Hμερίδα της I.M. Δημητριάδος για το Περιβάλλον

H ενεργός προστασία του περιβάλλοντος είναι υπόθεση όλων μας, αλλά και του καθενός ξεχωριστά. Αυτή είναι μια διαπίστωση με την οποία ελάχιστοι θα διαφωνούσαν σήμερα, όχι τόσο επειδή ξαφνικά όλοι άρχισαν να αγαπούν το φυσικό περιβάλλον ή να εκτιμούν την ομορφιά της Δημιουργίας, αλλά κυρίως επειδή οι απίστευτες καταστροφές που συνεχώς επιφέρουμε εμείς οι άνθρωποι στή φύση, άρχισαν πλέον να επηρεάζουν αρνητικά την ποιότητα και της δικης μας ζωης και να απειλούν ακόμα καd τή συνέχιση της ανθρώπινης παρουσίας στον πλανήτη μας.

Aν και είναι δυσάρεστο να διαπιστώνει κανεdς ότι τά κίνητρα της περιβαλλοντικης προστασίας είναι ενίοτε ιδιοτελη και ότι, αν οι προσπάθειες αποτροπης των περιβαλλοντικών καταστροφών είχαν ξεκινήσει νωρίτερα, δέν θά είχαμε φθάσει έως εδώ, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι ακόμη δεν είναι πολύ αργά. Αρκεί όλοι, φυσικά πρόσωπα και φορείς, ν’ αναλάβουμε τό μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί, ν’ αφήσουμε στήν άκρη τά ευχολόγια και να ενεργοποιηθούμε.

Η Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος, με την πρωτοβουλία του Επισκόπου της και τών συνεργατών που τον πλαισιώνουν, δέν θά μπορούσε να απουσιάσει από αυτό τό προσκλητήριο. Όχι μόνο γιατί το απαιτουν οι καιροί και ο βαθύτατα ανθρώπινος και κοινωνικός ρόλος της, αλλά κυρίως γιατί τό επιτάσσει η Θεολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας και η Θεία εντολή του «εργάζεσθαι και φυλάττειν» την Κτίση, που ο Θεός μάς παρέδωσε για να ζούμε αρμονικά μ’ αυτήν και να την αναδεικνύουμε.

Συνειδητοποιώντας λοιπόν, ότι ο καιρός τών λόγων παρήλθε προ πολλού και βρισκόμαστε πλέον στον καιρό των έργων, διοργανώσαμε το Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2003 στο Πνευματικό Κέντρο του επισκοπικού παρεκκλησίου του Αγίου Νεκταρίου, κλειστή ημερίδα που είχε σκοπό τη διατύπωση και συζήτηση πρακτικών και ρεαλιστικών προτάσεων που θά μπορούσε η Μητρόπολή μας να υλοποιήσει, προκειμένου να συμβάλλει στήν προστασία του περιβάλλοντος.

Συμμετείχαν μεταξύ άλλων η Υφυπουργός ΠΕΧΩΔΕ αρμόδια για θέματα Περιβάλλοντος, Ροδούλα Ζήση, συνοδευόμενη από πολυμελη αντιπροσωπεία του Υπουργείου της, ο Νομάρχης Μαγνησίας Ιωάννης Πρίντζος, ο Αντιδήμαρχος Βόλου \Αριστοτέλης Δουλόπουλος, ο πρώην Νομάρχης Παναγιώτης Σκοτινιώτης, ο Γιώργος Σφήκας από την Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης, η Βάλια Στεργιώτη από την Ελληνική Εταιρεία για την Προστασία του Περιβάλλοντος και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ο Φίλιππος Κυρκίτσος από την Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης, ο Άγγελος Παπαϊωάννου από το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Μακρινίτσας, ο Κων/νος Βολιώτης από το Πανελλήνιο Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων, ο Απόστολος Κλωτσοτήρας από την Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία Μαγνησίας, ο Χρήστος Γεωργιάδης και ο Θεοδόσιος Παπαθεοδοσίου από την Εταιρεία «Εξάντας», ο Αλέξανδρος Μπέλεσης από την περιβαλλοντική-πολιτιστική ΜΚΟ «Σόλων».

Εκτός από τον προεδρεύοντα Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιο, έλαβαν επίσης μέρος από πλευράς της Μητροπόλεως ο γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος Αρχ. Δαμασκηνός Κιαμέτης, ο υπεύθυνος προγράμματος ανακύκλωσης Αλμυρού Αρχ. Αγάθων Ντάτσιος, οι πρεσβύτεροι Γεώργιος Δεληκώστας και Παναγιώτης Κωστούλας, η αδελφή Θεοδέκτη από την Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Ανατολης Αγιάς, ο διευθυντής του Γυμνασίου-Λυκείου «Άγ. Απόστολος ο Νέος» Θανάσης Καφίδας και οι συνεργάτες της Ι.Μ. Δημητριάδος Ελένη Προγκίδου, Μάνος Κουμπαρέλης, Κώστας Ζορμπάς, Κατερίνα Καρκαλά-Ζορμπά και Απόστολος Πετρούλιας.

Αποτέλεσμα της ημερίδας, τών διεργασιών και των συνεννοήσεων που προέκυψαν, είναι οι συγκεκριμένοι βραχυπρόθεσμοι και μακροπρόθεσμοι στόχοι που η Μητρόπολη Δημητριάδος θα προσπαθήσει να υλοποιήσει. Ορισμένοι από αυτους περιγράφονται στη συνέχεια, ενώ βρίσκεται σέ εξέλιξη η αξιολόγηση και άλλων προτάσεων.

Διοργάνωση στο Πνευματικό Κέντρο της Μητροπόλεως τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2003 Σεμιναρίου Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης για επιλεγμένα στελέχη των ενοριών του Βόλου και της Ν. Ιωνίας. Επίσης, διοργάνωση τον προσεχή Σεπτέμβριο σεμιναρίου για κληρικούς.

Σχεδιασμός και εφαρμογή προγράμματος ανακύκλωσης χαρτιού με τοποθέτηση κάδων ανακύκλωσης χαρτιού στα προαύλια εκκλησιών του πολεοδομικού συγκροτήματος Βόλου-Νέας Ιωνίας και του Αλμυρού και έξω από όλα τά μεγάλα κτίρια της Μητροπόλεως. Τήν ευθύνη διαχείρισης για τό Βόλο θά έχει η Μητρόπολη και για τον Αλμυρό η τοπική Αρχιερατική Περιφέρεια. Παράλληλα, θα επιλεγούν 4 κεντρικά σημεία συλλογης προς ανακύκλωση μπαταριών και άχρηστων ηλεκτρονικών υπολογιστών. για την υλοποίηση του προγράμματος έχει εξασφαλισθεί η συμπαράσταση της Oικολογικης Εταιρείας Ανακύκλωσης μετή μορφή της παροχης τεχνογνωσίας. Θα προηγηθεί ευρύ πρόγραμμα ενημέρωσης, ώστε να εξασφαλιστεί η επιτυχία του εγχειρήματος.

