ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ & ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΑΣ

ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΟΙ ΗΜΕΡΙΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Μια ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία υλοποιήθηκε σε συνεργασία της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, των Σχολικών Συμβούλων της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, της Διεύθυνσης, αλλά και άλλων φορέων του Νομού (Νομαρχίας, Δήμων, Πανεπιστημίου). Συγκεκριμένα, οργανώθηκαν 5 ημερίδες σχετικά με τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών στα Δημοτικά Σχολεία, οι οποίες ήρθαν σε απάντηση των αναζητήσεων των δασκάλων, αλλά και του ευρύτερου προβληματισμού, στον οποίο η τοπική μας Εκκλησία συνεισφέρει σχετικά με την θρησκευτική αγωγή των παιδιών και των νέων.

Οι ημερίδες αυτές έρχονται σε συνέχεια αντιστοίχων για την διδασκαλία του μαθήματος στην Δευτεροβάθμια, που οργανώθηκαν από την Μητρόπολη, την Ένωση Θεολόγων Ν. Μαγνησίας και την Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Νομού τον περασμένο Νοέμβριο. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος και οι εκπαιδευτικοί φορείς προχώρησαν στην κατάρτιση ενός προγράμματος, την επιμέλεια και την διοργάνωση του οποίου ανέλαβε το Γραφείο Νεότητος της Μητροπόλεως. Οι πρώτες δύο ημερίδες έγιναν την Πέμπτη 15 Μαρτίου 2001 στον Αλμυρό, στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου, και η δεύτερη στο Αμφιθέατρο "Σαράτση" του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας την Παρασκευή 16 Μαρτίου 2001. Οι άλλες δύο έγιναν την Πέμπτη 29 Μαρτίου στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Δημαρχείου Ν. Ιωνίας και την Παρασκευή 30 Μαρτίου 2001 στο κτήριο Σπίρερ του Δήμου Βόλου.

Στις δύο πρώτες ημερίδες κύριοι ομιλητές ήταν ο κ. ’γγελος Βαλιανάτος, Δρ. Θεολογίας, εκπαιδευτικός, μέλος της συγγραφικής ομάδας των βιβλίων του Δημοτικού Σχολείου, και ο κ. Γιάννης Μανίκας, Δρ. Θεολογίας, διδάσκων καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας της Διδακτικής των Θρησκευτικών. Συντονιστής της ημερίδας ήταν ο κ. Διονύσης Μελάς, σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, υπεύθυνος της ομάδος συγγραφής των διδακτικών βιβλίων του Δημοτικού Σχολείου. Στις άλλες δύο ημερίδες αντί του κ. Βαλιανάτου, εισηγήτρια ήταν η κ. Ζωή Πλιάκου-Νίκα, Δρ. Θεολογίας, εκπαιδευτικός αποσπασμένη στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, και μέλος της συγγραφικής ομάδας των βιβλίων του Δημοτικού.

Ο κ. Βαλιανάτος μίλησε για τους στόχους της Διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών στο Δημοτικό Σχολείο, που είναι να προταθούν στο μαθητή στοιχεία της ορθόδοξης θεολογίας και παράδοσης, θα τον ευαισθητοποιήσουν στις αρχές της ορθόδοξης χριστιανικής αγωγής, αλλά και θα του δώσουν την ευκαιρία να συνειδητοποιήσει την πίστη του. Κέντρο της διδασκαλίας του μαθήματος το πρόσωπο του Χριστού.

Σε δύο πολύ ενδιαφέροντα τμήματα ο κ. Μανίκας επεσήμανε διδακτικούς τρόπους με βάση τους οποίους κανείς μπορεί να οργανώσει το μάθημα, ενώ παρουσίασε δειγματικές διδασκαλίες, με τη χρήση οπτικοακουστικών μέσων, φωτεινών διαφανειών και βυζαντινής μουσικής, αποδεικνύοντας τη δυνατότητα ποικίλης εφαρμογής του μαθήματος. Η παρουσίαση υπήρξε εντυπωσιακή και καρπός προσωπικού μόχθου του εισηγητή.

