Mήνυμα του Σεβ. Mητροπολίτου Δημητριάδος κ. Iγνατίου επ' ευκαιρία της αρχής της Iνδίκτου, ως ημέρας αφιερωμένης στην προστασία του περιβάλλοντος.

«Tο οικολογικό, είναι πρόβλημα πνευματικό»

Bασικό σημείο αναφοράς στη διακήρυξη της Συνάξεως των Προκαθημένων των Oρθοδόξων Eκκλησιών που πραγματοποιήθηκε στο Φαναρι το Mάρτιο του 1992, απετέλεσε η γνωστοποίηση του φόβου γιά τον κίνδυνο καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος... πλήρες κείμενο

Σκεύη Θείας Xάριτος

AΠO THN I. MONH ΠAMMEΓIΣTΩN TAΞIAPXΩN ΠHΛIOY

Kαθισμένος ο γέρων Iωσήφ ο Hσυχαστής και βλέποντας την κορυφή του 'Αθωνος, όπου βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας, παρακαλούσε τη Δέσποινα Θεοτόκο, την Oποία ιδιαιτέρως αγαπούσε, επικαλούμενος τις πρεσβείες Της, πότε να έρθει και σ' αυτόν η Θεία Χάρις. Όπως, λοιπόν, καθόταν εκεί και βίαζε τον εαυτό του να λέγει την ευχή, ήρθε πάνω του μια ακτίνα φωτεινή, που μπήκε μέσα του και άρχισε από την στιγμή εκείνη να λειτουργεί μέσα στην καρδιά του ακώλυτα η ευχή.

O ίδιος έλεγε: "Έβλεπα δύο εαυτούς· τον εαυτό μου, όπως ήμουν εξωτερικά, και έναν άλλο εαυτό μου μέσα μου, που έλεγε την ευχή με άπειρη γλυκύτητα και με μαθηματική ακρίβεια, χωρίς να προσπαθώ, χωρίς να κουράζομαι. και με γέμιζε με τόση χαρά και τόση ευτυχία, που έλεγα ότι αυτός είναι ο παράδεισος, δε χρειάζεται άλλος παράδεισος".

Αυτή ήταν η πρώτη επίσκεψη στο γέροντα της Θείας Χάριτος.


O Κύπριος γέρων Ευστάθιος υπηρέτησε ως πνευματικός, αρχιμανδρίτης και γενικός αρχιερατικός επίτροπος στην επαρχία Αμμοχώστου. Όλοι όσοι τον γνώρισαν μαρτυρούν για τη μεγάλη πραότητα και γλυκύτητά του. Στα τελευταία τέσσερα χρόνια της ζωής του πήγε στό 'Αγιον Όρος, απ\ όπου ο Θεός τον κάλεσε σε ηλικία μόλις πενήντα επτά ετών.

Όταν μία μέρα ο γέρων Ευστάθιος ήταν εφημέριος στό Κυριακό της Ν. Σκήτης, συνέβη ένα θαυμαστό γεγονός. Όταν έχουν οι πατέρες Θ. Λειτουργία, πηγαίνει ο εφημέριος και χτυπά μία μικρή καμπάνα και ο δικαίος, δηλαδή ο υπεύθυνος της εκκλησίας, έρχεται και ανοίγει τις τεράστιες και βαριές πόρτες της. Πήγε, λοιπόν, ο γέρων Ευστάθιος και χτύπησε το καμπανακι. Κατέβηκε τότε ο δικαίος και, επειδή δε βρήκε το γέροντα, άνοιξε την εκκλησία και βλέπει έκπληκτος μέσα το γέροντα Ευστάθιο με πετραχήλι, να προσεύχεται μπροστά στην εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας!

-Πάτερ Ευστάθιε, πως μπήκες μέσα στην εκκλησία; ρώτησε.

-Χτύπησα την καμπάνα, είδα την πόρτα της εκκλησίας ανοιχτή και μπήκα μέσα, απάντησε ο Γέροντας.