Συμμετοχή του Γυμνασίου-Λυκείου «Άγιος Απόστολος ο Νέος» σε ειδικά προγράμματα της Ελληνικης Εταιρείας Προστασίας της Φύσης («Νέοι Δημοσιογράφοι για τό Περιβάλλον», «Οικολογικά Σχολεία»), ανάλογα μετό διαθέσιμο χρόνο των μαθητών του.

Συμμετοχή των κατηχητικών σχολείων και του Συνδέσμου Νέων της Μητροπόλεως στά προγράμματα της ΕΕΠΦ «Πράσινες Γωνιές της Γειτονιάς μου», «Μαθαίνω για τα δάση» και «Φύση χωρίς σκουπίδια».

Υλοποίηση από κατηχητικά σχολεία, ενορίες και συνεργαζόμενους με τη Μητρόπολη φορείς του προγράμματος αναδασώσεων και της φροντίδας των αναδασωμένων εκτάσεων. Το πρόγραμμα θά διαμορφωθεί σύμφωνα με τις οδηγίες του Επ. Καθηγητη της Γεωπονικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Θανάση Σφουγγάρη και ελπίζουμε ότι θα έχει τη συμπαράσταση των τοπικών αρχών.

Συντονισμός από τη Μητρόπολη της πωλήσεως στο Βόλο Βιολογικών Προϊόντων που θα προέρχονται κατ’ αρχήν από την Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Ανατολης Αγιάς και αργότερα και από άλλα Μοναστήρια, που θα θελήσουν να παράγουν - μετά από εκπαίδευση - τέτοια προϊόντα.

Καταγραφή κάθε μορφής περιβαλλοντικών δεδομένων, προβλημάτων και απαιτήσεων των περιοχών που υπάγονται στην Ι. Μ. Δ., ώστε να υπάρχει σαφής εποπτεία του περιβαλλοντικού μας τοπίου. Λειτουργία γι’ αυτό το σκοπό ανοιχτης τηλεφωνικής γραμμής ενημέρωσης και πληροφόρησης με υπεύθυνο τον Απόστολο Πετρούλια, που έχει ήδη οριστεί γραμματέας της πενταμελούς Επιτροπης Περιβαλλοντικών Θεμάτων της Μητροπόλεως και το γραφείο του οποίου θά στεγάζεται σε χώρο του Ι. Ν. Αναλήψεως του Χριστού Βόλου.

Εξυπακούεται ότι, όπως ισχύει για κάθε πρωτοβουλία της Μητροπόλεως, η ανταπόκριση των πιστών, αλλά και όλων των πολιτών στους οποίους απευθύνεται, η ευαισθησία που θα δείξουν, η διάθεση να συνεργαστούν, αλλά και να αλλάξουν τη ζωή τους, όπου χρειάζεται, θα είναι καθοριστική για την αποτελεσματικότητα αυτού του νέου τομέα δράσης της Μητροπόλεως.

Επίσης, όλοι κατανοούν ότι η Μητρόπολη δεν προσπαθεί να υποκαταστήσει, ούτε τις αρμόδιες κρατικές, νομαρχιακές και δημοτικές αρχές, ούτε τις δραστηριοποιούμενες στην περιοχή μας περιβαλλοντικές οργανώσεις, το έργο των οποίων τιμά και σέβεται. Επιθυμεί μόνο να συμβάλλει από τη δική της πλευρά και με βάση την ιδιαίτερη οπτική με την οποία αντιμετωπίζει κάθε πρόβλημα της ζωής στην περιβαλλοντική προστασία, για την οποία πολλά και μεγάλα βήματα πρέπει να γίνουν, με τη συνδρομή όλων στον τόπο μας.

Του Μάνου Κουμπαρέλη, Βιολόγου

O Eυαγγελισμός της Θεοτόκου

Mέσα στην Oρθόδοξη Εκκλησία η Θεοτόκος Μαρία κατέχει τα ‘‘δευτερεία’’ της Τριάδος, και αυτό όχι άδικα, αφού σύμφωνα με τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο: «Εκ πασών γάρ των γενεών Αυτη μόνη Παρθένος, Aγία σώματι και πνεύματι γέγονε και μόνη φέρει τον πάντα ρήματα φέροντα. Σου γαρ το χαίρειν αληθώς. Επειδή μετά σου η θεία Xάρις, ως οίδεν, εσκήνωσε μετά της δούλης ο Βασιλεύς της Δόξης. Χαίρε Kεχαριτωμένη, η πηγή του φωτός, Xαίρε Kεχαριτωμένη, ο λιμήν της ευωδίας, Χαίρε Kεχαριτωμένη, η άμπελος η αειθαλής, η ευφραίνουσα τας ψυχάς των Σε δοξαζόντων». Και όταν ομιλεί ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, όλοι εμείς οι θνητοί κλίνουμε γόνυ καρδίας ευλαβικά στο μεγάλο μυστήριο της σημερινης εορτης.

Η Θεοτόκος ονομάζεται «κόρη τών προφητών», αφού οι προφήτες αναφέρονται στο πρόσωπό της, ένα πρόσωπο που ο Θεός το προετοίμασε από καταβολης κόσμου. Ο Τριαδικός Θεός την διατήρησε καθαρή και αμόλυντο. Η πανσθενής Δεξιά του Υψίστου οικοδόμησε «τον εαυτης οίκον και επήρεισε στύλους επτά» (Παροιμ. 9,1).

Ο Ευαγγελισμός είναι Δεσποτικοθεομητορική εορτή, με την Θεοτόκο να καταξιώνεται, όχι μόνο για την προσωπική της αρετή, αλλά κυρίως για τον καρπό της κοιλίας της. Σύμφωνα με τον Άγιο Νικόδημο τον Αγειορείτη, η Θεοτόκος είχε το πλήρωμα της χάριτος από τον υιό της πριν την σύλληψη που ήταν τέλειο, κατά την σύλληψη που ήταν τελειότερο και μετά την σύλληψη που ήταν τελειότατο. Η σύλληψη, η κυοφορία και η γέννηση του Χριστού έγινε και κατά φύσιν και υπέρ φύσιν. Υπέρ φύσιν έγινε εν Πνεύματι Αγίω και όχι με ανθρώπινο σπέρμα, ενώ κατά φύσιν έγινε γιατί ο Χριστός κυοφορήθηκε όπως κάθε βρέφος. Κάθε άνθρωπος για να γεννηθεί πρέπει να περάσει από κάποια στάδια. Η σύλληψη, ο εξεικονισμός των μελών και όλα τα υπόλοιπα. Στον Χριστό έχουμε προοδευτική αύξηση, όμως, σύμφωνα με τον Μ. Βασίλειο, δεν μεσολάβησε διάστημα μεταξύ συλλήψεως και εξεικονισμού. «Ευθύς γάρ τέλειον ην τη σαρκί το κυοφορούμενον, ου ταις κατά μικρόν διαπλάσεσι μορφωθέν». Αμέσως έγινε τέλειος άνθρωπος και σιγά σιγά έφτασε τους εννέα μηνες και εγεννήθη. Επίσης, η Παναγία συνέλαβε τον Χριστό ανηδόνως (χωρίς ηδονή), τον κράτησε στην κοιλιά της εννέα μηνες χωρίς κόπο και βάρος, παρά την αύξηση του εμβρύου. Έτσι επαληθεύτηκε το προφητικόν λόγιον του Ησαίου «ιδού Κύριος κάθηται επί νεφέλης κούφης» (Ησαίας ιθ΄ 1). Εδώ, ‘‘νεφέλη κούφη’’ είναι η ανθρώπινη σάρκα που ήταν ελαφρά και δεν δημιούργησε κανένα βάρος στη Θεοτόκο, κατά την κυοφορία του Χριστού. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός ‘‘φωνάζει’’ με τα γραπτά του κείμενα μέχρι σήμερα: «Ου γαρ ψιλόν άνθρωπον εγέννησε η Αγία Παρθένος, αλλά Θεόν αληθινόν». Η Παναγία είναι η ουρανώσασα, «το γεώδες ημών φύραμα» και συνεχίζει: η Θεοτόκος είναι «η θημωνία του ζωοποιού σίτου» και η κοιλία της έγινε «Αγία Τράπεζα». Κατά τόν Άγιο \Επιφάνιο Κύπρου είναι «η τραπεζοφορούσα τον ουράνιο άρτο, τον Χριστό» (Εγκώμιο στην Αγία Θεοτόκο).

