ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ κ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Με αφορμή την ψήφιση από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της έκθεσης σχετικά με την κατάσταση των θεμελιωδών δικαιωμάτων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με την οποία ζητείται η άρση του αβάτου του Αγίου Όρους, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος έκανε την ακόλουθη δήλωση:

"Είναι γνωστό ότι στο 'Αγιο Όρος επικρατεί καθεστώς το οποίο εξασφαλίστηκε για τους μοναχούς του Αγίου Όρους προτού ακόμη αναγνωριστεί η κυριαρχία του Ελληνικού κράτους στην περιοχή, με την συνθήκη του Βερολίνου του έτους 1978. Σύμφωνα με τη συνθήκη αυτή, η Ελλάδα υποχρεούται να αναγνωρίσει και να διατηρήσει τα εκ παραδόσεως δικαιώματα και τις ελευθερίες, που αναλαμβάνουν οι μοναστηριακές κοινότητες του Αγίου Όρους.

Η Ελληνική πολιτεία, συνεπής με τις διεθνείς υποχρεώσεις της, κύρωσε με το ν.δ. 10/16 Σεπτεμβρίου 1926 τον καταστατικό χάρτη του Αγίου Όρους, με το άρθρο 186 του οποίου απαγορεύεται η είσοδος στον 'Αθω, γυναικών.

Η απαγόρευση αυτή μπορεί να κατανοηθεί και να προσεγγισθεί κατά αντικειμενικό τρόπο, μόνο αν συνδεθεί ιστορικά και κανονικά με το άβατο κάθε μονής στο δίκαιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. 'Αβατο σημαίνει ότι σε κάθε μονή απαγορεύεται η είσοδος και η διαμονή ορισμένης κατηγορίας φυσικών προσώπων και κυρίως ανδρών στις γυναικείες μονές και γυναικών στις ανδρικές. Το άβατο αποβλέπει στην αποφυγή σκανδαλισμού τόσο των πιστών, όσο και των μοναχών, έχει χαρακτήρα σαφώς προοδευτικό και από αυτό ως θεσμό απουσιάζει οποιαδήποτε τάση υποτίμησης του γυναικείου φύλου, όπως λόγω άγνοιας του περιεχομένου του υποστηρίζεται από ορισμένους κύκλους. Το άβατο δεν παραβιάζει την αρχή της ισότητας των δύο φύλων, ούτε εισάγει αδικαιολόγητη διάκριση, αλλά συνέχεται με την βασική μοναχική Αρχή της παρθενίας, η οποία στην Ορθόδοξη παράδοση θεωρείται πάντοτε η πιο υψηλή μορφή θρησκευτικής ζωής.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, το άβατο δεν παραβιάζει την συνταγματική επιταγή της ισότητας των δύο φύλων, ούτε ως πανάρχαιος θεσμός του μοναχισμού, εισάγει διάφορη ρύθμιση με κριτήριο το φύλο, όπως ίσως με μια πρώτη πρόχειρη ματιά φαίνεται. Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 105 του συντάγματός μας, κατοχυρώνεται και συνταγματικά η ρύθμιση της λειτουργίας του καθεστώτος του Αγίου Όρους από τον καταστατικό χάρτη, ο οποίος ρητά όπως προαναφέρθηκε προβλέπει το άβατο.

Το άβατο των μονών συνδέεται αναπόσπαστα με τη φροντίδα της Εκκλησίας να αποφύγει έναν ενδεχόμενο κλονισμό της μοναχικής ειρήνης και ευταξίας, καθώς είναι γνωστή η καθοριστική σημασία της γενετήσιας λειτουργίας για τη ζωή του ανθρώπου.

Σύμφωνα με το σύνταγμά μας, το θέμα του αβάτου αποτελεί ζήτημα για το οποίο είναι αποκλειστικά αρμόδια η κοινότητα του Αγίου Όρους, η οποία λαμβάνει υπόψη της το αρχαίο προνομιακό καθεστώς που το διέπει και την Ορθόδοξη παράδοση.

Η Ελληνική πολιτεία, λόγω των άρρυκτων δεσμών της Ορθοδοξίας με το Ελληνικό Έθνος οφείλει να ενημερώσει όλους τους διεθνείς οργανισμούς για το καθεστώς του Αγίου Όρους και για τους λόγους που το επιβάλλουν, ώστε να αποφευχθεί η άδικη κριτική που αυτό δέχεται.

Οι διεθνείς οργανισμοί πρέπει να σέβονται την πνευματική, εκκλησιαστική και πολιτιστική παράδοση κάθε λαού και να αποφεύγουν παρεμβάσεις που έρχονται σε αντίθεση με την ιστορία και την παράδοση κάθε έθνους και οι οποίες όταν μάλιστα οφείλονται σε άγνοια των λόγων που τις δημιούργησαν, μόνο αδικαιολόγητη αναστάτωση μπορούν να επιφέρουν".