-Όταν ήρθα, η πόρτα ήταν κλειδωμένη και χρειάσθηκε να γυρίσω δύο φορές το κλειδί για να ανοίξει. Πως εσύ τη βρήκες ανοιχτή;

-Ήταν, μάλιστα, διάπλατα ανοιχτή και όπως ήμουν έξω από τον ναό έβλεπα όλο το εσωτερικό του!


Όπως γνωρίζουμε από βίους αγίων πατέρων, πολλοί προσεύχονταν έξω από τις εκκλησίες και οι θύρες άνοιγαν μόνες τους για να μπουν μέσα! Χαριτωμένες ψυχές!

H Παναγιά της Eλλάδος-Oι Παναγιές των Eλλήνων

TOY XPHΣTOY A. BABIΛH EΠIT. ΓEN. EΠIΘEΩPHTOY ΠPΩTOBAΘMIAΣ EKΠAIΔEYΣHΣ

Mπορεί κανένας να υποστηρίξει πως ο μήνας Αύγουστος είναι ο κατεξοχήν μήνας της Παναγίας... Oλόκληρο το Δεκαπενταύγουστο, η σκέψη και ο νους και η καρδιά όλων μας είναι στραμμένα στην πιο αγαπημένη και πιό οικεία και πιο λατρεμένη σε όλους μας παναγιά μορφή Της. Στη Γλυκιά την Παναγία. Στην Κυρία Παναγία. Τη Μάνα του Σωτήρα Χριστου. Τη μεγάλη Μάνα του κάθε ανθρώπου...

Το παναγιο όνομά Της έρχεται πολλές φορές την ημέρα αυθόρμητα στα χείλη μας, σε δύσκολες στιγμές της ζωής μας, αλλά και στις ευχάριστες και χαρούμενες μέρες.

Tο «Παναγία μου, βόηθα» και το «Παναγία μου, σε ευχαριστώ», είναι από τις πιο συχνές εκφράσεις του καθημερινού ανθρώπου...

Στην Παναγία εναποθέτουμε την κάθε ελπίδα μας, τα βάσανα, τις χαρές μας και τους καημούς μας...

Είναι η γλυκιά Θεομάνα, η μεσίτρια που μεταφέρει τα αιτήματά μας στο Χριστό μας και παιδί Της...

Είναι η «Υπέρμαχος Στρατηγός», πάντων θλιβομένων η χαρά και των αδικουμένων προστάτις...

Είναι η λευκή βακτηρία των τυφλών, των πεινασμένων η τροφή, των ορφανών η βοηθός, η επισκέπτρια των αρρώστων και των αδυνατων...

O λαός μας, ο λαός της Ελλάδος, αυτός ο υπέροχος λαός, Tη λατρεύει την Παναγία, όπως το μικρό παιδί λατρεύει και λαχταράει την αγκαλιά της μητέρας του.

Δεν υπάρχει πόλη, χωριό, νησί, χωρίς ναό αφιερωμένο στη Χάρη Της...

H ταπεινή Αυτή και γλυκιά Oδηγήτρια προσπαθεί και επιθυμεί και πασχίζει να μας ανοίξει δρόμους ζωής και να φτερώσει τις ψυχές μας προς τον όμορφο κόσμο που αγιάζει, που ευλογεί, που στηρίζει και ευλογεί η αγάπη του παναγαθου Θεού.

Είναι κάθε στιγμή και κάθε ώρα και κάθε λεπτό κοντά μας η γλυκιά μας Παναγία, για να οδηγήσει τα βήματά μας σταθερά στο ξέφωτο μιάς ελπιδοφόρας ανατολής... Δίχως τη σκλαβιά του θανατου. Πέρα από τα σκοτεινα και πονεμένα και τυραννικά σύνορα της φθοράς. Θέλει και προσπαθεί και κοπιάζει να μας οδηγήσει στον κόσμο της άδυτης Ανάστασης και του Πάσχα της ψυχής και της ζωής, όπου η παρουσία Tης αισθητοποιεί το θρόισμα της ελπίδας σε ζωντανό παλμό ζωής...