Κάθε εορτή όμως έχει και ένα προσωπικό μήνυμα για τον καθένα μας. Σύμφωνα μετον Συμεών τον νέο Θεολόγο, αυτό που έγινε σωματικά στη Θεοτόκο μπορεί να γίνει πνευματικά στον κάθε ένα από μας, όταν η ψυχή του παρθενεύει και καθαρίζεται από τα πάθη. Όπως σε μια γυναίκα, όταν συλλαμβάνει σταματά η ρύση του αίματος, έτσι και στον άνθρωπο που συλλαμβάνει πνευματικά τον Χριστό, σταματα η επιθυμία για την αμαρτία.

Αυτό προσπαθούμε όλοι να κάνουμε μέσα στό ‘‘εργαστήρι της αγιότητος’’ που είναι η Eκκλησία, μακριά από τις αθεολόγητες ‘‘γλωσσαλγίες’’ της εποχής μας.

του π. Θεοδώρου Θ. Παπασακελλαρίου, καθηγητή - Θεολόγου

«Xαίρε, ανόρθωσις των ανθρώπων»

Πριν ο άνθρωπος εξορισθεί από τον Παράδεισο και πριν χάσει τα αρχέγονα δώρα της Θείας Αγάπης, είχε προηγηθεί το μεγάλο πνευματικό λάθος του, η πτώση του, η προσπάθειά του να κατορθώσει τήν ισοθεΐα παρακάμπτοντας τις εντολές, το θέλημα και τη χάρη του Θεού.

Νόμισε ότι η παρακοή, όχι μόνο θα συντόμευε την πορεία από το "κατ’ εικόνα" προς το "καθ’ ομοίωσιν", αλλά θα συντελούσε και στην αλλαγή της φύσεώς του. Κατά πνευματική νομοτέλεια, με την πτώση ο λογικός νους, η συνείδηση, το αυτεξούσιο και η προσωπική αυτοσυνειδησία του ανθρώπου δέχθηκαν καιριο πληγμα, σκοτίστηκαν.

Aν οι πρωτόπλαστοι προχωρούσαν στη θεραπευτική μετάνοια, τότε η πνευματική νέκρωση και ο βιολογικός θάνατος δεν θα αποτελούσαν το αρνητικό φύραμα στη ζωή των επερχόμενων γενεών.

Έκτοτε ολόκληρη η ανθρωπότητα αντιμετώπισε το κεντρικό της πρόβλημα, που είναι η ανόρθωσή της σ’ όλα τα επίπεδα. Ένα πρόβλημα που έλυσε οριστικά η Eνανθρώπηση του Χριστού.

Βέβαια, μέσα στό ιστορικό γίγνεσθαι όλες οι κοινωνικές καθεστωτικές μεταβολές και η ανάπτυξη της επιστήμης είχαν κύριο στόχο αυτή την ποθητή ανόρθωση.Aν κοιτάξουμε βαθύτερα, καμία κοινωνική μεταβολή και κανένα επιστημονικό επίτευγμα δέν μπόρεσε να δώσει οντολογική λύση στά προβλήματα που δημιούργησε η πτώση του Αδάμ και της Εύας. Η ανοδική πορεία του ανθρώπινου πολιτισμού ήταν στα όρια τών δερμάτινων χιτώνων.

Το πρώτο ανθρώπινο πρόσωπο που πέτυχε τη θέωση, την ύψιστη αυτή ανόρθωση της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι η Κυρία Θεοτόκος, η νέα Εύα, που διόρθωσε το λάθος της παλαιάς Εύας.

Γράφει ο Αγ. Νικόλαος Καβάσιλας: «Αν η Παναγία δεν είχε προσφέρει με την υπακοή της την ελευθερία της στο Θεό, αν δεν είχε πει το "ναι" στο Θεό, δεν θα μπορούσε να σαρκωθεί ο Θεός». Αναμφίβολα, οφείλουμε πολλά στην Παναγία μας.

Ο σημερινός αυτόνομος ουμανιστικός πολιτισμός, χωρισμένος από το Θεό, πιέζει ασφυκτικά την ψυχοσωματική υπόσταση του ανθρώπου. Προωθείται συστηματικά ένας ειδωλολατρικός τρόπος ζωης, μακριά από τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Πώς θ’ αντέξει ένας άνθρωπος στην πλημμυρίδα των πειρασμών; Η Θεοτόκος όμως, ως μητέρα του Θεού, ως μητέρα όλων των ανθρώπων, είναι η καταφυγή, η προστασία και η ανόρθωση τών ανθρώπων.

Όσοι προσεύχονται στη Θεοτόκο κονιορτοποιούν τη δύναμη του σατανά και παίρνουν δύναμη στον αγώνα της ζωης. Η βοήθεια της είναι διαυγής, διάφανη, κρυστάλλινη, πλήρης χαράς πνευματικης και ενεργουμένης Θεϊκης αγάπης.

Ο διάβολος παρέσυρε τη γυναίκα και την έκανε όργανο απάτης και αφορμή καταστροφης. Αντίθετα, ο φιλάνθρωπος Τριαδικός Θεός οικονόμησε, ώστε σε γυναίκα να συγκεντρωθεί ολόκληρη η αρετή και να γίνει όργανο ανόρθωσης της ανθρώπινης φύσης, όργανο σωτηρίας. Την κάθε προσευχή την παίρνει ο φύλακας άγγελος, τη δίνει στους Αγίους και αυτοί με τη σειρά τους στη Θεοτόκο, γράφει κάποιος ευσεβής κληρικός.

Γι’ αυτό και όλοι οι Ορθόδοξοι χριστιανοί καθημερινά προσφεύγουν στη Θεοτόκο. Η προσευχητική εμπειρία τους γίνεται και εμπειρία ολόκληρης της Εκκλησίας, που δίκαια ψάλλει στην ακολουθία του Ακαθίστου: "Χαίρε, ανόρθωσις των ανθρώπων".

