ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΣΤΟ ΒΟΛΟ

Σεβ. Δημητριάδος: Ο λαός να συμμετέχει περισσότερο στη λατρεία της Εκκλησίας!

Με ιδιαίτερη επιτυχία, και με την συμμετοχή περίπου 120 συνέδρων από όλα τα μέρη της Ελλάδος και του Αγίου Όρους, διεξήχθησαν στο Βόλο οι εργασίες του Β' Πανελληνίου Λειτουργικού Συμποσίου Στελεχών Ιερών Μητροπόλεων με θέμα τη λειτουργική αναγέννηση, από τις 22 ως τις 25 Οκτωβρίου 2000. Ο τίτλος του Συμποσίου ήταν "Λατρεύσωμεν ευαρέστως τω Θεώ" και διοργανώθηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, με την φιλοξενία της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος. Το Συμπόσιο έγινε στο αμφιθέατρο "Κορδάτου" του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, ενώ την ευθύνη για την διεξαγωγή του είχαν η Συνοδική Επιτροπή Λειτουργικής Αναγέννησης, με πρόεδρο τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καισαριανής κ. Δανιήλ, και η Μητρόπολή μας.

Την έναρξη του Συμποσίου κήρυξε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλος. Προηγήθηκε η ακολουθία του Αγιασμού, την οποία τέλεσε ο Αρχιεπίσκοπος και στη συνέχεια, έγιναν προσφωνήσεις εκ μέρους του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνατίου, ο οποίος καλωσόρισε τους συμμετέχοντες στην πόλη του Βόλου, εκφράζοντας τη χαρά της τοπικής Εκκλησίας για την τέλεση του Συμποσίου στο Βόλο, αλλά και επισημαίνοντας στοιχεία που χρειάζεται να έχει αυτή η προσπάθεια για λειτουργική ανανέωση.

Συγκεκριμένα, ο Σεβασμιώτατος τόνισε χαρακτηριστικά: "Νιώθουμε ότι στον τόπο μας συντελείται τα τελευταία χρόνια μια ουσιαστική αναγέννηση του ενδιαφέροντος των πιστών για τη λατρεία της Εκκλησίας μας και χαιρόμαστε που θα συμπροβληματισθούμε όλοι μαζί ως Εκκλησία για το πώς αυτό το ενδιαφέρον θα μπορέσει να καλλιεργηθεί έτι περισσότερο, αντιμετωπίζοντας προβλήματα και αναγκαιότητες της εποχής μας, οι οποίες διαμορφώνουν συνθήκες που χρειάζονται μελέτη και σύνεση για όποιες αλλαγές. Έχουμε την αίσθηση πως η παράδοσή μας έχει τρόπους, στους οποίους, αν βασιστεί κανείς, θα μπορέσει να προχωρήσει σε ουσιαστική μελέτη και έρευνα πάνω στο φαινόμενο της λατρείας μας, αλλά και να καταλήξει σε προτάσεις για μια καλύτερη και ουσιαστικότερη συμμετοχή του λαού στην ευχαριστιακή λειτουργία της Εκκλησίας, που είναι και το ζητούμενο στην εκκλησιαστική κοινότητα.

Είναι επίκαιρος ο προβληματισμός που θα αναπτυχθεί αυτές τις ημέρες. Μας ενδιαφέρει όλους. Όλοι μας, Επίσκοποι, κλήρος, λαός, θέλουμε ευαρέστως να λατρεύουμε το Θεό και να είμαστε "εν επιγνώσει" ορθόδοξοι. Θέλουμε μεγαλύτερη συμμετοχή του λαού στη Λατρεία, πιο θεολογικά τα κριτήρια βίωσής της, αλλά και ταυτόχρονα σεβασμό στη λαϊκή ευσέβεια και παράδοση, όπου αυτή δεν αίρει την ουσία της πίστης.

