"ΔΟΣ ΗΜΙΝ ΣΗΜΕΡΟΝ":
ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΕΛΠΙΔΑΣ, ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ

Ένα έργο-τομή στην κοινωνική πραγματικότητα της περιοχής μας, ένα έργο αγάπης της τοπικής μας Εκκλησίας προς τους αδύναμους και αναξιοπαθούντες αδελφούς μας εγκαινιάστηκε από τον Σεβ. Ποιμενάρχη μας κ. Ιγνάτιο την Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 1999. Πρόκειται για το Κέντρο Σίτισης του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Νικολάου Βόλου "ΔΟΣ ΗΜΙΝ ΣΗΜΕΡΟΝ", που άνοιξε τις πύλες του προς όλους εκείνους που έχουν ανάγκη από την αγάπη και τη φροντίδα της Εκκλησίας, συνεχίζοντας και ολοκληρώνοντας μια μεγάλη παράδοση στο χώρο της κοινωνικής προσφοράς, που είχε εγκαινιάσει με την ίδρυση των "Σπιτιών Γαλήνης" ο από Δημητριάδος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλος.

Κατά τη διάρκεια του ενθρονιστηρίου λόγου του ο Σεβ. Μητροπολίτης κ. Ιγνάτιος είχε καταθέσει υπόσχεση τιμής για τη δημιουργία και λειτουργία ενός κέντρου σίτισης διαφορετικού από τα άλλα, με σκοπό την ριζική αντιμετώπιση του προβλήματος της εξασφάλισης καθημερινού φαγητού σε εκατοντάδες ανθρώπους της πόλης μας και της ευρύτερης περιοχής. Το κέντρο αυτό στηρίζει τη διαφορετικότητά του στο γεγονός ότι προσφέρει ένα πλούσιο γεύμα σε όλους ανεξαιρέτως τους έχοντες ανάγκη, χωρίς να τους ζητείται ταυτότητα, ιδιότητα, κοινωνική κατάσταση, τόπος διαμονής κ.λ.π. Διαφέρει, επίσης, στο γεγονός ότι προσφέρει φαγητό από τις 11 το πρωί μέχρι τις 4 το απόγευμα, καλύπτοντας έτσι ένα πολύ μεγάλο διάστημα της ημέρας για την καλύτερη εξυπηρέτηση των ανθρώπων. Έχει τη δυνατότητα επίσης της μεταφοράς του φαγητού στα σπίτια εκείνων που, λόγω αναπηρίας ή φυσικής αδυναμίας, δεν είναι σε θέση να μετακινηθούν και να φτάσουν μέχρι τον Άγιο Νικόλαο για το καθημερινό συσσίτιο. Καταλαβαίνει, λοιπόν, κανείς το μέγεθος της προσφοράς, αλλά και το άνοιγμα της αγάπης της Ενορίας του Αγίου Νικολάου και της τοπικής μας Εκκλησίας στο σύνολό της, προς όλους τους ανθρώπους.

Την υλοποίηση του έργου αυτού ανέλαβε εξ ολοκλήρου η Ενορία του Αγίου Νικολάου, με επικεφαλής τον προϊστάμενο του Ναού Αρχιμ. Επιφάνιο Οικονόμου, ο οποίος είχε και έχει την όλη ευθύνη του έργου, συνεπικουρούμενος από τους συνεφημερίους του, το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο και την Ειδική Διαχειριστική Επιτροπή που δημιουργήθηκε για τη διοίκηση του κέντρου. Συγκινητική ήταν, όμως, και η ανταπόκριση του κόσμου, των ενοριτών του Αγίου Νικολάου, αλλά και εκπροσώπων του πολιτικού και επιχειρηματικού κόσμου της πόλης μας στο κάλεσμα της Εκκλησίας μας για την ενίσχυση αυτής της προσπάθειας. Άνθρωποι κάθε οικονομικής επιφάνειας προσέφεραν αυτό που μπορούσαν σε χρήμα και είδος, προκειμένου να δουν τελειωμένο αυτό το έργο, αγκαλιάζοντάς το και κάνοντάς το ουσιαστικά δικό τους με το ενδιαφέρον και την αγάπη τους.

