ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ

Η Τοπική μας Εκκλησία ξεκινά για μια ακόμη χρονιά την ιεραποστολική προσπάθεια στο χώρο της νεότητας με τα μηνύματα του Σεβ. Μητροπολίτου κ. Ιγνατίου προς τα παιδιά που φοιτούν στο Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο, το συνέδριο και το φροντιστήριο των κατηχητών, ειδικά σεμινάρια για τους νέους κληρικούς, με περαιτέρω αναβάθμιση της νεανικής έκδοσης "Ψηφίδες" και πλούσια προγράμματα σε κάθε Ενορία. Στόχος η νέα γενιά να βρει στην Εκκλησία το χώρο και τα βιώματα αγάπης που της λείπουν μέσα σ' ένα σύγχρονο πνεύμα και με ανθρώπους κατάλληλα επιμορφωμένους...

Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

Μια καινούργια σχολική και ταυτόχρονα εκπαιδευτική χρονιά είναι πλέον προ των πυλών. Οι συζητήσεις μάλιστα εν όψει του νέου κύκλου των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων έχουν αρχίσει έντονες.

Και ακόμη, μεγάλη είναι η αγωνία και των γονέων, οι οποίοι δεν διστάζουν να ξοδεύουν πολλά χρήματα, προκειμένου οι νέες γενιές να μπορέσουν να μορφωθούν και να αντιμετωπίσουν με περισσότερα εφόδια την περιπέτεια της ζωής.

Μέσα λοιπόν σ' αυτόν τον κυκεώνα των αντιπαραθέσεων σχετικά με την ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στους νέους μας, ακούγεται πολύ συχνά το ερώτημα:
Γιατί η παιδεία μας περνάει κρίση; Σ' αυτό το αγωνιώδες ερώτημα θα επιχειρήσουμε να δώσουμε μια απάντηση, προβάλλοντας ως πρότυπο παιδείας κάτι που η Εκκλησία μας βιώνει εδώ και αιώνες, την παιδεία της ερήμου. Κι αυτό, γιατί πιστεύουμε πως δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι, ανεξαρτήτως του πόσες μεταρρυθμίσεις γίνονται, πρέπει να υπάρχουν κάποιες βασικές αρχές, οι οποίες να διέπουν την εκπαιδευτική πραγματικότητα.

Η Εκκλησία μας πιστεύει ότι ο άνθρωπος είναι μια ολοκληρωμένη ψυχοσωματική οντότητα, εικόνα Θεού, με νου ηγεμόνα, αλλά και ταυτόχρονα αθάνατη ψυχή, που πρέπει να είναι και το αντικείμενο της παιδείας. Πώς θα μπορέσουμε να κάνουμε τον άνθρωπο - και ειδικά το νέο - να κατανοήσει ότι στη ζωή μας δεν έχει αξία μονάχα η επαγγελματική τακτοποίηση ή το φόρτωμα του μυαλού με γνώσεις, αλλά να μάθει ο άνθρωπος να αγωνίζεται εναντίον των παθών του και να ζητά τη χάρη του Θεού, ελκυόμενος από τη διδασκαλία του Κυρίου μας, η οποία στηρίζεται στην αγάπη για το συνάνθρωπο και το Θεό, στη μετοχή του ανθρώπου στα μυστήρια της Εκκλησίας, στην εκζήτηση της σωτηρίας και στην πραγμάτωση της βασιλείας των ουρανών μέσα στην ψυχή μας;

Προβάλλει λοιπόν ως πρότυπο η Εκκλησία μας την παιδεία της ερήμου και της άσκησης, δηλαδή την παιδεία που στηρίζεται στο να μάθει ο άνθρωπος να αγωνίζεται ενάντια στα πάθη του, να τα καταπολεμά, να αγαπά το συνάνθρωπό του μην κατακρίνοντάς τον, ζητώντας όχι το "ίδιον θέλημα", μα "τα του ετέρου" και του Θεού. Κι αυτός ο τρόπος παιδείας, δυστυχώς, δε διδάσκεται σήμερα στα σχολεία μας, διότι προϋποθέτει ότι και οι διδάσκοντες θα έχουν ενστερνιστεί αυτές τις αρχές και θα αντιμετωπίζουν τη διδασκαλία όχι ως κάτι το επαγγελματικό, αλλά ως ανάγκη να περνούν βιώματα ζωής στα νέα βλαστάρια μας.

Βέβαια, ας μη σπεύσουν κάποιοι να υποστηρίξουν πως αυτού του είδους η παιδεία δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τα δεδομένα της εποχής μας και πως είναι αναγκαίο ο νέος άνθρωπος να μάθει ό,τι θα του χρειαστεί στη ζωή του.

Η Εκκλησία, άλλωστε, δεν αντιστρατεύεται την τεχνολογία ούτε είναι εναντίον του εκσυγχρονισμού. Ωστόσο, θεωρεί πως δεν πρέπει να εξαντλείται η εκπαιδευτική διαδικασία στην προσφορά γνώσεων, αλλά να προσφέρει αυτό που έχουμε όλοι ανάγκη σήμερα: το ήθος.

