ΙΔΡΥΣΗ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ

Μια σπουδαία πρωτοβουλία παρέμβασης στα εκπαιδευτικά δρώμενα του τόπου μας αναλαμβάνει η Ιερά Μητρόπολις Δημητριάδος. Πρόκειται για την ίδρυση και λειτουργία Γυμνασίου στο Βόλο, με σκοπό την καλλιέργεια του ελληνορθόδοξου ήθους και την προσφορά μιας άλλης παιδείας στους νέους της περιοχής μας! Το Γυμνάσιο θα λειτουργήσει από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, και με τις τρεις τάξεις, με απώτερο σκοπό την δημιουργία και Λυκείου στο άμεσο μέλλον!

Με την έμπνευση και την πρωτοβουλία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου και με δεδομένη την κρίση στην εκπαιδευτική μας πραγματικότητα, η Ιερά Μητρόπολις αποφάσισε να προτείνει σε γονείς και μαθητές μια εναλλακτική πρόταση παιδείας. Το Γυμνάσιο της Ιεράς Μητροπόλεως, το οποίο θα λειτουργήσει σε ιδιωτική βάση, σύμφωνα με τον κανονισμό λειτουργίας και το πρόγραμμα των ιδιωτικών σχολείων, θα αποσκοπεί, εκτός από την παροχή των κανονισμένων από το Υπουργείο Παιδείας γνώσεων, στην καλλιέργεια του ήθους, στην εκμάθηση από τους μαθητές στοιχείων της ελληνορθόδοξης παράδοσης, στην επιβράβευση των προσπαθειών των μαθητών, μέσα σ' ένα κλίμα διαλόγου, σύγχρονου περιβάλλοντος, αλλά και ταυτόχρονα τάξης και ευπρέπειας, ώστε το σχολείο να γίνεται τόπος παίδευσης των νέων!

Το Γυμνάσιο της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος θα είναι ένα σχολείο αρχών που θα στηρίζεται στην ελληνορθόδοξη παράδοση. Θα λειτουργήσει κάτω από την Εποπτεία του Μορφωτικού και Εκπαιδευτικού Ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος "Άγιος Απόστολος ο Νέος", στο οποίο και θα ανήκει. Ο Άγιος Απόστολος ο Νέος είναι ο προστάτης Άγιος της τοπικής μας νεολαίας, και θεωρήθηκε πως έπρεπε η νέα αυτή προσπάθεια της τοπικής μας Εκκλησίας να φέρει το όνομά του!

Ήδη έχουν ολοκληρωθεί οι νομικές διαδικασίες για την απόκτηση άδειας λειτουργίας του σχολείου από το Υπουργείο Παιδείας, έχει συνταχθεί ο κανονισμός λειτουργίας του σχολείου, υπάρχει η σχετική συνεργασία με τη Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Νομού Μαγνησίας και σύντομα θα διοργανωθεί από την Ιερά Μητρόπολη σχετική συνέντευξη τύπου, όπου θα ανακοινωθούν όλα τα σχετικά στοιχεία με τη λειτουργία του σχολείου.

Το σχολείο θα είναι μεικτό, και για αγόρια και για κορίτσια, όπως επιβάλλει η σύγχρονη εκπαιδευτική πραγματικότητα, δεν θα είναι εκκλησιαστικού χαρακτήρα (δηλαδή οι απόφοιτοί του δεν θα προορίζονται για το Εκκλησιαστικό Λύκειο), θα είναι ένα σχολείο όπως όλα τα άλλα, με το πρόγραμμα μαθημάτων του Υπουργείου, αλλά ταυτόχρονα θα δίνεται έμφαση σε θέματα ήθους και αγωγής, ώστε να μπορούν οι μαθητές που θα φοιτούν σ' αυτό, να βρίσκουν την παράδοση και τον πολιτισμό μας!