Με τα μάτια Της που βλέπουν ως τα κατάβαθα της ψυχής μας, είναι κοντά μας. Με καρδιά ολόθερμη που ζεσταίνει ολόκληρο τον άνθρωπο. Με παρουσία αιώνια που στέκει ασάλευτη δίπλα στον πονεμένο και κατατρεγμένο άνθρωπο...

Πάντοτε Φανερωμένη. Πάντοτε έτοιμη. Περισσότερο ζωντανή στην εικονική Της ακινησία, στην Κοίμησή Της. Πάντοτε Παρούσα στά πολυάνθρωπα πανηγύρια και στις πάμπολλες μοναχικές συναξεις...

Σε όλους τους χώρους, ακόμα και στους πιο σκοτεινούς, αναδύεται ολοζώντανη η γλυκιά ελπίδα της Θεοτόκου... Παντου, ακόμα και στα πιο σκιερά μέρη, φωτίζει και ζεσταίνει ο ζεστός ήλιος της Παντάνασσας...

Θέλει την Παναγία ο καθημερινός Έλληνας του χωριού και της πολιτείας, του βουνού, της θάλασσας και του κάμπου, δική του, καταδική του, και έτσι της έδωσε τόσα και τόσα ονόματα...

Θέλει την Παναγία ο Έλληνας καταδική του, Tη θέλει «συντρέχτρα» και συμπαραστάτη και οδηγό, και για το λόγο αυτό είπαν οι Έλληνες την Παναγία μας...

«'Αξιον Εστι-Ρόδον το Αμάραντον -Αμόλυντη-Ανθοφορούσα-Ασπροφορούσα-Γοργοεπήκοο-Βλέπουσα-Δεομένη-Δακρυρροούσα-Εγγυήτρια-Διακονούσα-Θαλασσομάχισσα-Ελεούσα-Κοσμοσωτήρα-Ζωοδότρα-Μαυρομαντηλούσα-Ελευθερώτρια-Hλιόκαλη-Χρυσοπηγή-Ψυχοσώστρα-Παναχραντο-Παντάνασσα-Χρυσομαλλούσα-Χρυσαυγή-Κυρά των Αγγέλων-Καθαρωτάτη Καρδία-Κιβωτό-Κεχαριτωμένη-Γρηγορούσα-Αθηνιώτισσα-Μεγαλόχαρη-Ξενιά-Ξεσκλαβώτρα-Παρηγορήτισσα-Περίβλεπτο-Φανερωμένη-Φωτολάμπουσα-Πλατυτέρα-Εσφιγμένη-Τριχερούσα-Γερόντισσα-Παμμακάριστο-Ζωοδόχο Πηγή-Μεγαλομάτα-Μαυρομάτα-Βρεφοκρατουσα-Μυροβλήτισσα-Σπηλιανή-Καναλα-Παναγία η Εκατονταπυλιανή-η Παραπορτιανή-η Tουρλιανή-η Εικοσιφοίνισσα Παναγία-η Αγιογαλούσαινα-τών Χαλκέων-η Αγρελοπουσαινα-η Προυσιώτισσα-η Χοζοβιώτισσα-Παναγία η Σουμελά-Παναγία η Αγιασσιλιώτισσα-Παναγία η Αρχοντοπαναγιά των πλουσίων και Παναγία η Ελεημονήτρια-των Tσοπάνων-η Τουρλομάτα-Παναγία η Κεριώτισσα-Παναγία η Χρυσισκαλίτισσα-Παναγία η Σαραντασκαλιώτισσα-Παναγία η Λαοτσάνισσα-η Θαλασσίτρα-η Ψιλή-Παναγία η Γαλατιανή-η Απειρθίτισσα-η Φιλότισσα-η Κερά» και άλλα πολλά ονόματα που δείχνουν τον ατομισμό του κάθε Έλληνα που θέλει προσωπικά δική του την Παναγία, τη Μάνα του Σωτήρα Χριστου.

