Προγαμιαίες σχέσεις: Απλό παιχνίδι ή αφορμή ευθύνης;

Οι προγαμιαίες σχέσεις είναι τα τελευταία χρόνια ένα θέμα που απασχολεί τη ζωή μας. Η στάση του ανθρώπου απέναντι στο γεγονός του έρωτα ήταν πάντοτε μία πρόκληση, τόσο για την εκκλησιαστική θεώρηση της ζωής, όσο και για τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία ορίζει τις ανθρώπινες σχέσεις. Η απολυτοποίηση του σαρκικού στοιχείου, στα πλαίσια της λεγόμενης "σεξουαλικής επανάστασης", η καταρράκωση ηθικών αξιών, όπως αυτές της αγνότητας και της τιμής, η προκλητική προβολή του ανθρώπινου σώματος από όλους τους μη θεσμοποιημένους φορείς κοινωνικοποίησης, όπως είναι η τηλεόραση, οι διαφημίσεις, τα περιοδικά, ο κινηματογράφος, η σωματική θεώρηση των διαφυλικών σχέσεων, ο θρίαμβος της πορνογραφίας μέσα στο Ιντερνέτ, όλα αυτά είναι στοιχεία τα οποία κάνουν να φαντάζει κάθε συζήτηση για το θέμα ως περίπου περιττή.

Για το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας οι προγαμιαίες σχέσεις θεωρούνται ως "φυσική κατάσταση" και κάθε απόπειρα θεολογικής τεκμηρίωσης της έννοιας της φυσικότητας με πνευματικά κριτήρια προσκρούει στην ασθενή συνείδηση της πλειοψηφίας. Μοιάζει τελείως αφύσικη η κατάσταση της αγνότητας και παρθενίας στις ανθρώπινες σχέσεις, με αποτέλεσμα κάθε εκκλησιαστική πρόταση πάνω σ' αυτή τη διάσταση να αντιμετωπίζεται σχεδόν περιφρονητικά. Η ευκολία με την οποία η προοδευμένη ζωή μας αντιμετωπίζει τα πράγματα και η απλούστευση των ανθρώπινων σχέσεων έχει κάνει και τα αυτονόητα να μοιάζουν αμφίβολα!

Η Εκκλησία προτείνει στους νέους ανθρώπους έναν δρόμο δύσκολο. Δεν αρνείται το δικαίωμα στην αγάπη, άλλωστε αυτή είναι η σπουδαιότερη επιταγή του Ευαγγελίου. Δεν παραθεωρεί όμως την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων, δεν μπορεί να προσπεράσει με την ευκολία του κόσμου την ίδια την υφή της διαφυλικής σχέσης. Προτείνει λοιπόν στους νέους έναν δρόμο δύσκολο και ανηφορικό, σχεδόν σταυρικό, φέρνει όμως μπροστά τους χιλιάδες παραδείγματα νέων που όχι μόνο δεν υστέρησαν στη ζωή τους επειδή δεν είχαν προγαμιαίες σχέσεις, αλλά έφτιαξαν σπουδαίες και ισορροπημένες οικογένειες, έχοντας πλήρη επίγνωση της ζωής μετά το γάμο.

Όταν μας ρωτούν νέα παιδιά, γιατί πρέπει να παραμείνουν αγνά μέσα στον κυκεώνα της σαρκοποίησης των ανθρώπων, δεν είναι πολύ εύκολο να τους πείσει κανείς για την ορθότητα των απόψεων της Εκκλησίας. Πόσο εύκολα μπορεί ένας νέος να καταλάβει την έννοια της ευλογίας του Θεού για οτιδήποτε ξεκινά στη ζωή του, ακόμη και την αγάπη προς ένα άλλο πρόσωπο; Πόσο εύκολα μπορεί ένας νέος να αντιληφθεί τι άθλημα αποτελεί η αγάπη, πόσο μπορεί να ανεχτεί τα ελαττώματα του άλλου, να θυσιαστεί γι' αυτόν, να παραμείνει πιστός σ' αυτόν, να επικοινωνήσει γνήσια και ουσιαστικά μαζί του, αν το βίωμά του όσον αφορά την σχέση είναι μόνο σαρκικό και ηδονιστικό; Πόσο εύκολα ένας νέος μπορεί να αντιληφθεί ότι χρειάζεται να μπορεί να αναλάβεις τις ευθύνες του κι αυτές οι ευθύνες δεν αναλαμβάνονται όταν ξεκινά από την απόλαυση; Πόσο εύκολα μπορεί ένας νέος να αντιληφθεί ότι μια σχέση δεν είναι ραδιοφωνικό τραγούδι, ούτε η απόλαυση μιας βραδιάς, αλλά κάτι το ιερό, πορεία προς το Θεό;

Σε μια κοινωνία που η εκκλησιαστική θεώρηση του βίου θεωρείται ουτοπία, κι εδώ πρέπει όλοι μας να αναλάβουμε το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί, φαντάζει παράξενη αυτή η εμμονή της Εκκλησίας μας να θεωρεί τις προγαμιαίες σχέσεις "πορνεία". Σε μια κοινωνία που προβάλλει την διαρκή ικανοποίηση αγνοώντας παραμέτρους, όπως οι εκτρώσεις, οι ασθένειες, τα ψυχολογικά προβλήματα, το συναισθηματικό πλήγωμα, η συμβουλή της Εκκλησίας στο νέο να αγωνιστεί να παραμείνει αγνός μοιάζει με οπισθοδρομική θεώρηση της ζωής. Όμως, όσο οι νέοι δεν το καταλαβαίνουν και η Εκκλησία δεν προβάλλει με συνέπεια το ότι δεν μπορούν οι διαφυλικές σχέσεις να είναι ένα απλό παιχνίδι, αλλά μια αφορμή ευθύνης, τότε καθημερινά θα αντιμετωπίζουμε πληγωμένους ανθρώπους, διαλυμένες οικογένειες και προβληματικές κοινωνίες.

Κανείς δεν έπαθε τίποτα από την εγκράτεια. Αντίθετα, μαθαίνει κανείς να εκτιμά τα δώρα του Θεού και προσέχει να μην τα χάσει. Αλλιώς, η αγάπη θα παραμείνει ουτοπία και η ευκολία με την οποία διαλύονται οι οικογένειες, αλλά και οι σχέσεις θα είναι το σήμα κατατεθέν της εποχής μας. Μιας εποχής που "ό,τι αξίζει, πονάει κι είναι δύσκολο", όπως λέει ένα νεανικό τραγούδι! Μα δεν παύει να είναι απόλυτα αληθινό!

Του π. Θεμιστοκλή Μουρτζανού, Υπευθύνου Νεότητας Ι.Μ.Δ.