του Νικολάου Σακαλάκη, Μαθηματικού

Eλευθερία ή θάνατος

O άνθρωπος που χάνει την ελευθερία του, χάνει τη μισή ανθρωπιά του». Eξισώνεται μετά άλογα κτήνη που εκτελούν μόνον εντολές και ικανοποιούν τη δίψα για αίμα ενός μακελλάρη αφέντη. Tετρακόσια χρόνια σκλαβιάς των Eλλήνων σ’ έναν βάρβαρο και αλλόθρησκο κατακτητή σημαίνει ότι ολόκληρη αλυσίδα ελληνικών γενεών γεννήθηκαν σε υπόδουλη πατρίδα και πέθαναν σκλάβοι.

Όμως, ήλθε η μέρα της νεκρανάστασης, η 25η Mαρτίου του 1821. Σκορπισμένοι οι Έλληνες σε ελεύθερες χώρες καλλιέργησαν τις επιστήμες και τα γράμματα, πρόκοψαν στο εμπόριο και απεκόμισαν πλούτη, αλλά πάνω απ’ όλα γεύτηκαν τα αγαθά της ελευθερίας σε ξένες χώρες και πάντα στο νου τους είχαν την ευεργεσία της σκλαβωμένης πατρίδας τους. Πρώτη ευεργεσία η ελευθερία.

Όταν οι σκλάβοι γευθούν τα αγαθά της ελευθερίας, δεν σκύβουν πια το κεφάλι. Παίρνουν τη μεγάλη απόφαση και ξεκινούν να ελευθερωθούν ή να πεθάνουν, γιατί - το ξέρουν πολύ καλά - σκλαβωμένη ζωή ισοδυναμεί μεθάνατο. Mόνο όποιος έζησε εκατοντάδες χρόνια σκλαβωμένος σε αλλόφυλο και αλλόθρησκο κατακτητή, μόνο οποιος ανατράφηκε μεπαραδόσεις για τα προηγούμενα μεγαλεία της φυλης του, για Mαρμαρωμένο βασιλιά που περιμένει, για την αδελφή του Mεγαλέξανδρου που ζητά επίμονα από τα καράβια την επιβεβαίωση ότι ζει ο αδελφός της, μόνο όποιος ένιωσε να κυλάει στις φλέβες του το αίμα εκατοντάδων μαρτύρων της Πίστης, μόνο όποιος είδε τις ωραίες θυγατέρες του με αλυσίδες στα πόδια να περιμένουν τον αγοραστή τους στα σκλαβοπάζαρα ή να τις αρπάζουν για τα χαρέμια, μόνο όποιου του άρπαξαν τα παιδιά του μέσα από την αγκαλιά του, για να τα κάνουν γενίτσαρους, μόνο όποιος αναγκάστηκε να ζει σαν αγρίμι στα βουνά, μόνο όποιος έζησε και πέθανε με το φόβο του ραγιά, μόνον αυτός εξισώνει την σκλαβωμένη ζωή με τον θάνατο και παίρνει τη μεγάλη απόφαση να αγωνιστεί για τη λευτεριά του ή να πεθάνει.

«Kαι όταν παίρνει αυτήνη του την απόφαση, τις πιο πολλές φορές κερδαίνει και λίγες χάνει». Θα λέγαμε ότι ποτέ δεν χάνει, γιατί όποιος εισέρχεται στο στάδιο της αυτοθυσίας έχει αρωγό του τον Θεό. Eκείνον που θυσιάστηκε για τη σωτηρία των ανθρώπων και δίδαξε σε τόσους και τόσους μάρτυρες πως ο μοναδικός δρόμος για την όντως ζωή είναι η ελευθερία. Όποιος παίρνει την απόφαση να ελευθερώσει Πατρίδα, παλεύει και θυσιάζεται για την ελευθερία των σκλαβωμένων αδελφών του. Eκείνος είναι ελεύθερος από την ώρα που παίρνει την απόφαση να πεθάνει, από την στιγμή που ξεπερνάει την οριακή κατάσταση του θανάτου. Αποφασίζει να πεθάνει για την ελευθερία εκείνων που θα επιζήσουν και των γενεών που θα ακολουθήσουν.

Θυσίασε ο Έλληνας της επανάστασης του 1821 ποταμούς αιμάτων και στέρνες μεθησαυρούς, έδωσε τα καράβια του στον Αγώνα, ανέχτηκε την καταστροφή ακμαίων πόλεων και νησιών, απέβαλε τον ραγιαδισμό του και είδε ν’ αναδύεται από την αφάνεια τό Nέο Eλληνικό κράτος· μικρό στην αρχή, αλλά μεαγώνες πάλι και θυσίες το επεξέτεινε και το έφτασε στα σημερινά του όρια. Απέδειξε την αλήθεια του στίχου «Θέλει αρετήν και τόλμην η Eλευθερία». Eίναι ελεύθερος κανείς από τη στιγμή που παίρνει την απόφαση να εγκαταλείψει το βόλεμα και να εισέλθει στο αγωνιστικό στάδιο. Oι πρόγονοί μας το αποφάσισαν και τους ευγνωμονούμε. Mας άφησαν παρακαταθήκη το παράδειγμά τους. Ένας λαός διασκορπισμένος στη Bαλκανική, στην Eυρώπη, στη Pωσία, στην Αίγυπτο, στην Ασία, ξεκινάει μια Eπανάσταση ακέφαλη, χωρίς στρατιωτικούς αρχηγούς, χωρίς τακτικό στρατό, χωρίς επιμελητεία, χωρίς πολεμικά καράβια, χωρίς ανάμνηση ελευθέρου κράτους. Kι όμως, αναμετρήθηκε με τακτικούς στρατους, με πολεμικά καράβια, με δοκιμασμένους σερασκέρηδες, πάλεψε για 9 χρόνια, καθαγίασε τον τόπο του μετή θυσία του και ανάγκασε όλον τον κόσμο να σκύψει ευλαβικά εμπρός στο μεγαλείο της θυσίας του.

Αφού «ο Θεός έβαλε την υπογραφή Tου για την ελευθερία της Eλλάδος» αναγκάστηκαν και οι δυνατοί της γης να υπογράψουν την Eλευθερία των Eλλήνων.

της Πολυτίμης Μόρφα - Σουλιώτη, Φιλολόγου

H μνήμη των Aγίων Σαράντα Mαρτύρων

"Ούτοι οι Άγιοι, εκ διαφόρων πατρίδων όντες, εφ’ ενί τάγματι εστρατεύοντο.

Διά δε την εις Χριστόν ομολογίαν κατασχεθέντες και εις εξέτασιν αχθέντες,...

Έπειτα εν ώρα χειμερινή, γυμνοί διανυκτερεύειν κατεδικάσθησαν μέσον της λίμνης, της προ της πόλεως..."

Στην πλούσια εορταστική και λατρευτική χορεία των εορτών, που ξεχωρίζουν την περίοδο της άνοιξης, και ιδιαίτερα του Μαρτίου, συναντάμε, στις 9 Μαρτίου, τη μνήμη των Αγίων Σαράντα Μαρτύρων.