Ύστερα από ένα μήνα λειτουργίας το "ΔΟΣ ΗΜΙΝ ΣΗΜΕΡΟΝ" σιτίζει πλέον των 100 ανθρώπων την ημέρα σε ένα ειδικά διαμορφωμένο χώρο στην "ΚΑΤΑΚΟΜΒΗ" του Αγίου Νικολάου, ο οποίος έχει μετατραπεί σε ένα πλήρως εξοπλισμένο και αξιοπρεπέστατο εστιατόριο. Με την προετοιμασία του φαγητού ασχολούνται ο επαγγελματίας μάγειρας, ο οποίος υποβοηθείται από 40 και πλέον εθελόντριες κυρίες της Ενορίας, οι οποίες με ιδιαίτερο ζήλο και αγάπη θυσιάζουν πολύ από τον ελεύθερο χρόνο τους, στερούνται την οικογένειά τους, για να προσφέρουν τον εαυτό τους στη διακονία του συνανθρώπου τους.

Στα εγκαίνια, που έγιναν στις 12 Σεπτεμβρίου, ο Σεβ. Ποιμενάρχης μας κ. Ιγνάτιος τόνισε τη φιλοσοφία και τη σκοπιμότητα αυτού του έργου, ενώ εκθείασε τη συμβολή και την εργατικότητα των στελεχών του Ιερού Ναού, ευχαριστώντας και συγχαίροντας με λόγια πατρικά τον π. Επιφάνιο και όλους όσοι εργάστηκαν για τη δημιουργία του κέντρου. Στην αντιφώνηση του ο π. Επιφάνιος μίλησε για το όραμα που δημιούργησε στον ίδιο και στους συνεργάτες του αυτό το έργο, ένα όραμα ζωής και ουσιαστικής προσφοράς, ενώ ευχαρίστησε θερμά τον Μητροπολίτη μας για το ενδιαφέρον και την αγάπη με την οποία περιβάλλει την Ενορία του Αγίου Νικολάου, την οποία και αναδεικνύει σε κέντρο των δραστηριοτήτων της τοπικής μας Εκκλησίας. Αμέσως μετά τις ομιλίες, ο Σεβασμιώτατος απένειμε τιμητικές διακρίσεις στους δύο μηχανικούς, οι οποίοι αφιλοκερδώς και με ιδιαίτερο ζήλο προσέφεραν τις πολύτιμες υπηρεσίες και τις γνώσεις τους στο στήσιμο του κέντρου, στον κ. Νικόλαο Παναγιωτακόπουλο και στον κ. Απόστολο Γάτο.

Στα εγκαίνια παραβρέθηκαν πλήθος κόσμου και εκπρόσωποι των πολιτικών και στρατιωτικών αρχών με επικεφαλής τον Νομάρχη Μαγνησίας κ. Πάνο Σκοτεινιώτη και τον βουλευτή κ. Γεώργιο Σούρλα.

ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Την 3η Οκτωβρίου η Εκκλησία μας τιμά και εορτάζει την μνήμη του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, μαθητή του Αποστόλου Παύλου και πρώτου Ιεράρχη των Αθηνών. Είναι ο προστάτης Άγιος των δικηγόρων και των δικαστών, των ανθρώπων δηλαδή που υπηρετούν την δικαιοσύνη, και μας δίνει την ευκαιρία ν' αναφερθούμε στην έννοια της Δικαιοσύνης από Θεολογική πλευρά και μέσα σ' αυτή να εντάξουμε και τις σκέψεις μας περί της ανθρώπινης θεώρησης του δικαίου.