Για τους μαθητές, ήδη ξεκίνησε η διαδικασία εγγραφής. Αιτήσεις -Δηλώσεις εγγραφής στο σχολείο θα μπορούν να υποβάλλουν οι γονείς των μαθητών και για τις τρεις τάξεις του Γυμνασίου (Α', Β', Γ') από τις 3 Απριλίου ως τις 15 Μαίου του 2000, καθημερινά και τις εργάσιμες ώρες, στο Βιβλιοπωλείο της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος "Λύχνος" (Καρτάλη με Γαζή).

Η προσπάθεια αυτή της τοπικής μας Εκκλησίας αποσκοπεί στην δυνατότητα προσφοράς μιας νέας επιλογής στην εκπαίδευση της νέας γενιάς και έρχεται να ανταποκριθεί σε αίτημα πολλών γονέων προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνάτιο, η Εκκλησία να αναλάβει ένα τμήμα της εκπαίδευσης των νέων, όπως άλλωστε είναι η παράδοση της πατρίδας μας!

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΧΙΛΙΕΤΙΑ

Είναι γεγονός πως η νέα χιλιετία θα κινηθεί μέσα στα πλαίσια του άξονα της παγκοσμιοποίησης, κι αυτό είναι μια εξέλιξη που κανείς, όσο «ρομαντικός» κι αν είναι δεν μπορεί να αρνηθεί. Ο κόσμος μας πλέον έχει γίνει ένα παγκόσμιο χωριό, τόσο εξαιτίας της κυριαρχίας της εικόνας και της πληροφορίας, αλλά και μέσα από την ολοένα και αυξανόμενη παρουσία του Διαδικτύου - Ιντερνέτ στη ζωή μας.

Η Εκκλησία της Ελλάδος, όπως και η όλη Ορθοδοξία, έχει να αντιμετωπίσει αυτήν ακριβώς την πρόκληση της παγκοσμιοποίησης, εκεί που ο άνθρωπος δεν υπολογίζεται ως πρόσωπο, αλλά ως αριθμός, υποταγμένος στους κανόνες της αγοράς, της πληροφορίας και των συμφερόντων. Η κατευθυνόμενη πορεία της ζωής μας, όπου οι αντιστάσεις φαντάζουν ολοένα και πιο περιορισμένες, καθιστά σοβαρό το πρόβλημα της επικοινωνίας του ανθρώπου με το Θεό, το συνάνθρωπο και τον εαυτό του. Η γλώσσα αντικαθίσταται από την οθόνη του υπολογιστή, η κοινωνικότητα από την τεχνητή πραγματικότητα, οι ανθρώπινες σχέσεις αντιμετωπίζονται μηχανιστικά, στο επίπεδο της τυφλής ηδονής, και η ενασχόληση με τη θρησκεία παίρνει χαρακτήρα απλώς εσχατολογικό ή απαλλαγής του ανθρώπου από τα ψυχολογικά του προβλήματα.

Εδώ είναι που η Ορθοδοξία αντιτάσσει τον γνήσιο διάλογο, την ανάπτυξη των διαπροσωπικών σχέσεων μέσα από την γλώσσα της τέχνης, της λατρείας, με την προσφορά της σωτηρίας ως ελπίδας στον άνθρωπο, κι εδώ είναι που το μήνυμά μας πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι δηλαδή η Εκκλησία προσφέρει τη γνησιότητα της ελπίδας.

Επίσης, μέσα από το αδιάκοπο κυνηγητό του χρόνου, όταν ο άνθρωπος γίνεται δέσμιος του άγχους, της παραγωγικότητας, της οικονομοποίησης των πάντων, ανακύπτει σοβαρό το θέμα της ησυχίας, της ασκητικής γαλήνης και της πνευματικής ειρήνης, που δεν μπορεί να έρθει μέσα από την διαρκή κινητικότητα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία προσφέρει στον άνθρωπο με την ασκητική της παράδοση, τους ήχους της προσευχής, της ηρεμίας της σιωπής, την ελπίδα ότι ο άνθρωπος θα αφήσει το φως να αστράψει και να γνωρίσει τον εαυτό του στο πρόσωπο του αδελφού του και στη σχέση του με τον Θεό.

