση από τα ομαδικά και κοινωνικά στα ατομικά δικαιώματα που ιδεολογικοποιεί τήν πολυδιάσπαση του υποκειμένου. Στή λεγόμενη μάλιστα «ρευστή νεωτερικότητα» διαπιστώνεται μία μετάβαση από τη συμπαγή και ενιαία ταυτότητα σε μία ποικιλία ταυτοτήτων. Οι σύγχρονες κοινωνίες απαιτουν να είναι «ανοιχτές κοινωνίες», όπου η ετερότητα κάθε μορφής γίνεται αποδεκτή εντός ενός βασικου δημοκρατικου θεσμικου πλαισίου ισοπολιτείας και ισοτιμίας. H απαίτηση κυριαρχίας και προνομιακών ρόλων σε μία τέτοια κοινωνία οδηγεί σέ παρανοήσεις και παρεξηγήσεις και πολύ συχνά σέ άκαρπες και άσκοπες συγκρούσεις.

Σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προσθέσουμε και το εντελώς καινούριο γεγονός της ξαφνικής μετατροπής της Ελλάδος από χώρα εξαγωγής μεταναστών, σε χώρα μαζικής υποδοχής μεταναστών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Eπιπλέον – παρά τίς περί του αντιθέτου εντυπώσεις, με φαινόμενα τύπου επιστροφής στη θρησκεία, την παράδοση κ.λπ. – η ελληνική κοινωνία, αργά αλλά σταθερά, ακολουθώντας τη γενικότερη ευρωπαϊκή τάση αποχριστιανίζεται τόσο στην κλίμακα των δημοσίων αξιών, όσο και στο επίπεδο της καθημερινότητας, της οικογενειακής ζωής, των προσωπικών επιλογών και αξιών, του τρόπου του βίου.

Είναι λοιπόν επείγουσα ανάγκη η συνειδητοποίηση των παραπάνω αλλαγών και μεταβολών εκ μέρους της Eκκλησίας, η θεολογική και ποιμαντική αντιμετώπισή τους. Αυτό το στόχο έρχεται να υπηρετήσει με το πρόγραμμα «Ορθοδοξία και Πολυπολιτισμικότητα» η Aκαδημία Θεολογικών Σπουδών.


Ξεκίνησε για τέταρτη συνεχή χρονιά τι χειμερινό πρόγραμμα της Aκαδημίας Θεολογικών Σπουδών, που συστήθηκε με πρωτοβουλία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Iγνατίου, και για το τρέχον ακαδημαϊκό έτος θα εξετάσει το θέμα: «Ορθοδοξία και Πολυπολιτισμικότητα». H έναρξη θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2004 και ώρα 7:00 μ.μ., στο κτίριο ΣΠΙΡΕΡ. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει εισηγήσεις ακαδημαϊκου επιπέδου, στρόγγυλη τράπεζα, καλλιτεχνικές εκδηλώσεις κ.α., ενώ μετέχουν διακεκριμένοι επιστήμονες, κληρικοί και θεολόγοι από την Ελλάδα και τό εξωτερικό, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν τα ονόματα του Μακαρ. Aρχιεπισκόπου Aλβανίας κ. Aναστασίου και του Θεοφ. Eπισκόπου Κάλλιστου Waίe, Καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Πρώτος εκ των εισηγητών θά είναι ο κ. Iωάννης Πέτρου, καθηγητης στο τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ., ο οποίος θα αναπτύξει το θέμα: «Συλλογικές ταυτότητες, Θρησκεία και Πολυπολιτισμικότητα». Δεύτερος εισηγητης θα είναι ο πρωτοπρεσβύτερος π. Βασίλειος Θερμός, Δρ. Θεολογίας και παιδοψυχίατρος, ο οποίος θα μιλήσει με θέμα: «Ορθοδοξία και κοινωνία των πολιτών».

Συντονιστής του χειμερινου προγράμματος είναι ο θεολόγος Παντελής Καλαϊντζίδης, Πάρεδρος του Παιδαγωγικου Iνστιτούτου. H είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό. Το πρόγραμμα πραγματοποιείται με την ευγενική χορηγία του Oμίλου Ξενοδοχειακών Eπιχειρήσεων «Aλέξανδρος Μ. Μουστακαλής» και με την υποστήριξη του Γαλλικου Iνστιτούτου Aθηνών, ενώ χορηγός επικοινωνίας είναι η εφημερίδα «Θεσσαλία» του Βόλου. Χορηγός, επίσης, του φετινου προγράμματος είναι και τό βιβλιοπωλείο «Παιδεία», το οποίο θα διαθέτει σε κάθε συνεδρία τις εκδόσεις της Aκαδημίας Θεολογικών Σπουδών: «Eκκλησία και Eσχατολογία», εκδ. Καστανιώτη και «Iσλάμ και Φονταμενταλισμός. \Ορθοδοξία και Παγκοσμιοποίηση», εκδ. Ίνδικτος, αλλά και βιβλία των εισηγητών.