Από την αρχή θα πρέπει να ξεχωρίσουμε την έννοια της Δικαιοσύνης από τον δικονομικό μανδύα που οι ανθρώπινες κοινωνίες την έχουν περιβάλλει. Άλλο πράγμα είναι το Δίκαιο και άλλο η κρίση, άλλο η Αλήθεια και άλλο οι δικαστικές αποφάσεις.

Συχνά λέμε πως ο Θεός είναι δίκαιος. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας προσδιορίζουν την δικαιοσύνη ως εκείνη την ενέργεια του Θεού που απονέμει σε όλα τα όντα αρμονία, κάλλος, ευταξία και ευρυθμία, πρόκειται δηλαδή για την μία δημιουργική και διαρκώς ανα-δημιουργική ενέργειά Του που συγκροτεί και υποστασιάζει ολόκληρη την κτίση, ορατή και αόρατη. Η έννοια της Δικαιοσύνης στο Θεό ταυτίζεται με την ίδια την υπόστασή Του? όπως λέμε ότι ο Θεός είναι Ζωή (και όχι απλά ζωντανός), Αλήθεια (και όχι απλά αληθινός), Φως (και όχι μόνο φωτεινός), έτσι ακριβώς είναι και Δικαιοσύνη. Διότι ο Θεός δεν προσλαμβάνει τις έννοιες αυτές από κάπου αλλού, αλλά αποτελεί την πηγή και το πλήρωμα κάθε αγαθής έννοιας και ενέργειας.

Οντολογικά λοιπόν αναφερόμενοι στην έννοια της Δικαιοσύνης μπορούμε να πούμε πως αυτή υπάρχει μόνο στον Θεό και σε όσα λογικά όντα συνδέονται οντολογικά με Αυτόν. Έξω από τον Θεό υπάρχει το Εγώ, απορρίπτεται ο Θεός, άρα επικρατεί η α-δικία.

Η α-δικία μας αυτή αποτελεί και την καταδίκη μας όχι μόνο στην παρούσα ζωή, αλλά και κατά την ημέρα της κρίσεως. Όσο και αν φαίνεται αυτό πρωτάκουστο, ο Θεός δεν θα έλθει να δικάσει τρόπον τινά τους ανθρώπους, να τιμωρήσει τους άδικους και να επιβραβεύσει τους δίκαιους. Ο Θεός είναι Αγάπη και συνεπώς δεν είναι τιμωρός και βασανιστής. Αυτός που θα μας κρίνει και θα μας καταδικάσει εκείνη την ημέρα, όταν θα βρεθούμε όλοι μπροστά Του, θα είναι η δική μας α-δικία, τα ίδια μας τα έργα, ο ίδιος μας ο εαυτός. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του Χριστού στην μοιχαλίδα "ουδέ εγώ σε κατακρίνω" (Ιω. 8, 11). Δεν την κατέκρινε, ούτε όμως και την δικαίωσε? η μοιχαλίδα κατακρίθηκε και τιμωρήθηκε αν θέλετε από μόνη της, εξαιτίας της δικής της α-δικίας, απλά και μόνο επειδή βρέθηκε μπροστά στην Δικαιοσύνη, στον ίδιο το Θεό.

Η έννοια του δικαίου είναι έμφυτη στον άνθρωπο, δοσμένη από τον Θεό μαζί με την λογική και την ελευθερία. Αποτελεί τον άγραφο νόμο της συνειδήσεώς μας, η οποία υπαγορεύει τι είναι αγαθό και τι πονηρό, τι δίκαιο και τι άδικο.

Η επικράτηση του Εγώ, η ύπαρξή μας μέσα στα πλαίσια της αδικίας, οδηγεί σταδιακά στην άμβλυνση της συνειδήσεως, στην διαστροφή και παραποίηση της ιδέας περί δικαίου. Είναι επόμενο λοιπόν οι κοινωνίες των ανθρώπων να διακατέχονται από αυτό το πνεύμα και να εκδηλώνονται φαινόμενα αδικίας εις βάρος κάποιων προσώπων ή και του συνόλου. Εδώ λοιπόν εισέρχεται η δικαιοσύνη ως δικονομική έννοια? αυτή που με τη θέσπιση των νόμων ορίζει τι είναι δίκαιο και τι άδικο και με τους λειτουργούς της εξασφαλίζει και επιβάλλει την τήρηση αυτών των νόμων.