Μια τρίτη πρόκληση είναι η αναζήτηση της ελευθερίας. Ο άνθρωπος σήμερα είναι υποταγμένος στις ανάγκες, στη μόδα, στην κατανάλωση, δηλαδή στο αδιάκοπο κυνηγητό της εγωιστικής αυτάρκειας και ικανοποίησης, στόχοι στους οποίους κατατείνει η τεχνολογική πρόοδος και ο πολιτισμός μας. Η Ορθοδοξία, χωρίς να αρνείται την πρόοδο, προβάλλει μια άλλη ελευθερία, την ελευθερία από τα πάθη, την ελευθερία από τον εγωισμό, την ελευθερία από κάθε τι που δεν αφήνει τον άνθρωπο να γαληνέψει εσωτερικά.

Η τελική πρόκληση της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Ορθοδοξίας στη νέα χιλιετία θα είναι να κάνει τον λόγο πράξη, να πείσει τους ανθρώπους ότι έχει να προσφέρει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής και ότι, χωρίς να αρνείται κάθε ανθρώπινο επίτευγμα, προβάλλει την βιωματική πίστη ότι «ουκ επ’ άρτω και θεάμασι μόνον ζήσεται άνθρωπος», αλλά μέσα από τη γνήσια σχέση αγάπης και κοινωνίας με το Θεό, το συνάνθρωπο και τελικά με τον εαυτό του!

Του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου

ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ

Κάθε χρόνο η επέτειος της εθνικής μας αναγεννήσεως μας γεμίζει με μεγάλη χαρά και περηφάνια για τους ηρωικούς μας προγόνους που πάλεψαν ενάντια στη σκλαβιά και κληροδότησαν στις επόμενες γενιές μια ελεύθερη Ελλάδα, μια αδούλωτη πατρίδα, που, παρά το μικρό της μέγεθος, έχει να διδάξει πάρα πολλά στον κόσμο ολόκληρο, αλλά κυρίως στους ανθρώπους που την κατοικούν, του παρόντος και του μέλλοντος.

Όλες οι ηρωικές μορφές που πάλεψαν τότε με νύχια και με δόντια, χωρίς πολεμικό εξοπλισμό και στρατιωτική εκπαίδευση, οι αγράμματοι τσολιάδες και καπεταναίοι, οι παπάδες, οι δεσποτάδες και οι καλόγεροι, από τον Κολοκοτρώνη και τον Μακρυγιάννη, μέχρι τον Γρηγόριο τον Ε΄ και τον Αθανάσιο Διάκο, είχαν ως κύριο όπλο τους την γνήσια πίστη τους προς τον Θεό και το ελεύθερο, αδούλωτο φρόνημά τους.

Το σύνθημα ήταν "Ελευθερία ή θάνατος", χωρίς ενδιάμεσες λύσεις και συμβιβασμούς! Ελευθερία από τον τουρκικό ζυγό, κυρίως στο θέμα της πίστεως και της θρησκείας. Ο Κολοκοτρώνης, όταν μίλησε στους μαθητές του Γυμνασίου στην Πνύκα, αυτό ακριβώς τόνισε: " … πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως κι έπειτα υπέρ πατρίδος". Αυτή η πίστη ήταν που τους ενίσχυε στους δίκαιους αγώνες τους σε τέτοιο πολλές φορές βαθμό, ώστε ο στρατηγός Μακρυγιάννης να ομολογεί: " … τότε οι Έλληνες ορκίστηκαν να δουλέψουν δια θρησκεία και πατρίδα και δεν τους κόλλαγε μολύβι, ούτε σπαθί."!