Γι' αυτό χαιρετίζουμε το Συμπόσιο αυτό και εκφράζουμε τις θερμές μας ευχαριστίες στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος που δίδει στην Μητροπολιτική μας περιφέρεια τη χαρά να γίνει τόπος συνάντησης της Εκκλησίας, τόπος διαλόγου, συμπροβληματισμού αλλά και κοινωνίας εν Χριστώ".

Ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη χαρά των Βολιωτών, που για μια ακόμη φορά ο Μακαριώτατος βρίσκεται στον τόπο που αγάπησε και αγαπά, αλλά και που του ανταποδίδει την αγάπη, όπως και ευχαρίστησε τις τοπικές αρχές για την συμπαράστασή τους στην διεξαγωγή του Συμποσίου.

Χαιρετισμούς απηύθυναν στο Συμπόσιο ο Νομάρχης Μαγνησίας κ. Σκοτινιώτης, ο Δήμαρχος Βόλου κ. Μήτρου και ο Δήμαρχος Ν. Ιωνίας κ. Μαβίδης, οι οποίοι βοήθησαν στη διεξαγωγή του, ενώ ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλος, ο οποίος κήρυξε την έναρξη των εργασιών του Συμποσίου, μίλησε για την ανάγκη "λειτουργικής ανανεώσεως", όπως την χαρακτήρισε, λαμβάνοντας υπόψιν τα δεδομένα της εποχής μας και τις ανάγκες των ανθρώπων, τόσο σε ό,τι αφορά την διάρκεια των ακολουθιών χρονικά, όσο και σε ό,τι αφορά την συμμετοχή των πιστών και την κατανόηση της λειτουργίας. Μίλησε για την ανάγκη να γίνει ένας γόνιμος διάλογος και να κατατεθούν όλες οι απόψεις, ώστε να υπάρξει η δυνατότητα σύνθεσης και ενιαίας απόφασης από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος.

ΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ

Στο Συμπόσιο αναπτύχθηκαν 14 εισηγήσεις από έγκριτους μελετητές, ενώ ακούστηκαν πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις, οι οποίες καταγράφηκαν από την Επιτροπή της Συνόδου, και θα κατατεθούν στην Ιεραρχία, προκειμένου να ληφθούν αποφάσεις. Στο ιδιαίτερα ενδιαφέρον ανακοινωθέν του Συμποσίου, τονίζονται μεταξύ άλλων, τα εξής για τις κατευθύνσεις και τα αποτελέσματά του:

1. Καταβλήθηκε προσπάθεια διευκρίνησης του όρου "λειτουργική ανανέωση", ο οποίος δεν σημαίνει κάποιας μορφής καινοτομία, αλλά αναβάπτιση στον λειτουργικό πλούτο της αρχέγονης Εκκλησίας, μέσα στα δεδομένα της σύγχρονης ζωής.

2. Κρίθηκε αναγκαία η διαρκής λειτουργική επιμόρφωση των ιερέων και των ιεροψαλτών, ώστε η λατρεία να διεξάγεται από μέρους τους με επίγνωση, συναίσθηση και ευλαβή συμμετοχή. Παράλληλα, ο λαός μας πρέπει να κατηχηθεί λειτουργικά, με συγκεκριμένη λειτουργική κατεύθυνση στην ποιμαντική της Εκκλησίας μας και την έκδοση εκλαϊκευτικών λειτουργικών εκδόσεων. 3. Συνειδητοποιήθηκε η επείγουσα ανάγκη της επιμελημένης έκδοσης των λειτουργικών βιβλίων, ώστε να επιτυγχάνεται λειτουργική ενότητα και να αποφεύγονται λανθασμένες λειτουργικές πρακτικές.

4. Τονίστηκε η τεράστια σημασία της Ενορίας ως εν Χριστώ κοινωνίας, καθώς και του κυριώτερου και πλέον διαδεδομένου χώρου καλλιέργειας υγιούς λειτουργικής ζωής και εν τη λατρεία βίωσης της Χριστοκεντρικής αυτοσυνειδησίας της Εκκλησίας. Η Ενορία πρέπει να γίνει μία αληθινή και ζώσα εν Χριστώ λατρεύουσα κοινότητα.