Η απονομή της δικαιοσύνης, η οποία σχετίζεται άμεσα με την φανέρωση της αλήθειας, πράγμα που τις περισσότερες φορές δεν επιτυγχάνεται, σε συνδυασμό με το υποκειμενικό στοιχείο, που επιπλέον υπεισέρχεται στην απόφαση του κριτή - δικαστή, έχουν οδηγήσει στην περίφημη διατύπωση πως "η δικαιοσύνη είναι τυφλή"!

Η ανθρώπινη δικαιοσύνη λοιπόν είναι ατελέστατη, πολλές φορές μάλιστα και άδικη. Γι' αυτό και τους πρώτους αιώνες η Εκκλησία απαγόρευε τους χριστιανούς να καταφεύγουν στα πολιτικά δικαστήρια και προσπαθούσε να λύσει τις διαφορές των μελών της με τους δικούς της τρόπους και με τις δικές της προϋποθέσεις.

Ο Θεός είναι η τέλεια δικαιοσύνη, που οδηγεί στην όντως Ζωή. Αντίθετα η α-δικία συνιστά αυτοκτονία (γι' αυτό και η Εκκλησία τηρεί τόσο σκληρή στάση στο θέμα της αυτοχειρίας).

Ευχόμαστε ο Θεός, που είναι Φως, Ζωή, Δικαιοσύνη και Αλήθεια, να φωτίζει τόσο τους δικαστικούς λειτουργούς όσο και όλους μας στην αναζήτηση της αλήθειας, στην πραγμάτωση της δικαιοσύνης και στη βίωση της αληθινής ζωής!

Του αρχιμ. Νεκταρίου Ντόβα, ηγουμένου Ι. Μονής Παναγίας Ανω Ξενιάς

ΤΙΜΙΑ & ΑΠΛΑ

1. Ο σεισμός στην Αθήνα απέδειξε για μια ακόμη φορά τα δύο πρόσωπα της Ελλάδας: το γραφειοκρατικό πρόσωπο του κράτους και της αυτοδιοίκησης, που παρά τις όποιες καλές προθέσεις, δεν μπόρεσε τελικά να υπερβεί τον εαυτό του, και το φιλάνθρωπο πρόσωπο του εθελοντισμού, όπως αυτός εκφράζεται από την Εκκλησία, τον Ερυθρό Σταυρό και όλους εκείνους τους απλούς πολίτες, τους ειδικούς και μην, που έσπευσαν να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό, γεμάτοι αγάπη και ενδιαφέρον για όσους χάθηκαν ή υποφέρουν. Αυτή την Ελλάδα που αντιστέκεται και επιμένει, αυτήν ας κρατήσουμε!

2. Συγκλονιστική η προσφορά των Ενοριών, της Αρχιεπισκοπής, των απλών ιερέων που τίμησαν όσο κανείς άλλος το ράσο που φορούν και απέδειξαν ότι στις δύσκολες στιγμές των ανθρώπων η Εκκλησία είναι παρούσα και δίνει τη δική της μαρτυρία, μαρτυρία ελπίδας, φροντίδας και αγάπης. Ας ελπίσουμε ότι οι άνθρωποι τους οποίους η Εκκλησία ανιδιοτελώς βοήθησε δεν θα ξεχάσουν το Θεό, όπως επίσης και ότι κάποτε θα αναγνωρίσουν το έργο της Εκκλησίας όλοι αυτοί που με ευκολία την κατηγορούν!