Σήμερα, δυο σχεδόν αιώνες μετά την ανάσταση του γένους και της πατρίδας μας, τείνουμε να ξεχάσουμε την πραγματική διάσταση των γεγονότων και διασπάμε αυτό το δίδυμο θρησκείας -πατρίδας. Αποδίδουμε την εθνική μας ανεξαρτησία μόνο στον ηρωισμό των προγόνων μας και δεν βλέπουμε πως αυτός ο ηρωισμός πήγασε μέσα από την βαθιά τους πίστη και ότι τελικά η έκβαση των γεγονότων ευοδώθηκε από τον ίδιο τον Θεό. Μιλάμε για μια ελεύθερη πατρίδα και δυστυχώς θέλουμε να την αποχρωματίσουμε από την θρησκευτική της παράδοση και ιδιαιτερότητα, γενόμενοι έτσι δούλοι των επιθυμιών των ευρωπαίων "φίλων" μας, που πάντα σχεδόν μας αντιμετωπίζουν ως εχθρούς, όπως έχει αποδείξει η ιστορία...

Επαναπαυμένοι οι νεοέλληνες στα πλαίσια της ασφάλειας και της ευημερίας που μας παρέχουν τα σύνορα της χώρας μας, απορροφημένοι από το συνεχές κυνήγημα της άνεσης και του χρήματος, δέσμιοι των εξελίξεων γύρω μας και όχι ρυθμιστές των πραγμάτων, έχουμε λησμονήσει το πραγματικό νόημα της Ελληνορθόδοξης ταυτότητάς μας. Και δυστυχώς, έχουμε αποθέσει όλες τις ελπίδες μας στη δική μας μόνο ισχύ και στην αμφίβολη "βοήθεια" των "φίλων"! Κάθε φορά που πλανάται στον αέρα ο κίνδυνος της εθνικής μας ακεραιότητας, κάθε φορά που νοιώθουμε πως μάς αδικούν οι γείτονές μας, κάθε φορά που στα εσωτερικά μας προβλήματα αντιμετωπίζουμε δυσκολίες ανυπέρβλητες, κάθε φορά που ο καθένας μας, ο απλός πολίτης, νοιώθει την ανάγκη να υπερασπίσει το δίκιο και την προσωπικότητά του, στρεφόμαστε σε εξωτερικούς παράγοντες και ζητάμε την βοήθειά τους ή παλεύουμε συχνά μόνοι μας εντελώς, χωρίς να ελπίζουμε και να υπολογίζουμε στην βοήθεια του Θεού, χωρίς να προστρέχουμε στον πραγματικά ισχυρό.

Οι ήρωες του '21 ζούσαν έντονη την παρουσία του Θεού στη ζωή τους και στον αγώνα τους για την Ελευθερία. Τα λόγια του Μακρυγιάννη είναι καταλυτικά: "…θέλησε ο Θεός ο δίκαιος και ανάστησε και τους απογόνους τους (των αρχαίων δηλαδή ελλήνων), οπού ήταν χαμένη τόσους αιώνες η πατρίδα τους. Και διά να θυμώνται πίστη, ο Θεός ο αληθινός τους ανάστησε. Ξιπόλητους, γυμνούς, νηστικούς, δεμένα τα ντουφέκια τους με σκοινιά, τα καλά τους τα σύναζε ο τούρκος κάθε καιρόν. Οι περισσότεροι πολεμούσαν με τα ξύλα και χωρίς τα αναγκαία. Οι τούρκοι ήταν πλήθος και γυμνασμένοι. Οι δυστυχείς Έλληνες, ολίγοι κι αγύμναστοι, νίκησαν…Τους κατάτρεξαν οι Ευρωπαίγοι τους δυστυχείς Έλληνες. Εις τις πρώτες χρονιές εφοδίαζαν τα κάστρα των Τούρκων. Τους κατάτρεχαν και τους κατατρέχουν ολοένα διά να μην υπάρξουν…και τους λευτερώνουν χειρότερα κι από τους Τούρκους. Καλά φρονούν, όμως να ιδούμεν τι λέγει κι αυτός ο μάστορης ο γερο-Θεός. Διά να βγούνε εις την κοινωνία του κόσμου δεν εβγήκαν μόνοι τους, τους προστατεύει αυτός ο δίκιος και παντοτινός βασιλέας. Αυτός, ο δίκιος Θεός είναι ο 'περασπιστής των αθώων και των αδύνατων."

