ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΗ ΓΕΩΡΓΙΑ
ΝΕΕΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ένα αθόρυβο, αλλά και ταυτόχρονα ουσιαστικό έργο επιτελείται στην Μητρόπολη Δημητριάδος. Τόσο σε ενοριακό, όσο και σε ευρύτερα Μητροπολιτικό επίπεδο, αναλαμβάνονται πρωτοβουλίες φιλανθρωπικής αλληλεγγύης, αλλά και ταυτόχρονα κοινωνικής παρέμβασης, που καθιστούν την παρουσία της τοπικής Εκκλησίας ιδιαίτερα ζωντανή μέσα στην τοπική, αλλά και ευρύτερη κοινωνία.

Σε ενοριακό επίπεδο, εκτός από την λειτουργία των Σπιτιών Γαλήνης σε 8 Ενορίες του Βόλου και της Νέας Ιωνίας και σε μία του Αλμυρού, τα ενοριακά συμβούλια της Χριστιανικής Αλληλεγγύης βοηθούν αποφασιστικά, τόσο υλικά, όσο και διαπροσωπικά (επισκέψεις σε ασθενείς και μοναχικούς, εκδηλώσεις για αναξιοπαθούντες, προσωπική επικοινωνία) τους κοινωνικά περιθωριοποιημένους και αποκλεισμένους ανθρώπους της περιοχής μας, με στόχο την ανακούφιση των βαρών που οι αδελφοί μας αντιμετωπίζουν.

Ιδίως τις ημέρες των Χριστουγέννων και του Δωδεκαημέρου, εντάθηκε η προσπάθεια σε ενοριακό επίπεδο, με την χορήγηση εκτάκτων βοηθημάτων, αλλά και ενός μεγάλου μέρος του Εράνου της Αγάπης, που φέτος έφτασε τα 25.000.000 δρχ., τόσο από τις Ενορίες, όσο και από το Κέντρο Συμπαράστασης Οικογενείας της Ιεράς Μητροπόλεως, σε αναξιοπαθούντες αδελφούς μας. Εξάλλου, το κέντρο ΔΟΣ ΗΜΙΝ ΣΗΜΕΡΟΝ, που λειτουργεί στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγ. Νικολάου Βόλου, ήταν ανοιχτό όλες τις εορτάσιμες μέρες, ώστε κανένας συνάνθρωπός μας να μην στερηθεί την τροφή και την συμπαράσταση, ιδίως αυτό το διάστημα.

Εξάλλου, με μεγάλη επιτυχία διεξήχθη και φέτος, για δεύτερη χρονιά η Δωροέκθεση, στην Κατακόμβη του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγ. Νικολάου Βόλου, η οποία στηρίχθηκε από προσφορές κεντημάτων, διακοσμητικών ειδών και πολλών άλλων δώρων από πλήθος ανθρώπων, που έδειξαν την έμπρακτη αγάπη τους προς τον πλησίον. Τα έσοδα από την Δωροέκθεση, που φέτος έφτασαν τα 5.000.000 δρχ., κατατέθηκαν στο Γενικό Φιλόπτωχο Ταμείο της Μητροπόλεως Δημητριάδος, και ενισχύουν το ποικίλο φιλανθρωπικό και κοινωνικό της έργο. Αξίζει να σημειωθεί ότι περί τις 50 εθελόντριες κυρίες προσέφεραν τις υπηρεσίες τους για την λειτουργία της Δωροέκθεσης από τις 9 Δεκεμβρίου 2000, μέχρι τις 7 Ιανουαρίου 2001.

