ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

ΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ & ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ!

Από τις 16 Αυγούστου έως και τις 17 Σεπτεμβρίου 2000, στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος θα λειτουργήσει η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών στο Βόλο, υπό την διεύθυνση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου.

Στην Ακαδημία θα διδάξουν διακεκριμένοι καθηγητές Ορθόδοξης Θεολογίας από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Τα μαθήματα, τα οποία θα είναι σε μορφή σεμιναρίου, περιλαμβάνουν θεολογικές και κοινωνιολογικές ανακοινώσεις, εργαστήρια βυζαντινής αγιογραφίας, μουσικής και εκμάθησης ελληνικής και ρωσικής γλώσσας, επισκέψεις σε μοναστήρια και ενορίες, αλλά και προσκυνηματικές εκδρομές στο Πήλιο, στη γύρω περιοχή της Μαγνησίας και αλλού. Οι σπουδαστές της Ακαδημίας με τον τρόπο αυτό θα μπορέσουν να ζήσουν έμπρακτα την Ορθόδοξη θεολογική σκέψη και πράξη.

Σκοπός της Ακαδημίας η παροχή Θεολογικών γνώσεων, τόσο γι' αυτούς που δεν έχουν έρθει ποτέ σε επαφή με την Ορθόδοξη Θεολογία, αλλά και γι' αυτούς που επιθυμούν να συμπληρώσουν τις γνώσεις τους, ακούγοντας διαλέξεις και συναναστρεφόμενοι με κορυφαίους Θεολόγους και διανοουμένους από την Ελλάδα και το Εξωτερικό.

Η διαμονή θα γίνει στην περιοχή του Βόλου και τα μαθήματα θα διεξάγονται στο Συνεδριακό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος στα Μελισσιάτικα. Oι σπουδαστές θα πρέπει να συμβάλλουν στα έξοδά τους για τη διαμονή, τη διατροφή και την παρακολούθηση των μαθημάτων.Η Ακαδημία θα λειτουργήσει από 16 Αυγούστου ως 17 Σεπτεμβρίου του 2000. Απευθύνεται σε γυναίκες και άνδρες πάνω από 18 ετών, αποφοίτους Λυκείου ή Κολλεγίου, με γνώσεις της αγγλικής γλώσσας. Το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει μαθήματα ορθόδοξης θεολογίας, εργαστήρια Βυζαντινής Μουσικής, Βυζαντινής Αγιογραφίας, Εκμάθησης της Ελληνικής και της Ρωσικής Γλώσσας, εκδρομές και επισκέψεις σε μοναστήρια και εκκλησίες της περιοχής.

Στην Ακαδημία θα διδάξουν γνστοί Έλληνες και ξένοι καθηγητές, όπως οι π. Ilarion Alfeyev (Πατριαρχείο της Μόσχας), Χρήστος Γιανναράς (Πάντειο Παν/μιο, Αθήνα), π. John Jillions (Ορθόδοξο Θεολογικό Ινστιτούτο, Cambridge), Αθανάσιος Καραθανάσης (A.Π.Θ., Θεσ/νίκη), Nicolas Lossky (Άγιος Σέργιος, Παρίσι/Γαλλία), Αδελφή Μαγδαληνή (I.M. Τιμ. Προδρόμου, Essex), Αθανάσιος Παπαθανασίου (Θεολόγος- Νομικός),Elizabeth Τheokritoff, π. Νικόλαος Λουδοβίκος (Ορθόδοξο Θεολογικό Ινστιτούτο, Cambridge). Υπεύθυνοι για το πρόγραμμα θα είναι οι καθηγητές Δημήτριος Οικονόμου (Οξφόρδη/Αγγλία) και Κων/νος Ζορμπάς (Θεολόγος/Κοινωνιολόγος).

Τα δίδακτρα των μαθημάτων θα είναι 150.000 δρχ., ενώ το κόστος διαμονής 150.000 δρχ. (Περιλαμβάνονται η διαμονή στο ξενοδοχείο Καλλονή, στις Αλυκές Βόλου, σε δίκλινα/τρίκλινα δωμάτια, πρωϊνό και δύο γεύματα, εκδρομές και μετακινήσεις). Το πλήρες Κόστος Προγράμματος για μη Έλληνες είναι 1000 δολλάρια. Δηλώσεις συμμετοχής μπορούν να καταθέτουν όλοι όσοι επιθυμούν μέχρι τις 10 Ιουλίου 2000 στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος.