Ο ΜΕΓΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΣ

Κάποτε ένας άγιος γέροντας προσεύχοταν στο Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, γιατί οι δίκαιοι και ευσεβείς είναι φτωχοί και δυστυχούν και αδικούνται, ενώ πολλοί άδικοι και αμαρτωλοί είναι πλούσιοι και αναπαύονται, και πώς ερμηνεύονται οι κρίσεις του Θεού.

Ο Θεός θέλοντας να τον πληροφορήσει, του έβαλε στην καρδιά λογισμό να κατέβει στον κόσμο. Περπατώντας λοιπόν ο γέροντας, βρέθηκε σ'ένα δρόμο πλατύ, όπου περνούσαν πολλοί. Εκεί υπήρχε ένα λιβάδι και μια βρύση με καθαρό νερό. Ο αββάς, κρύφτηκε στην κουφάλα ενός δέντρου και σε λίγο, να που περνά ένας άνθρωπος πλούσιος, που ξεπέζεψε και κάθησε να φάει. Εκεί που αναπαυόταν, βγάζει ένα πουγγί με εκατό φλουριά, για να τα μετρήσει. Αφού τα μέτρησε, νόμισε πως τα έβαλε πάλι μέσα στο ρούχο του, εκείνα όμως έπεσαν κάτω στη γη. Σηκώθηκε λοιπόν και καβαλίκεψε το άλογό του, αφήνοντας εκεί τα φλουριά.

Έπειτα πέρασε από εκεί άλλος οδοιπόρος, για να πιεί νερό. Βρίσκει τα φλουριά, τα παίρνει και φεύγει γρήγορα.

Κατόπιν ήλθε άλλος φτωχός πεζοδρόμος, φορτωμένος και κουρασμένος, και κάθησε κι αυτός να αναπαυθεί. Ενώ έβγαζε ένα παξιμάδι να φάει, έρχεται και ο πλούσιος και πέφτει πάνω στο φτωχό και του λέει με θυμό: "Γρήγορα, δός μου τα φλουριά που βρήκες". Ο φτωχός με όρκους μεγάλους έλεγε πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Τότε ο πλούσιος άρχισε να τον δέρνει με τη βίτσα του λουριού του αλόγου του και με ένα χτύπημα στον μήνιγγα τον σκότωσε. Και άρχισε να ψάχνει όλα τα ρούχα και τα πράγματα του φτωχού, και επειδή δε βρήκε τίποτε, έφυγε πολύ λυπημένος.

Ο αββάς, βλέποντας όλα αυτά, έκλαιγε και σπαρασσόταν η καρδιά του για τον άδικο φόνο και παρακαλώντας τον Κύριο έλεγε: "Κύριε, ποιά η βουλή Σου και πώς υπομένει αυτά η αγαθότητά Σου;" Τότε παρουσιάστηκε 'Αγγελος και του είπε: "Μη λυπάσαι, γέροντα, διότι όλα με το θέλημα του Θεού γίνονται, άλλα κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση και άλλα για οικονομία. Μάθε λοιπόν, ότι αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε. Ο δεύτερος είχε περιβόλι αξίας εκατό φλουριών, αυτό δε ο πλούσιος, ως πλεονέκτης που ήταν, το πήρε δικαστικώς μόνο για πενήντα φλουριά. Κι επειδή παρακαλούσε ο φτωχός περιβολάρης το Θεό να κάνει εκδίκηση, οικονόμησε ο Θεός έτσι και του τα έδωσε διπλά αντί πενήντα φλουριά, εκατό.

Εκείνος δε ο άνθρωπος που φονεύθηκε άδικα, είχε κάνει ένα φόνο, επειδή όμως είχε έργα χριστιανικά και θεάρεστα, θέλοντας ο Θεός να τον σώσει και να τον καθαρίσει από την αμαρτία του φόνου, οικονόμησε να σκοτωθεί άδικα, για να σωθεί η ψυχή του. Αυτός δε, ο πλεονέκτης, που έκανε το φόνο, έμελλε να κολασθεί από τη φιλαργυρία και την πλεονεξία του, γι' αυτό τον άφησε ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να ζητήσει μετάνοια. Και να τώρα, αφήνει τον κόσμο και πάει να γίνει μοναχός.

Λοιπόν πήγαινε τώρα στο κελί σου και μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, διότι είναι ανεξερεύνητες, και ανεξιχνίαστη η προνοητική των πάντων του Θεού διακυβέρνηση, και δεν φθάνει ο νους και η δύναμη της γνώσεως του ανθρώπου να κατανοήσει τα θεία μυστήρια. Γι'αυτό, κάθε άνθρωπος πρέπει να λέει: "Δίκαιος ει Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις Σου" και από την απόλυτη πίστη του θα σωθεί, καθώς λέγει η Γραφή: "... ο δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται".

Αυτά αφού άκουσε από τον άγγελο ο αββάς, δόξασε το Θεό.

από την Ι.Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πηλίου