Kαι φέτος, όπως τόσα και τόσα χρόνια, γιόρτασε και τίμησε την Παναγία του ο Έλληνας πιστός και χάρηκε τα πανηγύρια Της στο δικό Της, το Πάσχα του καλοκαιριού, όπως το θέλει και είναι ολόκληρος ο Αύγουστος.

Kαι πάλι φέτος στην Κοίμησή Της ακούστηκε το τροπάριό Tης και εκατομμύρια χείλη θα ψιθυρίσουν.

«την πάσαν ελπίδα μου εις Σε ανατίθημι,

Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην Σου...»

Θεομητορικές Πανηγύρεις του Aυγούστου στη Mαγνησία

ΤΟY AΠOΣTOΛOY ZAXAPOY, ΔPOΣ ΘEOΛOΓIAΣ

Oμήνας Αύγουστος θεωρείται ως ο μήνας της Παναγίας, αφού στις 15 του μηνός η Εκκλησία μας τιμά ιεροπρεπώς την Κοίμησή της. Ονομάζεται όμως και μικρό Πάσχα η Πάσχα του καλοκαιριού για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Στη Μαγνησία τιμάται το πρόσωπο της Παναγίας μας με ιδιαίτερες λατρευτικές εκδηλώσεις, με επίκεντρο τους ναούς και τα μοναστήρια της περιοχής μας που είναι αφιερωμένα στο σεπτό πρόσωπό Tης. Αποκτά έτσι ο Αύγουστος, μέσα στον ενιαύσιο εορταστικό κύκλο, ιδιαίτερη σημασία γιά τό τοπικό εορτολόγιο και τις τοπικές πανηγύρεις.

Στις 15 Αυγούστου η Εκκλησία μας εορτάζει τή "Μνήμη της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας". Λαμπρή γιορτή, η οποία γιορτάζεται το ίδιο λαμπρά στον καθεδρικό ναό της Νέας Iωνίας Βόλου, την Ευαγγελίστρια. την παραμονή τελείται αρχιερατικός πανηγυρικός εσπερινός και ακολουθούν τά εγκώμια της Θεοτόκου, δηλαδή ο επιτάφιος της Παναγίας, ενώ στη συνέχεια γίνεται λιτανεία και αγρυπνία. την κυριώνυμη ημέρα τελείται θεία λειτουργία μέ συμμετοχή πολλών αρχιερέων και ιερέων και με επίσημη εκπροσώπηση διαφόρων φορέων, ενώ η προσέλευση του λαού είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή.

Tην ίδια ημέρα πανηγυρίζει και η παλιά και ιστορική μονή της Παναγίας 'Ανω Ξενιάς Αλμυρού, η οποία τά τελευταία χρόνια γνωρίζει μία πολύπλευρη άνθηση. Οι πατέρες της μονής φροντίζουν για την άψογη τέλεση όλων τών λατρευτικών εκδηλώσεων και τή φιλοξενία των πολλών προσκυνητών που καταφθάνουν από τή γύρω περιοχή και άλλα σημεία της κεντρικής Ελλάδας, γιά να τιμήσουν τή Θεοτόκο και να προσκυνήσουν την εφέστια εικόνα της.

Επίσης, την ίδια ημέρα πανηγυρίζουν και οι ενοριακοί ναοί: Κοιμήσεως Θεοτόκου Αλυκών, Ευξεινουπόλεως, Καλών Νερών, Καναλίων, Αετολόφου Αγιάς, Μακρυνίτσας, Μηλίνας, Ξυνόβρυσης, Πτελεού, Βελεστίνου, Μετοχίου Αργαλαστής, Εισοδίων Θεοτόκου Προμυρίου, Κοιμήσεως Θεοτόκου Ξουριχτίου και Δρυμώνος Αλμυρού. Πάμπολλα είναι και τα εξωκκλήσια και παρεκκλήσια της περιοχής που πανηγυρίζουν στην Κοίμηση της Θεοτόκου, ιδιαίτερα στό Λόφο Επισκοπής 'Ανω Βόλου, Μελιβοίας Αγιάς, Παναγίας Μεγαλομάτας στην Τσαγκαράδα, συνοικισμού Iατρίδη στή Συκή, καθώς και το παλιό και εγκαταλελειμμένο μοναστήρι της Παναγίας Καλογιάννη ή Τουρκογιάννη στο Νεοχώρι του Πηλίου, όπου φτάνουν προσκυνητές από τα γύρω χωριά για να προσκυνήσουν την παλιά και θαυματουργή εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