Αξίζει να σημειωθεί πως η όλη προσπάθεια γίνεται κάτω από την ευλογία και την αιγίδα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ενώ την απονομή των βεβαιώσεων παρακολούθησης των σεμιναρίων και μαθημάτων της σχολής θα κάνει ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλος.

Πρόκειται για μια ακόμη προσπάθεια της τοπικής μας Εκκλησίας, που βρίσκει ευρύτερη ανταπόκριση, προκειμένου ο θεολογικός λόγος να βρει απήχηση, ενώ η Ακαδημία θα καταστήσει το Βόλο τόπο συνάντησης ανθρώπων από όλο τον κόσμο!

ΠΟΥ ΣΟΥ ΘΑΝΑΤΕ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟΝ;

Η Ανάσταση του Χριστού έφερε στον κόσμο μας την ανατολή και της δικής μας αναστάσεως. Γιατί η Ανάσταση του Χριστού δεν είναι τίποτε άλλο από τον θρίαμβο της Ζωής και την κατάργηση του θανάτου.

Πηγή της ζωής είναι ο Θεός. Γι’ αυτό και δημιουργεί τα σύμπαντα, την ορατή και αισθητή κτίση, τον άνθρωπο. Και τον τοποθέτησε μέσα στον Παράδεισο. Και του έδωσε την μία και μοναδική εντολή, που στην ουσία δεν περιόριζε την ελευθερία του ανθρώπου αλλά την εξασφάλιζε, αφού του έδινε την δυνατότητα να διαλέξει: να την τηρήσει ή να την παραβεί. Συνέπεια της παρακοής, σύμφωνα με την προειδοποίηση του Θεού, ήταν ο θάνατος.

Μη νομίσουμε ότι ο θάνατος ήταν η τιμωρία της παρακοής. Όχι. Ο θάνατος είναι η τάση της κτίσης, η οποία δημιουργήθηκε «εκ του μηδενός», να επιστρέψει και πάλι στο μηδέν. Ανατρεπτικός παράγοντας αυτής της φυσιολογικής θα λέγαμε ροπής της κτίσεως είναι η σύνδεσή της με την Ζωή, δηλαδή με τον Θεό. Αυτός ακριβώς ήταν ο ρόλος του ανθρώπου και αυτός θα πρέπει να είναι και για μας. Με την παρακοή λοιπόν των πρωτοπλάστων καταστράφηκε αυτός ο σύνδεσμος της κτίσης με τον Θεό, με συνέπεια την εξάπλωση του θανάτου. Ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος προσδιορίζει στον θάνατο ένα «Κέντρον», δηλαδή κεντρί δηλητηριώδες. Γιατί, όποιος τραυματιζόταν από το τσίμπημά του ήταν καταδικασμένος να πεθάνει, πνευματικά και σωματικά. Έτσι δικαιολογείται η μεγάλη κατάπτωση των ανθρώπων στους αιώνες που ακολούθησαν. Γι’ αυτό και όλοι, δίκαιοι και άδικοι, κατέληγαν στον ’δη, στο κράτος του θανάτου.

Ο Θεός, από την άκρα αγάπη και φιλανθρωπία Του για τον άνθρωπο, γίνεται άνθρωπος και μπαίνει στην διαδικασία του θανάτου. Πεθαίνει σωματικά, ενταφιάζεται, κατεβαίνει στον ’δη. Κι εκεί αποδεικνύεται πως δεν είναι υπόδουλος, αλλά εξουσιαστής του θανάτου. Ανασταίνεται, και συμπαρασύρει στην ανοδική Του πορεία όλους τους ανθρώπους. Και ο ’δης ερημώνει. Ο θάνατος πατιέται. Το επί τόσους αιώνες έργο του ακυρώνεται. Το σκοτάδι διαλύεται από το θεϊκό φως της Αναστάσεως. Ανατέλλει η ελπίδα της κοινωνίας μας και πάλι με τον Θεό, η προσδοκία της επαναπατρίσεώς μας στον Παράδεισο, η αναμονή της αιωνίου ζωής.