Ο Συναξαριστής μας πληροφορεί ότι οι Άγιοι αυτοί υπηρξαν στρατιώτες από διάφορα μέρη και αποτελούσαν ένα τάγμα που, σύμφωνα με μαρτυρίες, ήταν στη Σεβάστεια της Αρμενίας, πιστοί στις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, αλλά και στη Χριστιανική Πίστη. Το αυστηρό ρωμαϊκό καθεστώς και ο τύραννος της περιοχης ενοχλούνταν μετήν κατά Χριστον ζωή τους, γι’ αυτό τους συνέλαβαν και τους βασάνισαν, ώστε να πεισθούν και να θυσιάσουν στα είδωλα. Μάταιες οι προσπάθειες των Ρωμαίων βασανιστών να αλλοιώσουν την ακλόνητη πίστη των στρατιωτών, οι οποίοι υπομένουν με ξεχωριστή καρτερικότητα τα βασανιστήρια. Σκληραίνοντας τη στάση τους οι βασανιστές τους ρίχνουν μια χειμωνιάτικη νύχτα σε παγωμένη λίμνη. "...και οι τεσσαράκοντα Μάρτυρες, τοις πάγοις παραδοθέντες εμαρτύρησαν". Από τους σαράντα, ένας μόνο ολιγοψύχησε και έτρεξε να ζεσταθεί σε κοντινό λουτρό. Ο φρουρός και δήμιος ρωμαίος στρατιώτης, θαυμάζοντας την αγωνιστικότητα και την αταλάντευτη πίστη των Αγίων, πηρε τη θέση του λιγοψυχήσαντος και οι τριάντα εννέα μάρτυρες έγιναν πάλι σαράντα.

Οι Άγιοι Σαράντα Μάρτυρες, με το εντυπωσιακό τους μαρτύριο προκάλεσαν το θαυμασμό και τη λατρεία των χριστιανών και ενέπνευσαν πολλούς καλλιτέχνες, ιδιαίτερα της ανατολικης _γιογραφίας, εκφράζοντας τη λατρεία τους μέσα από τα έργα τους.

Για την εντονότερη προβολή της γιορτης έχουν επιδράσει λαογραφικά η γεωργική απασχόληση της εποχης και ο αριθμός σαράντα.

Στην ανοιξιάτικη καλλιέργεια, οι γεωργοί θεωρούν την ημέρα της γιορτής κατάλληλο χρονικό σημείο για το φύτεμα των ζαρζαβατικών. Επίσης, σε μέρη όπου συναντάται η σηροτροφία (καλλιέργεια μεταξοσκωλήκων), οι καλλιεργητές την 9η Μαρτίου προσκομίζουν στην Εκκλησία για να λειτουργηθούν και να ευλογηθούν οι σπόροι των κουκουλιών.

Οι γεωργοί σε ορισμένα μέρη της πατρίδος μας και της Κύπρου τελούν τις διάφορες εργασίες τους στρογγυλεμένες σε σαράντα και συμβουλεύουν "Σαράντα φάε, σαράντα πιε και σαράντα μεταφύτευε".

Οι κοπέλες πρέπει να κλώσουν σαράντα κλωστές, οι νοικοκυρές να παρασκευάσουν πίτα από σαράντα είδη χόρτων και να σπείρουν βασιλικό, για να γίνει "σαραντάκλωνος". Τό "Σαρανταλείτουργο", τό "Σαράντισμα", "Καλά Σαράντα" κ.ά. φανερώνουν τον συμβολισμό του αριθμού σαράντα. και στην καθημερινή ζωή ο αριθμός σαράντα επιδρά με πνεύμα ωφελιμιστικό βέβαια, συνδεδεμένο όμως με το χριστιανικό χρέος της φιλανθρωπίας. Μπορούσαν να φάνε και να πιουν σαρανταπλάσια, αλλά έπρεπε να θυμηθούν να κάμουν και σαράντα ψυχικά. "Σαράντα φάε, σαράντα πιε και σαράντα να δώσεις για την ψυχή σου".

Στις ημέρες του Μαρτίου, δεν μπορούσαν παρά οι ΄Aγιοι Σαράντα να έχουν τη θέση που τους αξίζει, γιατί πορεύθηκαν, με εφόδιο την πίστη, προς το μαρτύριο και την αγιοσύνη.

Ευχή και ελπίδα οι Άγιοι και Μάρτυρες να υπάρχουν στη συλλογική μνήμη κάθε κοινωνίας πιστών, για να ανανεώνουν, μετά πάθη τους, τη χάρη τους και τη συγκίνηση που προκαλεί το μαρτύριό τους, τη θρησκευτική συνείδηση, πλουτίζοντας παράλληλα τη λογοτεχνική και εικαστική μας παράδοση.

του Τάκη Παντελόπουλου

Φορητή Εικόνα Ι. Μονής Ξενοφώντος - Kωνσταντίνος Oικονόμος ο εξ Oικονόμων (1780-1857)

O Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων έχει αναγνωρισθεί ως «ο ευκλεέστατος παιδευτής των Ελλήνων, ο πραότατος και φιλοστοργότατος πατήρ, ο μεγαλόφωνος της Ορθοδοξίας κηρυξ, ο θεολόγος και φιλόλογος, ο πανηγυριστής τών μαρτύρων και ηρώων της ανεξαρτησίας.... της νεότητος η παιδαγωγία, τό λαμπρόν κόσμημα και μέγα καύχημα του ελληνικού Γένους».

Γεννήθηκε στην Τσαριτσάνη Ελασσόνας. ο Πατέρας του Κυριακός ήταν λόγιος παπα-δάσκαλος και ο πρώτος διδάξας τά εγκύκλια μαθήματα, την Ελληνική γλώσσα, τα λατινικά και την Αγία Γραφή στο μικρό Κωνσταντίνο. Η μεγάλη φιλομάθειά του Κωνσταντίνου και το πηγαίο ενδιαφέρον του για τα γράμματα ανάγκασαν τους γονείς του να τον στείλουν για περαιτέρω μάθηση στην ξακουστή και ακμάζουσα τότε Σχολή τών Αμπελακίων, όπου διδάχτηκε, πέραν των άλλων επί μέρους μαθημάτων, και τη Γαλλική γλώσσα.

Η σφαιρική μόρφωσή του και η άρτια πνευματική κατάρτισή του παρουσιάζεται ανάγλυφη στην πλουσιότατη και ποικιλότατη συγγραφική του παραγωγή, η οποία καλύπτει θέματα εκκλησιαστικά, ιστορικά, θεωρητικά, πρακτικά, φιλολογικά, ρητορικούς λόγους και διάφορες επιστολές. Αναφέρεται από βιογράφο του, ότι σε ηλικία 12 χρόνων συνέταξε λόγο που τον εκφώνησε στην Eκκλησία. Στην ηλικία αυτή πηρε και το αξίωμα του αναγνώστη και επιδόθηκε στο κήρυγμα του Θείου λόγου «περιερχόμενος κώμας και πόλεις της Θεσσαλίας και Μακεδονίας ευαγγελιζόμενος» (Νικ. Βέης). Εικοσάχρονος ο Κωνσταντίνος νυμφεύτηκε και τον επόμενο χρόνο χειροτονήθηκε διάκονος και λίγο αργότερα πρεσβύτερος. Το 1805, μετά το θάνατο του πατέρα του, του δόθηκε η ιερατική διάκριση του Οικονόμου, διάκριση που είχε και ο πατέρας του. ‰Εκτοτε ο Κωνσταντίνος είναι γνωστός ως «Οικονόμος ο εξ Οικονόμων».