3. Καταιγίδα φυσικών φαινομένων και ανθρώπινων λαθών έπληξε τον κόσμο μας αυτό διάστημα. Σεισμοί στην Ταϊβάν και το Μεξικό, πυρηνικό ατύχημα στην Ιαπωνία, καταστροφικοί τυφώνες, αεροπορικά δυστυχήματα. Η σχετικότητα του ανθρώπου που νιώθει αυτάρκης και παντοδύναμος, αλλά δεν είναι. Και ταυτόχρονα η απελπισία, μαζί με τη δίψα για ζωή ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων. "Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν" η φράση - ελπίδα στη ζωή μας. Άλλωστε, μόνο έτσι κανείς μπορεί να αντλήσει ηθική στήριξη και να προχωρήσει. Κι εκεί είναι το κλειδί, η προσευχή και η φωνή μας προς το Θεό!

4. Η βολιδοσκόπηση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας για πιθανές αντιδράσεις σε μια επίσημη επίσκεψη του Πάπα στην Ελλάδα το 2000, οδήγησαν την σκέψη αυτή στις καλένδες. Πέρα όμως από το άκομψον αυτής της επίσκεψης, αξίζει να σημειωθεί πως ο Αρχηγός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας δεν έχει δώσει μέχρι στιγμής δείγματα και πολύ φιλικής συμπεριφοράς προς την Ορθοδοξία. Η Ουνία, το θέμα της Εκκλησίας των Σκοπίων και της "ψευδομακεδονικής" διαλέκτου, ο προσηλυτισμός στις Ανατολικές χώρες, μαζί με το ιστορικό παρελθόν, για το οποίο η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δεν έχει κάνει την αυτοκριτική της, καθιστούν προβληματική την οποιαδήποτε παρουσία του Πάπα ως αρχηγού Εκκλησίας στην Ελλάδα. Βέβαια, τα σύνορα είναι ανοιχτά και ο καθένας είναι ελεύθερος να έλθει, όμως δεν χρειάζεται εμείς να νομιμοποιούμε στο όνομα της "αγάπης" συμπεριφορές και πρακτικές που δεν ωφελούν, αλλά μαρτυρούν ακριβώς την έλλειψη αυτής της αγάπης.

5. Η νέα χρονιά μπήκε με καινούρια βήματα της τοπικής μας Εκκλησίας σε θέματα, όπως η σίτιση των αναξιοπαθούντων, η επιμόρφωση των στελεχών, κληρικών και λαϊκών, το νεανικό έργο, η κοινωνική προσφορά, το ενδιαφέρον προς όλες τις κοινωνικές ομάδες. Ο λαός της περιοχής μας μπορεί να νιώθει σίγουρος ότι η Εκκλησία του τον σκέπτεται και βρίσκεται κοντά του. Κι ας ανταποκριθεί στα ποικίλα καλέσματά της!

Θ. Μ.

ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές συνιστώσες, που κυριαρχούν στη ζωή της σύγχρονης οικογένειας, είναι και αυτή του άγχους. Σχεδόν όλα τα μέλη των οικογενειών, από τα μικρότερα ως τα πιο ηλικιωμένα βιώνουν αυτή την κατάσταση του άγχους, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να χαρούν την κοινωνία των προσώπων, αλλά και η ζωή τους να μην έχει το χαρακτήρα της ευχάριστης δημιουργικότητας, η οποία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την λειτουργικότητα στην εργασία, στη μάθηση, στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Οι άνθρωποι σήμερα τρέχουν, φορτώνονται με πολλές υποχρεώσεις. Τα παιδιά έχουν να αντιμετωπίσουν τις αυξημένες απαιτήσεις της κοινωνίας για μόρφωση, προσόντα που υπερβαίνουν τις δυνατότητές τους, εξωσχολικές υποχρεώσεις, αλλά και το φάσμα της ανεργίας, σε περίπτωση που οι κατάλληλες γνωριμίες δεν αποδίδουν!