Ευχή και προτροπή μας, αυτή την χαρμόσυνη ημέρα της παλιγγενεσίας του έθνους και της πατρίδας μας, είναι να μην ξεχάσουμε ποτέ αυτό τον υπέρ άνθρωπο παράγοντα που συντροφεύει τον έλληνα εδώ και δύο χιλιετίες: τον μόνο αληθινό Θεό, την πίστη σ' Αυτόν και την ξεχωριστή μας θρησκεία. Και μαζί μ' αυτό, τις παρακαταθήκες που μας παρέδωσαν αυτοί που θυσίασαν τη ζωή τους για να μας προσφέρουν αυτό που πραγματικά είμαστε: ελεύθεροι πολίτες μιας ελεύθερης πατρίδας.

Του Αρχιμ. Νεκταρίου Ντόβα, Ηγουμένου της Ι. Μονής Aνω Ξενιάς

Εξαρτήσεις

Είτε το θέλουμε είτε όχι, η εξάρτηση είναι φαινόμενο της ζωής του ανθρώπου. Μικρότερα ή μεγαλύτερα πάθη, που γίνονται έξεις και στη συνέχεια νιώθουμε πως η ζωή μας κρέμεται απ' αυτά, απαντώνται στον καθέναν μας. Μια τηλεοπτική εκπομπή, ένα τσιγάρο, μια μουσική, τα λόγια για τους άλλους, ένας τρόπος διασκέδασης. ένα πρόσωπο, η εργασία, το βιβλίο, το φαγητό, οι ψυχοτροπικές ουσίες, μικρότερες ή μεγαλύτερες "απολαύσεις" που αποτελούν τελικά τον Παράδεισο ή την Κόλαση του καθενός.

Σχεδόν ποτέ δεν έχουμε καταφέρει να φιλοσοφήσουμε πώς ο εαυτός μας έχει πιαστεί στο δίχτυ που οι εξαρτήσεις ρίχνουν στη ζωή μας. Όλοι μας σπεύδουμε να δικαιολογήσουμε την αδυναμία μας. Ακόμα και στις πιο καταστροφικές των περιπτώσεων, πίσω από την εξάρτηση κρύβεται η βαθύτερη επιθυμία μας να κατακτήσουμε κάτι ξεχωριστό ή η βαθύτερη ανάγκη μας να μην αποκοπούμε από τη ζωή και τους άλλους!

Χωρίς να το καταλαβαίνουμε αυτά τα μικρά ή μεγαλύτερα πάθη αποτελούν την ταυτότητα του καθενός μας, την ιδιοτροπία του. Με βάση αυτά μπαίνουν οι ετικέτες που μας χαρακτηρίζουν στη συνείδηση των άλλων, που μας καθιστούν προσιτούς ή απόμακρους, αγαπητούς ή μόνους, ωφέλιμους ή επικίνδυνους. Άλλωστε, είναι ίδιον της ζωής να χωρίζεται μανιχαϊστικά στο φως και το σκοτάδι, με ευκολία να απορρίπτουμε ή να δεχόμαστε κάποιον ανάλογα με τις εξαρτήσεις του!

Η Εκκλησία μας δεν αρνείται το ανθρώπινο πρόσωπο, δεν προσποιείται ότι δεν βλέπει τις αδυναμίες του, απορρίπτει την αμαρτία, όχι τον αμαρτωλό. Όσο κι αν αυτό δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την μανιχαϊστική λογική μας είναι κάτι που πρέπει να εκληφθεί ως δεδομένο. Η Εκκλησία έχει ως βάση της διδασκαλίας της την ελευθερία του ανθρώπου και αυτό είναι το ζητούμενο στην όλη ασκητική της διάσταση, αλλά και πρόταση στη ζωή μας. Βλέπει τις ανθρώπινες εξαρτήσεις κάτω από το πρίσμα του "πάντα μοι έξεστιν , αλλ' ου πάντα μοι συμφέρει", προβληματίζεται για ό,τι στέκεται εμπόδιο στη σωτηρία του ανθρώπου, αλλά δεν θέλει να παραγάγει στρατιωτάκια υποταγμένα στο μοντέλο της ισοπέδωσης και του ατομισμού!