5. Η Ειδική Συνοδική Επιτροπή Λειτουργικής Ανανέωσης άκουσε με ενδιαφέρον τις συζητήσεις και τις εν γένει τοποθετήσεις των Συνέδρων και ανέλαβε την υποχρέωση της κωδικοποίησης -καταγραφής τους, ώστε να υποβληθούν επεξεργασμένες αρμοδίως στην Ιερά Σύνοδο προς αξιοποίηση".

Στις εργασίες του Συμποσίου παρέστησαν, μεταξύ των άλλων, και οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Νεαπόλεως κ. Διονύσιος, Λαρίσης κ. Ιγνάτιος, Ελασσώνος κ. Βασίλειος και Θεσσαλιώτιδος κ. Θεόκλητος, την πρώτη ημέρα οι Βουλευτές κ. Νάκος, Μακρή, Λυκουρέζος, Δαϊλάκης, όπως επίσης και εκπρόσωποι των τοπικών αρχών και φορέων του τόπου μας. Αξίζει να σημειωθεί ότι το πρωί της Δευτέρας 23 Οκτωβρίου, ο Μακαριώτατος τέλεσε την πρωτοχριστιανική Θεία Λειτουργία του Αγ. Ιακώβου του Αδελφοθέου στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγ. Νικολάου Βόλου.

Ήταν ένα Συμπόσιο το οποίο συνεισέφερε πολλά στον ευρύτερο θεολογικό προβληματισμό και έδωσε την ευκαιρία στην περιοχή μας να αναδειχθεί τόπος συνάντησης ανθρώπων και ιδεών!

από την εισήγηση του Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου
στην Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Eλλάδος

"Ο ΣΠΟΡΟΣ ΕΣΤΙ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ"
(Λουκ. 8, 11)

Όλη η ερμηνεία της παραβολής του σπορέως, που σοφά η Εκκλησία μας όρισε να διαβάζεται την περίοδο που πολλοί άνθρωποι ασχολούνται με την σπορά της γης, στηρίζεται σε αυτή την λεπτομέρεια: ο σπόρος είναι αγαθός, είναι ο λόγος του Θεού. Έτσι λοιπόν, με δεδομένο τον αγαθό σπόρο που σκορπίζει ο Κύριος στις ψυχές των ανθρώπων, το μέγεθος της βλαστήσεως, η ποιότητα και η ποσότητα του καρπού εξαρτώνται αποκλειστικά από την ποιότητα του εδάφους που ο καθένας μας διαθέτει μέσα στην καρδιά του.

Σε μια παρόμοια παραβολή (Ματθ. 13, 24-30), γίνεται αντιδιαστολή του καλού σπόρου που έσπειρε ο γεωργός και του κακού σπόρου που σκορπά ο εχθρός προκειμένου να φυτρώσουν ζιζάνια. Αν λοιπόν ο αγαθός σπόρος είναι ο λόγος του Θεού, τότε ο κακός σπόρος είναι και αυτός λόγος, που δεν προέρχεται όμως από τον αίτιο τον αγαθών αλλά από άλλη, σκοτεινή και ύποπτη πηγή.

Ο άνθρωπος αποτελεί μαζί με τους αγγέλους την έλλογη κτίση, το μέρος δηλαδή της δημιουργίας που ο Θεός το προίκισε με τον λόγο, την λογική δηλαδή και το αυτεξούσιο. Ως έλλογο λοιπόν όν επικοινωνεί, συλλογίζεται, αποφασίζει, επιλέγει, πέφτει, εγείρεται, σώζεται, θεώνεται διά του λόγου του Θεού, των αγγέλων, των ανθρώπων και των δαιμόνων που προσλαμβάνεται και επεξεργάζεται από την λογική και τελικά πραγματώνεται από την αυτεξούσια ελεύθερη βούλησή του.