Οι μεγαλύτεροι συνήθως έχουν διαλέξει μια εργασία που δεν τους εκφράζει πλήρως, πιέζονται για όλο και πιο αυξημένη παραγωγικότητα, νιώθουν το βάρος των προστιθέμενων αναγκών της κοινωνίας μας, η οποία βάζει "δυσβάσταχτα φορτία" στην έννοια της ευτυχίας, αντιμετωπίζουν την ψυχολογική ευθύνη για τον τρόπο που τα παιδιά τους θα πορευθούν στο μέλλον και για την κάλυψη των αναγκών τους, με αποτέλεσμα όλες αυτές οι παράμετροι να προσθέτουν στην ψυχή τους φροντίδες και άγχος, που τους καθιστούν εργασιομανείς, χωρίς όμως χαρά!

Ταυτόχρονα, στις μέρες μας υπάρχει το μεγάλο πρόβλημα του φόβου της αποτυχίας, τόσο στις κοινωνικές υποχρεώσεις των ανθρώπων, όσο κυρίως στις διαπροσωπικές σχέσεις. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί με τον εαυτό του, να αντιμετωπίσει τα υπαρξιακά του προβλήματα, τα οποία καταπιέζει στο βωμό της απόλαυσης, αλλά και της αναζήτησης της αυτάρκειας, με αποτέλεσμα να μην έχει την υπομονή να συν-ομιλήσει με τον εαυτό του και με τον Άλλο, είτε αυτός είναι το παιδί του είτε ο συν-άδελφός του, ο συνεργάτης του, ο Θεός!

Σε συζητήσεις με εφήβους αυτό το οποίο κυριαρχεί στη σκέψη τους είναι ότι οι γονείς τους δεν τους καταλαβαίνουν! Οι γονείς, κυριευμένοι από το άγχος και την αγωνία της αυτάρκειας, δεν προλαβαίνουν να ακούσουν τα παιδιά τους, ακόμη κι όταν συζητούν μαζί τους, δεν τα αφήνουν να ολοκληρώσουν την παρουσίαση των απόψεών τους, ούτε έχουν την υπομονή να προσπαθήσουν να τα πείσουν για το δίκαιο ή το άδικο! Η βιασύνη κυριαρχεί στις διαπροσωπικές σχέσεις, χωρίς να αφήνει περιθώριο για την χαρά και τη ζεστασιά της κοινωνίας, ακόμη και όταν ο χρόνος το επιτρέπει!

Ένα μόνιμο αίσθημα φυγής είναι η εικόνα της οικογένειας σήμερα! Τρέχουν οι γονείς, τρέχουν τα παιδιά, ακόμα και οι διακοπές είναι τρέξιμο. "Ου του θέλοντος, ου του τρέχοντος", μας λέει η Εκκλησία μας. Στον βιαστικό κόσμο μας, στην αγχωτική ζωή μας, η Εκκλησία προβάλλει σε μικρούς και μεγάλους την εικόνα της Πρόνοιας του Θεού για τον καθένα μας και συνιστά την ησυχία και την υπέρβαση της αγωνίας δια της αγάπης.

Αν αγαπάς, μπορείς να ακούσεις τον άλλο. Αν αγαπάς μπορείς να χαρείς την εργασία σου, γιατί ο σκοπός σου δεν είναι το χρήμα μόνο, αλλά η δημιουργία! Αν αγαπάς, δεν αγωνιάς για το μέλλον σου, γιατί ξέρεις ότι ο Θεός θα σε φροντίσει! Προσπαθείς, χωρίς να πνίγεσαι, θυμάσαι και τον έσω άνθρωπο, χωρίς να συνθλίβεις τις υπαρξιακές σου ανάγκες, διαλέγεσαι με Θεό και συνάνθρωπο!

Και τότε η εικόνα της οικογένειας αλλάζει. Διότι ο άνθρωπος ζει την γονεϊκότητα γνήσια, καθώς γονέας είναι ο συν-δημιουργός της ζωής. Και η δημιουργία δεν χαρακτηρίζεται από το άγχος, αλλά από την ησυχία της αγάπης και το κάλος της σχέσης!

του πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού, υπεύθυνου Νεότητας Ι. Μ. Δημητριάδος