Τις ημερίδες άνοιξαν με χαιρετισμούς τους ο εκπρόσωπος του Νομάρχη Μαγνησίας κ. Σιδηρόπουλος, ο Δήμαρχος Αλμυρού κ. Κοντογεωργάκης, ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Α/θμιας Εκπαίδευσης κ. Διαλετάρας, ο προϊστάμενος του 3ου Γραφείου κ. Μπακογιάννης και οι σχολικοί σύμβουλοι κ. Κατσαρός και Κουρεμένος.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος απηύθυνε σχετικό μήνυμα στους παραβρισκομένους τονίζοντας την σημασία που το μάθημα των Θρησκευτικών έχει για την επαφή του παιδιού με την παράδοση του τόπου μας, αλλά και για την γενικότερη αγωγή, ευχαριστώντας τους δασκάλους για την πραγματικά αθρόα προσέλευσή τους. Ο κ. Ιγνάτιος χαρακτήρισε την παρουσία του δασκάλου στο σχολείο του σήμερα πολυδύναμη, καθώς ο δάσκαλος δεν προσφέρει μόνο γνώσεις, αλλά και ήθος στους μαθητές, ευαισθητοποιεί, κοινωνικοποιεί, βοηθά τα παιδιά να μάθουν για τις αξίες του λαού μας, ενώ αποτελεί τελικά την ελπίδα της νεότητας να προχωρήσει με εφόδια πνευματικά στη ζωή.

Στην ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση που επακολούθησε των εισηγήσεων, διασαφηνίσθηκαν πολλά από τα ερωτηματικά που οι δάσκαλοι είχαν για το μάθημα, ενώ έγιναν προτάσεις και προς την Μητρόπολη και προς τους σχολικούς συμβούλους για την καλύτερη οργάνωση του μαθήματος και την δημιουργία τράπεζας εποπτικού υλικού. Όμορφες πινελιές, από την πλούσια εκπαιδευτική του πείρα προσέφερε ο κ. Διονύσης Μελάς, ο οποίος βοήθησε τους δασκάλους να αντιληφθούν τη φιλοσοφία της προσπάθειας του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου για το μάθημα.

Το Γραφείο Νεότητος της Ιεράς Μητροπόλεως ετοίμασε σχετικό κείμενο για την περαιτέρω συνεργασία δασκάλων και Ενοριών, ώστε να μπει πλέον σε άλλη βάση η σχέση Εκκλησίας και Εκπαιδευτικής Κοινότητας.

Ανάλογη επιτυχία σημείωσαν και οι ημερίδες για τις σχολικές περιφέρειες των συμβούλων κ. Τσιμπίδα και Κατσαβριά στο τέλος Μαρτίου. Η τελευταία ημερίδα θα γίνει στις 26 Απριλίου 2001, για την σχολική περιφέρεια του Συμβούλου κ. Πόρποδα.

Η προσπάθεια αυτή της τοπικής Εκκλησίας, σε συνεργασία με την εκπαιδευτική κοινότητα, αποδεικνύει τη δυνατότητα σε θεσμικό επίπεδο να υπάρξει αλληλοβοήθεια και υποστήριξη, ώστε και το εκπαιδευτικό έργο να προαχθεί, αλλά και η μαρτυρία της τοπικής Εκκλησίας να επεκταθεί. Όπως χαρακτηριστικά παρατήρησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος η Εκκλησία είναι στη διάθεση των εκπαιδευτικών να συνδράμει κάθε πρωτοβουλία και δραστηριότητά τους, σεβόμενη την διακριτότητα των ρόλων, αλλά και αποδεικνύοντας την συμπαράσταση και το ενδιαφέρον της για την μόρφωση της νέας γενιάς.