Συλλογικές Ταυτότητες, Θρησκεία και Πολυπολιτισμικότητα. Iωάννης Πέτρου, Καθηγητης Τμήματος Θεολογίας Αριστ. Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης.
Ορθόδοξη Eκκλησία και κοινωνία τών πολιτών. π. Β. Θερμός, Δρ. Θεολογίας-Παιδοψυχίατρος.
Πρός μία θεολογία της ετερότητας. π. Eμμ. Κλάψης, Κοσμήτωρ Ορθοδόξου Θεολογικής Σχολής Τιμίου Σταυρου Βοστώνης (ΗΠΑ). Iεραποστολή και Πολυπολιτισμικότητα. Θ.Ν. Παπαθανασίου, Aρχισυντάκτης περιοδικου Σύναξη.
Ποιμαντική της πολυπολιτισμικότητας. Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Aγίου Βλασίου κ. Iερόθεος (Βλάχος)
Aπό τήν Eκκλησία της Αυτοκρατορίας και του Έθνους, στήν Eκκλησία τών ανοιχτών πολυπολιτισμικών κοινωνιών. π. Γρ. Παπαθωμάς, Καθηγητης \Ορθοδόξου Θεολογικου Iνστιτούτου Aγίου Σεργίου Παρισίων.
Παγκοσμιοποίηση, Μετανεωτερικότητα, Πολυπολιτισμικότητα. T. Mitίi, Υπεύθυνος διαθρησκειακών σχέσεων στό Παγκόσμιο Συμβούλιο Eκκλησιών (Γενεύη), Καθηγητης Παν/μίου Μπαλαμάντ (Λίβανος), Eπισκέπτης Καθηγητης στό Παν/μιο Haίvaίd (HΠA).
H πολυμορφία της Ορθοδοξίας σε έναν μονοσήμαντο κόσμο. π. Λ. Καμπερίδης, Concoίdia Univeίsity / Univeίsitυ de Sheίbίooke (Καναδάς).
H Ορθόδοξη Eκκλησία σε μια πλουραλιστική κοινωνία. Θεοφ. Eπίσκοπος Διοκλείας κ. Κάλλιστος (Waίe), Καθηγητης Πανεπιστημίου \Οξφόρδης.
H πολυπολιτισμικότητα στήν Aγία Γραφή. Μ. Κωνσταντίνου, Καθηγητης Τμήματος Θεολογίας Aριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης .Δ. Aρκάδας, Masteί Θεολογίας.
Nέα Θρησκευτικότητα, Συγκρητισμός και Πολυπολιτισμικότητα. Στ. Παπαλεξανδρόπουλος, Aν. Καθηγητης Θρησκειολογίας Πανεπιστημίου Aθηνών.
Βυζάντιο και Πολυπολιτισμικότητα. Aθανάσιος Aγγέλου, Καθηγητης Βυζαντινής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Iωαννίνων.
Συναυλία με το Μουσικό Σχήμα ΕΝ ΧΟΡΔΑΙΣ και προσκεκλημένους μουσικούς από Περσία, Λίβανο, Τουρκία.
Τό μέλλον της Θεολογίας ως επιστήμης στην εποχή της πολυπολιτισμικότητας και μετανεωτερικότητας. Κ. Δεληκωνσταντης, Καθηγητης Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Aθηνών Π. Βασιλειάδης, Καθηγητης Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Το θρησκευτικό μάθημα μεταξύ διαθεματικότητας και πολυπολιτισμικότητας. Π. Καλαϊτζίδης, Συντονιστης του χειμερινου προγράμματος της Aκαδημίας Θεολογικών Σπουδών, Πάρεδρος ε.θ. του Παιδαγωγικου Iνστιτούτου.
H Ορθοδοξία και το Iσλάμ μπροστά στην πρόκληση της θρησκευτικής ετερότητας, της παγκοσμιοποίησης και της πολυπολιτισμικότητας. Μακαρ. Aρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Aλβανίας κ. Aναστάσιος (Γιαννουλάτος).
Λήξη εργασιών χειμερινου προγράμματος από το Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Iγνάτιο.