Άλλωστε, η νομάς των χαρισμάτων είναι ο καρπός του Αγίου Πνεύματος! Όμως, δεν μπορεί παρά να σταθεί με επιφύλαξη απέναντι στις εξαρτήσεις του ανθρώπου! Κι αυτό γιατί θέλει να τον προφυλάξει από τα πάθη που τον κάνουν δέσμιο της "προσπάθειας", της προσκόλλησης στα υλικά του κόσμου. Για την Εκκλησία ο άνθρωπος πρέπει να μάθει να υπερβαίνει με τη χάρη του Θεού τα πρόσκαιρα, ενθυμούμενος την μέλλουσα πόλιν που επιζητεί!

Πόσο μάλλον όταν οι εξαρτήσεις γίνονται κόλαση για τον άνθρωπο! Τα ναρκωτικά που σκοτώνουν το σώμα και την ψυχή του ανθρώπου, ό,τι αποκόπτει τον άνθρωπο από την γνήσια κοινωνία με το συνάνθρωπο, ό,τι κάνει τον άνθρωπο όχι ταπεινό, αλλά θύμα και αναξιοπρεπή η Εκκλησία δεν μπορεί να το δεχτεί! Και προτρέπει τον άνθρωπο, ιδίως μέσα από την όμορφη περίοδο που διανύουμε της Σαρακοστής, να ασκηθεί ώστε να το αποτινάξει! Αντί για τις εξαρτήσεις που δουλώνουν τον άνθρωπο, η Εκκλησία προτείνει το να αφεθεί ο άνθρωπος στην αγάπη και τις εντολές του Θεού που οδηγούν σε μια γνήσια κοινωνία προσώπων και ανθρώπων, αλλά και τον βοηθούν να υπερβεί τα πάθη που δεν τον ωφελούν, αλλά τον κάνουν ανελεύθερο!

Το τελικό ζητούμενο της προόδου του ανθρώπου, αλλά και της ύπαρξής του στη ζωή δεν είναι άλλο από τη γνήσια εν Χριστώ ελευθερία. Αυτή η απαλλαγή από τις ανάγκες της εξάρτησης, από την κυριαρχία της επιθυμίας και του εγωισμού, δεν μπορεί να επιτευχθεί αλλιώς παρά με την κοινωνία των μυστηρίων, της άσκησης, της εγκράτειας, της νηστείας και της γνήσιας αγάπης που δίνει ο Ιησούς σε όσους τον πιστεύουν ειλικρινά! Ας κάνουμε φέτος την αρχή! Θα διαπιστώσουμε με έκπληξη ότι υπάρχει ένας άλλος δρόμος, που το τέρμα του θα μας χαρίσει ό,τι οι εξαρτήσεις συνήθως μας κρύβουν: την ωφέλιμη χαρά της γνήσιας ζωής!

Του Πρωτοπρ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού, Υπευθύνου Νεότητας Ι. Μ. Δημητριάδος

ΤΙΜΙΑ & ΑΠΛΑ

1. Ο πρόσφατος θόρυβος σχετικά με το βιβλίο του άρτι αυτοπαρουσιαζόμενου ως λογοτέχνη - στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις- Μ. Ανδρουλάκη απέδειξε ότι όλοι έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν τη γνώμη τους, πλην της Εκκλησίας. Μόνο η Εκκλησία δεν μπορεί να έχει αντιρρήσεις για κάτι που θίγει βάναυσα την ευαισθησία των πιστών. Η σκόπιμη εστίαση του ενδιαφέροντος σε κάποια μεμονωμένα γεγονότα, που δεν την εκφράζουν, ήταν το προπέτασμα καπνού. Για μια ακόμη φορά φάνηκε ότι η Εκκλησία ενοχλεί κάποιους! Η Εκκλησία όμως θα συνεχίσει να ορθοτομεί το λόγο της αλήθειας! Κι ας θίγονται όσοι δεν αντέχουν την κριτική!