Για τον λόγο των δαιμόνων δεν χρειάζεται νομίζω να αναλύσουμε ότι στοχεύει και οδηγεί σε πνευματικό όλεθρο και μαρασμό κάθε ικμάδας πνευματικής. Ο λόγος πάλι των αγγέλων απευθύνεται κυρίως προς τον Θεό και είναι καθαρά δοξολογικός, ευχαριστιακός και λατρευτικός. Όταν έχει αποδέκτη τον άνθρωπο, τότε δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά μεταφορά του λόγου του Θεού στον συγκεκριμένο άνθρωπο.

Ο λόγος των ανθρώπων ποικίλει, ανάλογα με τις προθέσεις και τους σκοπούς που αυτός εξυπηρετεί, ιδιαίτερα στην εποχή μας. Έτσι υπάρχει ο πολιτικός λόγος, που (θα έπρεπε να) αποσκοπεί στην εύρυθμη συγκρότηση των ανθρώπων σε κοινωνία και την ομαλή συνύπαρξη μεταξύ τους αλλά και με τους άλλους λαούς, και εκπίπτει φτάνοντας να αποτελεί το στήριγμα της εξουσίας και το μέσο για την παραπλάνηση του κοινωνικού συνόλου.

Άλλο είδος ανθρωπίνου λόγου είναι ο δημοσιογραφικός λόγος, που ξεκίνησε από την ανάγκη της ενημέρωσης και γρήγορα εισήλθε στην δίνη της στρατευμένης άποψης και της παραπληροφόρησης που επιβάλλει η κερδοσκοπία και ο καταναλωτισμός. Ο τηλεοπτικός λόγος, με την αμεσότητα της εικόνας που τον διακρίνει και την τεράστια ευρύτητα των αποδεκτών του, είναι σήμερα αυτός που επιδρά περισσότερο από κάθε άλλο στον άνθρωπο. Απαιτεί όμως μεγάλη διάκριση, ώστε να ξεχωρίσουμε τα ελάχιστα εποικοδομητικά μηνύματα από την πληθώρα των βλαπτικών, που προβάλλουν την αμαρτία, τα ξενόφερτα ήθη, το καταναλωτικό πνεύμα, την πλαστή ευημερία, τον εγωκεντρισμό και την ανθρώπινη αναλγησία.

Υπάρχει και ο εκπαιδευτικός λόγος, των δασκάλων και των καθηγητών, που προσπαθεί να εμφυτεύσει στους νέους κυρίως την γνώση, την παιδεία, το ήθος. Εδώ είναι καταλυτική η επίδραση που έχει το παράδειγμα, στο πρόσωπο του κάθε λειτουργού της Παιδείας.

Ένας άλλος λόγος είναι αυτός που απευθύνει η Εκκλησία που, όταν δεν νοθεύεται από τους ανθρώπους που την υπηρετούν, αποτελεί έκφραση του λόγου του Θεού, είναι η έμπρακτη εφαρμογή του λόγου του Θεού στην ανθρωπότητα και στόχο έχει να πολιτογραφήσει τους ανθρώπους στην Βασιλεία των Ουρανών!

Λόγο έχει ο κάθε απλός άνθρωπος, ο επιστήμονας, ο γιατρός, ο αρχαιολόγος, ο δικηγόρος, ο τεχνίτης, ο βιοπαλαιστής, ο φοιτητής, ο μαθητής, ο στρατιώτης, ο εργαζόμενος, ο άνεργος, ο φτωχός, ο ευκατάστατος, ο "λογικός", ο "τρελός". Μέσα στον μεγάλο θόρυβο που προκαλείται από την διακίνηση και μόνο όλων αυτών των λόγων, των ιδεών, των επιχειρημάτων, των κοσμοθεωρήσεων, των αμφισβητήσεων, των προτροπών και των παρορμήσεων, είναι ανάγκη κάποια στιγμή να ησυχάσουμε. Είναι ανάγκη ν' απομονώσουμε όλους αυτούς τους θορύβους και να δούμε με νηφαλιότητα ποιοι τελικά από αυτούς είναι πνευματικά ωφέλιμοι και εποικοδομητικοί. Είναι ανάγκη να ησυχάσουμε για να νοιώσουμε τον μοναδικό μη θορυβώδη λόγο: τον λόγο του Θεού!