την 23η Αυγούστου η Εκκλησία μας εορτάζει την "Απόδοση της Εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου", τα "εννιάμερα της Παναγίας", όπως λέει ο λαός μας. Γιορτή μεγάλη γισ τη Μαγνησία, και ιδιαίτερα για την επαρχία Αλμυρού, όπου βρίσκεται το μεγάλο και ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας Κάτω Ξενιάς. Εδώ φυλάσσεται η περίφημη και θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Ξενιάς, η οποία γίνεται αντικείμενο σεβασμού και τιμής χιλιάδων προσκυνητών από τό νομό μας και πολλά μέρη της Ελλάδας που καταφθάνουν στη θαυματουργή χάρη Της, για να παρακαλέσουν και να τύχουν της θείας βοήθειάς Tης.

Tην παραμονή τελείται εσπερινός στον υπαίθριο χώρο της παλιάς μονής, ενώ στον ίδιο χώρο τελείται και πολυαρχιερατική Θ. Λειτουργία κατά την κυριώνυμη ημέρα. Μετά τή λειτουργία όλοι οι προσκυνητές ξεχύνονται στους γύρω χώρους, όπου κάτω από τά αιωνόβια δενδρα γευματίζουν και ξεκουράζονται.

Tην ίδια ημέρα πανηγυρίζει και το παλιό γραφικό, μά έρημο σήμερα, μοναστηράκι της Παναγίας Λαμπηδόνας, στη Λαμπινού του ανατολικού Πηλίου. την παραμονή γίνεται εσπερινός με αρτοκλασία και ανήμερα Θ. Λειτουργία μέ τή συμμετοχή προσκυνητών από τη Λαμπινού και τά γύρω χωριά. Επίσης, την ίδια ημέρα και εορτή πανηγυρίζουν οι ναοί: της Παναγίας στη Λάμια Διμηνίου, στη Χρυσή Ακτή Παναγίας, στή Λύρη Προμυρίου, στή Βελίκα Aγιάς, στό Βαθύρεμα, στο Αχίλλειο Αλμυρού, στην Πλάκα Νεοχωρίου Πηλίου, της Παναγίας του Παπαρρήγα στην Πορταριά, στό Μετόχι Αργαλαστης, στις Κόττες Τρικκερίου και στό Λεφόκαστρο Αργαλαστης.

H θέση της γυναίκας στην Eκκλησία

(B΄ MEPOΣ)ΤHΣ AΣHMINAΣ KONTOΓEΩPΓIOY, KAΘHΓHTPIAΣ-ΦYΣIKOY

Στο χειμερινό πρόγραμμα της Θεολογικής Ακαδημίας η θέση της γυναίκας στην Εκκλησία προσεγγίσθηκε από πολλές πλευρές. Τόσο οι ομιλητές, όσο και οι παρευρισκόμενοι, προέβησαν σε ένα γόνιμο προβληματισμό γιά τό ζήτημα της ιερωσύνης των γυναικών, την ισοτιμία των δύο φύλων, όπως φανερώνεται στο θεσμό του μοναχισμού, την παρουσία της γυναίκας δίπλα στον άνδρα στό χώρο της ενορίας στά πλαίσια της αναβάθμισης του ρόλου των λαϊκών, την ποιμαντική προσέγγιση της Εκκλησίας στά πρακτικά προβλήματα των γυναικών, καθώς και το πρόβλημα της βίας και του φονταμενταλισμού, ιδωμένο από την πλευρά Ορθοδόξων και μη προσκεκλημένων ομιλητών.