Όσο κι αν κάποιοι "προοδευτικοί" το θεωρούν αυτό μεσαιωνισμό, η Εκκλησία μας προσφέρει στο νέο της εποχής ένα βιβλίο - πρόκληση: είναι το βιβλίο του Γεροντικού, αυτού που μπορεί να καλλιεργήσει τον άνθρωπο εσωτερικά, να τον κάνει αγωνιστή του πνεύματος. Πιστεύει όμως η Εκκλησία μας πως με το να σπουδάσει κανείς την παιδεία της ερήμου έχει αποκτήσει ό,τι ωραιότερο: το να αγωνίζεται να ομορφαίνει τη ζωή του (φιλοκαλία = η αγάπη του ωραίου), το να γνωρίζει τον εαυτό του και να ελευθερώνει την ψυχή του από κάθε τι που δεν του επιτρέπει να αγαπά!

Καλή, λοιπόν, χρονιά σε όλους τους νέους μας, τους γονείς τους, τους εκπαιδευτικούς, που με φιλοτιμία αγωνίζονται για την Παιδεία. Και ας είναι αυτή η χρονιά η αφετηρία του να συνειδητοποιήσουν όλοι οι παράγοντες της εκπαιδευτικής διαδικασίας ότι το πραγματικό νόημα της παιδείας και το πραγματικό νόημα της ζωής είναι να μάθει ο άνθρωπος να είναι ελεύθερος και να αγαπά Θεό και συνάνθρωπο, για να μπορέσει τελικά να αγαπηθεί. Καλή δύναμη σε όλους!

Του αρχιμ. Νεκταρίου Ντόβα, ηγουμένου Ι. Μονής Παναγίας Ανω Ξενιάς

ΤΙΜΙΑ & ΑΠΛΑ

1. Η μεγάλη αλληλεγγύη που δείξαμε ως λαός και ως Εκκλησία προς τα θύματα του πρόσφατου μεγάλου σεισμού στην Τουρκία απέδειξε για μια ακόμη φορά το ήθος και την ανθρωπιά μας. Ήταν μάλιστα το καλύτερο μάθημα για όλους εκείνους, ιδίως τους εντός των τειχών, που δεν διστάζουν να θεωρήσουν τους Έλληνες ως εθνικιστές και ρατσιστές! Από το σημείο αυτό όμως, μέχρι του να προχωρήσουμε σε διαρκείς παραχωρήσεις έναντι της Τουρκίας, χωρίς εγγυήσεις ότι θα αλλάξει η πολιτική της απέναντί μας, "χάσμα μέγα εστήρικται"! Η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά δεν πρέπει να γίνουν όπλο στα χέρια των όσων επιθυμούν την πολιτική της πυγμής, αλλά μέσο ουσιαστικής φιλίας και προσέγγισης! Ας προσέξουν οι ταγοί μας λοιπόν!

2. Για μια φορά ακόμη το Χρηματιστήριο γίνεται το κέντρο της ζωής μας! Αυτό δείχνει ότι το κέρδος είναι το όνειρο του κάθε ανθρώπου και αρκεί κάτι να κεντρίσει το ενδιαφέρον και όλοι μας σπεύδουμε! Η μετατόπιση του κέντρου βάρους της ζωής στις αξίες του τεχνικοοικονομικού πολιτισμού δεν φέρνει όμως την πνευματική ευημερία και δυστυχώς τα κοινωνικά προβλήματα θα ενταθούν! Ιδίως η ανεργία, που για πολλούς συνανθρώπους μας παίρνει διαστάσεις τραγικές! Το τίμημα της ανάπτυξης χωρίς κοινωνική ευαισθησία, η κοινωνία των 2/3, η ισχύς των χρηματιστών και ο πολιτισμός των λίγων δεν προοιωνίζουν θετικές εξελίξεις, διότι κάποια στιγμή τα πήλινα πόδια θα σπάσουν και ο ψεύτικος γίγαντας θα καταρρεύσει!

3. Πλημμυρίζουν τα κανάλια μας από δυσάρεστες ειδήσεις! Το χαμόγελο και η ελπίδα, τα άνθη που βγαίνουν από τα χάσματα των σεισμών της κοινωνίας, είναι δυσεύρετα! Κυριαρχεί το μαύρο και το γκρίζο! Ας αντισταθούμε στην μιζέρια της καθημερινότητας, υπάρχει και η άλλη Ελλάδα που επιμένει, που κοπιάζει, που χαίρεται, που δημιουργεί! Ας κλείσουμε τις οθόνες μας την ώρα που τα δελτία σκοτεινιάζουν τη διάθεσή μας κι ας αναλογιστούμε πώς εμείς θα κάνουμε κάτι για να καλυτερέψουμε τον κόσμο μας! Αξίζει!

4. Δισεκατομμύρια ξοδεύονται για αθλητές, προσπάθειες και μετάλλια γίνονται αντικείμενο άκρατης εμπορευματοποίησης, κανείς σχεδόν δεν βλέπει τον αθλητισμό ως μέσο ψυχαγωγίας και καλλιέργειας πνεύματος και σώματος, αλλά ως τρόπο κέρδους. Μάλλον, το πνεύμα των αρχαίων θα έμενε άφωνο και θα προτιμούσε να μην είναι αθάνατο μπροστά στα συμφέροντα που διακυβεύονται σήμερα στους αθλητικούς χώρους. Υπάρχει και η κακή όψη των πραγμάτων πίσω από τις βιτρίνες των επιτυχιών. Το παράδειγμα του μπάσκετ είναι δυστυχώς η πιο δυσάρεστη εικόνα για το πού βαίνει ο αθλητικός κόσμος! Ίσως με λιγότερα λόγια και πιο πολύ αθλητικό πνεύμα τα πράγματα να γίνουν καλύτερα! Ας το ελπίσουμε!

Θ. Μ.