Αλλά η τοπική Εκκλησία, σε συνεργασία με φορείς της περιοχής μας προχώρησε και στη συγκέντρωση ανθρωπιστικής βοήθειας προς τους Έλληνες της Γεωργίας. Περί τους 18 τόνους τρόφιμα, φάρμακα και ρουχισμό, θα αποσταλούν στις αρχές Φεβρουαρίου στην πόλη Ρουστάβ της Γεωργίας, ενώ διάφοροι σύλλογοι προσέφεραν πολιτιστικό υλικό, βιβλία και άλλα είδη στο Ελληνικό Κέντρο Πολιτισμού της ομογένειας στη Γεωργία. Μέχρι και ένα μικροβιολογικό εργαστήριο, προσφορά μικροβιολόγου του Βόλου, μεταφέρθηκε για το πολυιατρείο της πόλης Ρουστάβ, για να καλύψει τις ανάγκες των ομογενών μας.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, σε σχετική συνέντευξη Τύπου στις 16 Ιανουαρίου 2001, ευχαρίστησε όλους όσους βοήθησαν σ' αυτή την προσπάθεια, αλλά και τις στρατιωτικές αρχές του τόπου, που προσφέρθηκαν για την μεταφορά της βοήθειας στη Γεωργία και τόνισε πως η όλη προσπάθεια υλοποιήθηκε χάρις στους "Γιατρούς της Αγάπης" της τοπικής Εκκλησίας, που δραστηριοποιούνται, μαζί με τους αντίστοιχους του Πειραιά, της Σερβίας, της Ρουμανίας και της Γεωργίας, ώστε να ανακουφιστούν συνάνθρωποί μας, όπου είναι δυνατόν.

Μεγάλη ήταν και η συμπαράσταση της τοπικής Εκκλησίας προς τους κρατουμένους και τις οικογένειές τους, τις ημέρες των εορτών. Δέματα με απαραίτητα είδη συγκεντρώθηκαν και διανεμήθηκαν από τον Σεβασμιώτατο, σε συνεργασία με τον Σύλλογο Συμπαραστάσεως Κρατουμένων "Ο Εσταυρωμένος", και στα τρία σωφρονιστικά καταστήματα της περιοχής μας, ενώ η ποιμαντική προσπάθεια στις φυλακές συνεχίζεται όσο οι συνθήκες επιτρέπουν, με καρποφόρα αποτελέσματα.

Σε υλικό επίπεδο περί τα 300.000.000 δραχμές δόθηκαν στο φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο της τοπικής Εκκλησίας μέσα στο 2000, αλλά το σπουδαιότερο είναι η εθελοντική δραστηριοποίηση πολλών ανθρώπων, μέσα από τη Σχολή Κοινωνικής Προσφοράς, τα παραρτήματα της Χριστιανικής Αλληλεγγύης των Ναών, των ενοριακών πρωτοβουλιών, του Συλλόγου "Ο Εσταυρωμένος", των "Γιατρών της Αγάπης" και άλλων προσπαθειών, που τείνουν να αγκαλιάσουν την κοινωνία, δίνοντας πολύτιμη μαρτυρία της Εκκλησίας εν τω κόσμω.

Μήνυμα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος για το νέο έτος

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΝΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ (2)

Η Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα διακρίνεται από έξι βασικά χαρακτηριστικά: 1. Την υπερπροώθηση του οικονομικού στοιχείου της Ένωσης εις βάρος της κοινωνικής αλληλεγγύης. 2. Την πορεία προς μια γενικότερη ανάπτυξη και ενοποίηση, η οποία, ενώ δεν απορρίπτει τις διαφορετικές εθνικές ταυτότητες, τείνει να τις εγκλωβίσει σε ενιαία σχήματα. 3. Την αρχή της επικουρικότητας, που ενώ έχει θετική βάση, την στήριξη των ασθενέστερων κρατών, δημιουργεί εξαρτήσεις από τους ισχυρούς σε θεσμικό και οικονομικό επίπεδο 4. Τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, όπως η ανεργία, τα ναρκωτικά, ο ρατσισμός 5. Την σκιά της Νέας Τάξης Πραγμάτων, η οποία επιβάλλει την πολιτιστική κυριαρχία των ΗΠΑ, μέσα από την προβολή στα ΜΜΕ του δυτικού τρόπου ζωής 6. Τον θρησκευτικό συγκρητισμό, που δημιουργεί σύγχυση γύρω από την αλήθεια.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν πρόκληση τόσο για την ποιμαίνουσα Εκκλησία όσο και για τον άνθρωπο. Μπορεί η Ορθόδοξη Εκκλησία και θεολογία να συμβάλλει στη διαμόρφωση του ήθους και της νοοτροπίας του σύγχρονου Ευρωπαίου; Μπορεί η ορθόδοξη θεολογία να αποτελέσει την εναλλακτική λύση απέναντι στη λογικοποίηση του τεχνολογικού πολιτισμού και στην μονόπλευρη ιδεολογική αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων;