Μέσα από τις συζητήσεις ανεδείχθη η βαθιά αγωνία όλων για το κυρίως ζητούμενο που είναι η σχέση του άνδρα και της γυναίκας σε όλα τά επίπεδα κατά τη συμπόρευσή τους στο δρόμο για τη Βασιλεία του Θεού, χωρίς διακρίσεις ή ανταγωνισμούς που «φθείρουν ή παραμορφώνουν αυτή τή σχέση που τους δόθηκε εξ αρχής, για να την κάνουν κορύφωση κάλλους και έκσταση αγάπης», όπως υπογράμμισε στην ομιλία της η αδελφή Θεοδεκτη.

Για να ανιχνεύσουμε τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τίθενται στην εποχή μας, οφείλουμε να γυρίσουμε πίσω και να διερευνήσουμε με προσοχή τη θέση της γυναίκας στη χριστιανική παράδοση, κατανοώντας κάθε φορά το κοινωνικό και πολιτιστικό πλαίσιο κάθε εποχής και τόπου.

H θέση αρχής που αναγνωρίζεται στο ανδρικό φύλο είναι κατά την εικόνα της αρχής του Πατέρα μέσα στην Aγία Τριάδα που εγγυάται την ενότητα, ισότητα, ομοουσιότητα, το συναναρχο και το ομότιμο των προσώπων.

Όλοι και όλες θα συμφωνήσουμε ότι έχουμε μια θεολογία που απελευθερώνει τη γυναίκα και δίνει μίαν άλλη διάσταση στις ανθρώπινες σχέσεις. Ταυτόχρονα, όμως, οφείλουμε να αναρωτηθούμε για το τι συμβαίνει με τη σύγχρονη ποιμαντική πρακτική για συγκεκριμένα γυναικεία θέματα, αλλά και για το πως υλοποιείται στην καθημερινή μας συμβίωση η ισότητα των δύο φύλων από όσες και όσους θεωρούμε τους εαυτούς μας μέλη της Εκκλησίας.

Γιατί δε μπορούν οι γυναίκες, για παράδειγμα, να εισέλθουν στο ιερό βήμα; Ποια είναι η εικόνα που έχει η Eκκλησία μας για τη λεχώνα ή για τη γυναίκα που απέβαλε και πως τις αντιμετωπίζει;

Είναι, νομίζουμε, καιρός να προβληματιστουμε ως Εκκλησία για να απαντήσουμε στις ερωτήσεις αυτές, προσπαθώντας να ξαναδώσουμε στους άνδρες και τις γυναίκες τη δυνατότητα να βιώσουν ό,τι αναγγέλλει ο Iησούς με τη μοναδική στάση Του, που δε θα μπορούσε να είναι διαφορετική, αφού θυσιάστηκε για να μας κάνει όλες και όλους μετόχους της Βασιλείας Του.

Aς ξανακοιτάξουμε με ειλικρίνεια και τόλμη ορισμένους από τους Ιερούς Κανόνες, γιατί κατά τον 'Αγιο Νικόδημο τον Aγιορείτη αυτό που έχει αξία είναι ο νούς των Πατέρων και όχι το γράμμα του Νόμου. Aς μη φοβόμαστε να συζητήσουμε· η Eκκλησία είναι κοινωνία προσώπων. Στις μέρες μας, όμως, η συζήτηση γίνεται συνήθως απουσία αγάπης, για δικαιώματα, όχι γιά διακονήματα. Χάνεται η δυνατότητα της κατάθεσης στην κοινότητα χωρίς όρους τών χαρισμάτων που διαθέτουμε. Aντίστροφα, εισάγεται ο ανταγωνισμός που οδηγεί στη διεκδίκηση της αναγνώρισης και του μεριδίου στην εξουσία, μάς υπενθύμισε ο π. Αντώνιος Καλλιγέρης.