Στην Τσαριτσάνη ο Κωνσταντίνος δέν διακόνησε μόνον ως Ιερέας, αλλά υπηρέτησε και ως δάσκαλος, που με τη διδασκαλία, το ήθος του, την υποδειγματική του ζωή και την αγάπη του προς την Εκκλησία, την πατρίδα και την ελευθερία εργαζόταν ως εθναπόστολος τρέφοντας και γιγαντώνοντας τό εθνικό φρόνημα των μαθητών του και των συμπατριωτών του. Επειδή, όμως, εξαιτίας της δράσεώς του αυτης προκάλεσε την οργή του Αλη Πασά εναντίον του,εγκατέλειψε την Τσαριτσάνη και εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου για δύο χρόνια ασχολήθηκε με το Θείο κήρυγμα. Μετέβη κατόπιν στή Σμύρνη, όπου τον κάλεσαν να διδάξει στό νεοσύστατο φιλολογικό γυμνάσιο. \Εδώ παρέμεινε μια δεκαετία κηρύττοντας στους ιερούς Ναούς και διευθύνοντας και διδάσκοντας στό γυμνάσιο, προσφέροντας μεγάλο και ουσιώδες εθνικό και θρησκευτικό έργο. μετό κλείσιμο του γυμνασίου Σμύρνης το 1819, βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη προσκεκλημένος του Οικουμενικού Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, ο οποίος, εκτιμώντας την μέχρι τότε πολυσχιδη δράση και προσφορά του στό Γένος και την Εκκλησία, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του Έθνους και τον διόρισε ιεροκήρυκα στήν Πόλη, δίνοντάς του τον μοναδικό τίτλο του «καθολικού ιεροκήρυκος της Μεγάλης Εκκλησίας και πασών των Ορθοδόξων του Ελληνικού Γένους Εκκλησιών».

Βρισκόμαστε λίγο πρίν από τήν Επανάσταση του 1821 και τα πράγματα δυσκόλεψαν για τους Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη και φυσικά και για τον δραστηριότατο ιεροκήρυκα. για την αποφυγή δυσάρεστων καταστάσεων οι Έλληνες της Κωνσταντινουπόλεως τον φυγάδευσαν κρυφά στην Οδησσό. και εδώ ο Κωνσταντίνος αναπτύσσει τεράστια κηρυκτική δράση εμπνέοντας στους πολυπληθείς ακροατές του αγάπη για το Χριστό και την πατρίδα. Ο Ελληνικός κόσμος τον θαυμάζει. Παραλλήλως, όμως, αναγνωρίζεται και από τους ξένους η πνευματική κατάρτιση και τό ελεύθερο πνεύμα του Οικονόμου, μεαποτέλεσμα, στήν Αγία Πετρούπολη, όπου μετέβη, να εκλεγεί μέλος της Ακαδημίας και να παρασημοφορηθεί από τον αυτοκράτορα.

Το 1834 έρχεται στην Ελλάδα όπου γίνεται ιδιαιτέρως ευεργετικός. με τις γνώσεις, την πείρα και τη σύνεση που τον διακρίνει τακτοποιεί τα θέματα της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία προ ολίγου είχε καταστεί αυτοκέφαλος, κανονίζει τις σχέσεις της μετο Οικουμενικό Πατριαρχείο και πολεμάει κάθε ακρότητα ως βλαπτκή.

Το 1857 απεβίωσε και ετάφη στό προαύλιο της Ιεράς Μονης Πετράκη, αφήνοντας με τη διαθήκη του σεβαστά χρηματικά ποσά στη Θεολογική Σχολή Χάλκης, στην Πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη, στο Αμαλίειο ορφανοτροφείο και στο Σχολείο της ιδιαίτερης πατρίδας του Τσαριτσάνης.

του Κωνσταντίνου Απ. Σουλιώτη, Θεολόγου - Επ. Λυκειάρχου

O Ύμνος της Aγάπης

Eάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ήχων ή κύμβαλον αλαλάζον... Η αγάπη μακροθυμεί... Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει... Νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα μείζων δε τούτων η αγάπη" (Α΄ Κορινθ. ιγ΄, 1-13).

Η περικοπή αυτή είναι ο ύμνος του Αποστόλου Παύλου στην αγάπη, θεωρείται δε ως μία από τις ωραιότερες σελίδες των επιστολών του Αποστόλου των εθνών. Ο Παύλος, άριστος γνώστης της ελληνικής γλώσσας αλλά και της ανθρώπινης ψυχής, γνώριζε ότι πολλοί θαυμάζουν τους ρήτορες και τους γλωσσομαθείς. για τον θεοφώτιστο όμως κήρυκα των εθνών, όχι μόνο ως άνθρωπος, αλλά και ως άγγελος, αν μιλάει κάποιος, δεν έχει μεγάλη αξία. Η δύναμη του λόγου είναι πράγμα χωρίς αξία, εάν λείπει απ’ αυτόν η αγάπη, εάν το χάρισμα αυτό δεν έχει ως σύντροφο και οδηγό την αγάπη.

Ο άνθρωπος της κατά Χριστον αγάπης διακρίνεται από τις εξής αρετές: Είναι μακρόθυμος και ανεκτικός, φροντίζει να κάνει σε όλους καλό, δεν οργίζεται. Χαίρει μετά χαιρόντων και κλαίει μετά κλαιόντων, στόλισμα δε της ψυχής του είναι η υπομονή.

Η ιστορία και η πείρα γενεών μας διδάσκουν ότι στην παρούσα ζωή όλα τα πράγματα περνούν και χάνονται. Εκείνο όμως, το οποίο μένει αιώνια, είναι η αγάπη. Μεγάλης αξίας αρετές για τον άνθρωπο, και ιδιαίτερα για τον χριστιανό, είναι η πίστη και η ελπίδα· όμως, η πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή. Μεγαλύτερη, μόνιμη και αναφαίρετη αξία έχει η Αγάπη, η οποία γίνεται - εκδηλώνεται στό όνομα του Θεού της αγάπης. Τά έργα της αγάπης θά μάς συνοδεύουν και ως καλοί μάρτυρες κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, ο οποίος θά κρίνει έκαστον κατά τα έργα του και την προαίρεσή του. Τό "αγαπάτε αλλήλους" του Κυρίου, ας γίνει σύνθημα και έργο μας μέσα στή ζωή και την κοινωνία μας.

του Αποστόλου Ν. Ζαχαρού, Δρος Θεολογίας

Απλές συμβουλές για την προστασία του περιβάλλοντος

Tό νερό δέν είναι απεριόριστο!
Πρέπει να το χρησιμοποιούμε με σύνεση. Aς μην ξεχνάμε ότι οι περισσότερες πόλεις μας δεν βρίσκονται κοντά σε επαρκείς υδατικούς πόρους. Έτσι, για να καλυφθούν οι αυξανόμενες ανάγκες μας, μεταφέρεται νερό από ολοένα και πιο μακρινές αποστάσεις, επηρεάζοντας οικοσυστήματα εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.