Απαραίτητη βέβαια προϋπόθεση είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχει ελπίδα, καθώς για μια ακόμη φορά καλούμαστε να βιώσουμε το ότι "η δύναμις ημών εν ασθενεία τελειούται". Η Χάρις του Αγίου Πνεύματος είναι αυτή που θα βοηθήσει την Εκκλησία να βγει νικήτρια στην πρόκληση της Παγκοσμιοποίησης και της Ενωμένης Ευρώπης. Ακόμα κι αν μας θεωρούν ότι δεν έχουμε θέση στον ευρωπαϊκό πολιτισμό, όπως κάνει ο πολύς Χάντιγκτον, ακόμα κι αν είμαστε μειονότητα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η μοναδική ορθόδοξη χώρα, εντούτοις πιστεύουμε ότι έχουμε πολλά να δώσουμε, όχι γιατί θα κινδυνεύσει η Εκκλησία να χαθεί, αλλά γιατί το χρέος μας είναι να παλέψουμε κάτω από οιεσδήποτε συνθήκες, όπως άλλωστε επράξαμε κατά τη διάρκεια της Ιστορίας.

Εδώ είναι που χρειάζεται να τολμήσουμε να προχωρήσουμε σε βήματα, τα οποία θα αποτελέσουν την αφετηρία απάντησης στις προκλήσεις. Τέτοια βήματα είναι:

1. Ο εκσυγχρονισμός της ποιμαντικής γλώσσας. Είναι απαραίτητο να μιλήσουμε στις κατηχητικές ομάδες, στους κύκλους, στα κηρύγματά μας τη γλώσσα της νέας πραγματικότητας και να ασχοληθούμε με τη νέα κατάσταση, την οποία θα δούμε υπό το πρίσμα του λόγου του Θεού.

2. Η καλλιέργεια οικολογικής συνείδησης στις Μητροπόλεις μας, ιδίως στο νεανικό χώρο, με την οργάνωση σχετικών ημερίδων και εθελοντικών ομάδων.

3. Η εντατική λειτουργία στις Μητροπόλεις του θεσμού της εθελοντικής διακονίας. Ήδη, παγκοσμίως γίνεται μεγάλος λόγος για το κίνημα του εθελοντισμού. Η Εκκλησία προβάλλει το δικό της εθελοντικό κίνημα, που δεν είναι άλλο από τη διακονία του "σύμπαντος κόσμου". "Ο θέλων πρώτος είναι, έστω πάντων διάκονος", "ουκ ήλθον διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι", μας λέει ο Κύριός μας και η πίστη μας είναι βασισμένη στη διακονία, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον στο κοινωνικό σκέλος της. Οι λεγόμενες "αγάπες", οι επισκέψεις στα σπίτια των αρρώστων και των πτωχών, τα ιδρύματα της Εκκλησίας, που στηρίζονται καθαρά στην εθελοντική προσφορά διακονίας των πιστών και ιδίως των γυναικών, αποτελούν εκφράσεις του πόσο η εθελοντική διακονία στηρίζει το ποιμαντικό έργο της Εκκλησίας, αλλά και ταυτόχρονα της έμπρακτης βίωσης της πίστης μας

Ταυτόχρονα, μπορούμε να ενθαρρύνουμε τη διάθεση των νέων για εθελοντική διακονία. Αν το πετύχουμε, θα διαμορφώσουμε έναν νέο τύπο Ενορίας, όπου το κέντρο βάρους δεν θα είναι η σωτηρία μόνο των μεγάλων, αλλά η μεταμόρφωση όλων και η Ενορία θα λειτουργεί πράγματι ως θεραπευτική κοινότητα. Είναι δεδομένο άλλωστε, ότι θα κληθούμε να συνεισφέρουμε στην μεγάλη πρόκληση που έρχεται μπροστά μας εθνικά, που είναι η Ολυμπιάδα, αλλά και σε μια σειρά άλλων θεμάτων, όπως είναι η δασοπυρόσβεση, η προστασία του περιβάλλοντος, η υπέρβαση της μοναξιάς και η προσφορά υπηρεσιών υγείας σε αναξιοπαθούντες, η εθελοντική διακονία αποτελεί αναγκαιότητα.

4. Η πρόκληση και η συμμετοχή στο διάλογο για τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα της Ευρώπης, αλλά και η πρόταξη του πατερικού λόγου, ο οποίος χρειάζεται να βρει διέξοδο στη σύγχρονη κοινωνία.