Η ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ

Περίοδος εντονότερης πνευματικής ζωής για τους χριστιανούς είναι η Μ. Τεσσαρακοστή. Καιρός περισυλλογής, αυτοελέγχου και προσευχής. Θα μπορούσε δε να χαρακτηριστεί και περίοδος εξάσκησης στην υπομονή. Η υπομονή είναι τόσο αναγκαία στη ζωή μας και κυρίως στους πνευματικούς μας αγώνες, όσο και η τροφή και ο αέρας που αναπνέουμε. Όμως πολλές φορές η υπομονή μας εξαντλείται, εξανεμίζεται. Αρκεί μια θλίψη, ένα πρόβλημα, μια δοκιμασία και όλα χάνονται, τη στιγμή δηλ. που την έχουμε περισσότερο ανάγκη, ακριβώς τότε την ξεχνούμε. Ξεχνούμε δε και κάποια λαμπρά παραδείγματα παροιμιώδους υπομονής, όπως την περίπτωση του δικαίου Ιώβ.

Ο Ιώβ ήταν ένας καλός, ευθύς, δίκαιος και ευσεβής άνθρωπος, που δεν αδικούσε κανέναν και απέφευγε το κακό. Όμως απανωτές συμφορές του προέκυψαν. Ληστές έκλεψαν τα πολυάριθμα κοπάδια του και έσφαξαν τους δούλους του, φωτιά έκαψε τα πρόβατά του και τους βοσκούς, το σπίτι του κατέρρευσε σκοτώνοντας τα παιδιά του και κάθε είδους συμφορά και ασθένεια τον βρήκε.

Ωστόσο παρ' όλα όσα του συνέβησαν ο Ιώβ δεν βλαστήμησε το Θεό, μόνο προσκύνησε και είπε:
"Γυμνός γεννήθηκα, γυμνός θα πεθάνω. Ο Κύριος έδωσε, ο Κύριος πήρε. Όπως θέλησε ο Κύριος, έτσι κι έγινε. Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου... Αφού δεχτήκαμε τα καλά από τον Κύριο, τα κακά δε θα τα υπομείνουμε;"(Ιωβ 2,7 -10).

Αυτή λοιπόν η υπομονή ήταν εκείνη που στήριξε τον Ιώβ, εκείνη που του ξανάδωσε όλα όσα είχε χάσει, εκείνη που τον έκανε ξακουστό στα έθνη.

Σήμερα λίγοι είναι οι χριστιανοί που στην προσευχή τους ζητούν υπομονή και δύναμη για την αντιμετώπιση των δοκιμασιών. Οι περισσότεροι ζητούν απαλλαγή από τις θλίψεις και όχι αύξηση της υπομονής τους. Όμως οι θλίψεις και οι δοκιμασίες, ως αποτέλεσμα της αμαρτίας, είναι αναπόφευκτες, μπορούν όμως με την μετάνοια, την προσευχή, την μυστηριακή ζωή και κυρίως την υπομονή να γίνουν σμίλη που θα σμιλέψει την ψυχή μας και θα την εξαγνίσει.

Η υπομονή λοιπόν είναι αναγκαία και είναι ευλογία και δώρο Θεού, για να μπορέσουμε να σηκώσουμε το βάρος των θλίψεων που μας περικυκλώνουν. Τέλος, είναι δύναμη, είναι θρίαμβος, είναι νίκη του πιστού χριστιανού: με την υπομονή αναδείχθηκαν όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας. Αυτήν την υπομονή καλούμεθα όλοι να εξασκήσουμε στη ζωή μας και ιδιαίτερα την περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής, έχοντας εμπιστοσύνη στο Θεό και υπακοή στο άγιο θελημά Του.

Απόστολος Ζαχαρός, Δρ Θεολογίας

ΤΙΜΙΑ & ΑΠΛΑ

1. Η εκρηκτική κατάσταση στα Σκόπια προβληματίζει για μια ακόμη φορά σχετικά με τους σκοπούς και τις επιδιώξεις των μεγάλων του κόσμου. Ένα κρατίδιο το οποίο σφετερίζεται ένα όνομα που δεν του ανήκει, μια ιστορία που δεν έχει και φιλοδοξεί να αποτελέσει ανάσχεση στον εθνικισμό των Αλβανών και των Βουλγάρων, διαπιστώνει ότι τελικά άλλοι παίζουν παιχνίδια μαζί του. Και η δική μας εξωτερική πολιτική στηρίζεται στις συμπάθειες και αντιπάθειες των ηγετών μας και όχι στα καλώς νοούμενα συμφέροντα της χώρας μας. Είναι μια ευκαιρία να λυθούν οι εκκρεμότητες που έχουμε με τα Σκόπια, όχι εις βάρος μας, αλλά με σεβασμό στις αρχές του δικαίου και στην ιστορικότητα της περιοχής. Ας μην χαθεί κι αυτή η ευκαιρία!