Δικό μας χρέος είναι ο διαρκής πνευματικός αγώνας, ώστε να μην απολέσουμε την κοινωνία μας με τον Θεό. Ο Αναστημένος Χριστός μας καλεί όλους κοντά Του, τείνει προς το μέρος μας τα σημαδεμένα από «τον τύπο των ήλων» χέρια Του για να μας ανασύρει από την δική μας πτώση, για να μας τραβήξει σε μια ανοδική προς τον Πατέρα πορεία. Ας Τον ακολουθήσουμε, ώστε κι εμείς να γίνουμε μαζί Του νικητές του θανάτου, να ζήσουμε αληθινά και να αναφωνήσουμε: «πού σού θάνατε το κέντρον;»

Του Αρχιμ. Νεκταρίου Ντόβα, Ηγουμένου της Ι. Μονής Aνω Ξενιάς

Ο ΞΕΝΟΣ

Οι άνθρωποι διακατεχόμαστε πάντοτε από την ανάγκη της οικειότητας. Μας φαίνεται πολύ δύσκολη η κατάσταση της μοναξιάς, όπως επίσης και η έλλειψη πλήρους ελέγχου της ζωής μας, αλλά και όλων όσων σχετίζονται μ' αυτήν. Ακόμα και οι ανθρώπινες σχέσεις δεν μπορούν να νοηθούν χωρίς την οικειότητα, που, ενίοτε, μετατρέπεται σε κτητικότητα. Μέσα στην οικογένεια ο ένας θεωρεί κεκτημένο του τον άλλο, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να τον αγαπά, να του θεραπεύει τις ανάγκες διακονώντάς τον, να ανέχεται τα ελαττώματά του, να θυσιάζει την ξεκούρασή του, το "εγώ" του, τα πάντα, αρκεί να είναι διαθέσιμος!

Αλλά και στην καθημερινή μας ζωή, όλα τα θέλουμε δικά μας. Μιλούμε για τα χρήματά μας, για το επάγγελμά μας, για τα παιδιά μας, για τη ζωή μας, για τα δικαιώματά μας, τα πάντα είναι "μας". Όσοι αναγνωρίζουν αυτό το "μας", αλλά και όσοι αναγνωρίζονται από εμάς ότι σέβονται τα "δικά μας", όσοι ανήκουμε στο ίδιο στρατόπεδο, πολιτικό, εθνικό, γλωσσικό, ιδεολογικό, αθλητικό, όσοι έχουμε τις ίδιες προτιμήσεις, είμαστε μέλη της ίδιας ομάδας, αυτοεντασσόμαστε, συνειδητά ή ασυνείδητα, στις ίδιες κατηγορίες ομαδικής συνείδησης, είμαστε προβλέψιμοι ως προς τη συμπεριφορά μας, καταναλωτική, κομματική, ηθική, για τους διαμορφωτές των κοινωνικών ομάδων, ανήκουμε στο "εμείς" της κοινωνίας, του κράτους, του έθνους, της φυλής, του γένους, του σωματείου!

Όσοι δεν εντάσσονται στην ίδια ομάδα με μας, έχουν διαφοροποιημένη συμπεριφορά, θέσεις, απόψεις, ιδέες, καταγωγή, ανήκουν στους "ξένους", σ' αυτούς που δεν μπορούν εύκολα να ενταχθούν στις δικές μας ομάδες, αλλά αντιμετωπίζονται συνήθως περιφρονητικά, με βλέμμα αποστροφής, διακρίνονται μανιχαϊστικά στο στρατόπεδο του κακού! Είναι ξένοι, αλλιώτικοι, είμαστε επιφυλακτικοί ως καχύποπτοι απέναντί τους!