Βιβλιοπαρουσίαση

ΤOY XPIΣTOY Δ. ΞENAKH

"Η Eνορία των Aγίων Αντωνίων Αγιάς"
Δόθηκε προ ημερών στην κυκλοφορία το αγιογραφικό πόνημα "η ενορία των αγίων Aντωνίων Aγιάς" του αρχιμανδρίτου Νεκταρίου Δρόσου, αρχιερατικου επιτρόπου Aγιάς. O συγγραφέας, με επιστημονική μέθοδο, κυρίως όμως, με ευλάβεια και με αγάπη στό έργο που ανέλαβε, παρουσιάζει τό βίο και τήν πολιτεία των Aγίων της ομώνυμης ενοριακής κοινότητας, την ιστορία ανέγερσης του Ναου, της εύρεσης της εικόνας, της θαυματουργίας και τά σχετικά μέ τήν πανήγυρη και τήν εικονογραφία τών Aγίων. O π. Νεκτάριος, όμως, δεν περιορίζεται μόνο στό χώρο της ενορίας των αγίων Aντωνίων. Eπεκτείνεται σε όλη τη μητροπολιτική περιφέρεια Aγιάς και πληροφορεί τον αναγνώστη του βιβλίου του για πλήθος θέματα που αφορουν την Aγια στις σχέσεις της με τη Μητρόπολη Δημητριάδος, με το μετόχιον της I. Μ. Παναγίας Κύκκου, με την προέλευση του τοπωνυμίου "Aγιά", ενώ δεν παραλείπει να αναφέρει στοιχεία για όλες τις ενορίες της Aγιάς, τα ιερά μοναστήρια της και τα ιερά κειμήλια της ενορίας των αγίων Aντωνίων. Τέλος, η έκδοση περιλαμβάνει την ασματική ακολουθία των αγίων Aντωνίων και την ιερά παράκληση. Το βιβλίο είναι γραμμένο σε απλό ύφος, μέ λιτότητα λόγου και σαφήνεια στην έκφραση, αποτελεί δε ιδιαίτερα χρήσιμο οδηγό για όποιον ενδιαφέρεται να ενημερωθεί τόσο για τα εκκλησιαστικά θέματα της Aγιάς, όσο και για την ιστορία της.

Nαυαγοί περί την πίστιν

ΤΟY APXIM. AΘANAΣIOY KOΛΛA, IEPOKHPYKOΣ-KAΘHΓHTOY

Oι άγιοι Πατέρες μας συμβουλεύουν να προσέχουμε το ζήλο μας σε θέματα πίστεως, για να μη "ναυαγήσουμε" στήν πίστη και έχουμε ζήλο χωρίς επίγνωση, οπότε κινδυνεύουμε να βρεθουμε έξω από την ορθή πίστη και τη σωτηρία. O άγιος Νεκτάριος, για παράδειγμα, διδάσκει και συμβουλεύει τά εξής, σχετικά μέ τό ζήλο μέ επίγνωση και χωρίς επίγνωση:

Το ζήλο μέ επίγνωση γύρω από τα θέματα της πίστεως, λέγει, δεν εκφράζει ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία, αλλά "αγάπη θερμή πρός τον Θεόν και τον πλησίον, πραότης, ανεξικακία, ανεξιθρησκεία (σεβασμός της άλλης θρησκείας), ευεργεσία, και ευγένεια τρόπου". Aντίθετα, το ζήλο χωρίς επίγνωση εκφράζει ο πιστός που στη συμπεριφορά του υπάρχει "φθόνος, θυμός, επίμονος και εμπαθής αντίστασις πρός το αληθές πνευμα (νόημα) του θείου Νόμου, παράλογος ζέσις πρός υπεράσπισιν ιδιότυπων δογμάτων και αξιωμάτων, υποστήριξις παράφορος επουσιωδών θρησκευτικών υποθέσεων και διάθεσις φιλοτάραχος και φιλόνικος (για ταραχές και φιλονικίες) εν πάσι τοις θρησκευτικοίς ζητήμασιν".

O ζηλωτης χωρίς επίγνωση, τονίζει ο 'Αγιος Νεκτάριος, διδάσκει πάντοτε τα εαυτου δόγματα μέ τρόπο γεμάτο παραλογισμό, θυμό, ψυχικό αναβρασμό, εκδίκηση, σύγχυση, βία και θράσος. O ζηλωτης χωρίς επίγνωση βρίσκεται σέ μεγάλη πλάνη. Γιατί "στο όνομα, δήθεν, του Θεου, παραβαίνει το θέλημα του Θεου, το οποίο, με ένα λόγο, εκφράζεται με την εφαρμογή της ανιδιοτελους και χωρίς όρια αγάπης" (Ποιμαντική, εκδ. Β. Ρηγοπουλου, Θεσ/νίκη 1974, σελ. 119).

Ένας κανόνας πνευματικής ασφάλειας που μάς προφυλάσσει από την πλάνη και τον κίνδυνο της πνευματικής πτώσης, από την αφροσύνη και τήν πνευματική τύφλωση. Ένας χρυσός κανόνας που αγνοουν όλοι εκείνοι που έχουν "ναυαγήσει" στήν πίστη και επιμένουν στήν πλάνη τους "ως άφρονες".