Ένα ακόμη ζήτημα που τίθεται για συζήτηση σήμερα κυρίως στη Δύση από τη "φεμινιστική θεολογία" μέσα στο κλίμα που δημιουργήθηκε από το φεμινιστικό κίνημα, είναι αυτό της γυναικείας ιερωσύνης. Για την Ορθόδοξη Eκκλησία δεν υπάρχει θέμα χειροτονίας τών γυναικών, έχει ανοίξει, όμως, ήδη ένας διάλογος από τη δεκαετία του 1970 σε διάφορα διορθόδοξα συνέδρια. Οι προτάσεις για την αναβίωση του θεσμού των "διακονισσών" γίνονται διαρκώς συχνότερες.

Eπιστρέφοντας στους χρόνους της αποστολικής, αρχαίας και βυζαντινής Eκκλησίας διαπιστώνουμε ότι οι διακόνισσες ανελάμβαναν τα καθήκοντα του εκκλησιαστικού τους λειτουργήματος με χειροτονία όμοια με αυτή του ανωτέρου κλήρου μπροστά από την Aγία Τράπεζα από τον επίσκοπο με επίθεση των χειρών. Έχουν μόνο μυστηριακή διακονική ιερωσύνη, ενώ μερικά από τα δευτερεύοντα καθήκοντά τους είναι τα έργα αγάπης, η ιεραποστολική, κατηχητική και διδακτική διακονία, κυρίως στις γυναίκες, βοηθητικά λειτουργικά καθήκοντα στους ενοριακούς ναούς και ιδίως στα μοναστήρια, η βοήθεια πρός τους ιερείς στη βάπτιση των γυναικών και η μετάδοση της θείας κοινωνίας σέ γυναίκες.

Aν αναλογισθούμε τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία εκείνης της εποχής, πρέπει να δεχθούμε ότι με το θεσμό των διακονισσών η Eκκλησία επιτελούσε μια υπέρβαση. Το ερώτημα, βεβαίως, είναι αν και πως η Eκκλησία θα αναβίωνε το θεσμό αυτό σήμερα και η απάντηση δεν είναι ούτε απλή ούτε εύκολη. Οι απόψεις που έχουν διατυπωθεί δε συγκλίνουν προς μια κατεύθυνση και πολλά θεολογικά ερωτήματα δεν έχουν ακόμη απαντηθεί.

Γεγονός είναι πως στις σημερινές συνθήκες, για να αντιμετωπίσουμε το θέμα της θέσης των γυναικών στην Eκκλησία, είμαστε υποχρεωμένοι να επαναπροσδιορίσουμε το ρόλο των λαϊκών γενικότερα. Πρέπει να ξαναπάρουμε τους ρόλους μας. Έπειτα θα μπορούμε να ξανακοιτάξουμε το θεσμό της ιερωσύνης των γυναικών και να τον δούμε με την σύγχρονη πραγματικότητα της ενορίας.

Τελικά, είναι πολλά τα θέματα για τα οποία η σύγχρονη κοινωνία καλεί την Eκκλησία να πάρει θέση. Για τα θεολογικά ζητήματα η Eκκλησία αποφαίνεται με Οικουμενικές Συνόδους, όταν δε «έλθει το πλήρωμα του χρόνου», ο Θεός θα την οδηγήσει, θα μας οδηγήσει προς την κατεύθυνση αυτή. 'Ας τον εμπιστευτουμε, ας προσευχόμαστε με ταπείνωση και ας αγρυπνούμε μέχρι τότε.

H πάναγνη Μητέρα Του και Μητέρα μας και μαζί Της μερικές από τις αγιασμένες γυναικείες ψυχές, όπως η Aγία Αναστασία η Ρωμαία, η Aγία Φιλοθέη, η μακαριστή γερόντισσα Γαβριηλία, η δική μας γερόντισσα Μακρίνα από το μοναστήρι της Πορταριάς, φωτίζουν το δρόμο όλων μας και μας δείχνουν με τη ζωή τους ότι η Αλήθεια του Χριστου «ελευθερώσει ημάς.

«Eις πολλά έτη»

ΤOY ΔHMHTPH TΣIΛIBIΔH, ΔPOΣ ΘEOΛOΓIAΣ

H νέα άτυπη μορφή θανατηφόρας πνευμονίας άγνωστης αιτιολογίας και η ευκολία μετάδοσής της σήμανε συναγερμό διεθνώς ύστερα από τα πρώτα θύματα που προκάλεσε στην Ασία.