"Ξένος" είναι ακόμα και ο οικείος μας, όταν δεν συμφωνεί με την ιδέα που έχουμε εμείς γι' αυτόν ή όταν έχει αντίθετη συμπεριφορά από την προσδοκώμενη! Μας απογοητεύει, γιατί δεν είναι ό,τι θα θέλαμε. Πολλές φορές είναι καλύτερος από μας, οπότε τον φθονούμε, άλλοτε είναι κατώτερος από μας, οπότε τον περιφρονούμε! Κι όλα αυτά γιατί η αγάπη απουσιάζει από τη ζωή μας, μια αγάπη που θέλει τον πρώτο πάντων έσχατο και πάντων διάκονο!

Η Εποχή μας διακρίνεται από το φόβο του Ξένου, του Άλλου, του Διαφορετικού! Ακόμα κι αν θέλουμε να είμαστε αλλιώτικοι, γιατί αυτή είναι η πίστη μας, προτιμούμε να συμβιβαστούμε υποκριτικά με την των πλειόνων ψήφον για να μη χάσουμε την αποδοχή, να μην απομονωθούμε, να μην μείνουμε εκτός του νυμφώνος! Αν μάλιστα, συνειδητοποιήσουμε ότι παρόλες τις απέλπιδες προσπάθειές μας να μοιάσουμε τους πολλούς, αυτοί προκατειλημμένα θα συνεχίσουν να μας περιφρονούν, γινόμαστε ό,τι αυτοί νομίζουν για μας, αυθάδεις, βίαιοι, εγκληματικοί, απομονωμένοι, ιδιόρρυθμοι!

Η Εκκλησία μας δεν θα πάψει όμως να μας φέρνει ενώπιος ενωπίω με το παράδειγμα του Μεγάλου Ξένου, του Χριστού μας, ο οποίος ως ξένος ήρθε στον κόσμο, ως ξένος δίδαξε, θεράπευσε, αγάπησε και αγαπά τον καθένα μας, ξένα πράγματα για τη λογική μας έκανε αναλαμβάνοντας τη φύση μας μέχρι θανάτου, δεν περιόρισε τη διδασκαλία του στα στενά πλαίσια της πατρίδας του, αλλά έδωσε το αιώνιο και πανανθρώπινο μήνυμα της σωτηρίας και της αγάπης, ξένος πέθανε, ξένος αναστήθηκε και ως ξένος αντιμετωπίζεται και σήμερα, καθώς το μήνυμά Του παραμένει ξένο για τα συμφέροντά μας, τα αισθήματα της κτητικότητας που μας διακατέχουν, για την περιχαράκωσή μας στην αυτάρκεια των όσων μας ψεύτικα μας ενώνουν!

Η Εκκλησία δεν αρνείται να ξενίζει τους πτωχούς και τους ξένους! Βλέπει στο πρόσωπο του κάθε ξένου, του μακρινού, του διαφορετικού τον μεγάλο Ξένο, και μας καλεί να ζήσουμε την αγάπη ως υπέρβαση της ξενιτιάς, την αγάπη ως αφορμή ενότητας, την αγάπη ως αφορμή οικουμενικότητας, την αγάπη ως υπέρβαση του μίσους προς τον Άλλο, που δεν παύει να είναι εικόνα Θεού, υπέρ ης Χριστός απέθανε! Αρκεί να το κατανοήσουμε και να ανοίξουμε άπλετα και χωρίς επιφυλάξεις την καρδιά μας. Θα δούμε τότε στον ξένο, όχι ό,τι μας χωρίζει, αλλά ό,τι μας λείπει, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να μοιραστούμε το μήνυμα του τόσο ξένου Ναζωραίου για τους δικούς του, αλλά τόσο οικείου Θεού για όλους μας!

Του Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού, υπευθύνου Νεότητος Ι.Μ. Δημητριάδος