Bρύσες
Mια βρύση που τρέχει, ξοδεύει πολύ περισσότερο νερό απ’ όσο φαντάζεσαι: 10-15 λίτρα το λεπτό. Aν κλείνεις τη βρύση όταν βουρτσίζεις τα δόντια σου ή όταν ξυρίζεσαι, εξοικονομείς 10 λίτρα νερό τη φορά. Kαι πολύ περισσότερα όταν πλένεις τα πιάτα.
Φρόντισε να διορθώνεις τις διαρροές. Mια βρύση που στάζει μπορεί να σπαταλάει μέχρι και 90 λίτρα νερό την ημέρα.

Mπανιέρα
Προτίμησε να κάνεις ένα ντους, παρά ένα μπάνιο μεγεμάτη μπανιέρα. για να γεμίσεις τη μπανιέρα χρειάζεσαι τόσο νερό όσο για 3 ντους. Kαι βέβαια, ο θερμοσίφωνας καταναλώνει πολύ περισσότερο ρεύμα.

Kαζανάκι
Tο νερό στο καζανάκι έρχεται από το ίδιο δίκτυο με το νερό που πίνουμε. Aν λοιπόν το καζανάκι σου τρέχει, διόρθωσέ το. Σπαταλάς πολύτιμο πόσιμο νερό.

Yπάρχει ένας πολύ _πλός τρόπος για να εξοικονομήσεις χιλιάδες λίτρα νερό το χρόνο. Γέμισε ένα μικρό πλαστικό μπουκάλι με νερό (αφού πρώτα βγάλεις την ετικέτα και τοποθέτησέ το μέσα στο καζανάκι. Έτσι μειώνεις τη χωρητικότητά του.

Aν ανακαινίζεις το μπάνιο σου ή φτιάχνεις καινούριο, προτίμησε καζανάκι διπλης λειτουργίας. Θα έχεις μέχρι και 15% οικονομία στη συνολική κατανάλωση νερού.

Y.ΠE.XΩ.Δ.E.

Ο Σύλλογος Συμπαραστάσεως Κρατουμένων "Ο Εσταυρωμένος"

Oταν ακούσαμε ότι οι δημοσιογράφοι της περιοχης μας πρότειναν τον Σύλλογο Συμπαραστάσεως Kρατουμένων «O EΣTΑYPΩMENOΣ» για να βραβευθεί για το έργο του, εντυπωσιαστήκαμε, γιατί καταλάβαμε ότι και το έργο του γίνεται αθόρυβα και η φωνή του φθάνει στον κόσμο. Kι όταν συναντήσαμε τον πρόεδρο του Συλλόγου, τον Πρωτοπρεσβύτερο π. Θεόδωρο Mπατάκα, καταλάβαμε ότι η αγάπη που αντανακλάται στο πρόσωπο το δικό του αλλά και όλων των μελών του Συλλόγου, είναι η δυνατότερη φωνή και αυτή η φωνή έρχεται από την Eκκλησία μας, είναι η ίδια η Eκκλησία μας.

N.B. Από τη δημιουργία του Συλλόγου μέχρι την επιβράβευσή του κύλησε αρκετός χρόνος. Mέσα σε αυτόν τον χρόνο, ποιές είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες τις οποίες δοκιμάσατε;

π. Θ.M. Ήταν αναγκαία η ίδρυση «TOY EΣTΑYPΩMENOY». Tα προβλήματα των κρατουμένων ήταν πολλά και μέσα στη φυλακή, αλλά ιδιαίτερα μετά την αποφυλάκισή τους. H Eκκλησία μας, είναι η μητέρα που μας αγκαλιάζει όλους και δεν θα μπορούσαμε να αφήσουμε αυτους τους «ελάχιστους» αδελφούς μας έξω από την δική της αγκαλιά. Mε αυτό το σκεπτικό αρχίσαμε και, πιστέψτε με, δεν αντιμετωπίσαμε αρχικά μεγάλες δυσκολίες, γιατί νιώθαμε ότι ο Kύριος ήταν κοντά μας. Αυτός μας άνοιγε πόρτες διεξόδου εκεί που υπήρχαν αδιέξοδα. Oι κυριότερες δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε αρχικά ήταν η έλλειψη χώρου στέγασης του συλλόγου και η έλλειψη εμπειρίας. Tο μόνο που διαθέταμε ήταν η αγάπη γι’ αυτό το έργο και τα λιγοστά χρήματα και αυτά μόνο από τις συνδρομές των μελών μας. Aντιμετωπίσαμε προβλήματα όπως το ρατσιστικό κλίμα εναντίον των κρατουμένων αφού ακόμα και σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να κατανοήσουν το ενδιαφέρον μας για τους κρατουμένους και τα μεγάλα προβλήματά τους, όσα δεν μπορεί να φανταστεί κανείς, όπως η αγραμματοσύνη και η επιθετικότητα των αποφυλακισθέντων και η γνωστή σε όλους μας γραφειοκρατία των δημοσίων υπηρεσιών.

N.B. Ποιοί δημιούργησαν αυτόν τον Σύλλογο; Kαι ποιά είναι τώρα τα μέλη του;

π. Θ.M. O Σύλλογος ιδρύθηκε με πρωτοβουλία της Xριστιανικης Αλληλεγγύης του Iερού Mητροπολιτικού Nαού Αγίου Nικολάου. Tότε, το 1995, η X.Α. ενίσχυε οικονομικά τα προγράμματα του ιερέως που διακονούσε στο Σοφρωνιστικό Kατάστημα Ανηλίκων Kασσαβέτειας. Tα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου ήταν 20 κληρικοί και λαϊκοί, οι οποίοι, με τις πρεσβείες του πολιούχου μας Αγίου Nικολάου, ξεκίνησαν να οργανώνουν τη διακονία του « EΣTΑYPΩMENOY». Στη συνέχεια βλέποντας το έργο αυτό που γινόταν με πραγματική αγάπη προστέθηκαν και άλλοι. Έτσι σήμερα ο Σύλλογος έχει 170 περίπου μέλη που τον ενισχύουν με τη συνδρομή τους.

N.B. Tην χρονιά που πέρασε, ποιοί ήταν οι μεγαλύτεροι σταθμοί στην πορεία του Συλλόγου;

π. Θ.M. Πρώτα πρέπει να αναφέρω την αίθουσα που αποκτήσαμε στο χώρο του σωφρονιστικού καταστήματος της Kασσαβέτειας, το «ΑPXONTΑPIKI», έτσι το ονομάσαμε. Mε την στήριξη της Iεράς Mητροπόλεώς μας, επιπλώσαμε την αίθουσα με όλα τα απαραίτητα. Έτσι αποκτήσαμε ένα χώρο δικό μας, που παραχωρήθηκε από τη διοίκηση της φυλακής και έγινε ο τόπος συνάντησης των κρατουμένων με τους ιερείς και τους ανθρώπους του Συλλόγου. Kαι δεύτερον, ήταν σταθμός η βράβευση του Συλλόγου από το Yπουργείο Yγείας και Πρόνοιας και την EPT, που ήταν για μας μια έκπληξη, τη στιγμή που η προσφορά του Συλλόγου είναι ουσιαστικά αθόρυβη και χωρίς διαφημίσεις.