5. Η επανεκκίνηση, με πρωτοβουλία της Εκκλησίας, ενός διαλόγου με τη διανόηση της χώρας, για βασικά ζητήματα προσανατολισμού της πατρίδας μας και διατήρησης του πολιτισμού της.

6. Σπουδαίας σημασίας είναι το θέμα της παιδείας. Η παρουσία των κληρικών στα σχολεία, η συνεργασία με τους θεολόγους καθηγητές, η διοργάνωση από κοινού ημερίδων, ακόμα και η ίδρυση σχολείων σε ιδιωτική βάση, αποτελούν βήματα επανεύρεσης του ελληνορθόδοξου ήθους στο χώρο της νέας γενιάς, ιδιαίτερα και μοναδικά απαραίτητα.

7. Η διάσωση της πολιτιστικής μας παράδοσης, με την ίδρυση σχολών βυζαντινής μουσικής, αγιογραφίας, παραδοσιακής μουσικής, η ενθάρρυνση νέων ανθρώπων να ψάλλουν στις Ενορίες, η αποκάθαρση των ναών από στοιχεία που αλλοτριώνουν το ήθος μας, αποτελούν μακροπρόθεσμες λειτουργίες, που μπορούν να δώσουν μια άλλη δυναμική στην Ενορία.

8. Η εντατικοποίηση του φιλανθρωπικού και κοινωνικού έργου της Εκκλησίας, η οποία μπορεί να δώσει απτές μαρτυρίες του ήθους της. Αν τα λόγια γίνουν όλο και περισσότερο πράξη, τότε υπάρχει ελπίδα.

Στο βιβλίο "Αδελφοί Καραμαζόφ" του Ντοστογιέφσκυ, γράφει κάπου: "Θα ταξιδέψω στην Ευρώπη. Γνωρίζω ότι θα επισκεφθώ ένα νεκροταφείο. Γνωρίζω όμως, πως πρόκειται για το πιο σεβάσμιο, το πιο πολύτιμο νεκροταφείο...". Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη, στην ιστορική της διάσταση και στη σύγχρονη μορφή της, παρουσιάζει πολυμορφία, αλλά και ενότητα. Και η ενότητά της δεν εκφράζεται μόνον στο φυσικό της περιβάλλον, αλλά κυρίως στις βασικές ηθικές αρχές της. Αν χαθούν η καταστροφή θα είναι μεγαλύτερη από μια περιβαλλοντική καταστροφή.

Πρέπει να δείξουμε, λοιπόν, έμπρακτα στην Ενωμένη Ευρώπη το δρόμο της ψυχής! Η Ευρώπη, έστω στη δίνη της παγκοσμιοποίησης, μας χρειάζεται και τη χρειαζόμαστε. Δεν απομένει, παρά να δώσουμε σε όλους το οικουμενικό ήθος της Ορθοδοξίας, το βίωμα των Αγίων της, την πίστη, έργω και λόγω, την ελπίδα στο Χριστό της αγάπης, της μεταμόρφωσης, της σωτηρίας. Αυτό το ήθος αποτελεί την Ζωή για τον κόσμο και την Ευρώπη, την διέξοδο από τα αδιέξοδα, την αφετηρία ενός διαλόγου που αποτελεί και ό,τι καλύτερο έχει να καταθέσει ο τόπος μας στην ευρωπαϊκή του πορεία.

Του Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου

ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Τα τηλεοπτικά παράθυρα κυβερνούν τον κόσμο μας. Εκεί βγαίνουν οι ειδήσεις, εκεί λύνονται τα προβλήματα των ανθρώπων, εκεί κρίνεται η πορεία των πολιτικών, εκεί καθορίζεται το τι είναι είδηση. Τα τηλεοπτικά παράθυρα είναι το άνοιγμα των ΜΜΕ στον κόσμο, αλλά και ταυτόχρονα ο κόσμος στο σπίτι μας.

Αν κανείς παρακολουθήσει τους δύο ή τρεις ή τέσσερις συνομιλητές (συνήθως πρόσωπα που ελκύουν τη θεαματικότητα, ιδίως αν έχουν την τάση να φιλονικούν) που διασταυρώνουν τα ξίφη τους (με λόγο που δεν φιλοδοξεί να ενημερώσει, αλλά να παραγάγει συνθήματα), τότε θα σχηματίσει μια εικόνα για τον κόσμο μας μάλλον δυσάρεστη. Αυτό συμβαίνει άλλωστε και με τις ειδήσεις. Δεν υπάρχουν θετικά νέα στον κόσμο, και ό,τι δεν είναι βλαπτικό, είναι συνήθως τόσο ρηχό και ανούσιο, που προκαλεί κυριολεκτικά την νοημοσύνη μας. Είναι όμως αρκετό να προσφέρει καλά μερίδια στην τηλεοπτική διαφημιστική πίττα, που είναι το ζητούμενο των ΜΜΕ.