Μόνο ο λόγος του Θεού είναι ο αγαθός σπόρος που φύεται στην αγαθή γη και φέρει καρπό εκατονταπλάσιο. Όλοι οι λόγοι των ανθρώπων, ακόμα κι αν δεν περιέχουν δόλο και απάτη, δεν έχουν την δύναμη να μας ωφελήσουν πνευματικά. Πιθανόν κάποιοι να μη περιέχουν δηλητήριο που θανατώνει, δεν έχουν όμως μέσα τους εκείνη την μυστική δύναμη που ζωογονεί. Κάθε λόγος που εισέρχεται στην καρδιά ως σπόρος, διεκδικεί να ριζώσει και να φέρει τον δικό του καρπό. Ο καρπός είναι τελικά αυτός που θα αποδείξει και την ποιότητα του σπόρου, όπως ο ίδιος ο Κύριος σε άλλη ευκαιρία τόνισε (Ματθ. 7, 15-20). Αναμφίβολα όμως κάθε λόγος που δεν προέρχεται από τον Θεό ή δεν είναι εμποτισμένος από το πνεύμα του Ευαγγελίου, όσο καλός κι αν είναι, υστερεί από τον αγαθό σπόρο που είναι ο λόγος του Θεού και ασφαλώς θα φέρει λιγότερο καρπό -αν δεν σπείρει ζιζάνια και αγριάδες-.

Νομίζω πως δεν έχουμε την πολυτέλεια να πειραματιζόμαστε ποιος σπόρος είναι αγαθός και ποιος όχι. Αλλά ακόμα κι αν μπορούσαμε ακίνδυνα να το κάνουμε αυτό, θα φανερώναμε τους εαυτούς μας άφρονες, αφού θα ταλαιπωρούσαμε τον πνευματικό μας κόσμο σε ατελέσφορες, άσκοπες διαδικασίες. Οι λόγοι των ανθρώπων τις περισσότερες φορές δεν συνάδουν με τον λόγο του Θεού, μάλλον υπηρετούν προσωπικές σκοπιμότητες και σίγουρα δεν έχουν ως σημείο αναφοράς τους την εσωτερική εν Χριστώ τελείωση. Δεν μπορούμε να διορθώσουμε τους ανθρώπους, ώστε να προσφέρουν λόγο αγαθό, όπως δεν μπορούμε να αναγκάσουμε την φύση να μη βλαστάνει τριβόλια κι αγκάθια. Μπορούμε όμως να επιλέξουμε ποιο λόγο θα αφήσουμε να καρποφορήσει μέσα μας, όπως μπορούμε να επιλέξουμε τον σπόρο που θα σπείρουμε στο χωράφι μας: τον τέλειο, αυτόν που θα φέρει πολύ και σίγουρο καρπό, τον αγαθό σίτο, τον λόγο του Θεού!

Του Αρχιμ. Νεκταρίου Ντόβα
Ηγουμένου της Ι. Μ. Άνω Ξενιάς

"ΕΠΙ ΣΟΙ ΗΛΠΙΣΑ"

"Η καρδιακή πίστη, η υπομονή και η μακροθυμία γεννούν τν ελπίδα", παρατηρεί ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, "η δε ελπίδα στον Θεό είναι η θύρα της αληθινής αγάπης προς τον Θεό και τον συνάνθρωπό μας".