ΘEMEΛIΩΘHKE O ΠPΩTOΣ ΣTAΘMOΣ KOINΩNIKΩN BOHΘEIΩN THΣ EKKΛHΣIAΣ!

Tή Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2003, ξημέρωσε μια ξεχωριστή ημέρα για την ιεραποστολική και φιλανθρωπική παρουσία της Mητροπόλεως Δημητριάδος στο λαό της Mαγνησίας!

Συγκεκριμένα, τήν ημέρα αυτή ο Σεβασμιώτατος Mητροπολίτης Δημητριάδος κ. Iγνάτιος έθεσε τό θεμέλιο λίθο του Σταθμου Πρώτων Kοινωνικών Bοηθειών στό Bόλο, ένα πολυόροφο κτίριο συνολικής δόμησης 670 τετρ. μέτρων.

Στο ισόγειο, στο εκτός πυλωτης τμήμα, θα ανεγερθεί Iερός Nαός εις μνήμην των Aγίων EΦPAIM, ΠAΪΣIOY και ΠOPΦYPIOY.

Στον πρώτο όροφο δημιουργείται μια αίθουσα εκδηλώσεων περίπου 100 τ.μ., μία αίθουσα γραφείου υποδοχής και στους επόμενους δύο ορόφους γραφεία για τη στέγαση των κοινωνικών υπηρεσιών της Mητροπόλεως (Συμβουλευτικός Σταθμός, το γραφείο των Γιατρών της Aγάπης, η Σχολή Kοινωνικής και Eθελοντικής προσφοράς, η Tράπεζα τροφίμων, η Tράπεζα ρουχισμου, το Γραφείο της Kοινωνικου Λειτουργου κ.λπ.).

Τίμια και απλά

π. ΘEMIΣTOKΛHΣ MOYPTZANOΣ

Yπάρχει μία εσφαλμένη αντίληψη σε πολλούς για τη σχέση Eκκλησίας και πολιτικής. Θεωρούν ότι οι χριστιανοί πρέπει να ασχολούνται με την προετοιμασία τους για την άλλη ζωή και όχι με τα πράγματα του κόσμου. Αυτή η άποψη βασίζεται στη λάθος θεώρηση της Eκκλησίας ως αποκλειστικά εσχατολογικής πραγματικότητας. H Eκκλησία όμως και οι πιστοί ζούμε εν τω κόσμω, στην ιστορία, και οφείλουμε να έχουμε άποψη για τα πράγματα του κόσμου. H Eκκλησία, βεβαίως, δεν ταυτίζεται με κόμματα. H συμμετοχή όμως των πιστών στις εκλογές είναι απαραίτητη, και μάλιστα με ενημέρωση και γνώμη, καθώς η Eκκλησία μας θέλει πρόσωπα, ολοκληρωμένες προσωπικότητες και όχι κατευθυνόμενους από «την τηλεοπτική δημοκρατία».

Tο «λαϊκό κράτος» της Γαλλίας είναι έτοιμο να ψηφίσει νομοσχέδιο που απαγορεύει όλα ανεξαιρέτως τα θρησκευτικά σύμβολα στα σχολεία. Με αφορμή παιδιά που προέρχονται από μουσουλμανικές οικογένειες και επιθυμούν να φορούν την παραδοσιακή ισλαμική μαντήλα, οι Γάλλοι ιθύνοντες θεωρούν ότι θίγεται η ανεξιθρησκεία στην εκπαίδευση. Το κράτος δε δέχεται τις προσωπικές επιλογές των πολιτών, όπως επίσης και ό,τι υπαγορεύει η θρησκευτική ταυτότητα, για να μη θιγούν κάποιοι. Άχρωμη Ευρώπη, η πιο ακραία ερμηνεία των ανθρώπινων δικαιωμάτων, μία ιδεολογική μειοψηφία που υπερισχύει της πλειοψηφίας, αλλά και των άλλων μειοψηφι΅ν, το όραμα των «προοδευτικών» και για τον τόπο μας. Άς μη θεωρούμε ότι αυτά αφορούν σε άλλους. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντισταθούμε!

Tο Σπίτι των Πρώτων Βοηθειών που θεμελιώθηκε στήν τοπική μας Eκκλησία, δείχνει για μια ακόμη φορά ότι η πίστη μας δεν είναι θεωρητική, αλλά συνδυάζεται με την αγάπη για το συνανθρωπο. Οι υπηρεσίες που έχουν σκοπό την ανακούφιση των εμπερίστατων αδελφών μας, αλλά και τη συμπαράσταση στον ανθρώπινο πόνο, αποτελούν ένα ακόμη βήμα στο μεγάλο ιεραποστολικό, φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο που διεξάγεται στόν τόπο μας εδ΅ και χρόνια. Είναι μαρτυρία πίστης και ζωής που αξίζει τη στήριξη όλων μας.