ΤΙΜΙΑ & ΑΠΛΑ

1. Μετά τον καταιγισμό των τηλεοπτικών διαφημίσεων και τη συζήτηση για την επικοινωνιακή τακτική των κομμάτων, ασκήσαμε το εκλογικό μας δικαίωμα ως λαός, εκλέξαμε την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση που προβλέπεται από το πολίτευμά μας και μπορούμε επί τέσσερα χρόνια ...να κοιμόμαστε ήσυχοι! Για μια ακόμη φορά καμία κουβέντα για αξίες, για ήθος, για παράδοση, για πολιτισμό, από κανέναν σχεδόν. Τα πάντα Ευρώπη! Μένει πικρό το ερώτημα: τελικά ποιοι είμαστε στη νέα προοπτική, τι πρόταση κομίζουμε σ' αυτή την Ευρώπη; Τα επιτεύγματά μας είναι η σύγκλιση, ο πληθωρισμός, το χρηματιστήριο, η νέα τεχνολογία, σε τι διαφέρουμε από τους άλλους; Μήπως είναι καιρός, με πρωτοβουλία της Εκκλησίας, να ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος για την πορεία μας στην Ευρώπη, ένας διάλογος που δεν θα θάπτεται στο βωμό του άνευ όρων εξευρωπαϊσμού μας; Γιατί αλλιώς θα είναι αργά!

2. Ένα άλλο θέμα που δεν θίχτηκε καθόλου στην προεκλογική περίοδο είναι το δημογραφικό πρόβλημα. Καμία αναφορά στον υπ' αριθμόν 1 κίνδυνο του Ελληνισμού. Ανάπτυξη όμως χωρίς ανθρώπους δεν μπορεί να νοηθεί. Το ψευτοδίλημμα "ποσότητα ή ποιότητα" δεν μπορεί να συντηρεί την γήρανση του πληθυσμού και της ζωής! Η Εκκλησία κι εδώ έδωσε το παράδειγμα με τη χορήγηση επιδόματος στη Θράκη. Μήπως κι εδώ θα έπρεπε να αναληφθούν κι άλλες πρωτοβουλίες, ώστε η πολιτεία να δώσει και τα απαραίτητα στην εποχή μας κίνητρα, αλλά και η Εκκλησία να τονίσει πως η δημιουργία νέων ανθρώπων αποτελεί απόδειξη πίστης και αγάπης στο Θεό;

3. Εορτάζοντας τη Ανάσταση του Κυρίου μας, δεν μπορούμε παρά να μην σταθούμε στα όσα τραγικά γίνονται στον κόσμο μας από αυτούς που ισχυρίζονται ότι είναι πιστοί στον Αναστημένο Ναζωραίο. Ανατολικό Τιμόρ, Κοσσυφοπέδιο, Τσετσενία, Κύπρος, Κουρδιστάν, Αιθιοπία, Σομαλία, λαοί που βασανίζονται με τις ευλογίες ή τη συνέργια των ισχυρών της Δύσης και του κόσμου. Η Παγκοσμιοποιημένη Τάξη Πραγμάτων κάνει τους λαούς να περιμένουν τη δική τους Ανάσταση! Κι αν δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά, ένα δάκρυ και μια θύμηση στην προσευχή μας αποτελεί την ελάχιστη βοήθεια στις "εικόνες του Θεού" που δοκιμάζονται!

4. Το τελευταίο διάστημα κάποιοι συμπολίτες μας, που ανήκουν στο Ροταριανό Όμιλο, θέλησαν να δώσουν την αίσθηση ότι η ιδιότητα του ροταριανού δεν απάδει αυτής του ορθοδόξου χριστιανού. Αυτό όμως δεν είναι αληθινό, διότι υπάρχει σχετική απόφαση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία δεν επιτρέπει και στους κληρικούς και στους λαϊκούς να είναι μέλη του Ομίλου αυτού, επειδή η δραστηριότητά του στηρίζεται σε θέσεις καθαρά ορθολογιστικές και πουθενά στη διδασκαλία του δεν γίνεται αναφορά περί Θεού. Επομένως, όσο κι αν θέλουν κάποιοι να δώσουν διαφορετική εντύπωση, η θέση της Εκκλησίας είναι σαφής και πρέπει να την ακολουθούν απαρέγκλιτα όλοι όσοι θέλουν να λέγονται ορθόδοξοι στην ουσία και όχι στην ταυτότητα!

5. Η Πληροφόρηση εύχεται σ' όλους τους αναγνώστες της ο Αναστάς Κύριός μας να ανασταίνει τη ζωή τους και να τους ενισχύει στον καθημερινό αγώνα τους, να τους χαρίζει τη συγγνώμη που ανέτειλε εκ του τάφου, την δική Του αγάπη και την λαμπροφόρο χαρά!

Θ. Μ.