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΣ

Είπε γέρων ασκτητής: "Όταν εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας στον Θεό, ο καλός Θεός μάς παρακολουθεί και μας οικονομεί ό,τι μάς χρειάζεται. Η ελπίδα στον Θεό είναι μια συνεχής μυστική προσευχή, που φέρνει αθόρυβα τις δυνάμεις του Θεού εκεί όπου χρειάζονται την κατάλληλη στιγμή". Ιδού του λόγου το αληθές: Όταν ο παπα - Τύχων είχε πάει στο Καλύβι του Τιμίου Σταυρού, δεν είχε ναό ούτε και χρήματα για να τον επισκευάσει, παρά μόνο μεγάλη πίστη και ελπίδα στον Θεό. Μια μέρα προσευχήθηκε και ξεκίνησε για τις Καρυές, έχοντας την ελπίδα και την βέβαια πίστη πως ο Θεός θα του οικονομούσε τα χρήματα που χρειαζόταν, για να φθάσει στον προορισμό του, Μα πριν ακόμη φτάσει στον προορισμό του, τον φώναξε από μακριά ο Δίκαιος της Σκήτης του Προφήτη Ηλία και του είπε: "Κάποιος καλός χριστιανός από την Αμερική μού έστειλε αυτά τα δολλάρια, για να τα δώσω σε ένα ασκητή που δεν έχει ναό. Εσύ δεν έχεις ναό, πάρ' τα και φτιάξε".

"ΤΗΝ ΠΑΣΑΝ ΕΛΠΙΔΑ ΜΟΥ ΕΙΣ ΣΕ ΑΝΑΤΙΘΗΜΙ..."

Κάθε άνθρωπο πρέπει να τον αγαπάμε με την ψυχή μας, λέγει ο άγιος Μάξιμος. Μόνο στον Θεό, όμως, να ακουμπάμε την ελπίδα μας. "Την πάσαν ελπίδα μου εις Σε ανατίθημι". "Μην περιμένεις, όμως, πρώτα να σου δώσει ο Θεός", συμβουλεύει ο π. Παίσιος, "αλλά συ να δώσεις πρώτα σε Εκείνον όλον σου τον εαυτό. Διότι, αν ζητάς συνέχεια από τον Θεό, χωρίς να εμπιστεύεσαι όλο σου το είναι και τη ζωή σου σ' Αυτόν, αυτό δείχνει ότι θέλεις να έχεις δικό σου σπίτι κι έτσι αποξενώνεσαι από τις αιώνιες Μονές". Όσοι άνθρωποι τα δίνουν όλα στον Θεό, στεγάζονται κάτω από τον μεγάλο τρούλο Του και προστατεύονται από την Θεία Του Πρόνοια.
Οι μακάριοι αυτοί άνθρωποι ελπίζουν σ'Αυτόν και απελπίζονται με την καλή έννοια μόνο από το "εγώ" τους, διότι αυτό το "εγώ" είναι που φέρνει στον άνθρωπο όλη την πνευματική δυστυχία.

ΟΥΡΑΝΙΟ ΑΓΡΙΟΚΑΤΣΙΚΟ!

Διηγείται ο π. Παίσιος: "Όταν ήμουν στη Μονή Στομίου γνώρισα έναν πολύτεκνο οικογενειάρχη, πατέρα εννέα παιδιών, αγροφύλακα.
Όταν επέστρεφε από την υπηρεσία του, περνούσε από το Μοναστήρι, με παρακαλούσε να ανάψει ο ίδιος τα καντήλια κι όταν έφευγε τριακόσια μέτρα πιο πέρα, έριχνε πάντα μια ντουφεκιά. Μια μέρα τον παρακολούθησα: Άναβε την καντήλα της Παναγίας, βουτούσε το δάκτυλό του στην κανδήλα, γονάτιζε, άπλωνε τα χέρια του προς την εικόνα και έλεγε: "Παναγία μου, εννιά παιδιά έχω. Οικονόμησέ τα λίγο κρέας". Άλειφε με το λαδάκι το στόχαστρο στην κάνη του ντουφεκιού και έφευγε. Τριακόσια μέτρα έξω από τη Μονή τον περίμενε ένα αγριοκάτσικο! Θαύμασα την βεβαία ελπίδα του αγροφύλακα, αλλά και την πρόνοια της Παναγίας".