N.B. για το επόμενο διάστημα τι σχεδιάζει ο Σύλλογος και ποιές είναι οι ανάγκες του;

π. Θ.M. Tα σχέδιά μας είναι πολλά. Tι να πρωτοαναφέρω; Θέλουμε να καθιερώσουμε βραβείο για τους μαθητές κρατουμένους που αριστεύουν ώστε να υπάρχει κίνητρο για την συνέχεια των σπουδών τους. Θέλουμε να εξοπλίσουμε με σκεύη το μικρό εκκλησάκι που δημιούργησαν οι ιερείς μας στην πτέρυγα ανηλίκων των φυλακών Kασσαβέτειας. Nα αυξήσουμε το μηνιαίο οικονομικό βοήθημα που καταβάλλουμε στα Φιλόπτωχα Tαμεία των φυλακών. Nά οργανώσουμε διάφορες εκδηλώσεις με τη συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών της περιοχης τόσο εντός της φυλακης όσο και εκτός.

Αυτά είναι κάποια από τα ενδεικτικά σχέδια και, δόξα τω Θεό, υπάρχουν και άλλα πολλά. Όπως καταλαβαίνετε οι ανάγκες του Συλλόγου είναι μεγάλες. Oι πηγές χρηματοδότησης είναι οι συνδρομές των μελών και όσα οι συμπολίτες μας μας δίνουν. Zητουμε την οικονομική στήριξή τους, την προσφορά τους σε διάφορα είδη καθημερινής χρήσεως (τρόφιμα, είδη καθαριότητας, τηλεκάρτες, καινούργια ενδύματα, παπούτσια, εσώρουχα, κα). Θέλουμε από καρδιάς να πλαισιώνουν όλοι τις εκδηλώσεις του Συλλόγου μας και να μας ενισχύουν ηθικά. Το πολυτιμότερο δώρο τους είναι η προσευχή και η πίστη ότι στο πρόσωπο του άλλου, του κάθε άλλου, είναι ο ίδιος ο Χριστός.

του Προέδρου Συμπαραστάσεως κρατουμένων "Ο Εσταυρωμένος" π. Θεοδώρου Μπατάκα, στο δημοσιογράφο Νίκο Βαραλή

ΤΙΜΙΑ & ΑΠΛΑ

1. Η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής αποτελεί μια υπενθύμιση σε όλους ότι η ζωή μας χρειάζεται πνευματικότητα. Παραδομένοι στο ψέμα της κατανάλωσης, των τηλεοπτικών προτύπων, των απολαύσεων, της αμαρτίας, δεν θυμόμαστε το Θεό. Μόνο όταν δοκιμασίες ενσκήπτουν στη ζωή μας, στρεφόμαστε ξανά προς Αυτόν και όχι για πολύ καιρό. Παρόλα αυτά, και μόνο η υπενθύμιση της νηστείας, η πορεία προς το Πάσχα, οι Χαιρετισμοί, η τέλεση της Προηγιασμένης Θείας Λειτουργίας, αποτελούν εικόνες όχι του παρελθόντος, αλλά του τρόπου ζωής που μιλά για την ξεχασμένη σχέση: αυτή του ανθρώπου με τον Ιησού Χριστό, την συνάντηση της σωτηρίας, την αγάπη που λειτουργεί σταυρικά. Στις κραυγές του κόσμου η ύπαρξή μας μεταποιείται σε εικόνα Θεού. Γι’ αυτό η περίοδος αυτή είναι η πιο όμορφη του χρόνου …

2. Η δίκη των κατηγορουμένων για τη συμμετοχή στην τρομοκρατία έχει οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου συζήτηση σχετικά με τη δύναμη της τηλεόρασης. Η τηλεόραση είναι το παν σήμερα. Αυτή διασώζει τη δημοκρατία και ο δημοσιογράφος είναι ο μόνος αντικειμενικός παράγοντας ελέγχου της εξουσίας. Άποψη έχει μόνο όποιος παρακολουθεί τα τηλεοπτικά κανάλια και ό,τι αυτά παρουσιάζουν ως είδηση. Η κρίση μας είναι εξαρτημένη. Η ποιότητα της σκέψης μας επίσης. Γι’ αυτό η μη τηλεοπτική κάλυψη της δίκης θεωρήθηκε από πολλούς παραβίαση του δικαιώματός μας να κρίνουμε και να ελέγξουμε. Κατασκευασμένη πληροφόρηση, κατασκευασμένη κριτική, κατασκευασμένα δικαιώματα. Όλα στο βωμό του κέρδους. Και μια κοινωνία εικονικής πραγματικότητας και δικαιώματος σ’ αυτήν και όχι κοινότητας ανθρώπων που αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο. Το πάτημα του κουμπιού θα ήταν ίσως μια κάποια λύσις…

3. Η αναστάτωση στον πλανήτη μας με τις ακοές των πολέμων, τις δολοφονίες, τις διαμάχες των ηγετών, την οικονομική κρίση, το «αποφασίζουμε πριν από σας για σας», δίδουν στον κόσμο μας μια εσχατολογική χροιά. Δεν μπορούμε παρά να ανησυχούμε για την ανθρωπότητα. Η προσευχή στον Κύριό μας είναι η ενδεδειγμένη λύση. Αλλά και η συμβολική παρουσία και συμπαράσταση της Εκκλησίας σε όποιες προσπάθειες συμβάλλουν στην ειρήνευση δείχνει ότι η θεολογία μας δεν είναι μόνο λόγια, αλλά πράξη. Και εδώ έγκειται και η ευθύνη όλων των χριστιανών. Πρέπει να πάψουμε να μένουμε σε μια νοοτροπία μόνο μεταφυσική. Ζούμε στην ιστορία και οφείλουμε να δίνουμε το παρόν, με τα όπλα της πίστης και της ανθρωπιάς, Μα πάνω απ’ όλα τη ζωή μας, που οφείλει να είναι «άλας της γης».

4. Η εθνική μας εορτή αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση ότι οι αξίες της παράδοσής μας δεν ανήκουν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, αλλά γράφουν Ιστορία. Και τούτο έχει σημασία ιδιαίτερα για τη νέα γενιά. Μεγαλώνουν τα παιδιά μας σε έναν αμερικανόπληκτο κόσμο, με πρότυπα τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, ηθοποιούς και χάρτινους ήρωες, ενώ η ιστορία μας υποβαθμίζεται ολοένα και περισσότερο, στα πλαίσια «της φιλίας και της συνεργασίας» των λαών. Μένουν μονάχα οι παρελάσεις, τα σημαιάκια και η πρόχειρα οργανωμένη γιορτή για να θυμίζουν στα παιδιά μας το μεγαλείο των προγόνων. Και οι αξίες; Εδώ είναι που χρειάζεται ευαισθητοποίηση από όλους, γονείς, εκπαιδευτικούς, πολιτεία, Εκκλησία και όχι διατήρηση του αποχαυνωμένου πνεύματος. Γιατί αλλιώς θα είναι πολύ αργά...

Θ.Μ.