Το ανησυχητικό είναι πάντως η εξουσία των παραθύρων. Δεν αρκεί να έχεις δίκιο. Πρέπει να το διεκδικήσεις στα παράθυρα. Δεν αρκεί να είσαι τίμιος και σωστός. Πρέπει να το αποδείξεις στα παράθυρα. Δεν αρκεί να είσαι αθώος. Τα παράθυρα είναι τα δικαστήρια, που πρέπει να τεκμηριώσεις το άλλοθί σου, τις προσπάθειές σου, τα δικαιώματά σου.

Οι συντονιστές των παραθύρων είναι ίσως οι πιο αναγνωρίσιμοι Έλληνες. Το αν έχουν ήθος και παιδεία έχει ελάχιστη σημασία, αφού δεν χρειάζεται. Το αν ανεβάζουν το επίπεδο των όσων τους θαυμάζουν, έχει ελάχιστη σημασία, αφού δεν χρειάζεται. Το αν ενημερώνουν ουσιαστικά, έχει ελάχιστη σημασία, αφού δεν χρειάζεται.

Σημασία έχει σήμερα η life-style ενημέρωση. Τα εύπεπτα θέματα. Οι συναντήσεις των κοσμικών ανθρώπων. Οι λεπτομέρειες για τη ζωή των αστέρων. Το ποιος πολιτικός έβρισε τον άλλο. Το ποιος χαμογελά καλύτερα. Το ποιος δεν θίγει. Αλλιώς, ο παρουσιαστής του παράθυρου είναι καταδικασμένος να παραχωρήσει τη θέση του σε κάποιον πιο επιτήδειο. Πιο προσαρμοσμένο στους νόμους της τηλεοπτικής αγοράς. Που, παρεπιπτόντως, τους διαμορφώνει η ίδια. Και όχι εμείς.

Όσοι προσπαθούμε μέσα από τα παράθυρα να δούμε τον κόσμο, να βρούμε το δίκιο μας, να δώσουμε την δική μας οπτική των γεγονότων, ηθελημένα ή άθελα παίζουμε το παιχνίδι της αγοράς. Και είναι δεδομένο ότι πρέπει να είμαστε προσαρμοσμένοι στις ανάγκες της εποχής μας. Και άρα, θα συντηρούμε τον Μινώταυρο των καναλιών και των παραθύρων.

Ίσως, είναι καιρός να ξαναβρούμε την παράξενη έννοια της σιωπής. Της ησυχίας. Της υπομονής. Ίσως είναι καιρός να ξαναβρούμε το παράθυρο της δικής μας γνώσης για τα πράγματα και τα φαινόμενα, να προχωρήσουμε στην οπτική της πίστης και της αγάπης, η οποία ζητά την ελευθερία από τους νόμους της ανάγκης. Γιατί μόνο τότε θα ανοίξει το πραγματικό παράθυρο στον κόσμο: του Θεού!

Του Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού,
Υπευθύνου Νεότητας Ι. Μ. Δημητριάδος

Διδάσκουσες απόψεις και γνώμες
επιμέλεια: αρχιμ. Επιφάνιος Οικονόμου
Ο Χριστός, η ελπίδα μας!
του Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου
Χρόνος και άνθρωπος
του αρχιμ. Νεκταρίου Ντόβα, ηγουμένου Ι. Μονής Παναγίας Ανω Ξενιάς
Γιατί τιμούμε τους Αγίους
επιμέλεια: π. Γεώργιος Παπαγεωργίου, ιεροδιδάσκαλος
Ο Θεός και οι υπαρξιακές αγωνίες μας
του Αποστόλου Ζαχαρού, δρ Θεολογίας
"Ρύσαι μα από πάσης θλίψεως..."
του Δημήτρη Σουλιώτη, Θεολόγου
Κτήνος και κτηνωδία
του Δημήτρη Τσιλιβίδη, δρ Θεολογίας
Νέα