Αδελφοί, η ελπίδα είναι έμφυτη στον άνθρωπο. Μόνο, όμως, η χριστιανική ελπίδα, δηλ. η ελπίδα στον Ιησού Χριστό, "ου καταισχύνει". Γι' αυτό και όσοι ελπίζουμε στον Κύριο της ελπίδος δεν ζούμε "καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα", μέσα στην αμφιβολία, το κενό, την απελπισία. "Γένοιτο ούν, Κύριε, το έλεός Σου εφ' ημάς, καθάπερ ηλπίσαμεν επί Σε". Αμήν!

από την Ι. Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πηλίου

ΤΙΜΙΑ & ΑΠΛΑ

1. 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι λιμοκτονούν στον πλανήτη μας. Αντίθετα, ελάχιστοι λαοί έχουν στα χέρια τους περιουσία που θα αρκούσε για να συντηρήσει όλους όσους υποφέρουν και πεινούν. Η κοινωνική αδικία δεν θεραπεύεται με ευχολόγια, αλλά με έμπρακτη αγάπη. Δυστυχώς, ο χριστιανισμός των περισσότερων κρατών είναι στους τύπους. Ουσιαστικά, στο όνομα του Χριστού θριαμβεύει η εκμετάλλευση. Η αποτυχία της πίστης στη Δύση πρέπει να αποτελέσει αφορμή προβληματισμού για όλους μας. Χωρίς προσφορά και υπέρβαση της αυτάρκειας η Ορθοδοξία θα μείνει κενό γράμμα.

2. Το τραγικό ναυάγιο της ναυτιλίας μας, ο θρίαμβος της υπερβολής των ΜΜΕ, η αναισθησία των ισχυρών του τόπου μας απέδειξαν για μια ακόμη φορά ότι η πατρίδα μας παραμένει πολύ πίσω σε σχέση με τα εκσυγχρονιστικά οράματα των ηγετών της. Και αναρωτιέται κανείς γιατί ο εκσυγχρονισμός έπρεπε να ξεκινήσει από το θέμα των ταυτοτήτων. Η Εκκλησία είναι το εμπόδιο για την καινούρια Ελλάδα! Ο παραλογισμός σ' όλο του το μεγαλείο!

3. Συν τοις άλλοις, πέντε "προοδευτικοί" πολιτικοί συστήνουν μέτωπο κατά του χριστιανικού φονταμενταλισμού, όπως τον χαρακτηρίζουν! Έλυσαν όλα τα προβλήματα του τόπου μας, την ανεργία, τη διαπλοκή, τα ναρκωτικά, τις κοινωνικές ανισότητες, τα εξωτερικά θέματα, και τώρα βρήκαν το νέο αντίπαλον δέος! Η δημοκρατική ευαισθησία ορισμένων εξαντλείται στην μυωπική αντίληψη της ιδεοληψίας τους. Η προκατάληψη φανερώνει πολλά, κυρίως όμως ότι το ανοιχτό πνεύμα είναι δυσεύρετο!

4. Τα ναρκωτικά κάνουν θραύση στην περιοχή μας. Παρά τις εκστρατείες πρόληψης, παρά τα φυλλάδια και το έργο που διαφημίζεται, δυστυχώς οι νέοι μας οδηγούνται στον τεχνητό παράδεισο του θανάτου. Κι αυτό γιατί δεν βρίσκουν και δεν νιώθουν την αγάπη που θα τους εμπνεύσει να παλέψουν στη ζωή τους. Η Εκκλησία, όσο κι αν συκοφαντείται από ορισμένους, παραμένει η μοναδική γνήσια εστία πρόληψης, γιατί δίνει στους νέους που έρχονται σ' αυτήν νόημα. Από κει και πέρα, πρέπει να μάθουν οι διάφοροι "υπεύθυνοι" να μην την περιφρονούν, αλλά να σέβονται και να αναγνωρίζουν το έργο της, όπως και να δέχονται τη συνεργασία της. Γιατί αλλιώς, ο νέος μένει και θα μένει ακυβέρνητος!

Θ. Μ.