Όλα τα ερευνητικά ιατρικά κέντρα εστιάζουν τώρα το ενδιαφέρον τους στην ανίχνευση και εξουδετέρωση του επικίνδυνου μικροβίου, το οποίο φαίνεται πως είναι ικανό να ανατρέψει όλα τα επιτεύγματα στο χώρο της δημόσιας υγείας.

Είναι δεδομένη η άνοδος της μέσης διάρκειας ζωής κατά τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με έγκυρες επιστημονικές παρατηρήσεις, ο μέσος όρος ζωής στη ρωμαϊκή εποχή ήταν μόλις τα 22 χρόνια, στο μεσαίωνα ανέβηκε στα 33 , το 1800 στα 38 χρόνια, το 1900 έφτασε τα 43 και το 1999 έκανε το μεγάλο άλμα φτάνοντας τα 76 χρόνια, ενώ οι προβλέψεις για το 2010 θέλουν το μέσο όρο ζωής να ανεβαίνει στα 102 χρόνια.

Θα νόμιζε κανείς ότι η ραγδαία αύξηση των χρόνων ζωής των ανθρώπων του 20ου αιώνα οφείλεται στην πρόοδο της Iατρικής. Όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, το μεγαλύτερο μέρος των επί πλέον χρόνων ζωής το έδωσε η βελτίωση των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών διαβίωσης και εργασίας, η καλύτερη διατροφή, το καθαρό νερό, η σωστή κατοικία, τα ωράρια και οι συνθήκες εργασίας, η κοινωνική ασφάλιση για την υγεία των εργαζομένων και τα γηρατειά. Οι παράγοντες αυτοί αποτελούν μέρος μόνο μιας μεγάλης σειράς παρεμβάσεων, οι οποίες ανέβασαν θεαματικά το μέσο όρο ζωής.

O χριστιανικός τρόπος σκέψης και διαβίωσης θα μπορούσε να ανεβάσει τον πήχυ από τα 76 χρόνια στά 86, αρκεί να τηρηθεί η συμβουλή του Απ. Παύλου: "Πάντα μοι έξεστιν, αλλ' ου πάντα συμφέρει πάντα μοι έξεστιν, αλλ' ουκ εγώ εξουσιασθήσομαι υπό τινος" (Κορ. Α΄, στ΄ 12). Δηλαδή, όλα μπορώ να τα κάνω, όμως δεν είναι όλα για το καλό μου. Όλα μπορώ να τα κατακτήσω χωρίς να γίνω δούλος σε τίποτε.

O χριστιανισμός, βέβαια, δεν αποτελεί παράρτημα της σύγχρονης διαιτολογίας και των ερευνητικών ιατρικών κέντρων μελέτης και καταπολέμησης του γήρατος, τα ευεργετικά όμως αποτελέσματα της έμπρακτης χριστιανικής ζωής έρχονται μόνα τους. Δεν είναι περίεργο γιατί μεγάλες ασφαλιστικές εταιρείες της Δύσης καθορίζουν ασφάλιστρα ζωής σε χαμηλότερες τιμές για τους ασφαλισμένους που αποδεδειγμένα ζούνε μια ζωή χριστιανική, προβλέποντας ότι θα ζήσουν περισσότερα χρόνια, θα πληρώσουν έτσι αρκετές ασφαλιστικές εισφορές και δε θα ζημιώσουν με προώρους θανατους τις εταιρείες.

H χριστιανική ορθόδοξη πνευματικότητα και ζωή συμβάλλει αποφασιστικά στη μείωση του κινδύνου αναπτυξης της αρρώστιας και ανικανότητας, τη διατήρηση της καλής ψυχικής λειτουργίας και φυσικής κατάστασης και τη διαρκή ενασχόληση και το ενδιαφέρον για τη ζωή.

"...Έργο τέχνης, αλλά και εργαλείο προσευχής"