2. Η κρίση με αφορμή την ανωτατοποίηση των ΤΕΙ μαρτυρεί την προχειρότητα των μεταρρυθμίσεων στο χώρο της παιδείας, αλλά και την κυριαρχία των συντεχνιακών συμφερόντων σ' όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσής μας. Το ερώτημα είναι τελικά τι θέλουμε ως κοινωνία: αναβαθμισμένα γράμματα ή χαμηλότερο επίπεδο; Το ερώτημα του ήθους βέβαια πάντα παραμένει ανοιχτό και η συνεχής θλίψη για την τεχνοκρατική και οικονομίστικη λογική που ακολουθούν όλοι θα εξακολουθεί να κυριαρχεί! Η ελπίδα είναι στην Εκκλησία, αρκεί να δει με σοβαρότητα το θέμα της παιδείας και να επιλέξει τα καλύτερα στελέχη, τα οποία θα μπορούσαν να προσφέρουν και ήθος, αλλά και τη γνώση που ο τόπος μας έχει ανάγκη!

3. Η επικείμενη επίσκεψη του Πάπα στην πατρίδα μας προκαλεί μεγάλη ανησυχία. Ο Πάπας λειτουργεί συμβολικά ως ο εκφραστής ενός θεσμού που σχεδόν πάντοτε πολέμησε την Ορθοδοξία και την Ελλάδα. Το ήθος μας επιβάλλει τον σεβασμό στον οποιοδήποτε ξένο, αλλά οι εκβιασμοί προς την Εκκλησία αποτελούν τη χειρότερη μέθοδο και για την πολιτεία, αλλά και για την ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα δούμε σκηνές, οι οποίες δεν θα τιμούν τη χώρα μας, αλλά η ευθύνη ανήκει σ' εκείνους που, χωρίς να λύνουν τα προβλήματα, θέλουν να επιβάλουν τις απόψεις τους με χτυπήματα κάτω από τη μέση!

4. Η μαζική προσέλευση των πιστών και η στήριξη στην πρωτοβουλία της Εκκλησίας για το δημοψήφισμα σχετικά με την αναγραφή του θρησκεύματος προκαλεί άγχος στους κρατούντες. Ακόμα και η πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (Κύριος οίδεν με τι πιέσεις ελήφθη) απέδειξε την προχειρότητα με την οποία η πολιτεία αποφασίζει, αλλά και ότι η Αρχή δεν είναι αλάθητη. Η ιθαγένεια θα πρέπει να ξαναμπεί στις ταυτότητες. Αλλά η αντίδραση του λαού μας θα υποχρεώσει τους κρατούντες να δεχθούν την προαιρετική αναγραφή και του θρησκεύματος.

5. Η Αρχή πλέον έχει αναγορευθεί σε παντοδύναμο όργανο. Στην πρόσφατη απογραφή, το θρήσκευμα δεν περιελήφθη στα υπό συμπλήρωση δεδομένα. Πέρα από τις προφανείς σκοπιμότητες που μια τέτοια απόφαση εξυπηρετεί (ο καθένας δικαιούται να λέει ότι είναι θρησκευτική μειονότητα σε ποσοστό που ο ίδιος αυτοπροσδιορίζει, και άρα γιατί να υπάρχει επικρατούσα θρησκεία), προκύπτει ένα ερώτημα με μεγάλο ενδιαφέρον. Τα άλλα στοιχεία που μας ρώτησαν, δεν αποτελούν ευαίσθητα δεδομένα και μάλιστα περισσότερο απόρρητα; Γιατί τέτοια υποκρισία; Πρέπει πάντως κάποιος να αρχίσει να μας προστατεύει από τις Αρχές και τους Δαφέρμους, διότι ο κύριος αυτός εξελίσσεται στον "Μεγάλο Αδελφό" που αποφασίζει πριν από μας για μας! ’ξιος ο μισθός του...

Θ. Μ.