2. Το ατελείωτο παιχνίδι με το Χρηματιστήριο και η αγωνία των εγκλωβισμένων σ' αυτό μαρτυρεί τις λάθος τρίβους που έχει πάρει ο πολιτισμός μας, αλλά και η νοοτροπία της οικονομοκρατούμενης κοινωνίας. Στο όραμα του εύκολου πλουτισμού, της πλεονεξίας, ήτις εστιν ειδωλολατρία, δεν λάβαμε υπόψιν το ότι κάποιοι είναι περισσότερο γνώστες των κανόνων του παιχνιδιού. Κι έτσι ο νόμος της φυσικής επιλογής θριάμβευσε εις βάρος της ανάγκης για κοινωνική δικαιοσύνη. Ας ελπίζουμε ότι θα παραδειγματιστούμε! Γιατί οι πολιτικοί μας άρχοντες μαλώνουν για το τις πταίει, χωρίς να υποψιάζονται τις βαθύτερες αιτίες και αυτής της κρίσης, πλανώντες και πλανώμενοι!

3. Από την 1η Απριλίου θα ισχύσει η συνθήκη Σένγκεν. Πέρα από τις όποιες λογικοφανείς εξηγήσεις για την εφαρμογή ενός συστήματος, το οποίο αφήνει υπόνοιες για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα πρέπει όλοι, πολιτικοί, φορείς, Εκκλησία, να προβληματισθούν κατά πόσον ο "Μεγάλος Αδελφός", που φαίνεται ότι σιγά σιγά εγκαθίσταται στη ζωή μας, θα είναι ακίνδυνος. Πολλοί μάλιστα έσπευσαν να μιλήσουν για την μη αναγραφή του θρησκεύματος στις νέες ταυτότητες. Αυτό αφήνει περιθώρια θρησκευτικής ασυδοσίας και προσηλυτισμού για όσους έχουν κάτι να κρύψουν. Δεν διώκεται άλλωστε κανείς για τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις! Χρειάζεται πολλή προσοχή και ετοιμότητα και περιμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την επίσημη στάση της Εκκλησίας μας, έχοντας εμπιστοσύνη σ' αυτήν!

4. Οι εκλογές που έρχονται θεωρούνται κρίσιμες, όπως και κάθε εκλογική αναμέτρηση. Σε μια εποχή που οι αποφάσεις για τα κρισιμότερα θέματα παίρνονται από αλλού, πάλι δεν θα ακούσουμε από τα πολιτικά μας κόμματα τίποτα για το μέλλον της πατρίδας μας και του πολιτισμού μας! Τα πάντα θα παιχθούν στη βάση της οικονομίας, της λιτότητας και της ΟΝΕ, των προσώπων και των μικροδιαφορών, ενώ ελάχιστες ως ανύπαρκτες είναι οι φωνές που αρθρώνουν λόγο ουσιαστικό για την ταυτότητα της Ελλάδας και τι μας διαφοροποιεί από τη χοάνη της παγκοσμιοποίησης! Ο τόπος μας θα πορευθεί και πάλι "χωρίς νηστεία και γιορτή, δίχως της πίστης το κλειδί"! Όπως και να έρθουν όμως τα πράγματα πάντα θα παραμένει μέσα του ένα λείμμα, το οποίο μυστικά θα κυοφορεί την ελπίδα της άλλης Ελλάδας, της ελευθερίας, της αγάπης, της παράδοσης και της αλήθειας! Καλή Σαρακοστή!

Θ. Μ.